Sahih al-Bukhari، حدیث 1275
روایتشده توسط Abdur-Rahman ibn Awf. متن عربی همراه با ترجمه و توضیح اختصاصی.
به روایت Abdur-Rahman ibn Awf
صحيح البخاري در مجموع معتبر دانسته میشود.
روایت
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ مُقَاتِلٍ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ، أَخْبَرَنَا شُعْبَةُ، عَنْ سَعْدِ بْنِ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ أَبِيهِ، إِبْرَاهِيمَ أَنَّ عَبْدَ الرَّحْمَنِ بْنَ عَوْفٍ ـ رضى الله عنه ـ أُتِيَ بِطَعَامٍ وَكَانَ صَائِمًا فَقَالَ قُتِلَ مُصْعَبُ بْنُ عُمَيْرٍ وَهُوَ خَيْرٌ مِنِّي، كُفِّنَ فِي بُرْدَةٍ، إِنْ غُطِّيَ رَأْسُهُ بَدَتْ رِجْلاَهُ، وَإِنْ غُطِّيَ رِجْلاَهُ بَدَا رَأْسُهُ ـ وَأُرَاهُ قَالَ ـ وَقُتِلَ حَمْزَةُ وَهُوَ خَيْرٌ مِنِّي، ثُمَّ بُسِطَ لَنَا مِنَ الدُّنْيَا مَا بُسِطَ ـ أَوْ قَالَ أُعْطِينَا مِنَ الدُّنْيَا مَا أُعْطِينَا ـ وَقَدْ خَشِينَا أَنْ تَكُونَ حَسَنَاتُنَا عُجِّلَتْ لَنَا، ثُمَّ جَعَلَ يَبْكِي حَتَّى تَرَكَ الطَّعَامَ.
محمد بن مقاتل به ما حدیث کرد، عبدالله به ما خبر داد، شعبه به ما خبر داد، از سعد بن ابراهیم، از پدرش ابراهیم که عبدالرحمن بن عوف رضی الله عنه در حالی که روزهدار بود، برایش غذا آوردند. پس فرمود:
«مصعب بن عمیر شهید شد در حالی که از من بهتر بود و تنها در یک برد (پارچه) کفن گردید؛ اگر سرش پوشانده میشد، پاهایش نمایان میگشت و اگر پاهایش پوشانده میشد، سرش نمایان میماند.» و گمان میکنم فرمود: «حمزه نیز شهید شد و او از من بهتر بود. سپس دنیا برای ما گسترده شد — یا فرمود: آنچه از دنیا به ما داده شد، داده شد — و همانا بیم آن داریم که پاداش نیکیهایمان در همین دنیا به ما پیشاپیش داده شده باشد.» آنگاه چنان گریست که غذا را رها کرد.
ترجمه و توضیح توسط Khutba World، ترجمهشده از عربی.
عبدالرحمن بیم داشت که کامیابی دنیوی، پاداش او را پیشاپیش به پایان رسانده باشد.
عبا یا پارچهٔ گشادی که میتوانست بهعنوان لباس یا کفن به کار رود.
دارایی فراوان و کامیابی مادی نصیب آنان شده بود.
عبدالرحمن بیم داشت که کامیابی دنیویاش به بهای از دست رفتن پاداش آخرت باشد.
دانشمندان کلاسیک اشاره میکنند که اشکهای عبدالرحمن از فروتنی و بیمِ حسابرسی برمیخاست، نه از این باور که دارایی بهخودیخود حرام است. این روایت زهد را میستاید: میتوان از دارایی بهره برد، اما نباید گذاشت دل را بفریبد. مقایسهٔ او با مصعب و حمزه نشاندهندهٔ احترامش به فداکاریهای آنان و نگرانیاش از کاستیهای خویش است. دانشمندان همچنین از این روایت درمییابند که ترس از خدا با امید همراه است و ثروت بهخودیخود نشانهٔ خشنودی الهی نیست.
- درنگی کنید و از خود بپرسید آیا در دوران کامیابی فراوان، در برابر داراییتان سپاسگزار و دادگر هستید؟
- ثروت را در راههای نیک به کار برید، اما ارزش خود را به دارایی یا جایگاه وابسته نکنید.
- فداکاریهای دیگران را به یاد آورید و پیوسته نیتها و کردار خود را بررسی کنید.
هر روز یک حدیث، به زبان خودت
اپلیکیشن هر روز یک حدیث همراه با توضیح به تو ارائه میدهد؛ حتی بهصورت ویجت روی تلفنت. استفاده از آن رایگان است.