Sahih al-Bukhari، حدیث 4454
روایتشده توسط Aisha. متن عربی همراه با ترجمه و توضیح اختصاصی.
از البخاري تا أَبُو سَلَمَةَ
- 1يَحْيَى بْنُ بُكَيْرٍآن را به البخاري روایت کرد
- 2اللَّيْثُ
- 3عُقَيْلٍ
- 4ابْنِ شِهَابٍ
- 5أَبُو سَلَمَةَ
ترتیب مطابق متن عربی این روایت است. صحيح البخاري در مجموع معتبر دانسته میشود.
روایت
حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ بُكَيْرٍ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنْ عُقَيْلٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي أَبُو سَلَمَةَ، أَنَّ عَائِشَةَ، أَخْبَرَتْهُ أَنَّ أَبَا بَكْرٍ ـ رضى الله عنه ـ أَقْبَلَ عَلَى فَرَسٍ مِنْ مَسْكَنِهِ بِالسُّنْحِ حَتَّى نَزَلَ، فَدَخَلَ الْمَسْجِدَ فَلَمْ يُكَلِّمِ النَّاسَ حَتَّى دَخَلَ عَلَى عَائِشَةَ، فَتَيَمَّمَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَهْوَ مُغَشًّى بِثَوْبِ حِبَرَةٍ، فَكَشَفَ عَنْ وَجْهِهِ ثُمَّ أَكَبَّ عَلَيْهِ فَقَبَّلَهُ وَبَكَى. ثُمَّ قَالَ بِأَبِي أَنْتَ وَأُمِّي، وَاللَّهِ لاَ يَجْمَعُ اللَّهُ عَلَيْكَ مَوْتَتَيْنِ، أَمَّا الْمَوْتَةُ الَّتِي كُتِبَتْ عَلَيْكَ فَقَدْ مُتَّهَا. قَالَ الزُّهْرِيُّ وَحَدَّثَنِي أَبُو سَلَمَةَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبَّاسٍ، أَنَّ أَبَا بَكْرٍ، خَرَجَ وَعُمَرُ يُكَلِّمُ النَّاسَ فَقَالَ اجْلِسْ يَا عُمَرُ، فَأَبَى عُمَرُ أَنْ يَجْلِسَ. فَأَقْبَلَ النَّاسُ إِلَيْهِ وَتَرَكُوا عُمَرَ، فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ أَمَّا بَعْدُ مَنْ كَانَ مِنْكُمْ يَعْبُدُ مُحَمَّدًا صلى الله عليه وسلم فَإِنَّ مُحَمَّدًا قَدْ مَاتَ، وَمَنْ كَانَ مِنْكُمْ يَعْبُدُ اللَّهَ فَإِنَّ اللَّهَ حَىٌّ لاَ يَمُوتُ، قَالَ اللَّهُ {وَمَا مُحَمَّدٌ إِلاَّ رَسُولٌ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِهِ الرُّسُلُ} إِلَى قَوْلِهِ {الشَّاكِرِينَ} وَقَالَ وَاللَّهِ لَكَأَنَّ النَّاسَ لَمْ يَعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ أَنْزَلَ هَذِهِ الآيَةَ حَتَّى تَلاَهَا أَبُو بَكْرٍ، فَتَلَقَّاهَا مِنْهُ النَّاسُ كُلُّهُمْ فَمَا أَسْمَعُ بَشَرًا مِنَ النَّاسِ إِلاَّ يَتْلُوهَا. فَأَخْبَرَنِي سَعِيدُ بْنُ الْمُسَيَّبِ أَنَّ عُمَرَ قَالَ وَاللَّهِ مَا هُوَ إِلاَّ أَنْ سَمِعْتُ أَبَا بَكْرٍ تَلاَهَا فَعَقِرْتُ حَتَّى مَا تُقِلُّنِي رِجْلاَىَ، وَحَتَّى أَهْوَيْتُ إِلَى الأَرْضِ حِينَ سَمِعْتُهُ تَلاَهَا أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَدْ مَاتَ.
یحیی بن بُکیر به ما حدیث نقل کرد، گفت: لیث از عقیل، از ابن شهاب برایمان روایت کرد که گفت: ابوسلمه به من خبر داد که عایشه رضی الله عنها او را مطلع ساخت که ابوبکر رضی الله عنه سوار بر اسب از خانهاش در
«سُنْح» آمد. پیاده شد و وارد مسجد گردید، اما با مردم سخن نگفت تا اینکه نزد عایشه رفت و مستقیماً به سوی رسول الله ﷺ شتافت که با پارچهای یمنی (حِبَره) پوشانده شده بود. سپس صورت ایشان را کنار زد، بر روی ایشان خم شد، بوسید و گریست. آنگاه فرمود: «پدر و مادرم فدایت باد! سوگند به الله، خداوند هرگز دو مرگ را بر تو جمع نخواهد کرد؛ همان مرگی که برایت مقدر شده بود، فرا رسید.» زهری گفت: و ابوسلمه از عبدالله بن عباس برایم روایت کرد که ابوبکر بیرون آمد در حالی که عمر رضی الله عنه مشغول صحبت با مردم بود. ابوبکر فرمود: «ای عمر! بنشین.» اما عمر از نشستن امتناع ورزید. پس مردم به سوی ابوبکر روی آوردند و عمر را رها کردند. ابوبکر فرمود: «اما بعد! هر کس از شما محمد ﷺ را میپرستید، بداند که محمد ﷺ وفات یافته است؛ و هر کس الله را میپرستد، بداند که الله زنده است و هرگز نمیمیرد. خداوند فرموده است: {وَمَا مُحَمَّدٌ إِلَّا رَسُولٌ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِهِ الرُّسُلُ...} تا آنجا که میفرماید: {...الشَّاكِرِينَ} (آل عمران: ۱۴۴).» راوی گفت: «سوگند به الله! گویی مردم نمیدانستند که خداوند این آیه را نازل کرده است، تا اینکه ابوبکر آن را تلاوت کرد. آنگاه همه مردم آن را از او دریافت کردند و من دیگر کسی را ندیدم مگر اینکه آن را تلاوت میکرد.» سعید بن مسیب به من خبر داد که عمر رضی الله عنه فرمود: «سوگند به الله! همین که شنیدم ابوبکر آن آیه را درباره وفات پیامبر ﷺ تلاوت کرد، چنان ناتوان شدم که پاهایم توان تحمل مرا نداشت و بر زمین افتادم.»
ترجمه و توضیح توسط Khutba World، ترجمهشده از عربی.
ابوبکر به امت یادآوری کرد که وقتی پیامبر ﷺ از دنیا میرود، الله همچنان زنده است.
پس از وفات پیامبر ﷺ، ابوبکر نزد ایشان آمد و سپس برای مردم سخن گفت و آیهٔ ۳:۱۴۴ را تلاوت کرد. عمر توصیف کرد که این خبر تا چه اندازه او را متأثر کرد.
پارچهای از یمن با نقشونگار شاخص.
وفاتی دیگر پس از وفاتی که الله برای پیامبر ﷺ مقدر کرده بود.
عالمان از این روایت برداشت میکنند که محبت و اندوه در پی وفات پیامبر ﷺ با پذیرش تقدیر الله همراه است. سخنان ابوبکر تأیید میکند که عبادت تنها شایستهٔ الله است: پیامبران از دنیا میروند، اما الله زندهٔ جاوید است. میتوان در هنگام بحران آیات قرآن را برای یادآوری ایمان و پایداری به مردم تلاوت کرد. مذاهب فقهی اهلسنت این موضوع را آموزهای اعتقادی و رهنمودی کلی میدانند؛ این روایت به اختلاف جداگانهای میان چهار مذهب دربارهٔ یک حکم عملی نمیپردازد.
- عبادت و توکل نهایی خود را تنها به الله معطوف کن؛ او هرگز نمیمیرد.
- برای از دست دادن عزیزی اندوهگین باش، بیآنکه تقدیر الله را از یاد ببری.
- در دوران شوک و بحران، از آیات روشن قرآن برای یادآوری اصول ایمان به خود و دیگران بهره بگیر.
هر روز یک حدیث، به زبان خودت
اپلیکیشن هر روز یک حدیث همراه با توضیح به تو ارائه میدهد؛ حتی بهصورت ویجت روی تلفنت. استفاده از آن رایگان است.