Sahih al-Bukhari، حدیث 5484
روایتشده توسط Adi ibn Hatim. متن عربی همراه با ترجمه و توضیح اختصاصی.
از البخاري تا پیامبر ﷺ
- 1مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَآن را به البخاري روایت کرد
- 2ثَابِتُ بْنُ يَزِيدَ
- 3عَاصِمٌ
- 4الشَّعْبِيِّ
- 5عَدِيِّ بْنِ حَاتِمٍ
- 6رسول خدا ﷺ
ترتیب مطابق متن عربی این روایت است. صحيح البخاري در مجموع معتبر دانسته میشود.
روایت
حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا ثَابِتُ بْنُ يَزِيدَ، حَدَّثَنَا عَاصِمٌ، عَنِ الشَّعْبِيِّ، عَنْ عَدِيِّ بْنِ حَاتِمٍ ـ رضى الله عنه ـ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " إِذَا أَرْسَلْتَ كَلْبَكَ وَسَمَّيْتَ فَأَمْسَكَ وَقَتَلَ، فَكُلْ، وَإِنْ أَكَلَ فَلاَ تَأْكُلْ، فَإِنَّمَا أَمْسَكَ عَلَى نَفْسِهِ، وَإِذَا خَالَطَ كِلاَبًا لَمْ يُذْكَرِ اسْمُ اللَّهِ عَلَيْهَا فَأَمْسَكْنَ وَقَتَلْنَ فَلاَ تَأْكُلْ، فَإِنَّكَ لاَ تَدْرِي أَيُّهَا قَتَلَ، وَإِنْ رَمَيْتَ الصَّيْدَ فَوَجَدْتَهُ بَعْدَ يَوْمٍ أَوْ يَوْمَيْنِ، لَيْسَ بِهِ إِلاَّ أَثَرُ سَهْمِكَ، فَكُلْ، وَإِنْ وَقَعَ فِي الْمَاءِ فَلاَ تَأْكُلْ ".
موسی بن اسماعیل برای ما حدیث کرد، ثابت بن یزید برای ما حدیث کرد، عاصم برای ما حدیث کرد، از شعبی، از عدی بن حاتم رضی الله عنه، از پیامبر ﷺ که فرمودند:
«هرگاه سگ شکاریات را بفرستی و نام الله را ببری، سپس سگ شکار را بگیرد و بکشد، آن را بخور؛ اما اگر سگ خودش از آن بخورد، تو نخور، زیرا او برای خودش شکار کرده است. و اگر همراه سگ تو، سگان دیگری نیز باشند که هنگام فرستادنشان نام الله برده نشده باشد، و همگی شکار را گرفته و بکشند، آن را مخور، زیرا نمیدانی کدامیک آن را کشته است. و اگر تیری به سوی شکار پرتاب کنی و پس از یک یا دو روز آن را بیابی در حالی که جز اثر تیرت نشانه دیگری بر آن نباشد، آن را بخور؛ اما اگر در آب افتاده باشد، آن را مخور.»
ترجمه و توضیح توسط Khutba World، ترجمهشده از عربی.
خوردن شکار با سگِ شکاریِ رهاشده بهدرستی و با اطمینان از علت مرگ جایز است.
هنگام رها کردن سگ شکاری، خدا را یاد کردن؛ معمولاً با گفتن «بسمالله».
سگ از شکار بخورد؛ حدیث این کار را دلیلی برای نخوردن آن شکار بیان میکند.
نشانهای وجود نداشته باشد که چیزی دیگر شکار را زخمی کرده یا کشته باشد.
عالمان از این روایت چنین برداشت میکنند که خوردن شکار هنگامی جایز است که شکارچی هنگام رها کردن سگِ آموزشدیده نام خدا را ببرد و سگ شکار را بگیرد، بیآنکه از آن بخورد. اگر سگ از شکار بخورد، یا سگهای دیگری که هنگام رها شدنشان نام خدا برده نشده به شکار بپیوندند، دربارهٔ چگونگی شکار شدن آن تردید پدید میآید و بنا بر متن، خوردن آن شکار جایز نیست. همچنین اگر حیوانی با تیر زخمی شود و بعداً پیدا شود، خوردنش هنگامی جایز است که تنها زخمِ تیر خود شکارچی دیده شود؛ اما اگر حیوان در آب پیدا شود، حدیث بهدلیل تردید دربارهٔ علت مرگ، خوردن آن را منع میکند. مذاهب فقهی دربارهٔ شرایط مربوط به حیوانات شکاری، بردن نام خدا و تردید در علت مرگ، جزئیات بیشتری مطرح کردهاند.
- هنگام رها کردن سگ شکاری نام خدا را ببرید و مراقب باشید سگ شکار را نخورد.
- اگر سگهای دیگری شکار را دنبال کردهاند و معلوم نیست کدام سگ آن را کشته است، از خوردن آن خودداری کنید.
- اگر شکار را بعداً پیدا کردید، با دقت بررسی کنید که آیا تنها علتِ آشکار مرگ، تیر خودتان است؛ اگر حیوان در آب افتاده است، آن را نخورید.
این روایت از عدی بن حاتم نیز شرایط خوردن شکاری را بیان میکند که سگ شکاری گرفته است.
Sahih al-Bukhari · #5485 (Sahih)این روایت دربارهٔ پیدا کردن شکارِ تیرخورده پس از مدتی و نشانههای مربوط به علت مرگ آن بحث میکند.
Sahih al-Bukhari · #5486 (Sahih)این روایت دربارهٔ شکار با سگِ آموزشدیده و شرایط خوردن شکار است.
هر روز یک حدیث، به زبان خودت
اپلیکیشن هر روز یک حدیث همراه با توضیح به تو ارائه میدهد؛ حتی بهصورت ویجت روی تلفنت. استفاده از آن رایگان است.