Sahih al-Bukhari، حدیث 5486
روایتشده توسط Adi ibn Hatim. متن عربی همراه با ترجمه و توضیح اختصاصی.
به روایت Adi ibn Hatim
صحيح البخاري در مجموع معتبر دانسته میشود.
روایت
حَدَّثَنَا آدَمُ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي السَّفَرِ، عَنِ الشَّعْبِيِّ، عَنْ عَدِيِّ بْنِ حَاتِمٍ، قَالَ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنِّي أُرْسِلُ كَلْبِي وَأُسَمِّي فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " إِذَا أَرْسَلْتَ كَلْبَكَ وَسَمَّيْتَ، فَأَخَذَ فَقَتَلَ فَأَكَلَ فَلاَ تَأْكُلْ، فَإِنَّمَا أَمْسَكَ عَلَى نَفْسِهِ ". قُلْتُ إِنِّي أُرْسِلُ كَلْبِي أَجِدُ مَعَهُ كَلْبًا آخَرَ، لاَ أَدْرِي أَيُّهُمَا أَخَذَهُ. فَقَالَ " لاَ تَأْكُلْ فَإِنَّمَا سَمَّيْتَ عَلَى كَلْبِكَ وَلَمْ تُسَمِّ عَلَى غَيْرِهِ ". وَسَأَلْتُهُ عَنْ صَيْدِ الْمِعْرَاضِ فَقَالَ " إِذَا أَصَبْتَ بِحَدِّهِ، فَكُلْ، وَإِذَا أَصَبْتَ بِعَرْضِهِ فَقَتَلَ، فَإِنَّهُ وَقِيذٌ، فَلاَ تَأْكُلْ ".
آدم به ما حدیث نقل کرد، شعبه از عبدالله بن ابیالسفر، او از شعبی، و او از عدی بن حاتم روایت کردند که گفت: گفتم
«ای رسول خدا ﷺ! من سگ شکاریام را رها میکنم و نام الله را بر زبان میآورم.» پیامبر ﷺ فرمودند: «هرگاه سگت را رها کردی و نام الله را بردی، سپس سگ شکار را گرفت و کشت و از آن خورد، تو از آن مخور؛ زیرا او شکار را برای خودش نگه داشته است.» گفتم: «گاهی سگم را رها میکنم و سگ دیگری را نیز همراه او میبینم و نمیدانم کدامیک شکار را گرفتهاند.» ایشان فرمودند: «از آن مخور، زیرا تو تنها بر سگ خودت نام الله را بردی و بر سگ دیگر نبردی.» سپس درباره شکار با مِعراد پرسیدم. ایشان فرمودند: «اگر شکار با لبه تیز آن اصابت کند و بمیرد، بخور؛ اما اگر با پهنه چوبی آن اصابت کند و بمیرد، این حیوانِ کوبیدهشده (وقیذ) است، پس از آن مخور.»
ترجمه و توضیح توسط Khutba World، ترجمهشده از عربی.
شکار تنها زمانی حلال است که شکار بهدرستی انجام شده باشد.
چوب شکار یا وسیلهای مشابه که نوک یا لبهای تیز دارد.
حیوانی که بر اثر ضربهای محکم با بخش پهن وسیله مرده باشد، نه بر اثر زخمِ برنده.
عالمان کلاسیک از این روایت چنین برداشت کردهاند که شکارچی هنگام رها کردن سگ آموزشدیدهاش نام الله را بر زبان آورد. اگر سگ از شکار خورده باشد، از آن نخورید؛ زیرا این نشان میدهد که آن را برای خودش گرفته است. اگر سگ دومی نیز همراه باشد و مشخص نباشد کدام سگ حیوان را گرفته، همین احتیاط رعایت میشود. شکار با مِعراض زمانی حلال است که حیوان را بخش تیز آن کشته باشد؛ اما اگر بر اثر بخش پهن آن بمیرد، حکم حیوانی را دارد که با ضربه کشته شده است. مذاهب فقهی دربارهٔ جزئیات این احکام بحث کردهاند، اما همگی میان زخمِ برندهٔ کشنده و ضربهای که حیوان را میکشد تفاوت میگذارند.
- هنگام رها کردن سگ شکاریتان نام الله را بر زبان آورید.
- اگر سگتان از شکار خورده است، یا معلوم نیست کدام سگ آن را گرفته، از آن نخورید.
- بررسی کنید حیوان چگونه مرده است: زخمِ برنده با ضربهٔ کشندهٔ بخش پهن تفاوت دارد.
این روایت از عدی بن حاتم به شرایط مرتبط برای خوردن شکاری میپردازد که سگ شکار آن را گرفته است.
Sahih al-Bukhari · #5487 (Sahih)در این روایت نیز عدی بن حاتم از پیامبر ﷺ دربارهٔ احکام شکار میپرسد.
Sahih al-Bukhari · #5476 (Sahih)همین سلسلهٔ راویان، راهنماییهای تکمیلی دربارهٔ رها کردن سگ بهسوی شکار نقل میکند.
هر روز یک حدیث، به زبان خودت
اپلیکیشن هر روز یک حدیث همراه با توضیح به تو ارائه میدهد؛ حتی بهصورت ویجت روی تلفنت. استفاده از آن رایگان است.