شکار و ذبح · Sahih al-Bukhari

Sahih al-Bukhari، حدیث 5486

روایت‌شده توسط Adi ibn Hatim. متن عربی همراه با ترجمه و توضیح اختصاصی.

Sahih (معتبر)کتاب: شکار و ذبح
صحيح البخاري
چه کسی روایت کرد؟

به روایت Adi ibn Hatim

Sahih (معتبر)

صحيح البخاري در مجموع معتبر دانسته می‌شود.

روایت

متن عربی

حَدَّثَنَا آدَمُ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي السَّفَرِ، عَنِ الشَّعْبِيِّ، عَنْ عَدِيِّ بْنِ حَاتِمٍ، قَالَ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنِّي أُرْسِلُ كَلْبِي وَأُسَمِّي فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ إِذَا أَرْسَلْتَ كَلْبَكَ وَسَمَّيْتَ، فَأَخَذَ فَقَتَلَ فَأَكَلَ فَلاَ تَأْكُلْ، فَإِنَّمَا أَمْسَكَ عَلَى نَفْسِهِ ‏"‏‏.‏ قُلْتُ إِنِّي أُرْسِلُ كَلْبِي أَجِدُ مَعَهُ كَلْبًا آخَرَ، لاَ أَدْرِي أَيُّهُمَا أَخَذَهُ‏.‏ فَقَالَ ‏"‏ لاَ تَأْكُلْ فَإِنَّمَا سَمَّيْتَ عَلَى كَلْبِكَ وَلَمْ تُسَمِّ عَلَى غَيْرِهِ ‏"‏‏.‏ وَسَأَلْتُهُ عَنْ صَيْدِ الْمِعْرَاضِ فَقَالَ ‏"‏ إِذَا أَصَبْتَ بِحَدِّهِ، فَكُلْ، وَإِذَا أَصَبْتَ بِعَرْضِهِ فَقَتَلَ، فَإِنَّهُ وَقِيذٌ، فَلاَ تَأْكُلْ ‏"‏‏.‏

ترجمه

آدم به ما حدیث نقل کرد، شعبه از عبدالله بن ابی‌السفر، او از شعبی، و او از عدی بن حاتم روایت کردند که گفت: گفتم

«ای رسول خدا ﷺ! من سگ شکاری‌ام را رها می‌کنم و نام الله را بر زبان می‌آورم.» پیامبر ﷺ فرمودند: «هرگاه سگت را رها کردی و نام الله را بردی، سپس سگ شکار را گرفت و کشت و از آن خورد، تو از آن مخور؛ زیرا او شکار را برای خودش نگه داشته است.» گفتم: «گاهی سگم را رها می‌کنم و سگ دیگری را نیز همراه او می‌بینم و نمی‌دانم کدام‌یک شکار را گرفته‌اند.» ایشان فرمودند: «از آن مخور، زیرا تو تنها بر سگ خودت نام الله را بردی و بر سگ دیگر نبردی.» سپس درباره شکار با مِعراد پرسیدم. ایشان فرمودند: «اگر شکار با لبه تیز آن اصابت کند و بمیرد، بخور؛ اما اگر با پهنه چوبی آن اصابت کند و بمیرد، این حیوانِ کوبیده‌شده (وقیذ) است، پس از آن مخور.»

ترجمه و توضیح توسط Khutba World، ترجمه‌شده از عربی.

پیام اصلی

شکار تنها زمانی حلال است که شکار به‌درستی انجام شده باشد.

توضیح واژه‌های دشوار
مِعراض

چوب شکار یا وسیله‌ای مشابه که نوک یا لبه‌ای تیز دارد.

شکارِ کشته‌شده بر اثر ضربه

حیوانی که بر اثر ضربه‌ای محکم با بخش پهن وسیله مرده باشد، نه بر اثر زخمِ برنده.

برداشت‌های عالمان

عالمان کلاسیک از این روایت چنین برداشت کرده‌اند که شکارچی هنگام رها کردن سگ آموزش‌دیده‌اش نام الله را بر زبان آورد. اگر سگ از شکار خورده باشد، از آن نخورید؛ زیرا این نشان می‌دهد که آن را برای خودش گرفته است. اگر سگ دومی نیز همراه باشد و مشخص نباشد کدام سگ حیوان را گرفته، همین احتیاط رعایت می‌شود. شکار با مِعراض زمانی حلال است که حیوان را بخش تیز آن کشته باشد؛ اما اگر بر اثر بخش پهن آن بمیرد، حکم حیوانی را دارد که با ضربه کشته شده است. مذاهب فقهی دربارهٔ جزئیات این احکام بحث کرده‌اند، اما همگی میان زخمِ برندهٔ کشنده و ضربه‌ای که حیوان را می‌کشد تفاوت می‌گذارند.

درس‌هایی برای امروز
  1. هنگام رها کردن سگ شکاری‌تان نام الله را بر زبان آورید.
  2. اگر سگتان از شکار خورده است، یا معلوم نیست کدام سگ آن را گرفته، از آن نخورید.
  3. بررسی کنید حیوان چگونه مرده است: زخمِ برنده با ضربهٔ کشندهٔ بخش پهن تفاوت دارد.
الْحَدِيثُ الشَّرِيفُ

هر روز یک حدیث، به زبان خودت

اپلیکیشن هر روز یک حدیث همراه با توضیح به تو ارائه می‌دهد؛ حتی به‌صورت ویجت روی تلفنت. استفاده از آن رایگان است.