Sunan Ibn Majah، حدیث 3530
روایتشده توسط Abdullah ibn Mas'ud. متن عربی همراه با ترجمه و توضیح اختصاصی.
به روایت Abdullah ibn Mas'ud
روایت
حَدَّثَنَا أَيُّوبُ بْنُ مُحَمَّدٍ الرَّقِّيُّ، حَدَّثَنَا مُعَمَّرُ بْنُ سُلَيْمَانَ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ بِشْرٍ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ عَمْرِو بْنِ مُرَّةَ، عَنْ يَحْيَى بْنِ الْجَزَّارِ، عَنِ ابْنِ أُخْتِ، زَيْنَبَ امْرَأَةِ عَبْدِ اللَّهِ عَنْ زَيْنَبَ، قَالَتْ كَانَتْ عَجُوزٌ تَدْخُلُ عَلَيْنَا تَرْقِي مِنَ الْحُمْرَةِ وَكَانَ لَنَا سَرِيرٌ طَوِيلُ الْقَوَائِمِ وَكَانَ عَبْدُ اللَّهِ إِذَا دَخَلَ تَنَحْنَحَ وَصَوَّتَ فَدَخَلَ يَوْمًا فَلَمَّا سَمِعَتْ صَوْتَهُ احْتَجَبَتْ مِنْهُ فَجَاءَ فَجَلَسَ إِلَى جَانِبِي فَمَسَّنِي فَوَجَدَ مَسَّ خَيْطٍ فَقَالَ مَا هَذَا فَقُلْتُ رُقًى لِي فِيهِ مِنَ الْحُمْرَةِ فَجَذَبَهُ وَقَطَعَهُ فَرَمَى بِهِ وَقَالَ لَقَدْ أَصْبَحَ آلُ عَبْدِ اللَّهِ أَغْنِيَاءَ عَنِ الشِّرْكِ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ ـ صلى الله عليه وسلم ـ يَقُولُ " إِنَّ الرُّقَى وَالتَّمَائِمَ وَالتِّوَلَةَ شِرْكٌ " . قُلْتُ فَإِنِّي خَرَجْتُ يَوْمًا فَأَبْصَرَنِي فُلاَنٌ فَدَمَعَتْ عَيْنِي الَّتِي تَلِيهِ فَإِذَا رَقَيْتُهَا سَكَنَتْ دَمْعَتُهَا وَإِذَا تَرَكْتُهَا دَمَعَتْ . قَالَ ذَاكِ الشَّيْطَانُ إِذَا أَطَعْتِيهِ تَرَكَكِ وَإِذَا عَصَيْتِيهِ طَعَنَ بِإِصْبَعِهِ فِي عَيْنِكِ وَلَكِنْ لَوْ فَعَلْتِ كَمَا فَعَلَ رَسُولُ اللَّهِ ـ صلى الله عليه وسلم ـ كَانَ خَيْرًا لَكِ وَأَجْدَرَ أَنْ تَشْفِينَ تَنْضَحِينَ فِي عَيْنِكِ الْمَاءَ وَتَقُولِينَ " أَذْهِبِ الْبَاسْ رَبَّ النَّاسْ اشْفِ أَنْتَ الشَّافِي لاَ شِفَاءَ إِلاَّ شِفَاؤُكَ شِفَاءً لاَ يُغَادِرُ سَقَمًا " .
ایوب بن محمد رقی به ما حدیث کرد، معمر بن سلیمان به ما حدیث کرد، عبدالله بن بشر از اعمش، او از عمرو بن مره، او از یحیی بن جزّار، او از دختر خواهر زینب همسر عبدالله، و او از زینب روایت کرد که گفت:
«پیرزنی بود که بر ما وارد میشد و برای بیماری حُمَره (بیماری پوستی مسری که باعث تب و سرخی پوست میشود) رقیه میخواند. تختی با پایههای بلند داشتیم و چون عبدالله وارد میشد، سرفه میکرد و صدا میکرد تا حاضران متوجه شوند. روزی وارد شد و آن پیرزن با شنیدن صدایش خود را پوشاند. عبدالله آمد و کنار من نشست و مرا لمس کرد و نخی یافت. پرسید: «این چیست؟» گفتم: «نخِ رقیهای است برای جلوگیری از حُمَره.» آن را کشید، پاره کرد و دور انداخت و فرمود: «خاندان عبدالله از شرک بینیاز شدهاند.» من از رسول خدا ﷺ شنیدم که فرمودند: «همانا رقیهها (که شامل اسامی بتها و شیاطین باشد)، تعویذها و تِوَلَه (طلسم محبت) شرک هستند.»» زینب گفت: «روزی بیرون رفتم و شخصی به من نگریست و چشمی که به سمت او بود شروع به اشک ریختن کرد. وقتی برایش رقیه میخواندم آرام میگرفت و اگر رها میکردم دوباره اشک میریخت.» عبدالله گفت: «آن کار شیطان است؛ وقتی اطاعتش کنی تو را رها میکند و وقتی نافرمانی کنی با انگشتش در چشمت فرو میکند. اما اگر همان کاری را بکنی که رسول خدا ﷺ انجام میدادند، برایت بهتر و برای درمان مؤثرتر است. آب در چشمت بپاش و بگو: «أَذْهِبِ الْبَاسْ رَبَّ النَّاسْ اشْفِ أَنْتَ الشَّافِي لاَ شِفَاءَ إِلاَّ شِفَاؤُكَ شِفَاءً لاَ يُغَادِرُ سَقَمًا» (ای پروردگار مردم! درد را ببر، شفا ده که تو شفادهندهای، هیچ شفایی جز شفای تو نیست، شفایی که هیچ دردی را باقی نگذارد).»
ترجمه و توضیح توسط Khutba World، ترجمهشده از عربی.
از بهکارگیری تعویذها بپرهیزید و برای درمان، دعاهای مجاز بخوانید.
دعا یا تلاوتی که شخص با آن از الله درخواست حفاظت یا درمان میکند.
چیزی که شخص به امید حفاظت یا درمان، با خود حمل یا آویزان میکند.
افسون یا چیزی که برای ایجاد محبت یا دلبستگی میان مردم به کار میرود.
عالمان کلاسیک توضیح میدهند که نکوهش رُقیه ناظر به افسونهایی است که دربردارنده شرک، عبارتهای نامفهوم یا محتوای ممنوع باشند؛ دعاهایی با واژههای روشن و توسل به الله جایز هستند. آنان درباره تعویذها هشدار میدهند، زیرا ممکن است مردم بهجای الله به آن شیء اعتماد کنند. دعای پیامبر ﷺ برای درمان نشان میدهد که باید مستقیماً از الله درخواست بهبودی کرد و از راههای مجاز بهره گرفت.
- برای حفاظت یا درمان تعویذ به همراه نداشته باشید؛ با دعاهای مجاز از الله یاری بخواهید.
- هنگام بیماری از رُقیهای با واژههای روشن استفاده کنید که در آن شرک یا سخنان ممنوع نباشد.
- در صورت تداوم علائم، از متخصصان پزشکی کمک بگیرید و باور داشته باشید که در نهایت درمان از جانب الله است.
هر روز یک حدیث، به زبان خودت
اپلیکیشن هر روز یک حدیث همراه با توضیح به تو ارائه میدهد؛ حتی بهصورت ویجت روی تلفنت. استفاده از آن رایگان است.