Sahih Muslim، حدیث 143
روایتشده توسط Mu'adh ibn Jabal. متن عربی همراه با ترجمه و توضیح اختصاصی.
به روایت Mu'adh ibn Jabal
صحيح مسلم در مجموع معتبر دانسته میشود.
روایت
حَدَّثَنَا هَدَّابُ بْنُ خَالِدٍ الأَزْدِيُّ، حَدَّثَنَا هَمَّامٌ، حَدَّثَنَا قَتَادَةُ، حَدَّثَنَا أَنَسُ بْنُ مَالِكٍ، عَنْ مُعَاذِ بْنِ جَبَلٍ، قَالَ كُنْتُ رِدْفَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم لَيْسَ بَيْنِي وَبَيْنَهُ إِلاَّ مُؤْخِرَةُ الرَّحْلِ فَقَالَ " يَا مُعَاذَ بْنَ جَبَلٍ " . قُلْتُ لَبَّيْكَ رَسُولَ اللَّهِ وَسَعْدَيْكَ . ثُمَّ سَارَ سَاعَةً ثُمَّ قَالَ " يَا مُعَاذَ بْنَ جَبَلٍ " . قُلْتُ لَبَّيْكَ رَسُولَ اللَّهِ وَسَعْدَيْكَ . ثُمَّ سَارَ سَاعَةَ ثُمَّ قَالَ " يَا مُعَاذَ بْنَ جَبَلٍ " . قُلْتُ لَبَّيْكَ رَسُولَ اللَّهِ وَسَعْدَيْكَ . قَالَ " هَلْ تَدْرِي مَا حَقُّ اللَّهِ عَلَى الْعِبَادِ " . قَالَ قُلْتُ اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَعْلَمُ . قَالَ " فَإِنَّ حَقَّ اللَّهِ عَلَى الْعِبَادِ أَنْ يَعْبُدُوهُ وَلاَ يُشْرِكُوا بِهِ شَيْئًا " . ثُمَّ سَارَ سَاعَةً ثُمَّ قَالَ " يَا مُعَاذَ بْنَ جَبَلٍ " . قُلْتُ لَبَّيْكَ رَسُولَ اللَّهِ وَسَعْدَيْكَ . قَالَ " هَلْ تَدْرِي مَا حَقُّ الْعِبَادِ عَلَى اللَّهِ إِذَا فَعَلُوا ذَلِكَ " . قَالَ قُلْتُ اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَعْلَمُ . قَالَ " أَنْ لاَ يُعَذِّبَهُمْ " .
هدّاب بن خالد ازدی به ما حدیث کرد، همام به ما حدیث کرد، قتاده به ما حدیث کرد، انس بن مالک به ما حدیث کرد، از معاذ بن جبل که گفت:
«من پشت سر پیامبر ﷺ سوار بودم و میان من و ایشان جز قسمت عقب زین چیزی نبود. پس فرمودند: ‹ای معاذ بن جبل!› گفتم: ‹لبیک یا رسولالله و سعدیک (فرمانبردارم ای رسول خدا و مطیع توأم).› سپس مدتی رفتند، آنگاه دوباره فرمودند: ‹ای معاذ بن جبل!› گفتم: ‹لبیک یا رسولالله و سعدیک.› باز هم مدتی رفتند و فرمودند: ‹ای معاذ بن جبل!› گفتم: ‹لبیک یا رسولالله و سعدیک.› فرمودند: ‹آیا میدانی حق الله بر بندگان چیست؟› گفتم: ‹الله و رسولش داناترند.› فرمودند: ‹حق الله بر بندگان این است که تنها او را بپرستند و چیزی را شریک او قرار ندهند.› سپس مدتی رفتند و فرمودند: ‹ای معاذ بن جبل!› گفتم: ‹لبیک یا رسولالله و سعدیک.› فرمودند: ‹آیا میدانی اگر بندگان چنین کنند، حق آنان بر الله چیست؟› گفتم: ‹الله و رسولش داناترند.› فرمودند: ‹اینکه آنان را عذاب نکند.›"
ترجمه و توضیح توسط Khutba World، ترجمهشده از عربی.
حق خدا این است که تنها او پرستش شود؛ هر کس چنین کند، مجازات نخواهد شد.
وظیفهٔ مردم در برابر خدا: پرستش او و شریک قرار ندادن برای او.
پرستش دیگری در کنار خدا بهعنوان معبود، یا نسبت دادن چیزی از حقوق یگانهٔ الهی به دیگری.
وعدهٔ خدا به کسانی که خالصانه و بدون شریک او را پرستش میکنند: آنان را مجازات نخواهد کرد.
عالمان توضیح میدهند که پرستش تنها خدا و دوری از شرک، اساس توحید است. وعدهٔ مجازات نکردن، بخششی از سوی خداست؛ نه ادعایی که به موجب آن مردم چیزی را بر خدا واجب کنند. متون دیگر روشن میکنند که گناهان و توبه در قلمرو داوری خداوند قرار دارند. پیامبر ﷺ بارها همان پرسش را از معاذ پرسید تا بر پیام تأکید کند و توجه او را برانگیزد. معاذ بعدها این وعده را فوراً برای همه بازگو نکرد، زیرا بیم داشت مردم به آن تکیه کنند و از تلاش و عمل خود بکاهند.
- عبادت، نماز و دعاهایت را تنها به سوی خدا بگردان.
- اساس توحید را با دقت بیاموز و آن را با حکمت به دیگران منتقل کن.
- به رحمت خدا امیدوار باش، اما این امیدواری را بهانهای برای کوتاهی در فرمانبرداری قرار نده.
هر روز یک حدیث، به زبان خودت
اپلیکیشن هر روز یک حدیث همراه با توضیح به تو ارائه میدهد؛ حتی بهصورت ویجت روی تلفنت. استفاده از آن رایگان است.