Sahih Muslim، حدیث 3696
روایتشده توسط Abdullah ibn Abbas. متن عربی همراه با ترجمه و توضیح اختصاصی.
به روایت Abdullah ibn Abbas
صحيح مسلم در مجموع معتبر دانسته میشود.
روایت
وَحَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ الْحَنْظَلِيُّ، وَمُحَمَّدُ بْنُ أَبِي عُمَرَ، - وَتَقَارَبَا فِي لَفْظِ الْحَدِيثِ - قَالَ ابْنُ أَبِي عُمَرَ حَدَّثَنَا وَقَالَ، إِسْحَاقُ أَخْبَرَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي ثَوْرٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ لَمْ أَزَلْ حَرِيصًا أَنْأَسْأَلَ عُمَرَ عَنِ الْمَرْأَتَيْنِ مِنْ أَزْوَاجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم اللَّتَيْنِ قَالَ اللَّهُ تَعَالَى {إِنْ تَتُوبَا إِلَى اللَّهِ فَقَدْ صَغَتْ قُلُوبُكُمَا} حَتَّى حَجَّ عُمَرُ وَحَجَجْتُ مَعَهُ فَلَمَّا كُنَّا بِبَعْضِ الطَّرِيقِ عَدَلَ عُمَرُ وَعَدَلْتُ مَعَهُ بِالإِدَاوَةِ فَتَبَرَّزَ ثُمَّ أَتَانِي فَسَكَبْتُ عَلَى يَدَيْهِ فَتَوَضَّأَ فَقُلْتُ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ مَنِ الْمَرْأَتَانِ مِنْ أَزْوَاجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم اللَّتَانِ قَالَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ لَهُمَا { إِنْ تَتُوبَا إِلَى اللَّهِ فَقَدْ صَغَتْ قُلُوبُكُمَا} قَالَ عُمَرُ وَاعَجَبًا لَكَ يَا ابْنَ عَبَّاسٍ - قَالَ الزُّهْرِيُّ كَرِهَ وَاللَّهِ مَا سَأَلَهُ عَنْهُ وَلَمْ يَكْتُمْهُ - قَالَ هِيَ حَفْصَةُ وَعَائِشَةُ . ثُمَّ أَخَذَ يَسُوقُ الْحَدِيثَ قَالَ كُنَّا مَعْشَرَ قُرَيْشٍ قَوْمًا نَغْلِبُ النِّسَاءَ فَلَمَّا قَدِمْنَا الْمَدِينَةَ وَجَدْنَا قَوْمًا تَغْلِبُهُمْ نِسَاؤُهُمْ فَطَفِقَ نِسَاؤُنَا يَتَعَلَّمْنَ مِنْ نِسَائِهِمْ - قَالَ - وَكَانَ مَنْزِلِي فِي بَنِي أُمَيَّةَ بْنِ زَيْدٍ بِالْعَوَالِي فَتَغَضَّبْتُ يَوْمًا عَلَى امْرَأَتِي فَإِذَا هِيَ تُرَاجِعُنِي فَأَنْكَرْتُ أَنْ تُرَاجِعَنِي . فَقَالَتْ مَا تُنْكِرُ أَنْ أُرَاجِعَكَ فَوَاللَّهِ إِنَّ أَزْوَاجَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم لَيُرَاجِعْنَهُ وَتَهْجُرُهُ إِحْدَاهُنَّ الْيَوْمَ إِلَى اللَّيْلِ . فَانْطَلَقْتُ فَدَخَلْتُ عَلَى حَفْصَةَ فَقُلْتُ أَتُرَاجِعِينَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَتْ نَعَمْ . فَقُلْتُ أَتَهْجُرُهُ إِحْدَاكُنَّ الْيَوْمَ إِلَى اللَّيْلِ قَالَتْ نَعَمْ . قُلْتُ قَدْ خَابَ مَنْ فَعَلَ ذَلِكَ مِنْكُنَّ وَخَسِرَ أَفَتَأْمَنُ إِحْدَاكُنَّ أَنْ يَغْضَبَ اللَّهُ عَلَيْهَا لِغَضَبِ رَسُولِهِ صلى الله عليه وسلم فَإِذَا هِيَ قَدْ هَلَكَتْ لاَ تُرَاجِعِي رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَلاَ تَسْأَلِيهِ شَيْئًا وَسَلِينِي مَا بَدَا لَكِ وَلاَ يَغُرَّنَّكِ أَنْ كَانَتْ جَارَتُكِ هِيَ أَوْسَمَ وَأَحَبَّ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْكِ - يُرِيدُ عَائِشَةَ - قَالَ وَكَانَ لِي جَارٌ مِنَ الأَنْصَارِ فَكُنَّا نَتَنَاوَبُ النُّزُولَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَيَنْزِلُ يَوْمًا وَأَنْزِلُ يَوْمًا فَيَأْتِينِي بِخَبَرِ الْوَحْىِ وَغَيْرِهِ وَآتِيهِ بِمِثْلِ ذَلِكَ وَكُنَّا نَتَحَدَّثُ أَنَّ غَسَّانَ تُنْعِلُ الْخَيْلَ لِتَغْزُوَنَا فَنَزَلَ صَاحِبِي ثُمَّ أَتَانِي عِشَاءً فَضَرَبَ بَابِي ثُمَّ نَادَانِي فَخَرَجْتُ إِلَيْهِ فَقَالَ حَدَثَ أَمْرٌ عَظِيمٌ . قُلْتُ مَاذَا أَجَاءَتْ غَسَّانُ قَالَ لاَ بَلْ أَعْظَمُ مِنْ ذَلِكَ وَأَطْوَلُ طَلَّقَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم نِسَاءَهُ . فَقُلْتُ قَدْ خَابَتْ حَفْصَةُ وَخَسِرَتْ قَدْ كُنْتُ أَظُنُّ هَذَا كَائِنًا حَتَّى إِذَا صَلَّيْتُ الصُّبْحَ شَدَدْتُ عَلَىَّ ثِيَابِي ثُمَّ نَزَلْتُ فَدَخَلْتُ عَلَى حَفْصَةَ وَهْىَ تَبْكِي فَقُلْتُ أَطَلَّقَكُنَّ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَتْ لاَ أَدْرِي هَا هُوَ ذَا مُعْتَزِلٌ فِي هَذِهِ الْمَشْرُبَةِ . فَأَتَيْتُ غُلاَمًا لَهُ أَسْوَدَ فَقُلْتُ اسْتَأْذِنْ لِعُمَرَ . فَدَخَلَ ثُمَّ خَرَجَ إِلَىَّ فَقَالَ قَدْ ذَكَرْتُكَ لَهُ فَصَمَتَ فَانْطَلَقْتُ حَتَّى انْتَهَيْتُ إِلَى الْمِنْبَرِ فَجَلَسْتُ فَإِذَا عِنْدَهُ رَهْطٌ جُلُوسٌ يَبْكِي بَعْضُهُمْ فَجَلَسْتُ قَلِيلاً ثُمَّ غَلَبَنِي مَا أَجِدُ ثُمَّ أَتَيْتُ الْغُلاَمَ فَقُلْتُ اسْتَأْذِنْ لِعُمَرَ . فَدَخَلَ ثُمَّ خَرَجَ إِلَىَّ . فَقَالَ قَدْ ذَكَرْتُكَ لَهُ فَصَمَتَ . فَوَلَّيْتُ مُدْبِرًا فَإِذَا الْغُلاَمُ يَدْعُونِي فَقَالَ ادْخُلْ فَقَدْ أَذِنَ لَكَ فَدَخَلْتُ فَسَلَّمْتُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَإِذَا هُوَ مُتَّكِئٌ عَلَى رَمْلِ حَصِيرٍ قَدْ أَثَّرَ فِي جَنْبِهِ فَقُلْتُ أَطَلَّقْتَ يَا رَسُولَ اللَّهِ نِسَاءَكَ فَرَفَعَ رَأْسَهُ إِلَىَّ وَقَالَ " لاَ " . فَقُلْتُ اللَّهُ أَكْبَرُ لَوْ رَأَيْتَنَا يَا رَسُولَ اللَّهِ وَكُنَّا مَعْشَرَ قُرَيْشٍ قَوْمًا نَغْلِبُ النِّسَاءَ فَلَمَّا قَدِمْنَا الْمَدِينَةَ وَجَدْنَا قَوْمًا تَغْلِبُهُمْ نِسَاؤُهُمْ فَطَفِقَ نِسَاؤُنَا يَتَعَلَّمْنَ مِنْ نِسَائِهِمْ فَتَغَضَّبْتُ عَلَى امْرَأَتِي يَوْمًا فَإِذَا هِيَ تُرَاجِعُنِي فَأَنْكَرْتُ أَنْ تُرَاجِعَنِي . فَقَالَتْ مَا تُنْكِرُ أَنْ أُرَاجِعَكَ فَوَاللَّهِ إِنَّ أَزْوَاجَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم لَيُرَاجِعْنَهُ وَتَهْجُرُهُ إِحْدَاهُنَّ الْيَوْمَ إِلَى اللَّيْلِ . فَقُلْتُ قَدْ خَابَ مَنْ فَعَلَ ذَلِكَ مِنْهُنَّ وَخَسِرَ أَفَتَأْمَنُ إِحْدَاهُنَّ أَنْ يَغْضَبَ اللَّهُ عَلَيْهَا لِغَضَبِ رَسُولِهِ صلى الله عليه وسلم فَإِذَا هِيَ قَدْ هَلَكَتْ فَتَبَسَّمَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَدْ دَخَلْتُ عَلَى حَفْصَةَ فَقُلْتُ لاَ يَغُرَّنَّكِ أَنْ كَانَتْ جَارَتُكِ هِيَ أَوْسَمُ مِنْكِ وَأَحَبُّ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْكِ . فَتَبَسَّمَ أُخْرَى فَقُلْتُ أَسْتَأْنِسُ يَا رَسُولَ اللَّهِ . قَالَ " نَعَمْ " . فَجَلَسْتُ فَرَفَعْتُ رَأْسِي فِي الْبَيْتِ فَوَاللَّهِ مَا رَأَيْتُ فِيهِ شَيْئًا يَرُدُّ الْبَصَرَ إِلاَّ أُهُبًا ثَلاَثَةً فَقُلْتُ ادْعُ اللَّهَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَنْ يُوَسِّعَ عَلَى أُمَّتِكَ فَقَدْ وَسَّعَ عَلَى فَارِسَ وَالرُّومِ وَهُمْ لاَ يَعْبُدُونَ اللَّهَ فَاسْتَوَى جَالِسًا ثُمَّ قَالَ " أَفِي شَكٍّ أَنْتَ يَا ابْنَ الْخَطَّابِ أُولَئِكَ قَوْمٌ عُجِّلَتْ لَهُمْ طَيِّبَاتُهُمْ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا " . فَقُلْتُ اسْتَغْفِرْ لِي يَا رَسُولَ اللَّهِ . وَكَانَ أَقْسَمَ أَنْ لاَ يَدْخُلَ عَلَيْهِنَّ شَهْرًا مِنْ شِدَّةِ مَوْجِدَتِهِ عَلَيْهِنَّ . حَتَّى عَاتَبَهُ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ . قَالَ الزُّهْرِيُّ فَأَخْبَرَنِي عُرْوَةُ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ لَمَّا مَضَى تِسْعٌ وَعِشْرُونَ لَيْلَةً دَخَلَ عَلَىَّ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بَدَأَ بِي فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّكَ أَقْسَمْتَ أَنْ لاَ تَدْخُلَ عَلَيْنَا شَهْرًا وَإِنَّكَ دَخَلْتَ مِنْ تِسْعٍ وَعِشْرِينَ أَعُدُّهُنَّ . فَقَالَ " إِنَّ الشَّهْرَ تِسْعٌ وَعِشْرُونَ - ثُمَّ قَالَ - يَا عَائِشَةُ إِنِّي ذَاكِرٌ لَكِ أَمْرًا فَلاَ عَلَيْكِ أَنْ لاَ تَعْجَلِي فِيهِ حَتَّى تَسْتَأْمِرِي أَبَوَيْكِ " . ثُمَّ قَرَأَ عَلَىَّ الآيَةَ { يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ قُلْ لأَزْوَاجِكَ} حَتَّى بَلَغَ { أَجْرًا عَظِيمًا} قَالَتْ عَائِشَةُ قَدْ عَلِمَ وَاللَّهِ أَنَّ أَبَوَىَّ لَمْ يَكُونَا لِيَأْمُرَانِي بِفِرَاقِهِ قَالَتْ فَقُلْتُ أَوَفِي هَذَا أَسْتَأْمِرُ أَبَوَىَّ فَإِنِّي أُرِيدُ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَالدَّارَ الآخِرَةَ . قَالَ مَعْمَرٌ فَأَخْبَرَنِي أَيُّوبُ أَنَّ عَائِشَةَ قَالَتْ لاَ تُخْبِرْ نِسَاءَكَ أَنِّي اخْتَرْتُكَ فَقَالَ لَهَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " إِنَّ اللَّهَ أَرْسَلَنِي مُبَلِّغًا وَلَمْ يُرْسِلْنِي مُتَعَنِّتًا " . قَالَ قَتَادَةُ صَغَتْ قُلُوبُكُمَا مَالَتْ قُلُوبُكُمَا.
ابن عباس (رضی الله عنهما) روایت کردند: من همواره مشتاق بودم که از عمر (رضی الله عنه) درباره دو زن از همسران پیامبر (صلى الله علیه و آله وسلم) بپرسیم، درباره کسانی که خداوند، تعالی، گفت:
" اگر هر دوی شما توبه کنید، پس بیشک دلهای شما به سوی آن مایل است" (احزاب، ۴)، تا اینکه عمر (رضی الله عنه) برای حج رفت و من نیز همراه او رفتم. و هنگامی که در راه میرفتیم، عمر (رضی الله عنه) کنار رفت و من نیز با او کنار رفتم، با یک پارچ آب. او پاسخ نیاز طبیعی خود را داد، و سپس نزد من آمد و من آب بر دستانش ریختم و او وضو گرفت. گفتم: ای امیرالمومنین، دو زن از همسران پیامبر خدا (صلى الله علیه و آله وسلم) درباره آنان خداوند، تعالی، گفت: "اگر هر دوی شما توبه کنید، پس بیشک دلهای شما به سوی آن مایل است"؟ عمر (رضی الله عنه) گفت: چه عجیب است بر تو، ابن عباس! (زهرى گفت: به خدا، او از آنچه پرسیدی ناخشنود بود، اما آن را مخفی نگه نداشت.) او (عمر) گفت: آنها حفصه و عایشه هستند؛ و سپس حدیث را شروع به روایت کرد و گفت: ما مردمی در قریش بودیم که بر زنان تسلط داشتیم، و هنگامی که به مدینه رسیدیم، مردمی را یافتیم که زنانشان بر آنها تسلط داشتند، و زنان ما شروع به یادگیری (عادات) زنان آنان کردند. او همچنین گفت: و خانه من در حومه عیدین در قبیله بنیامیه بن زید قرار داشت. روزی با همسرم عصبانی شدم و او بر من پاسخ گفت. من دوست نداشتم که او بر من پاسخ دهد. او گفت: تو از پاسخ دادن من به من ناراضی هستی؟ به خدا، همسران پیامبر (صلى الله علیه و آله وسلم) بر او پاسخ میدهند، و یکی از آنها خودش را از او جدا میکند تا شب. پس من (عمر) بیرون رفتم و به حفصه سر زدم و گفتم: آیا تو بر پیامبر خدا (صلى الله علیه و آله وسلم) پاسخ میدهی؟ او گفت: بله. گفتم: آیا یکی از شما از او جدا میشود از روز تا شب؟ گفت: بله. او گفت: کسی که در میان شما این کار را کند، در واقع شکست خورده و ضرر کرده است. آیا هر یک از شما از خشم خدا نمیترسد بر او به خاطر خشم پیامبر (صلى الله علیه و آله وسلم)، و ممکن است هلاک شود؟ پس بر پیامبر خدا (صلى الله علیه و آله وسلم) پاسخ ندهید و از او چیزی نخواهید، بلکه از من آنچه میخواهید، (و رفتار صادقانه) همسرتان ممکن است شما را گمراه کند، اگر او (عایشه) زیباتر و محبوبتر نزد پیامبر (صلى الله علیه و آله وسلم) باشد (رضا الله عنها). او (حضرت عمر) گفت: من همراهی از انصار داشتم و ما به نوبت در حضور پیامبر (صلى الله علیه و آله وسلم) بودیم. او یک روز آنجا ماند، و من روز دیگر، و او خبر نزول آیات و مسائل دیگر را برای من میآورد، و من نیز خبرهای او را مانند این میدادم. و درباره اینکه غسانیان در حال زینت دادن اسبها بودند تا به ما حمله کنند، بحث میکردیم. یک روز، همسفرم (پیامبر) را دیدم، و سپس شب به سراغ من آمد و در را کوبید و من را صدا زد، و من بیرون آمدم، و او گفت: یک موضوع بسیار مهم رخ داده است. گفتم: چه چیزی است؟ غسانیان آمدهاند؟ گفت: نه، بلکه از آن هم جدیتر و مهمتر است: پیامبر (صلى الله علیه و آله وسلم) همسرانش را طلاق داده است. گفتم: حفصه شکست خورده و ضرر کرده است، و من ترسیدم که این اتفاق بیفتد. هنگامی که سپیده دم شد، نماز فجر را خواندم و خود را پوشاندم، و سپس به خانه پیامبر (صلى الله علیه و آله وسلم) رفتم و حفصه را دیدم که گریه میکرد. گفتم: آیا پیامبر خدا (صلى الله علیه و آله وسلم) شما را طلاق داده است؟ او گفت: نمیدانم. او، با این حال، خودش را در عُلیّهاش جدا کرده است. به یک برده سیاه رفتم و گفتم: اجازه بدهید عمر وارد شود. او وارد شد و سپس به من گفت: من دربارهات به او ذکر کردم، اما او سکوت کرد. سپس به منبر رفتم و نشستم، و گروهی از مردم کنار آن نشسته بودند و برخی گریه میکردند. من مدتی آنجا نشستم، تا اینکه بر آن فکر غلبه کردم که در ذهنم بود. سپس به پسر برگشتم و گفتم: اجازه بدهید عمر وارد شود. او وارد شد و به من گفت: من دربارهات به او ذکر کردم، اما او سکوت کرد. نزدیک بود برگردم، که پسر مرا صدا زد و گفت: برو داخل، اجازه داده شده است. من وارد شدم و سلام کردم به پیامبر (صلى الله علیه و آله وسلم) و او تکیه زده بر روی مبل استراحت میکرد، و اثراتی بر کنار او باقی مانده بود. گفتم: ای رسول خدا، آیا همسرانت را طلاق دادهای؟ او سرش را به سمت من بلند کرد و گفت: نه. گفتم: الله اکبر. ای رسول خدا، کاش میدیدی که چگونه ما، اهل قریش، بر زنان تسلط داشتیم، اما وقتی به مدینه آمدیم، مردمی را یافتیم که زنانشان بر آنها تسلط داشتند. پس زنان ما شروع به یادگیری از زنان آنان کردند. روزی من عصبانی شدم با همسرم و او بر من پاسخ گفت. من نپذیرفتم که او بر من پاسخ دهد. او گفت: تو دوست نداری که من بر تو پاسخ دهم، اما، به خدا، همسران پیامبر (صلى الله علیه و آله وسلم) بر او پاسخ میدهند، و یکی از آنها خودش را از او جدا میکند تا شب. گفتم: کسی که این کار را کند، در واقع شکست خورده و ضرر کرده است. آیا هر یک از آنان از خشم خدا نمیترسد بر خود، به خاطر خشم پیامبر (صلى الله علیه و آله وسلم)، و ممکن است هلاک شود؟ پیامبر (صلى الله علیه و آله وسلم) خندید، گفتم: ای رسول خدا، من به حفصه سر زدم و گفتم: (رفتار) همسرت (عایشه) ممکن است تو را گمراه کند، اگر او زیباتر و محبوبتر نزد پیامبر (صلى الله علیه و آله وسلم) باشد. پیامبر (صلى الله علیه و آله وسلم) دوباره خندید. گفتم: ای رسول خدا، آیا من درباره چیزهای خوشایند با تو صحبت میکنم؟ او گفت: بله. من نشستم و سرم را بلند کردم (تا چیزها را در خانه ببینم) و، به خدا، چیزی جز سه پوست ندیدم. گفتم: ای رسول خدا، از پروردگارت درخواست کن که زندگی برای امتت را همانطور که برای مردم فارس و روم فراوان ساخته است، برکت دهد (با اینکه آنها عبادت الله، تعالی، را نمیکنند)، و او (پیامبر) نشست و من گفتم: ابن خطاب، آیا شک داری که آنها قومی هستند که نعمتهایشان در زندگی دنیا به آنها داده شده است؟ گفتم: ای رسول خدا، از من طلب بخشش کن. و او (پیامبر) قسم خورده بود که برای یک ماه به آنها سر نزند، به خاطر خشم شدید نسبت به آنها، تا اینکه خداوند نارضایتی خود را به او نشان دهد (صلى الله علیه و آله وسلم). زهرى گفت: عروة به من خبر داد که عایشه (رضی الله عنها) گفت: وقتی بیست و نه شب سپری شد، پیامبر (صلى الله علیه و آله وسلم) به من سر زد، و او شروع به دیدن من کرد. گفتم: ای رسول خدا، تو قسم خورده بودی که ما را برای یک ماه ملاقات نمیکنی، در حالی که پس از شمارش بیست و نه شب، آمدی. او گفت: شاید ماه هم بیست و نه روز باشد. سپس گفت: عایشه، من میخواهم درباره موضوعی با تو صحبت کنم، و نباید در آن عجله کنی (و تصمیم نهایی نگیری) تا با والدینت مشورت کنی. سپس این آیه را برای من تلاوت کرد:" ای پیامبر، به همسرانت بگو" تا رسید به "پاداش بزرگ" (احزاب، ۳۳). عایشه (رضی الله عنها) گفت: به خدا، او میدانست که والدینم اجازه نمیدهند از او جدا شوم. گفتم: آیا نیاز است که در این موضوع با والدینم مشورت کنم؟ در واقع، من الله و پیامبرش (صلى الله علیه و آله وسلم) و سرای آخرت را برگزیدم. معمر گفت: عیوب بن عیوب از من نقل کرد که عایشه (رضی الله عنها) گفت: وقتی بیست و نه شب سپری شد، پیامبر (صلى الله علیه و آله وسلم) به من سر زد، و او شروع به دیدن من کرد. گفتم: ای رسول خدا، تو قسم خورده بودی که ما را برای یک ماه ملاقات نمیکنی، در حالی که پس از شمارش بیست و نه شب، آمدی. او گفت: شاید ماه هم بیست و نه روز باشد. سپس گفت: عایشه، من میخواهم درباره موضوعی با تو صحبت کنم، و نباید در آن عجله کنی (و تصمیم نهایی نگیری) تا با والدینت مشورت کنی. سپس این آیه را برای من تلاوت کرد:" ای پیامبر، به همسرانت بگو" تا رسید به "پاداش بزرگ" (احزاب، ۳۳). عایشه (رضی الله عنها) گفت: به خدا، او میدانست که والدینم اجازه نمیدهند از او جدا شوم. گفتم: آیا نیاز است که در این موضوع با والدینم مشورت کنم؟ در واقع، من الله و پیامبرش (صلى الله علیه و آله وسلم) و سرای آخرت را برگزیدم. معمر گفت: عیوب بن عیوب از من نقل کرد که عایشه (رضی الله عنها) گفت: وقتی بیست و نه شب سپری شد، پیامبر (صلى الله علیه و آله وسلم) به من سر زد، و او شروع به دیدن من کرد. گفتم: ای رسول خدا، تو قسم خورده بودی که ما را برای یک ماه ملاقات نمیکنی، در حالی که پس از شمارش بیست و نه شب، آمدی. او گفت: شاید ماه هم بیست و نه روز باشد. سپس گفت: عایشه، من میخواهم درباره موضوعی با تو صحبت کنم، و نباید در آن عجله کنی (و تصمیم نهایی نگیری) تا با والدینت مشورت کنی. سپس این آیه را برای من تلاوت کرد:" ای پیامبر، به همسرانت بگو" تا رسید به "پاداش بزرگ" (احزاب، ۳۳). عایشه (رضی الله عنها) گفت: به خدا، او میدانست که والدینم اجازه نمیدهند از او جدا شوم. گفتم: آیا نیاز است که در این موضوع با والدینم مشورت کنم؟ در واقع، من الله و پیامبرش (صلى الله علیه و آله وسلم) و سرای آخرت را برگزیدم.
ترجمه و توضیح توسط Khutba World، ترجمهشده از عربی.
عمر روایت میکند که پیامبر ﷺ به همسرانش حق انتخاب میان خدا و آخرت را داد.
این روایت دورهای را شرح میدهد که پیامبر ﷺ پس از اختلافی با همسرانش، یک ماه از آنان کناره گرفت و به آنان حق انتخاب داد؛ چنانکه در قرآن، آیات ۲۸ و ۲۹ سورهٔ احزاب آمده است. او خدا، پیامبرش ﷺ و آخرت را برگزید.
پیامبر ﷺ روشن کرد که ماه اسلامی میتواند بیستونه روز هم باشد.
از نظر قتاده، مقصود این است که دلهای حفصه و عایشه ﷺ از آنچه شایسته بود منحرف شده و باید به سوی توبه بازمیگشت.
اتاقک کوچک بالایی یا فضای خصوصی مرتفعی که پیامبر ﷺ در آن کناره گرفته بود.
دانشمندان از این روایت چنین برداشت میکنند که همسران پیامبر ﷺ میان زندگی دنیوی و زینتهای آن، و خدا، پیامبرش ﷺ و آخرت حق انتخاب داشتند؛ عایشه ﷺ گزینهٔ دوم را برگزید. توضیح مربوط به یک ماه تأیید میکند که ماه اسلامی میتواند بیستونه یا سی روز باشد. دانشمندان همچنین بر سادهزیستی پیامبر ﷺ تأکید میکنند و یادآور میشوند که ثروت بهخودیخود نشانهٔ لطف الهی نیست. این بخش مجوزی کلی برای سلطهجویی همسران بر یکدیگر نیست؛ رفتار باید عادلانه و محترمانه باشد.
- تنشهای زناشویی را محترمانه مطرح کنید و پیش از آنکه سخنانتان به رابطه آسیب بیشتری بزند، برای آشتی بکوشید.
- سادهزیستی را ارج نهید و نگذارید دارایی یا جایگاه اجتماعی تعیین کند خوشبختی را چگونه میبینید.
- برای تصمیمهای سرنوشتساز وقت بگذارید و به آنچه در خدمت ایمان و آخرت شماست توجه کنید.
این روایت همان نقل ابنعباس و عمر دربارهٔ حفصه، عایشه ﷺ و انتخاب آخرت را در بر دارد.
Sahih Muslim · #3697 (Sahih)این روایت به انتخابی میپردازد که به همسران پیامبر ﷺ داده شد و زمینهٔ آیات مربوط به جدایی را روشنتر میکند.
Sahih Muslim · #3694 (Sahih)این روایت بخشی از همان مجموعه گزارشها دربارهٔ همسران پیامبر ﷺ و زمینهٔ نزول آیات سورهٔ تحریم است.
هر روز یک حدیث، به زبان خودت
اپلیکیشن هر روز یک حدیث همراه با توضیح به تو ارائه میدهد؛ حتی بهصورت ویجت روی تلفنت. استفاده از آن رایگان است.