Jami at-Tirmidhi، حدیث 142
روایتشده توسط Abdullah ibn al-Arqam. متن عربی همراه با ترجمه و توضیح اختصاصی.
به روایت Abdullah ibn al-Arqam
روایت
حَدَّثَنَا هَنَّادُ بْنُ السَّرِيِّ، حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الأَرْقَمِ، قَالَ أُقِيمَتِ الصَّلاَةُ فَأَخَذَ بِيَدِ رَجُلٍ فَقَدَّمَهُ وَكَانَ إِمَامَ قَوْمِهِ وَقَالَ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " إِذَا أُقِيمَتِ الصَّلاَةُ وَوَجَدَ أَحَدُكُمُ الْخَلاَءَ فَلْيَبْدَأْ بِالْخَلاَءِ " . قَالَ وَفِي الْبَابِ عَنْ عَائِشَةَ وَأَبِي هُرَيْرَةَ وَثَوْبَانَ وَأَبِي أُمَامَةَ . قَالَ أَبُو عِيسَى حَدِيثُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الأَرْقَمِ حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ . هَكَذَا رَوَى مَالِكُ بْنُ أَنَسٍ وَيَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ الْقَطَّانُ وَغَيْرُ وَاحِدٍ مِنَ الْحُفَّاظِ عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الأَرْقَمِ . وَرَوَى وُهَيْبٌ وَغَيْرُهُ عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ عَنْ أَبِيهِ عَنْ رَجُلٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الأَرْقَمِ . وَهُوَ قَوْلُ غَيْرِ وَاحِدٍ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَالتَّابِعِينَ . وَبِهِ يَقُولُ أَحْمَدُ وَإِسْحَاقُ قَالاَ لاَ يَقُومُ إِلَى الصَّلاَةِ وَهُوَ يَجِدُ شَيْئًا مِنَ الْغَائِطِ وَالْبَوْلِ . وَقَالاَ إِنْ دَخَلَ فِي الصَّلاَةِ فَوَجَدَ شَيْئًا مِنْ ذَلِكَ فَلاَ يَنْصَرِفْ مَا لَمْ يَشْغَلْهُ . وَقَالَ بَعْضُ أَهْلِ الْعِلْمِ لاَ بَأْسَ أَنْ يُصَلِّيَ وَبِهِ غَائِطٌ أَوْ بَوْلٌ مَا لَمْ يَشْغَلْهُ ذَلِكَ عَنِ الصَّلاَةِ .
هناد بن سری به ما حدیث کرد، ابومعاویه به ما حدیث کرد، از هشام بن عروه، از پدرش، از عبدالله بن ارقم که گفت: اقامه نماز گفته شد، پس دست مردی را گرفت و او را پیش انداخت —در حالی که خودش امام قومش بود— و گفت: شنیدم رسول خدا ﷺ میفرمودند:
«هرگاه اقامه نماز گفته شود و یکی از شما احساس نیاز به قضای حاجت داشت، ابتدا باید قضای حاجت کند.» گفت: در این باب از عایشه، ابوهُریره، ثوبان و ابوامامه نیز روایت شده است. ابوعیسی گفت: حدیث عبدالله بن ارقم، حدیث حسن صحیح است. مالک بن انس، یحیی بن سعید قطّان و بیش از یک نفر از حفاظ بدین صورت از هشام بن عروه، از پدرش، از عبدالله بن ارقم روایت کردهاند. وهیب و دیگران از هشام بن عروه، از پدرش، از مردی، از عبدالله بن ارقم روایت کردهاند. این قول بسیاری از اصحاب پیامبر ﷺ و تابعین است. احمد و اسحاق نیز بر همین نظرند؛ آنان گفتهاند: کسی که احساس مدفوع یا ادرار دارد، نباید به نماز بایستد. همچنین گفتهاند: اگر وارد نماز شد و چنین چیزی را احساس کرد، تا زمانی که حواسش پرت نشده، از نماز خارج نشود. برخی از اهل علم گفتهاند: اگر مدفوع یا ادرار مانع تمرکز او در نماز نشود، نماز خواندن در آن حالت اشکالی ندارد.
ترجمه و توضیح توسط Khutba World، ترجمهشده از عربی.
اگر نیاز به دفع، نماز و توجه شما را مختل میکند، پیش از نماز خود را آسوده کنید.
ندایی که اعلام میکند نماز جماعت بلافاصله آغاز میشود.
رفتن به دستشویی برای ادرار یا دفع مدفوع.
کسی که نماز را رهبری میکند.
احمد و اسحاق از این روایت چنین برداشت کردند که کسی تا وقتی میل شدید به ادرار یا دفع مدفوع دارد، نماز را آغاز نکند. اگر این نیاز در میانه نماز پدیدار شود، از نظر آنان لازم نیست نماز را قطع کند، مشروط بر اینکه بهشدت حواس او را پرت نکند. برخی دیگر از علما نماز خواندن با وجود این نیاز را، تا زمانی که توجه را مختل نکند، جایز دانستهاند. بنابراین معیار عملی این است که آیا این نیاز تمرکز در نماز را مختل میکند یا نه.
- اگر پیش از آغاز نماز نیاز آشکاری به دفع دارید، ابتدا به دستشویی بروید و سپس، در صورت لزوم، دوباره وضو بگیرید.
- اگر این نیاز در طول نماز پدیدار شد، آرام ارزیابی کنید که آیا هنوز میتوانید با توجه نماز بخوانید.
- کار دستشویی را بهموقع انجام دهید تا بیدلیل نماز جماعت را به تأخیر نیندازید.
هر روز یک حدیث، به زبان خودت
اپلیکیشن هر روز یک حدیث همراه با توضیح به تو ارائه میدهد؛ حتی بهصورت ویجت روی تلفنت. استفاده از آن رایگان است.