Jami at-Tirmidhi، حدیث 197
روایتشده توسط Abu Juhaifah. متن عربی همراه با ترجمه و توضیح اختصاصی.
به روایت Abu Juhaifah
روایت
حَدَّثَنَا مَحْمُودُ بْنُ غَيْلاَنَ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، أَخْبَرَنَا سُفْيَانُ الثَّوْرِيُّ، عَنْ عَوْنِ بْنِ أَبِي جُحَيْفَةَ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ رَأَيْتُ بِلاَلاً يُؤَذِّنُ وَيَدُورُ وَيُتْبِعُ فَاهُ هَا هُنَا وَهَا هُنَا وَإِصْبَعَاهُ فِي أُذُنَيْهِ وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي قُبَّةٍ لَهُ حَمْرَاءَ أُرَاهُ قَالَ مِنْ أَدَمٍ فَخَرَجَ بِلاَلٌ بَيْنَ يَدَيْهِ بِالْعَنَزَةِ فَرَكَزَهَا بِالْبَطْحَاءِ فَصَلَّى إِلَيْهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَمُرُّ بَيْنَ يَدَيْهِ الْكَلْبُ وَالْحِمَارُ وَعَلَيْهِ حُلَّةٌ حَمْرَاءُ كَأَنِّي أَنْظُرُ إِلَى بَرِيقِ سَاقَيْهِ . قَالَ سُفْيَانُ نُرَاهُ حِبَرَةً . قَالَ أَبُو عِيسَى حَدِيثُ أَبِي جُحَيْفَةَ حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ . وَعَلَيْهِ الْعَمَلُ عِنْدَ أَهْلِ الْعِلْمِ يَسْتَحِبُّونَ أَنْ يُدْخِلَ الْمُؤَذِّنُ إِصْبَعَيْهِ فِي أُذُنَيْهِ فِي الأَذَانِ . وَقَالَ بَعْضُ أَهْلِ الْعِلْمِ وَفِي الإِقَامَةِ أَيْضًا يُدْخِلُ إِصْبَعَيْهِ فِي أُذُنَيْهِ . وَهُوَ قَوْلُ الأَوْزَاعِيِّ . وَأَبُو جُحَيْفَةَ اسْمُهُ وَهْبُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ السُّوَائِيُّ .
محمود بن غیلان برای ما حدیث کرد، عبدالرزاق برای ما حدیث کرد، سفیان ثوری ما را خبر داد، از عون بن ابی جحیفه، از پدرش که گفت:
«بلال را دیدم که اذان میگفت و میچرخید و دهانش را به این سو و آن سو متوجه میکرد و دو انگشتش را در گوشهایش قرار داده بود. در آن هنگام رسول الله ﷺ در خیمهای کوچک و سرخرنگ بودند» — راوی میگوید گمان کنم فرمودند که از چرم ساخته شده بود — «سپس بلال با نیزهای کوتاه (عنزه) پیش روی ایشان بیرون آمد و آن را در زمینِ بطحاء فرو کرد. رسول الله ﷺ رو به آن نماز خواندند، در حالی که سگ و الاغ از پیش روی ایشان عبور میکردند. ایشان در آن زمان حلهای سرخ بر تن داشتند، گویی اکنون درخشش ساقهای مبارکشان را میبینم.» سفیان گفت: «گمان میکنیم آن حبره بوده است.» ابوعیسی گفت: حدیث ابی جحیفه، حدیثی حسن و صحیح است. اهل علم بر اساس آن عمل میکنند و مستحب میدانند که مؤذن هنگام اذان دو انگشت خود را در گوشهایش بگذارد. برخی از اهل علم گفتهاند که در اقامه نیز باید دو انگشت را در گوشها گذاشت؛ و این قول اوزاعی است. و نام ابی جحیفه، وهب بن عبدالله سوایی است.
ترجمه و توضیح توسط Khutba World، ترجمهشده از عربی.
بلال هنگام اذان گفتن رو به دو سوی خود میکرد و انگشتانش را در گوشهایش میگذاشت.
ندایی که مسلمانان را به نماز فرامیخواند.
عصای کوتاهی که پیش روی امامِ نمازگزار در زمین قرار داده میشد.
ندایی که اعلام میکند نماز جماعت بلافاصله آغاز میشود.
ترمذی نقل میکند که عالمان، گذاشتن انگشتان در گوشها هنگام اذان را مستحب میدانستند. برخی از عالمان، از جمله اوزاعی، این کار را هنگام اقامه نیز انجام میدادند. این روایت همچنین بیان میکند که پیامبر ﷺ با عَنَزهای در برابر خود نماز میخواند تا حائلی برای نماز باشد؛ این روایت اجازهای کلی برای آن نیست که عمداً انسانها یا حیوانات را از جلوی نمازگزار عبور دهند.
- کسی که اذان میگوید میتواند انگشتانش را در گوشهایش بگذارد و صدایش را به هر دو سو برگرداند.
- در صورت تناسب، هنگام نماز در برابر محل نمازگزار حائلی قرار دهید.
- سنت را از روایتهای معتبر بیاموزید و کارهای مستحب را با توجه و دقت انجام دهید.
هر روز یک حدیث، به زبان خودت
اپلیکیشن هر روز یک حدیث همراه با توضیح به تو ارائه میدهد؛ حتی بهصورت ویجت روی تلفنت. استفاده از آن رایگان است.