Jami at-Tirmidhi، حدیث 3207
روایتشده توسط Aishah. متن عربی همراه با ترجمه و توضیح اختصاصی.
به روایت Aishah
روایت
حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ حُجْرٍ، أَخْبَرَنَا دَاوُدُ بْنُ الزِّبْرِقَانِ، عَنْ دَاوُدَ بْنِ أَبِي هِنْدٍ، عَنِ الشَّعْبِيِّ، عَنْ عَائِشَةَ، رضى الله عنها قَالَتْ لَوْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَاتِمًا شَيْئًا مِنَ الْوَحْىِ لَكَتَمَ هَذِهِ الآيَةَ : ( إِذْ تَقُولُ لِلَّذِي أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِ ) يَعْنِي بِالإِسْلاَمِ : ( وأَنْعَمْتَ عَلَيْهِ ) بِالْعِتْقِ فَأَعْتَقْتَهُ : ( أمْسِكْ عَلَيْكَ زَوْجَكَ وَاتَّقِ اللَّهَ وَتُخْفِي فِي نَفْسِكَ مَا اللَّهُ مُبْدِيهِ وَتَخْشَى النَّاسَ وَاللَّهُ أَحَقُّ أَنْ تَخْشَاهُ ) إِلَى قَوْلِهِ : (وكَانَ أَمْرُ اللَّهِ مَفْعُولاً ) وَإِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لَمَّا تَزَوَّجَهَا قَالُوا تَزَوَّجَ حَلِيلَةَ ابْنِهِ فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى : ( ما كَانَ مُحَمَّدٌ أَبَا أَحَدٍ مِنْ رِجَالِكُمْ وَلَكِنْ رَسُولَ اللَّهِ وَخَاتَمَ النَّبِيِّينَ ) وَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم تَبَنَّاهُ وَهُوَ صَغِيرٌ فَلَبِثَ حَتَّى صَارَ رَجُلاً يُقَالُ لَهُ زَيْدُ بْنُ مُحَمَّدٍ فَأَنْزَلَ اللَّهُ : ( ادعُوهُمْ لآبَائِهِمْ هُوَ أَقْسَطُ عِنْدَ اللَّهِ فَإِنْ لَمْ تَعْلَمُوا آبَاءَهُمْ فَإِخْوَانُكُمْ فِي الدِّينِ وَمَوَالِيكُمْ ) فُلاَنٌ مَوْلَى فُلاَنٍ وَفُلاَنٌ أَخُو فُلاَنٍ (هُوَ أَقْسَطُ عِنْدَ اللَّهِ ) يَعْنِي أَعْدَلُ عِنْدَ اللَّهِ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ غَرِيبٌ . قَدْ رُوِيَ عَنْ دَاوُدَ بْنِ أَبِي هِنْدٍ، عَنِ الشَّعْبِيِّ، عَنْ مَسْرُوقٍ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ لَوْ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم كَاتِمًا شَيْئًا مِنَ الْوَحْىِ لَكَتَمَ هَذِهِ الآيَةَ : ( إِذْ تَقُولُ لِلَّذِي أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِ وَأَنْعَمْتَ عَلَيْهِ ) الآيَةَ هَذَا الْحَرْفُ لَمْ يُرْوَ بِطُولِهِ . حَدَّثَنَا بِذَلِكَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ وَضَّاحٍ الْكُوفِيُّ حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ إِدْرِيسَ عَنْ دَاوُدَ بْنِ أَبِي هِنْدٍ .
علی بن حجر برای ما حدیث کرد، داوود بن زبرقان به ما خبر داد، از داوود بن ابی هند، از شعبی، از عایشه رضی الله عنها که فرمود:
«اگر رسول خدا ﷺ چیزی از وحی را پنهان میکردند، قطعاً این آیه را پنهان مینمودند: «(به یاد آور) آنگاه که به کسی که خدا بر او نعمت ارزانی داشت» یعنی نعمت اسلام، «و تو نیز بر او نعمت دادی» یعنی با آزاد کردنش، پس او را آزاد ساختی، گفتی: «همسرت را نزد خود نگه دار و از خدا پروا کن،» در حالی که در دل خود آنچه را که خدا آشکار خواهد کرد پنهان میداشتی، و از مردم میترسیدی حال آنکه خدا سزاوارتر است که از او بترسی،» تا فرمایش او که: «و فرمان خدا انجامپذیر است.» همانا هنگامی که رسول خدا ﷺ با او ازدواج کردند، مردم گفتند: «او با همسر پسرش ازدواج کرده است،» پس خدای تعالی نازل فرمود: «محمد پدر هیچیک از مردان شما نیست، بلکه رسول خدا و خاتم پیامبران است.» رسول خدا ﷺ او را در کودکی به فرزندی پذیرفته بودند، لذا تا بزرگ شد به نام «زید بن محمد» خوانده میشد. سپس خداوند نازل فرمود: «آنان را به نام پدرانشان بخوانید، این کار نزد خدا عادلانهتر است. پس اگر پدرانشان را نمیدانید، آنان برادران دینی و موالیان شما هستند.» فلانی مولای فلانی، و فلانی برادر فلانی. «(این نزد خدا عادلانهتر است)» یعنی این کار نزد خدا منصفانهتر است.» ابوعیسی گفت: این حدیث غریب است. از داوود بن ابی هند، از شعبی، از مسروق، از عایشه روایت شده که فرمود: «اگر پیامبر ﷺ چیزی از وحی را پنهان میکردند، این آیه را پنهان مینمودند: «(به یاد آور) آنگاه که به کسی که خدا بر او نعمت ارزانی داشت و تو نیز بر او نعمت دادی.» این روایت طولانی در جای دیگر نقل نشده است. عبدالله بن وضاح کوفی این مطلب را برای ما بیان کرد، عبدالله بن ادریس از داوود بن ابی هند برای ما حدیث کرد.
ترجمه و توضیح توسط Khutba World، ترجمهشده از عربی.
عایشه تأکید میکند که پیامبر ﷺ وحی را پنهان نمیکرد.
متن، آیات را به زید بن حارثه پیوند میدهد که در کودکی زید بن محمد خوانده میشد، و نیز به ازدواج پیامبر ﷺ با زینب، پس از آنکه زید از او جدا شد.
پیامی که خداوند به پیامبرش ابلاغ کرد.
عنوانی برای کسی که رابطهٔ حمایت یا همپیمانی دارد، مانند فرد آزادشده.
حدیثی که از شمار محدودی مسیر روایت نقل شده است.
این عبارت به آیات ۳۷ و ۴۰ سورهٔ احزاب و نیز حکم آیهٔ ۵ این سوره اشاره دارد که فرزندخواندگان باید به پدران زیستیِ شناختهشدهٔ خود نسبت داده شوند. عالمان میان سرپرستی و مراقبت از کودک، که جایز و پسندیده است، و تغییر نسب او، که جایز نیست، تفاوت میگذارند. از آنجا که این طریق خاص روایت بسیار ضعیف است، بهتنهایی برای اثبات یک حکم شرعی به کار نمیرود؛ قرآن و روایات معتبر مبنای آن هستند.
- اگر پدر زیستیِ کسی شناخته شده است، نسب او را به والدِ فرزندخوانده نسبت ندهید.
- با محبت از کودکان مراقبت کنید، بیآنکه تبار یا پیوندهای خانوادگیشان را محو کنید.
- بر پایهٔ روایتی بسیار ضعیف، بهتنهایی حکمی شرعی یا ممنوعیتی وضع نکنید.
هر روز یک حدیث، به زبان خودت
اپلیکیشن هر روز یک حدیث همراه با توضیح به تو ارائه میدهد؛ حتی بهصورت ویجت روی تلفنت. استفاده از آن رایگان است.