Sahih al-Bukhari, hadith 2940
Isinalaysay ni Abdullah ibn Abbas. Tekstong Arabic na may sariling salin at paliwanag.
Mula kay al‑Bukhari pabalik sa Propeta ﷺ
- 1Ibrahim ibn Hamzaisinalaysay ito kay al‑Bukhariإِبْرَاهِيمُ بْنُ حَمْزَةَ
- 2Ibrahim ibn Sa'dإِبْرَاهِيمُ بْنُ سَعْدٍ
- 3Salih ibn Kaysanصَالِحِ بْنِ كَيْسَانَ
- 4Ibn Shihabابْنِ شِهَابٍ
- 5Ubaydullah ibn Abdullah ibn Utbaعُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ
- 6Abdullah ibn Abbasعَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبَّاسٍ
- 7Ang Sugo ng Allah ﷺرَسُولُ اللَّهِ ﷺ
Pagkakasunod-sunod gaya ng nasa tekstong Arabic ng hadith na ito. Ang mga pangalan ay tinransliterado mula sa Arabic tungo sa Latin script. Itinuturing na mapagkakatiwalaan sa kabuuan ang Sahih al-Bukhari.
Ang salaysay
حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ حَمْزَةَ، حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ سَعْدٍ، عَنْ صَالِحِ بْنِ كَيْسَانَ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ أَنَّهُ أَخْبَرَهُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَتَبَ إِلَى قَيْصَرَ يَدْعُوهُ إِلَى الإِسْلاَمِ، وَبَعَثَ بِكِتَابِهِ إِلَيْهِ مَعَ دِحْيَةَ الْكَلْبِيِّ، وَأَمَرَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنْ يَدْفَعَهُ إِلَى عَظِيمِ بُصْرَى لِيَدْفَعَهُ إِلَى قَيْصَرَ، وَكَانَ قَيْصَرُ لَمَّا كَشَفَ اللَّهُ عَنْهُ جُنُودَ فَارِسَ مَشَى مِنْ حِمْصَ إِلَى إِيلِيَاءَ، شُكْرًا لِمَا أَبْلاَهُ اللَّهُ، فَلَمَّا جَاءَ قَيْصَرَ كِتَابُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ حِينَ قَرَأَهُ الْتَمِسُوا لِي هَا هُنَا أَحَدًا مِنْ قَوْمِهِ لأَسْأَلَهُمْ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم. قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ فَأَخْبَرَنِي أَبُو سُفْيَانَ، أَنَّهُ كَانَ بِالشَّأْمِ فِي رِجَالٍ مِنْ قُرَيْشٍ، قَدِمُوا تِجَارًا فِي الْمُدَّةِ الَّتِي كَانَتْ بَيْنَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَبَيْنَ كُفَّارِ قُرَيْشٍ، قَالَ أَبُو سُفْيَانَ فَوَجَدَنَا رَسُولُ قَيْصَرَ بِبَعْضِ الشَّأْمِ فَانْطَلَقَ بِي وَبِأَصْحَابِي حَتَّى قَدِمْنَا إِيلِيَاءَ، فَأُدْخِلْنَا عَلَيْهِ، فَإِذَا هُوَ جَالِسٌ فِي مَجْلِسِ مُلْكِهِ وَعَلَيْهِ التَّاجُ، وَإِذَا حَوْلَهُ عُظَمَاءُ الرُّومِ فَقَالَ لِتُرْجُمَانِهِ سَلْهُمْ أَيُّهُمْ أَقْرَبُ نَسَبًا إِلَى هَذَا الرَّجُلِ الَّذِي يَزْعُمُ أَنَّهُ نَبِيٌّ قَالَ أَبُو سُفْيَانَ فَقُلْتُ أَنَا أَقْرَبُهُمْ نَسَبًا. قَالَ مَا قَرَابَةُ مَا بَيْنَكَ وَبَيْنَهُ فَقُلْتُ هُوَ ابْنُ عَمِّي، وَلَيْسَ فِي الرَّكْبِ يَوْمَئِذٍ أَحَدٌ مِنْ بَنِي عَبْدِ مَنَافٍ غَيْرِي. فَقَالَ قَيْصَرُ أَدْنُوهُ. وَأَمَرَ بِأَصْحَابِي فَجُعِلُوا خَلْفَ ظَهْرِي عِنْدَ كَتِفِي، ثُمَّ قَالَ لِتُرْجُمَانِهِ قُلْ لأَصْحَابِهِ إِنِّي سَائِلٌ هَذَا الرَّجُلَ عَنِ الَّذِي يَزْعُمُ أَنَّهُ نَبِيٌّ، فَإِنْ كَذَبَ فَكَذِّبُوهُ. قَالَ أَبُو سُفْيَانَ وَاللَّهِ لَوْلاَ الْحَيَاءُ يَوْمَئِذٍ مِنْ أَنْ يَأْثُرَ أَصْحَابِي عَنِّي الْكَذِبَ لَكَذَبْتُهُ حِينَ سَأَلَنِي عَنْهُ، وَلَكِنِّي اسْتَحْيَيْتُ أَنْ يَأْثُرُوا الْكَذِبَ عَنِّي فَصَدَقْتُهُ، ثُمَّ قَالَ لِتُرْجُمَانِهِ قُلْ لَهُ كَيْفَ نَسَبُ هَذَا الرَّجُلِ فِيكُمْ قُلْتُ هُوَ فِينَا ذُو نَسَبٍ. قَالَ فَهَلْ قَالَ هَذَا الْقَوْلَ أَحَدٌ مِنْكُمْ قَبْلَهُ قُلْتُ لاَ. فَقَالَ كُنْتُمْ تَتَّهِمُونَهُ عَلَى الْكَذِبِ قَبْلَ أَنْ يَقُولَ مَا قَالَ قُلْتُ لاَ. قَالَ فَهَلْ كَانَ مِنْ آبَائِهِ مِنْ مَلِكٍ قُلْتُ لاَ. قَالَ فَأَشْرَافُ النَّاسِ يَتَّبِعُونَهُ أَمْ ضُعَفَاؤُهُمْ قُلْتُ بَلْ ضُعَفَاؤُهُمْ. قَالَ فَيَزِيدُونَ أَوْ يَنْقُصُونَ قُلْتُ بَلْ يَزِيدُونَ. قَالَ فَهَلْ يَرْتَدُّ أَحَدٌ سَخْطَةً لِدِينِهِ بَعْدَ أَنْ يَدْخُلَ فِيهِ قُلْتُ لاَ. قَالَ فَهَلْ يَغْدِرُ قُلْتُ لاَ، وَنَحْنُ الآنَ مِنْهُ فِي مُدَّةٍ، نَحْنُ نَخَافُ أَنْ يَغْدِرَ. قَالَ أَبُو سُفْيَانَ وَلَمْ يُمْكِنِّي كَلِمَةٌ أُدْخِلُ فِيهَا شَيْئًا أَنْتَقِصُهُ بِهِ لاَ أَخَافُ أَنْ تُؤْثَرَ عَنِّي غَيْرُهَا. قَالَ فَهَلْ قَاتَلْتُمُوهُ أَوْ قَاتَلَكُمْ قُلْتُ نَعَمْ. قَالَ فَكَيْفَ كَانَتْ حَرْبُهُ وَحَرْبُكُمْ قُلْتُ كَانَتْ دُوَلاً وَسِجَالاً، يُدَالُ عَلَيْنَا الْمَرَّةَ وَنُدَالُ عَلَيْهِ الأُخْرَى. قَالَ فَمَاذَا يَأْمُرُكُمْ قَالَ يَأْمُرُنَا أَنْ نَعْبُدَ اللَّهَ وَحْدَهُ لاَ نُشْرِكُ بِهِ شَيْئًا، وَيَنْهَانَا عَمَّا كَانَ يَعْبُدُ آبَاؤُنَا، وَيَأْمُرُنَا بِالصَّلاَةِ وَالصَّدَقَةِ وَالْعَفَافِ وَالْوَفَاءِ بِالْعَهْدِ وَأَدَاءِ الأَمَانَةِ. فَقَالَ لِتُرْجُمَانِهِ حِينَ قُلْتُ ذَلِكَ لَهُ قُلْ لَهُ إِنِّي سَأَلْتُكَ عَنْ نَسَبِهِ فِيكُمْ، فَزَعَمْتَ أَنَّهُ ذُو نَسَبٍ، وَكَذَلِكَ الرُّسُلُ تُبْعَثُ فِي نَسَبِ قَوْمِهَا، وَسَأَلْتُكَ هَلْ قَالَ أَحَدٌ مِنْكُمْ هَذَا الْقَوْلَ قَبْلَهُ فَزَعَمْتَ أَنْ لاَ، فَقُلْتُ لَوْ كَانَ أَحَدٌ مِنْكُمْ قَالَ هَذَا الْقَوْلَ قَبْلَهُ قُلْتُ رَجُلٌ يَأْتَمُّ بِقَوْلٍ قَدْ قِيلَ قَبْلَهُ. وَسَأَلْتُكَ هَلْ كُنْتُمْ تَتَّهِمُونَهُ بِالْكَذِبِ قَبْلَ أَنْ يَقُولَ مَا قَالَ فَزَعَمْتَ أَنْ لاَ، فَعَرَفْتُ أَنَّهُ لَمْ يَكُنْ لِيَدَعَ الْكَذِبَ عَلَى النَّاسِ وَيَكْذِبَ عَلَى اللَّهِ، وَسَأَلْتُكَ هَلْ كَانَ مِنْ آبَائِهِ مِنْ مَلِكٍ فَزَعَمْتَ أَنْ لاَ، فَقُلْتُ لَوْ كَانَ مِنْ آبَائِهِ مَلِكٌ قُلْتُ يَطْلُبُ مُلْكَ آبَائِهِ. وَسَأَلْتُكَ أَشْرَافُ النَّاسِ يَتَّبِعُونَهُ أَمْ ضُعَفَاؤُهُمْ فَزَعَمْتَ أَنَّ ضُعَفَاءَهُمُ اتَّبَعُوهُ، وَهُمْ أَتْبَاعُ الرُّسُلِ، وَسَأَلْتُكَ هَلْ يَزِيدُونَ أَوْ يَنْقُصُونَ فَزَعَمْتَ أَنَّهُمْ يَزِيدُونَ، وَكَذَلِكَ الإِيمَانُ حَتَّى يَتِمَّ، وَسَأَلْتُكَ هَلْ يَرْتَدُّ أَحَدٌ سَخْطَةً لِدِينِهِ بَعْدَ أَنْ يَدْخُلَ فِيهِ فَزَعَمْتَ أَنْ لاَ، فَكَذَلِكَ الإِيمَانُ حِينَ تَخْلِطُ بَشَاشَتُهُ الْقُلُوبَ لاَ يَسْخَطُهُ أَحَدٌ، وَسَأَلْتُكَ هَلْ يَغْدِرُ فَزَعَمْتَ أَنْ لاَ، وَكَذَلِكَ الرُّسُلُ لاَ يَغْدِرُونَ. وَسَأَلْتُكَ هَلْ قَاتَلْتُمُوهُ وَقَاتَلَكُمْ فَزَعَمْتَ أَنْ قَدْ فَعَلَ، وَأَنَّ حَرْبَكُمْ وَحَرْبَهُ تَكُونُ دُوَلاً، وَيُدَالُ عَلَيْكُمُ الْمَرَّةَ وَتُدَالُونَ عَلَيْهِ الأُخْرَى، وَكَذَلِكَ الرُّسُلُ تُبْتَلَى، وَتَكُونُ لَهَا الْعَاقِبَةُ، وَسَأَلْتُكَ بِمَاذَا يَأْمُرُكُمْ فَزَعَمْتَ أَنَّهُ يَأْمُرُكُمْ أَنْ تَعْبُدُوا اللَّهَ وَلاَ تُشْرِكُوا بِهِ شَيْئًا، وَيَنْهَاكُمْ عَمَّا كَانَ يَعْبُدُ آبَاؤُكُمْ، وَيَأْمُرُكُمْ بِالصَّلاَةِ وَالصِّدْقِ وَالْعَفَافِ وَالْوَفَاءِ بِالْعَهْدِ، وَأَدَاءِ الأَمَانَةِ، قَالَ وَهَذِهِ صِفَةُ النَّبِيِّ، قَدْ كُنْتُ أَعْلَمُ أَنَّهُ خَارِجٌ، وَلَكِنْ لَمْ أَظُنَّ أَنَّهُ مِنْكُمْ، وَإِنْ يَكُ مَا قُلْتَ حَقًّا، فَيُوشِكُ أَنْ يَمْلِكَ مَوْضِعَ قَدَمَىَّ هَاتَيْنِ، وَلَوْ أَرْجُو أَنْ أَخْلُصَ إِلَيْهِ لَتَجَشَّمْتُ لُقِيَّهُ، وَلَوْ كُنْتُ عِنْدَهُ لَغَسَلْتُ قَدَمَيْهِ. قَالَ أَبُو سُفْيَانَ ثُمَّ دَعَا بِكِتَابِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقُرِئَ فَإِذَا فِيهِ " بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ مِنْ مُحَمَّدٍ عَبْدِ اللَّهِ وَرَسُولِهِ، إِلَى هِرَقْلَ عَظِيمِ الرُّومِ، سَلاَمٌ عَلَى مَنِ اتَّبَعَ الْهُدَى، أَمَّا بَعْدُ فَإِنِّي أَدْعُوكَ بِدِعَايَةِ الإِسْلاَمِ، أَسْلِمْ تَسْلَمْ، وَأَسْلِمْ يُؤْتِكَ اللَّهُ أَجْرَكَ مَرَّتَيْنِ، فَإِنْ تَوَلَّيْتَ فَعَلَيْكَ إِثْمُ الأَرِيسِيِّينَ وَ{يَا أَهْلَ الْكِتَابِ تَعَالَوْا إِلَى كَلِمَةٍ سَوَاءٍ بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ أَنْ لاَ نَعْبُدَ إِلاَّ اللَّهَ وَلاَ نُشْرِكَ بِهِ شَيْئًا وَلاَ يَتَّخِذَ بَعْضُنَا بَعْضًا أَرْبَابًا مِنْ دُونِ اللَّهِ فَإِنْ تَوَلَّوْا فَقُولُوا اشْهَدُوا بِأَنَّا مُسْلِمُونَ}". قَالَ أَبُو سُفْيَانَ فَلَمَّا أَنْ قَضَى مَقَالَتَهُ، عَلَتْ أَصْوَاتُ الَّذِينَ حَوْلَهُ مِنْ عُظَمَاءِ الرُّومِ، وَكَثُرَ لَغَطُهُمْ، فَلاَ أَدْرِي مَاذَا قَالُوا، وَأُمِرَ بِنَا فَأُخْرِجْنَا، فَلَمَّا أَنْ خَرَجْتُ مَعَ أَصْحَابِي وَخَلَوْتُ بِهِمْ قُلْتُ لَهُمْ لَقَدْ أَمِرَ أَمْرُ ابْنِ أَبِي كَبْشَةَ، هَذَا مَلِكُ بَنِي الأَصْفَرِ يَخَافُهُ، قَالَ أَبُو سُفْيَانَ وَاللَّهِ مَا زِلْتُ ذَلِيلاً مُسْتَيْقِنًا بِأَنَّ أَمْرَهُ سَيَظْهَرُ، حَتَّى أَدْخَلَ اللَّهُ قَلْبِي الإِسْلاَمَ وَأَنَا كَارِهٌ.
Ikinuwento ni Abdullah bin Abbas: Sumulat ang Sugo ng Allah ﷺ kay Cesar upang anyayahan siya sa Islam, at ipinadala niya ang kanyang liham kasama si Dihya Al-Kalbi. Inutusan ng Sugo ng Allah ﷺ si Dihya na ibigay ito sa Gobernador ng Busra upang maipasa nito kay Cesar. Bilang pasasalamat sa Allah, naglakad si Cesar mula Hims patungong Ilya (Jerusalem) nang bigyan siya ng Allah ng tagumpay laban sa mga pwersa ng Persia. Nang makarating ang liham ng Sugo ng Allah ﷺ kay Cesar, sinabi niya pagkatapos itong basahin, 'Maghanap kayo ng sinumang galing sa kanyang bayan na naririto upang tanungin ko sila tungkol sa Sugo ng Allah ﷺ.' Noong panahong iyon, si Abu Sufyan ay nasa Sham kasama ang ilang lalaki mula sa Quraysh na dumating bilang mga mangangalakal noong panahon ng tigil-laban sa pagitan ng Sugo ng Allah ﷺ at ng mga di-mananampalataya sa Quraysh. Sinabi ni Abu Sufyan: Natagpuan kami ng sugo ni Cesar sa isang lugar sa Sham at dinala kami hanggang Ilya. Pumasok kami sa kanyang korte at nakita naming nakaupo siya sa kanyang trono, may suot na korona, at napapalibutan ng mga matataas na opisyal ng Roma. Sinabi niya sa kanyang tagapagsalin, 'Tanungin mo sila kung sino sa kanila ang pinakamalapit na kamag-anak ng taong nag-aangking propeta.' Sumagot ako, 'Ako ang pinakamalapit na kamag-anak niya.' Tinanong niya, 'Ano ang antas ng inyong pagkamag-anak?' Sumagot ako, 'Siya ay aking pinsan,' at walang iba pang galing sa Bani Abd Manaf sa aming grupo maliban sa akin. Sinabi ni Cesar, 'Palapitin siya.' Inutusan niyang tumayo ang aking mga kasama sa likod ko, malapit sa aking balikat. Pagkatapos, sinabi niya sa kanyang tagapagsalin, 'Sabihin sa kanyang mga kasama na tatanungin ko ang taong ito tungkol sa nag-aangking propeta. Kung magsisinungat siya, salungatin ninyo siya agad.' Dagdag ni Abu Sufyan, 'Diyos ko! Kung hindi dahil sa hiya na baka tawaging sinungaling ng aking mga kasama, magsisinungat sana ako noon. Ngunit nahihiya akong masabing sinungaling, kaya nagsabi ako ng totoo.' Tinanong niya, 'Anong uri ng pamilya ang kanyang kinagisnan?' Sumagot ako, 'Siya ay galing sa marangal na pamilya sa amin.' Tinanong niya, 'Mayroon bang nagsabi ng ganitong bagay bago siya?' Sumagot ako, 'Wala.' Tinanong niya, 'Naisakdal ba siya ng pagsisinungat bago niya sabihin ang kanyang sinasabi?' Sumagot ako, 'Hindi.' Tinanong niya, 'Mayroon bang hari sa kanyang mga ninuno?' Sumagot ako, 'Wala.' Tinanong niya, 'Ang mga maharlika ba o ang mga dukha ang sumusunod sa kanya?' Sumagot ako, 'Ang mga dukha.' Tinanong niya, 'Sila ba ay dumarami o nababawasan?' Sumagot ako, 'Dumarami.' Tinanong niya, 'Mayroon bang umaatras dahil sa pagkadismaya sa kanyang relihiyon pagkatapos pumasok dito?' Sumagot ako, 'Wala.' Tinanong niya, 'Nangangako ba siya?' Sumagot ako, 'Hindi, ngunit kasalukuyan kaming may tigil-laban sa kanya at natatakot kaming baka traydurin niya kami.' Dagdag ni Abu Sufyan, 'Maliban sa huling pangungusap, wala akong masabing masama laban sa kanya.' Tinanong ni Cesar, 'Nakipagdigmaan ba kayo sa kanya?' Sumagot ako, 'Opo.' Tinanong niya, 'Paano ang resulta ng inyong digmaan?' Sumagot ako, 'Magkahalo; minsan siya ang nananalo, minsan naman kami.' Tinanong niya, 'Ano ang kanyang iniuutos sa inyo?' Sumagot ako, 'Iniuutos niya sa amin na sambahin ang Allah lamang at huwag Siyang katambalin, at iwanan ang sinasamba ng aming mga ninuno. Iniuutos niya sa amin ang pananalangin, pagkakawanggawa, kalinisan, pagtupad sa pangako, at pagbabalik ng ipinagkatiwala.' Nang marinig ito ni Cesar, sinabi niya sa kanyang tagapagsalin, 'Sabihin sa kanya: Tinanong kita tungkol sa kanyang lahi at sinabi mong siya ay galing sa marangal na pamilya. Ganoon din naman, ang mga propeta ay ipinapadala mula sa pinakamararangal na lahi ng kanilang bansa. Tinanong kita kung may nagsabi na ba nito bago siya, at sinabi mong wala. Kung oo, isipin ko sanang sinusundan lang niya ang sinabi ng nauna. Tinanong kita kung naisakdal ba siya ng pagsisinungat, at sinabi mong hindi, kaya alam kong ang taong hindi nagsisinungat sa tao ay hindi magsisinungat sa Allah. Tinanong kita kung may hari sa kanyang mga ninuno, at sinabi mong wala. Kung meron, isipin ko sanang ninanais niyang bawiin ang kaharian ng kanyang mga ninuno. Tinanong kita kung sino ang sumusunod sa kanya, at sinabi mong ang mga dukha. Sila nga ang mga tagasunod ng mga propeta. Tinanong kita kung sila ay dumarami, at sinabi mong oo. Ganoon ang tunay na pananampalataya hanggang sa maging ganap ito. Tinanong kita kung may umaatras dahil sa pagkadismaya, at sinabi mong wala. Ganoon ang pananampalataya; kapag pumasok ang kagalakan nito sa puso, walang madidismaya. Tinanong kita kung nangangako ba siya, at sinabi mong hindi. Ganoon ang mga propeta; hindi sila nangangako. Tinanong kita kung nakipagdigmaan kayo, at sinabi mong oo, at magkahalo ang resulta. Ganoon ang mga propeta; sinusubok sila ngunit sa kanila ang huling tagumpay. Tinanong kita kung ano ang kanyang iniuutos, at sinabi mong sambahin ang Allah lamang, iwanan ang sinasamba ng mga ninuno, manalangin, magsabi ng totoo, maging malinis, tumupad sa pangako, at ibalik ang ipinagkatiwala. Ito ang mga katangian ng isang propeta na alam kong lilitaw, ngunit hindi ko akalain na galing siya sa inyo. Kung totoo ang iyong sinabi, malapit na niyang sakupin ang lupang tinatapakan ng aking mga paa. Kung alam kong makakarating ako sa kanya, pupunta ako agad para makipagkita; at kung nasa tabi niya ako, huhugasan ko ang kanyang mga paa.' Dagdag ni Abu Sufyan, 'Pagkatapos ay hiniling ni Cesar ang liham ng Sugo ng Allah ﷺ at binasa ito. Nakasulat dito:
"Sa Ngalan ng Allah, ang Pinakamakawanggawa, ang Pinakamaawain. Mula kay Muhammad, alipin ng Allah at Kanyang Sugo, kay Heraclius, Pinuno ng mga Romano. Kapayapaan sa mga sumusunod sa gabay. Samakatuwid, inaanyayahan kita sa Islam. Mag-Islam ka at maliligtas ka; mag-Islam ka at bibigyan ka ng Allah ng dobleng gantimpala. Ngunit kung tumalikod ka, ikaw ang mananagot sa kasalanan ng mga Arisians (mga manggagawa). O mga Tagapag-Akasulatan! Pumunta kayo sa isang salitang pantay-pantay sa pagitan namin at ninyo: na hindi tayo sasamba maliban sa Allah, hindi tayo magtatambal sa Kanya, at hindi tayo gagawang panginoon ang isa't isa bukod sa Allah. Kung tumalikod sila, sabihin ninyo: Saksihan ninyo na kami ay mga Muslim."' Dagdag ni Abu Sufyan, 'Nang matapos ang kanyang talumpati, nag-ingay nang malakas ang mga maharlika sa paligid niya, at hindi ko maintindihan ang kanilang sinasabi. Pinalabas kami. Nang makalabas kami at makapagsalita nang sarilinan, sinabi ko sa aking mga kasama, "Tumindi na ang usapin ng Anak ni Abi Kabsha (ang Propeta). Kahit ang Hari ng Bani Al-Asfar ay natatakot sa kanya." Dagdag ni Abu Sufyan, 'Diyos ko, nanatili akong duhang-duha at sigurado na ang kanyang relihiyon ay magtatagumpay, hanggang sa ipinasok ng Allah ang Islam sa aking puso, kahit na dati ay ayaw ko rito.'
Salin at paliwanag ng Khutba World, isinalin mula sa Arabic.
Nakilala ni Heraclius ang mga palatandaan ng pagkapropeta sa mensahe at pagkatao ni Muhammad ﷺ.
Nagpadala ang Propeta ﷺ kay Heraclius ng liham na nag-aanyaya sa kanya sa Islam. Habang nananatili si Heraclius sa Ilya, tinanong niya si Abu Sufyan tungkol sa Propeta ﷺ at sa kanyang mensahe.
Sinaunang pangalan ng Jerusalem.
Isang ipinagkatiwalang ari-arian o pananagutang kailangang tuparin nang buong-ingat.
Napagkasunduang panahon kung kailan itinitigil ng mga panig ang labanan.
Itinuturo ng mga klasikong iskolar, kabilang si Ibn Hajar al-Asqalani, na ipinakikita ng salaysay ang kahalagahan ng pagsasabi ng totoo, pagtupad sa mga kasunduan, at maingat na pagsusuri sa isang mensahe. Hinango rin nila rito na maaaring mag-anyaya sa Islam sa pamamagitan ng malinaw na pananalita at angkop na pakikipag-ugnayan sa pamamagitan ng liham. Pinatutungkulan ng liham ang isang pinuno, ngunit responsable rin ang kanyang mga nasasakupan sa sarili nilang pagpili ng pananampalataya.
- Magsabi ng totoo, kahit hindi ito pabor sa iyo.
- Tuparin ang mga kasunduan at ipinagkatiwalang pananagutan, kahit sa mga taong hindi mo kapareho ng pananaw.
- Ibahagi ang iyong pananampalataya sa malinaw at magalang na pananalita, at hayaang patibayin ng iyong asal ang iyong mensahe.
Inilalarawan ng salaysay na ito kung bakit nagpagawa ng selyo ang Propeta ﷺ bago magpadala ng mga liham sa mga pinuno.
Sahih al-Bukhari · #2939 (Sahih)Isinasalaysay rin ng bersiyong ito ang pagtatanong ni Heraclius kay Abu Sufyan at ang pagsusuri niya sa mga palatandaan ng pagkapropeta.
Sahih al-Bukhari · #2941 (Sahih)Tungkol din ang salaysay na ito sa kaparehong paanyaya kay Caesar at sa tugon ni Heraclius.
Isang hadith araw-araw, sa iyong wika
Binibigyan ka ng app ng hadith na may paliwanag araw-araw, pati bilang widget sa iyong telepono. Libreng gamitin.