Sahih al-Bukhari, hadith 2941
Isinalaysay ni Abdullah ibn Abbas. Tekstong Arabic na may sariling salin at paliwanag.
Mula kay al‑Bukhari pabalik sa Propeta ﷺ
- 1Ibrahim ibn Hamzaisinalaysay ito kay al‑Bukhariإِبْرَاهِيمُ بْنُ حَمْزَةَ
- 2Ibrahim ibn Sa'dإِبْرَاهِيمُ بْنُ سَعْدٍ
- 3Salih ibn Kaysanصَالِحِ بْنِ كَيْسَانَ
- 4Ibn Shihabابْنِ شِهَابٍ
- 5Ubaydullah ibn Abdullah ibn Utbaعُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ
- 6Abdullah ibn Abbasعَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبَّاسٍ
- 7Ang Sugo ng Allah ﷺرَسُولُ اللَّهِ ﷺ
Pagkakasunod-sunod gaya ng nasa tekstong Arabic ng hadith na ito. Ang mga pangalan ay tinransliterado mula sa Arabic tungo sa Latin script. Itinuturing na mapagkakatiwalaan sa kabuuan ang Sahih al-Bukhari.
Ang salaysay
حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ حَمْزَةَ، حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ سَعْدٍ، عَنْ صَالِحِ بْنِ كَيْسَانَ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ أَنَّهُ أَخْبَرَهُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَتَبَ إِلَى قَيْصَرَ يَدْعُوهُ إِلَى الإِسْلاَمِ، وَبَعَثَ بِكِتَابِهِ إِلَيْهِ مَعَ دِحْيَةَ الْكَلْبِيِّ، وَأَمَرَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنْ يَدْفَعَهُ إِلَى عَظِيمِ بُصْرَى لِيَدْفَعَهُ إِلَى قَيْصَرَ، وَكَانَ قَيْصَرُ لَمَّا كَشَفَ اللَّهُ عَنْهُ جُنُودَ فَارِسَ مَشَى مِنْ حِمْصَ إِلَى إِيلِيَاءَ، شُكْرًا لِمَا أَبْلاَهُ اللَّهُ، فَلَمَّا جَاءَ قَيْصَرَ كِتَابُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ حِينَ قَرَأَهُ الْتَمِسُوا لِي هَا هُنَا أَحَدًا مِنْ قَوْمِهِ لأَسْأَلَهُمْ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم. قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ فَأَخْبَرَنِي أَبُو سُفْيَانَ، أَنَّهُ كَانَ بِالشَّأْمِ فِي رِجَالٍ مِنْ قُرَيْشٍ، قَدِمُوا تِجَارًا فِي الْمُدَّةِ الَّتِي كَانَتْ بَيْنَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَبَيْنَ كُفَّارِ قُرَيْشٍ، قَالَ أَبُو سُفْيَانَ فَوَجَدَنَا رَسُولُ قَيْصَرَ بِبَعْضِ الشَّأْمِ فَانْطَلَقَ بِي وَبِأَصْحَابِي حَتَّى قَدِمْنَا إِيلِيَاءَ، فَأُدْخِلْنَا عَلَيْهِ، فَإِذَا هُوَ جَالِسٌ فِي مَجْلِسِ مُلْكِهِ وَعَلَيْهِ التَّاجُ، وَإِذَا حَوْلَهُ عُظَمَاءُ الرُّومِ فَقَالَ لِتُرْجُمَانِهِ سَلْهُمْ أَيُّهُمْ أَقْرَبُ نَسَبًا إِلَى هَذَا الرَّجُلِ الَّذِي يَزْعُمُ أَنَّهُ نَبِيٌّ قَالَ أَبُو سُفْيَانَ فَقُلْتُ أَنَا أَقْرَبُهُمْ نَسَبًا. قَالَ مَا قَرَابَةُ مَا بَيْنَكَ وَبَيْنَهُ فَقُلْتُ هُوَ ابْنُ عَمِّي، وَلَيْسَ فِي الرَّكْبِ يَوْمَئِذٍ أَحَدٌ مِنْ بَنِي عَبْدِ مَنَافٍ غَيْرِي. فَقَالَ قَيْصَرُ أَدْنُوهُ. وَأَمَرَ بِأَصْحَابِي فَجُعِلُوا خَلْفَ ظَهْرِي عِنْدَ كَتِفِي، ثُمَّ قَالَ لِتُرْجُمَانِهِ قُلْ لأَصْحَابِهِ إِنِّي سَائِلٌ هَذَا الرَّجُلَ عَنِ الَّذِي يَزْعُمُ أَنَّهُ نَبِيٌّ، فَإِنْ كَذَبَ فَكَذِّبُوهُ. قَالَ أَبُو سُفْيَانَ وَاللَّهِ لَوْلاَ الْحَيَاءُ يَوْمَئِذٍ مِنْ أَنْ يَأْثُرَ أَصْحَابِي عَنِّي الْكَذِبَ لَكَذَبْتُهُ حِينَ سَأَلَنِي عَنْهُ، وَلَكِنِّي اسْتَحْيَيْتُ أَنْ يَأْثُرُوا الْكَذِبَ عَنِّي فَصَدَقْتُهُ، ثُمَّ قَالَ لِتُرْجُمَانِهِ قُلْ لَهُ كَيْفَ نَسَبُ هَذَا الرَّجُلِ فِيكُمْ قُلْتُ هُوَ فِينَا ذُو نَسَبٍ. قَالَ فَهَلْ قَالَ هَذَا الْقَوْلَ أَحَدٌ مِنْكُمْ قَبْلَهُ قُلْتُ لاَ. فَقَالَ كُنْتُمْ تَتَّهِمُونَهُ عَلَى الْكَذِبِ قَبْلَ أَنْ يَقُولَ مَا قَالَ قُلْتُ لاَ. قَالَ فَهَلْ كَانَ مِنْ آبَائِهِ مِنْ مَلِكٍ قُلْتُ لاَ. قَالَ فَأَشْرَافُ النَّاسِ يَتَّبِعُونَهُ أَمْ ضُعَفَاؤُهُمْ قُلْتُ بَلْ ضُعَفَاؤُهُمْ. قَالَ فَيَزِيدُونَ أَوْ يَنْقُصُونَ قُلْتُ بَلْ يَزِيدُونَ. قَالَ فَهَلْ يَرْتَدُّ أَحَدٌ سَخْطَةً لِدِينِهِ بَعْدَ أَنْ يَدْخُلَ فِيهِ قُلْتُ لاَ. قَالَ فَهَلْ يَغْدِرُ قُلْتُ لاَ، وَنَحْنُ الآنَ مِنْهُ فِي مُدَّةٍ، نَحْنُ نَخَافُ أَنْ يَغْدِرَ. قَالَ أَبُو سُفْيَانَ وَلَمْ يُمْكِنِّي كَلِمَةٌ أُدْخِلُ فِيهَا شَيْئًا أَنْتَقِصُهُ بِهِ لاَ أَخَافُ أَنْ تُؤْثَرَ عَنِّي غَيْرُهَا. قَالَ فَهَلْ قَاتَلْتُمُوهُ أَوْ قَاتَلَكُمْ قُلْتُ نَعَمْ. قَالَ فَكَيْفَ كَانَتْ حَرْبُهُ وَحَرْبُكُمْ قُلْتُ كَانَتْ دُوَلاً وَسِجَالاً، يُدَالُ عَلَيْنَا الْمَرَّةَ وَنُدَالُ عَلَيْهِ الأُخْرَى. قَالَ فَمَاذَا يَأْمُرُكُمْ قَالَ يَأْمُرُنَا أَنْ نَعْبُدَ اللَّهَ وَحْدَهُ لاَ نُشْرِكُ بِهِ شَيْئًا، وَيَنْهَانَا عَمَّا كَانَ يَعْبُدُ آبَاؤُنَا، وَيَأْمُرُنَا بِالصَّلاَةِ وَالصَّدَقَةِ وَالْعَفَافِ وَالْوَفَاءِ بِالْعَهْدِ وَأَدَاءِ الأَمَانَةِ. فَقَالَ لِتُرْجُمَانِهِ حِينَ قُلْتُ ذَلِكَ لَهُ قُلْ لَهُ إِنِّي سَأَلْتُكَ عَنْ نَسَبِهِ فِيكُمْ، فَزَعَمْتَ أَنَّهُ ذُو نَسَبٍ، وَكَذَلِكَ الرُّسُلُ تُبْعَثُ فِي نَسَبِ قَوْمِهَا، وَسَأَلْتُكَ هَلْ قَالَ أَحَدٌ مِنْكُمْ هَذَا الْقَوْلَ قَبْلَهُ فَزَعَمْتَ أَنْ لاَ، فَقُلْتُ لَوْ كَانَ أَحَدٌ مِنْكُمْ قَالَ هَذَا الْقَوْلَ قَبْلَهُ قُلْتُ رَجُلٌ يَأْتَمُّ بِقَوْلٍ قَدْ قِيلَ قَبْلَهُ. وَسَأَلْتُكَ هَلْ كُنْتُمْ تَتَّهِمُونَهُ بِالْكَذِبِ قَبْلَ أَنْ يَقُولَ مَا قَالَ فَزَعَمْتَ أَنْ لاَ، فَعَرَفْتُ أَنَّهُ لَمْ يَكُنْ لِيَدَعَ الْكَذِبَ عَلَى النَّاسِ وَيَكْذِبَ عَلَى اللَّهِ، وَسَأَلْتُكَ هَلْ كَانَ مِنْ آبَائِهِ مِنْ مَلِكٍ فَزَعَمْتَ أَنْ لاَ، فَقُلْتُ لَوْ كَانَ مِنْ آبَائِهِ مَلِكٌ قُلْتُ يَطْلُبُ مُلْكَ آبَائِهِ. وَسَأَلْتُكَ أَشْرَافُ النَّاسِ يَتَّبِعُونَهُ أَمْ ضُعَفَاؤُهُمْ فَزَعَمْتَ أَنَّ ضُعَفَاءَهُمُ اتَّبَعُوهُ، وَهُمْ أَتْبَاعُ الرُّسُلِ، وَسَأَلْتُكَ هَلْ يَزِيدُونَ أَوْ يَنْقُصُونَ فَزَعَمْتَ أَنَّهُمْ يَزِيدُونَ، وَكَذَلِكَ الإِيمَانُ حَتَّى يَتِمَّ، وَسَأَلْتُكَ هَلْ يَرْتَدُّ أَحَدٌ سَخْطَةً لِدِينِهِ بَعْدَ أَنْ يَدْخُلَ فِيهِ فَزَعَمْتَ أَنْ لاَ، فَكَذَلِكَ الإِيمَانُ حِينَ تَخْلِطُ بَشَاشَتُهُ الْقُلُوبَ لاَ يَسْخَطُهُ أَحَدٌ، وَسَأَلْتُكَ هَلْ يَغْدِرُ فَزَعَمْتَ أَنْ لاَ، وَكَذَلِكَ الرُّسُلُ لاَ يَغْدِرُونَ. وَسَأَلْتُكَ هَلْ قَاتَلْتُمُوهُ وَقَاتَلَكُمْ فَزَعَمْتَ أَنْ قَدْ فَعَلَ، وَأَنَّ حَرْبَكُمْ وَحَرْبَهُ تَكُونُ دُوَلاً، وَيُدَالُ عَلَيْكُمُ الْمَرَّةَ وَتُدَالُونَ عَلَيْهِ الأُخْرَى، وَكَذَلِكَ الرُّسُلُ تُبْتَلَى، وَتَكُونُ لَهَا الْعَاقِبَةُ، وَسَأَلْتُكَ بِمَاذَا يَأْمُرُكُمْ فَزَعَمْتَ أَنَّهُ يَأْمُرُكُمْ أَنْ تَعْبُدُوا اللَّهَ وَلاَ تُشْرِكُوا بِهِ شَيْئًا، وَيَنْهَاكُمْ عَمَّا كَانَ يَعْبُدُ آبَاؤُكُمْ، وَيَأْمُرُكُمْ بِالصَّلاَةِ وَالصِّدْقِ وَالْعَفَافِ وَالْوَفَاءِ بِالْعَهْدِ، وَأَدَاءِ الأَمَانَةِ، قَالَ وَهَذِهِ صِفَةُ النَّبِيِّ، قَدْ كُنْتُ أَعْلَمُ أَنَّهُ خَارِجٌ، وَلَكِنْ لَمْ أَظُنَّ أَنَّهُ مِنْكُمْ، وَإِنْ يَكُ مَا قُلْتَ حَقًّا، فَيُوشِكُ أَنْ يَمْلِكَ مَوْضِعَ قَدَمَىَّ هَاتَيْنِ، وَلَوْ أَرْجُو أَنْ أَخْلُصَ إِلَيْهِ لَتَجَشَّمْتُ لُقِيَّهُ، وَلَوْ كُنْتُ عِنْدَهُ لَغَسَلْتُ قَدَمَيْهِ. قَالَ أَبُو سُفْيَانَ ثُمَّ دَعَا بِكِتَابِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقُرِئَ فَإِذَا فِيهِ " بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ مِنْ مُحَمَّدٍ عَبْدِ اللَّهِ وَرَسُولِهِ، إِلَى هِرَقْلَ عَظِيمِ الرُّومِ، سَلاَمٌ عَلَى مَنِ اتَّبَعَ الْهُدَى، أَمَّا بَعْدُ فَإِنِّي أَدْعُوكَ بِدِعَايَةِ الإِسْلاَمِ، أَسْلِمْ تَسْلَمْ، وَأَسْلِمْ يُؤْتِكَ اللَّهُ أَجْرَكَ مَرَّتَيْنِ، فَإِنْ تَوَلَّيْتَ فَعَلَيْكَ إِثْمُ الأَرِيسِيِّينَ وَ{يَا أَهْلَ الْكِتَابِ تَعَالَوْا إِلَى كَلِمَةٍ سَوَاءٍ بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ أَنْ لاَ نَعْبُدَ إِلاَّ اللَّهَ وَلاَ نُشْرِكَ بِهِ شَيْئًا وَلاَ يَتَّخِذَ بَعْضُنَا بَعْضًا أَرْبَابًا مِنْ دُونِ اللَّهِ فَإِنْ تَوَلَّوْا فَقُولُوا اشْهَدُوا بِأَنَّا مُسْلِمُونَ}". قَالَ أَبُو سُفْيَانَ فَلَمَّا أَنْ قَضَى مَقَالَتَهُ، عَلَتْ أَصْوَاتُ الَّذِينَ حَوْلَهُ مِنْ عُظَمَاءِ الرُّومِ، وَكَثُرَ لَغَطُهُمْ، فَلاَ أَدْرِي مَاذَا قَالُوا، وَأُمِرَ بِنَا فَأُخْرِجْنَا، فَلَمَّا أَنْ خَرَجْتُ مَعَ أَصْحَابِي وَخَلَوْتُ بِهِمْ قُلْتُ لَهُمْ لَقَدْ أَمِرَ أَمْرُ ابْنِ أَبِي كَبْشَةَ، هَذَا مَلِكُ بَنِي الأَصْفَرِ يَخَافُهُ، قَالَ أَبُو سُفْيَانَ وَاللَّهِ مَا زِلْتُ ذَلِيلاً مُسْتَيْقِنًا بِأَنَّ أَمْرَهُ سَيَظْهَرُ، حَتَّى أَدْخَلَ اللَّهُ قَلْبِي الإِسْلاَمَ وَأَنَا كَارِهٌ.
Ibinigay ni Abdullah bin Abbas (radiyallahu anhuma) ang ulat na ito: Sumulat ang Sugo ng Allah ﷺ kay Cesar upang anyayahan siya sa Islam, at ipinadala Niya ang kanyang liham kasama si Dihya Al-Kalbi. Inutusan ng Sugo ng Allah ﷺ si Dihya na ibigay ito sa Gobernador ng Busra upang maipasa nito kay Cesar. Noon, bilang pasasalamat kay Allah dahil ginapi Niya ang mga hukbo ng Persia, naglakad si Cesar mula Hims patungong Ilya (Jerusalem). Nang makarating sa kanya ang liham ng Sugo ng Allah ﷺ at mabasa niya ito, sinabi niya: 'Hanapan ninyo ako ng sinuman mula sa kanyang bayan dito upang tanungin ko sila tungkol sa Sugo ng Allah ﷺ.' Sabi ni Ibn Abbas: Ibinita ni Abu Sufyan na noong panahong iyon ay nasa Sham siya kasama ang ilang lalaki mula sa Quraysh na dumayo para mangalakal noong may kasunduang tigil-putukan sa pagitan ng Sugo ng Allah ﷺ at ng mga mapagsamantala sa Quraysh. Sabi ni Abu Sufyan: Natagpuan kami ng sugo ni Cesar sa isang lugar sa Sham, dinala niya ako at ang aking mga kasama hanggang sa makarating kami sa Ilya. Pinalipas kami sa kanya at nakita naming nakaupo siya sa kanyang trono, suot ang korona, at napapalibutan ng mga pangunahing tao ng Roma. Sinabi niya sa kanyang tagapagsalin: 'Tanungin mo sila kung sino sa kanila ang pinakamalapit na kamag-anak ng lalaking nag-aangkin na propeta.' Sagot ni Abu Sufyan: 'Ako ang pinakamalapit na kamag-anak niya.' Tanong ni Cesar: 'Ano ang antas ng inyong kamag-anakan?' Sagot ko: 'Siya ay pinsan ko,' at walang iba pang miyembro ng Bani Abd Manaf sa aming grupo maliban sa akin. Sinabi ni Cesar: 'Palapitin siya.' Inutusan niyang tumayo ang aking mga kasama sa likod ko, malapit sa balikat ko. Pagkatapos, sinabi niya sa kanyang tagapagsalin: 'Sabihin mo sa kanyang mga kasama na tatanungin ko ang lalaking ito tungkol sa taong nag-aangkin na propeta. Kung magsisinungaling siya, salungatin ninyo siya agad.' Dagdag ni Abu Sufyan: 'Sa Allah! Kung hindi dahil sa hiya na baka sabihan akong sinungaling ng aking mga kasama, hindi sana ako nagsabi ng totoo tungkol sa kanya nang tanungin niya ako. Ngunit nahiya akong matawagang sinungaling ng aking mga kasama, kaya't nagsabi ako ng totoo.' Pagkatapos, sinabi ni Cesar sa kanyang tagapagsalin: 'Tanungin mo siya kung ano ang uri ng pamilya ng lalaking ito sa inyo.' Sagot ko: 'Siya ay mula sa marangal na pamilya sa amin.' Tanong niya: 'Mayroon bang sinuman sa inyo na nagsabi ng ganitong bagay bago siya?' Sagot ko: 'Wala.' Tanong niya: 'Naisumbong ba ninyo siya ng pagsisinungaling bago niya sinabi ang kanyang sinabi?' Sagot ko: 'Hindi.' Tanong niya: 'Mayroon bang hari sa kanyang mga ninuno?' Sagot ko: 'Wala.' Tanong niya: 'Ang mga mararangal ba o ang mga mahihirap ang sumusunod sa kanya?' Sagot ko: 'Ang mga mahihirap.' Tanong niya: 'Sila ba ay dumarami o bumababa?' Sagot ko: 'Dumarami.' Tanong niya: 'Mayroon bang sinuman na, matapos yakapin ang kanyang relihiyon, ay muhiin dito at talikuran ito?' Sagot ko: 'Wala.' Tanong niya: 'Nangangako ba siya?' Sagot ko: 'Hindi, ngunit kasalukuyan kaming may kasunduan sa kanya at natatakot kaming baka niloloko niya kami.' Dagdag ni Abu Sufyan: 'Maliban sa huling pangungusap, wala akong masabing anumang bagay laban sa kanya.' Tanong ni Cesar: 'Nakipagdigmaan ba kayo sa kanya at nakipagdigmaan siya sa inyo?' Sagot ko: 'Opo.' Tanong niya: 'Paano ang resulta ng inyong mga labanan?' Sagot ko: 'Magkahalo; minsan siya ang nananalo at minsan naman kami.' Tanong niya: 'Ano ang iniuutos niya sa inyo?' Sagot ko: 'Iniuutos niya sa amin na sambahin ang Allah lamang at huwag Siyang katambalin, at iwanan ang lahat ng sinasamba ng aming mga ninuno. Iniuutos niya sa amin ang pagdarasal, pagkakawanggawa, kalinisan, pagtupad sa pangako, at pagbabalik ng ipinagkatiwala.' Nang masabi ko iyon, sinabi ni Cesar sa kanyang tagapagsalin: 'Sabihin mo sa kanya: Tinanong kita tungkol sa kanyang lahi at sinabi mong siya ay mula sa marangal na pamilya. Ganoon din ang mga Sugo; sila ay ipinapadala mula sa pinakamarangal na lahi ng kanilang bayan. Tinanong kita kung may sinuman sa inyo na nagsabi ng ganito noon, at sinabi mong wala. Kung oo ang sagot, isipin ko sanang ang lalaking ito ay sumusunod lamang sa isang dating pahayag. Tinanong kita kung naisumbong siya ng pagsisinungaling, at sinabi mong hindi, kaya't alam kong ang taong hindi nagsisinungaling sa mga tao ay hindi maaaring magsinungaling sa Allah. Tinanong kita kung may hari sa kanyang mga ninuno, at sinabi mong wala. Kung oo, isipin ko sanang hinahabol niya ang kaharian ng kanyang mga ninuno. Tinanong kita kung ang mga mayaman o mahihirap ang sumusunod sa kanya, at sinabi mong ang mga mahihirap. Sila nga ang mga tagasunod ng mga Sugo. Tinanong kita kung sila ay dumarami o bumababa, at sinabi mong dumarami. Ganoon ang kalikasan ng tunay na pananampalataya hanggang sa ito'y maging ganap. Tinanong kita kung may tumalikod ba dahil sa pagkadismaya, at sinabi mong wala. Ganoon ang tunay na pananampalataya; kapag ang kagalakan nito ay humalo sa mga puso, walang madidismaya rito. Tinanong kita kung nangangako ba siya, at sinabi mong hindi. Ganoon ang mga Sugo; hindi sila nangangako. Tinanong kita kung nakipaglaban kayo sa isa't isa, at sinabi mong oo, at na magkahalo ang resulta. Ganoon ang mga Sugo; sila ay sinusubok ngunit ang huling tagumpay ay laging sa kanila. Tinanong kita kung ano ang iniuutos niya, at sinabi mong iniuutos niya ang pagsamba sa Allah lamang, pag-iwas sa shirk, pag-alis sa pagsamba ng mga ninuno, pagdarasal, katapatan, kalinisan, pagtupad sa pangako, at pagbabalik ng amanah. Ito ang mga katangian ng isang Propeta na alam kong lilitaw, ngunit hindi ko inaasahan na siya ay mula sa inyo. Kung totoo ang iyong sinabi, malapit na niyang sakupin ang lupang tinatapakan ng aking dalawang paa. Kung alam kong makakarating ako sa kanya, gagawin ko ang lahat upang makipagkita sa kanya; at kung ako ay nasa kanyang tabi, huhugasan ko ang kanyang mga paa.' Dagdag ni Abu Sufyan: Pagkatapos, ipinatawag ni Cesar ang liham ng Sugo ng Allah ﷺ at binasa ito. Nakasulat doon: 'Sa Ngalan ng Allah, ang Pinakamakawanggawa, ang Pinakamaawain. Mula kay Muhammad, alipin ng Allah at Kanyang Sugo, kay Heraclius, Pinuno ng Roma. Kapayapaan sa mga sumusunod sa gabay. Ngayon, inaanyayahan kita sa Islam. Mag-Islam ka at ikaw ay magiging ligtas; mag-Islam ka at bibigyan ka ng Allah ng dobleng gantimpala. Ngunit kung tumalikod ka, ikaw ay mananagot sa kasalanan ng mga Arisiyyin (mga magsasaka/taong-bayan). O mga Ahl al-Kitab! Pumunta kayo sa isang salitang pantay-pantay sa pagitan namin at ninyo: na hindi tayo sasamba maliban sa Allah, hindi tayo magkakatuwang sa Kanya, at hindi tayo gagawa ng iba pang Panginoon bukod sa Allah. Kung sila ay tumalikod, sabihin ninyo: Saksihan ninyo na kami ay mga Muslim.' Sabi ni Abu Sufyan: Nang matapos ni Heraclius ang kanyang salita, lumakas ang ingay ng mga mararangal Romano sa kanyang paligid at nagkaroon ng malaking gulo, kaya't hindi ko naintindihan ang kanilang sinabi. Pinalabas kami. Nang makalabas ako kasama ang aking mga kasama at kami ay nag-iisa, sinabi ko sa kanila: 'Tumindi na ang usapin ni Ibn Abi Kabsha (ang Propeta); ang Hari ng Bani Al-Asfar ay natatakot sa kanya.' Dagdag ni Abu Sufyan: 'Sa Allah, nanatili akong duhang-duha at tiyak na ang kanyang relihiyon ay magtatagumpay, hanggang sa ipinasok ng Allah ang Islam sa aking puso kahit na ayaw ko noon.'
Salin at paliwanag ng Khutba World, isinalin mula sa Arabic.
Nakilala ni Caesar sa katapatan ni Muhammad ﷺ ang mga palatandaan ng pagiging propeta.
Ayon sa salaysay, nagpadala ang Sugo ni Allah ﷺ kay Caesar ng liham na nag-aanyaya sa Islam. Tinanong ni Caesar si Abu Sufyan tungkol sa Propeta ﷺ at sa kanyang mensahe.
Titulo ng emperador ng Roma; sa kuwentong ito, si Heraclius ang tinutukoy.
Isang lungsod sa rehiyon ng Sham. Kailangang ipasa ng gobernador doon ang liham kay Caesar.
Isang ipinagkatiwala o pananagutang dapat asikasuhin nang maingat at tapat.
Itinuro ng mga klasikong iskolar, kabilang si Ibn Hajar, na malinaw at marangal na naiparating ang paanyaya sa Islam. Ipinakikita ng mga tanong ni Caesar na ang katapatan, pagtupad sa mga kasunduan, at paglaganap ng pananampalataya ay mga palatandaan ng pagiging propeta. Hinuha rin ng mga iskolar na maaaring anyayahan sa Islam ang mga pinuno sa pamamagitan ng liham, at maaaring ipaabot ng isang sugo ang liham sa pamamagitan ng tagapamagitan. Binabanggit din ng liham ang pananagutan ng mga pinuno sa mga nasasakupan nila; hindi sila ligtas sa pananagutan dahil lamang sumusunod sila sa kanilang bayan.
- Maging tapat kahit tila makasasama sa sariling katayuan ang katotohanan.
- Tuparin ang mga kasunduan at maingat na pangalagaan ang anumang ipinagkatiwala sa iyo.
- Ibahagi ang pananampalataya nang may karunungan at malinaw at magalang na mensahe.
Isang hadith araw-araw, sa iyong wika
Binibigyan ka ng app ng hadith na may paliwanag araw-araw, pati bilang widget sa iyong telepono. Libreng gamitin.