Mga Kasama ng Propeta ﷺ · Sahih al-Bukhari

Sahih al-Bukhari, hadith 3700

Tekstong Arabic na may sariling salin at paliwanag.

Sahih (mapagkakatiwalaan)Aklat: Mga Kasama ng Propeta ﷺ
صحيح البخاري

Ang salaysay

Tekstong Arabic

حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنْ حُصَيْنٍ، عَنْ عَمْرِو بْنِ مَيْمُونٍ، قَالَ رَأَيْتُ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ ـ رضى الله عنه ـ قَبْلَ أَنْ يُصَابَ بِأَيَّامٍ بِالْمَدِينَةِ وَقَفَ عَلَى حُذَيْفَةَ بْنِ الْيَمَانِ وَعُثْمَانَ بْنِ حُنَيْفٍ، قَالَ كَيْفَ فَعَلْتُمَا أَتَخَافَانِ أَنْ تَكُونَا قَدْ حَمَّلْتُمَا الأَرْضَ مَا لاَ تُطِيقُ قَالاَ حَمَّلْنَاهَا أَمْرًا هِيَ لَهُ مُطِيقَةٌ، مَا فِيهَا كَبِيرُ فَضْلٍ‏.‏ قَالَ انْظُرَا أَنْ تَكُونَا حَمَّلْتُمَا الأَرْضَ مَا لاَ تُطِيقُ، قَالَ قَالاَ لاَ‏.‏ فَقَالَ عُمَرُ لَئِنْ سَلَّمَنِي اللَّهُ لأَدَعَنَّ أَرَامِلَ أَهْلِ الْعِرَاقِ لاَ يَحْتَجْنَ إِلَى رَجُلٍ بَعْدِي أَبَدًا‏.‏ قَالَ فَمَا أَتَتْ عَلَيْهِ إِلاَّ رَابِعَةٌ حَتَّى أُصِيبَ‏.‏ قَالَ إِنِّي لَقَائِمٌ مَا بَيْنِي وَبَيْنَهُ إِلاَّ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَبَّاسٍ غَدَاةَ أُصِيبَ، وَكَانَ إِذَا مَرَّ بَيْنَ الصَّفَّيْنِ قَالَ اسْتَوُوا‏.‏ حَتَّى إِذَا لَمْ يَرَ فِيهِنَّ خَلَلاً تَقَدَّمَ فَكَبَّرَ، وَرُبَّمَا قَرَأَ سُورَةَ يُوسُفَ، أَوِ النَّحْلَ، أَوْ نَحْوَ ذَلِكَ، فِي الرَّكْعَةِ الأُولَى حَتَّى يَجْتَمِعَ النَّاسُ، فَمَا هُوَ إِلاَّ أَنْ كَبَّرَ فَسَمِعْتُهُ يَقُولُ قَتَلَنِي ـ أَوْ أَكَلَنِي ـ الْكَلْبُ‏.‏ حِينَ طَعَنَهُ، فَطَارَ الْعِلْجُ بِسِكِّينٍ ذَاتِ طَرَفَيْنِ لاَ يَمُرُّ عَلَى أَحَدٍ يَمِينًا وَلاَ شِمَالاً إِلاَّ طَعَنَهُ حَتَّى طَعَنَ ثَلاَثَةَ عَشَرَ رَجُلاً، مَاتَ مِنْهُمْ سَبْعَةٌ، فَلَمَّا رَأَى ذَلِكَ رَجُلٌ مِنَ الْمُسْلِمِينَ، طَرَحَ عَلَيْهِ بُرْنُسًا، فَلَمَّا ظَنَّ الْعِلْجُ أَنَّهُ مَأْخُوذٌ نَحَرَ نَفْسَهُ، وَتَنَاوَلَ عُمَرُ يَدَ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَوْفٍ فَقَدَّمَهُ، فَمَنْ يَلِي عُمَرَ فَقَدْ رَأَى الَّذِي أَرَى، وَأَمَّا نَوَاحِي الْمَسْجِدِ فَإِنَّهُمْ لاَ يَدْرُونَ غَيْرَ أَنَّهُمْ قَدْ فَقَدُوا صَوْتَ عُمَرَ وَهُمْ يَقُولُونَ سُبْحَانَ اللَّهِ سُبْحَانَ اللَّهِ‏.‏ فَصَلَّى بِهِمْ عَبْدُ الرَّحْمَنِ صَلاَةً خَفِيفَةً، فَلَمَّا انْصَرَفُوا‏.‏ قَالَ يَا ابْنَ عَبَّاسٍ، انْظُرْ مَنْ قَتَلَنِي‏.‏ فَجَالَ سَاعَةً، ثُمَّ جَاءَ، فَقَالَ غُلاَمُ الْمُغِيرَةِ‏.‏ قَالَ الصَّنَعُ قَالَ نَعَمْ‏.‏ قَالَ قَاتَلَهُ اللَّهُ لَقَدْ أَمَرْتُ بِهِ مَعْرُوفًا، الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي لَمْ يَجْعَلْ مَنِيَّتِي بِيَدِ رَجُلٍ يَدَّعِي الإِسْلاَمَ، قَدْ كُنْتَ أَنْتَ وَأَبُوكَ تُحِبَّانِ أَنْ تَكْثُرَ الْعُلُوجُ بِالْمَدِينَةِ وَكَانَ ‏{‏الْعَبَّاسُ‏}‏ أَكْثَرَهُمْ رَقِيقًا‏.‏ فَقَالَ إِنْ شِئْتَ فَعَلْتُ‏.‏ أَىْ إِنْ شِئْتَ قَتَلْنَا‏.‏ قَالَ كَذَبْتَ، بَعْدَ مَا تَكَلَّمُوا بِلِسَانِكُمْ، وَصَلَّوْا قِبْلَتَكُمْ وَحَجُّوا حَجَّكُمْ فَاحْتُمِلَ إِلَى بَيْتِهِ فَانْطَلَقْنَا مَعَهُ، وَكَأَنَّ النَّاسَ لَمْ تُصِبْهُمْ مُصِيبَةٌ قَبْلَ يَوْمَئِذٍ، فَقَائِلٌ يَقُولُ لاَ بَأْسَ‏.‏ وَقَائِلٌ يَقُولُ أَخَافُ عَلَيْهِ، فَأُتِيَ بِنَبِيذٍ فَشَرِبَهُ فَخَرَجَ مِنْ جَوْفِهِ، ثُمَّ أُتِيَ بِلَبَنٍ فَشَرِبَهُ فَخَرَجَ مِنْ جُرْحِهِ، فَعَلِمُوا أَنَّهُ مَيِّتٌ، فَدَخَلْنَا عَلَيْهِ، وَجَاءَ النَّاسُ يُثْنُونَ عَلَيْهِ، وَجَاءَ رَجُلٌ شَابٌّ، فَقَالَ أَبْشِرْ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ بِبُشْرَى اللَّهِ لَكَ مِنْ صُحْبَةِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَقَدَمٍ فِي الإِسْلاَمِ مَا قَدْ عَلِمْتَ، ثُمَّ وَلِيتَ فَعَدَلْتَ، ثُمَّ شَهَادَةٌ‏.‏ قَالَ وَدِدْتُ أَنَّ ذَلِكَ كَفَافٌ لاَ عَلَىَّ وَلاَ لِي‏.‏ فَلَمَّا أَدْبَرَ، إِذَا إِزَارُهُ يَمَسُّ الأَرْضَ‏.‏ قَالَ رُدُّوا عَلَىَّ الْغُلاَمَ قَالَ ابْنَ أَخِي ارْفَعْ ثَوْبَكَ، فَإِنَّهُ أَبْقَى لِثَوْبِكَ وَأَتْقَى لِرَبِّكَ، يَا عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ انْظُرْ مَا عَلَىَّ مِنَ الدَّيْنِ‏.‏ فَحَسَبُوهُ فَوَجَدُوهُ سِتَّةً وَثَمَانِينَ أَلْفًا أَوْ نَحْوَهُ، قَالَ إِنْ وَفَى لَهُ مَالُ آلِ عُمَرَ، فَأَدِّهِ مِنْ أَمْوَالِهِمْ، وَإِلاَّ فَسَلْ فِي بَنِي عَدِيِّ بْنِ كَعْبٍ، فَإِنْ لَمْ تَفِ أَمْوَالُهُمْ فَسَلْ فِي قُرَيْشٍ، وَلاَ تَعْدُهُمْ إِلَى غَيْرِهِمْ، فَأَدِّ عَنِّي هَذَا الْمَالَ، انْطَلِقْ إِلَى عَائِشَةَ أُمِّ الْمُؤْمِنِينَ فَقُلْ يَقْرَأُ عَلَيْكِ عُمَرُ السَّلاَمَ‏.‏ وَلاَ تَقُلْ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ‏.‏ فَإِنِّي لَسْتُ الْيَوْمَ لِلْمُؤْمِنِينَ أَمِيرًا، وَقُلْ يَسْتَأْذِنُ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ أَنْ يُدْفَنَ مَعَ صَاحِبَيْهِ‏.‏ فَسَلَّمَ وَاسْتَأْذَنَ، ثُمَّ دَخَلَ عَلَيْهَا، فَوَجَدَهَا قَاعِدَةً تَبْكِي فَقَالَ يَقْرَأُ عَلَيْكِ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ السَّلاَمَ وَيَسْتَأْذِنُ أَنْ يُدْفَنَ مَعَ صَاحِبَيْهِ‏.‏ فَقَالَتْ كُنْتُ أُرِيدُهُ لِنَفْسِي، وَلأُوثِرَنَّ بِهِ الْيَوْمَ عَلَى نَفْسِي‏.‏ فَلَمَّا أَقْبَلَ قِيلَ هَذَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ قَدْ جَاءَ‏.‏ قَالَ ارْفَعُونِي، فَأَسْنَدَهُ رَجُلٌ إِلَيْهِ، فَقَالَ مَا لَدَيْكَ قَالَ الَّذِي تُحِبُّ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ أَذِنَتْ‏.‏ قَالَ الْحَمْدُ لِلَّهِ، مَا كَانَ مِنْ شَىْءٍ أَهَمُّ إِلَىَّ مِنْ ذَلِكَ، فَإِذَا أَنَا قَضَيْتُ فَاحْمِلُونِي ثُمَّ سَلِّمْ فَقُلْ يَسْتَأْذِنُ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ، فَإِنْ أَذِنَتْ لِي فَأَدْخِلُونِي، وَإِنْ رَدَّتْنِي رُدُّونِي إِلَى مَقَابِرِ الْمُسْلِمِينَ‏.‏ وَجَاءَتْ أُمُّ الْمُؤْمِنِينَ حَفْصَةُ وَالنِّسَاءُ تَسِيرُ مَعَهَا، فَلَمَّا رَأَيْنَاهَا قُمْنَا، فَوَلَجَتْ عَلَيْهِ فَبَكَتْ عِنْدَهُ سَاعَةً، وَاسْتَأْذَنَ الرِّجَالُ، فَوَلَجَتْ دَاخِلاً لَهُمْ، فَسَمِعْنَا بُكَاءَهَا مِنَ الدَّاخِلِ‏.‏ فَقَالُوا أَوْصِ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ اسْتَخْلِفْ‏.‏ قَالَ مَا أَجِدُ أَحَقَّ بِهَذَا الأَمْرِ مِنْ هَؤُلاَءِ النَّفَرِ أَوِ الرَّهْطِ الَّذِينَ تُوُفِّيَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَهْوَ عَنْهُمْ رَاضٍ‏.‏ فَسَمَّى عَلِيًّا وَعُثْمَانَ وَالزُّبَيْرَ وَطَلْحَةَ وَسَعْدًا وَعَبْدَ الرَّحْمَنِ وَقَالَ يَشْهَدُكُمْ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ وَلَيْسَ لَهُ مِنَ الأَمْرِ شَىْءٌ ـ كَهَيْئَةِ التَّعْزِيَةِ لَهُ ـ فَإِنْ أَصَابَتِ الإِمْرَةُ سَعْدًا فَهْوَ ذَاكَ، وَإِلاَّ فَلْيَسْتَعِنْ بِهِ أَيُّكُمْ مَا أُمِّرَ، فَإِنِّي لَمْ أَعْزِلْهُ عَنْ عَجْزٍ وَلاَ خِيَانَةٍ وَقَالَ أُوصِي الْخَلِيفَةَ مِنْ بَعْدِي بِالْمُهَاجِرِينَ الأَوَّلِينَ أَنْ يَعْرِفَ لَهُمْ حَقَّهُمْ، وَيَحْفَظَ لَهُمْ حُرْمَتَهُمْ، وَأُوصِيهِ بِالأَنْصَارِ خَيْرًا، الَّذِينَ تَبَوَّءُوا الدَّارَ وَالإِيمَانَ مِنْ قَبْلِهِمْ، أَنْ يُقْبَلَ مِنْ مُحْسِنِهِمْ، وَأَنْ يُعْفَى عَنْ مُسِيئِهِمْ، وَأُوصِيهِ بِأَهْلِ الأَمْصَارِ خَيْرًا فَإِنَّهُمْ رِدْءُ الإِسْلاَمِ، وَجُبَاةُ الْمَالِ، وَغَيْظُ الْعَدُوِّ، وَأَنْ لاَ يُؤْخَذَ مِنْهُمْ إِلاَّ فَضْلُهُمْ عَنْ رِضَاهُمْ، وَأُوصِيهِ بِالأَعْرَابِ خَيْرًا، فَإِنَّهُمْ أَصْلُ الْعَرَبِ وَمَادَّةُ الإِسْلاَمِ أَنْ يُؤْخَذَ مِنْ حَوَاشِي أَمْوَالِهِمْ وَتُرَدَّ عَلَى فُقَرَائِهِمْ، وَأُوصِيهِ بِذِمَّةِ اللَّهِ وَذِمَّةِ رَسُولِهِ صلى الله عليه وسلم أَنْ يُوفَى لَهُمْ بِعَهْدِهِمْ، وَأَنْ يُقَاتَلَ مِنْ وَرَائِهِمْ، وَلاَ يُكَلَّفُوا إِلاَّ طَاقَتَهُمْ‏.‏ فَلَمَّا قُبِضَ خَرَجْنَا بِهِ فَانْطَلَقْنَا نَمْشِي فَسَلَّمَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ قَالَ يَسْتَأْذِنُ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ‏.‏ قَالَتْ أَدْخِلُوهُ‏.‏ فَأُدْخِلَ، فَوُضِعَ هُنَالِكَ مَعَ صَاحِبَيْهِ، فَلَمَّا فُرِغَ مِنْ دَفْنِهِ اجْتَمَعَ هَؤُلاَءِ الرَّهْطُ، فَقَالَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ اجْعَلُوا أَمْرَكُمْ إِلَى ثَلاَثَةٍ مِنْكُمْ‏.‏ فَقَالَ الزُّبَيْرُ قَدْ جَعَلْتُ أَمْرِي إِلَى عَلِيٍّ‏.‏ فَقَالَ طَلْحَةُ قَدْ جَعَلْتُ أَمْرِي إِلَى عُثْمَانَ‏.‏ وَقَالَ سَعْدٌ قَدْ جَعَلْتُ أَمْرِي إِلَى عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَوْفٍ‏.‏ فَقَالَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ أَيُّكُمَا تَبَرَّأَ مِنْ هَذَا الأَمْرِ فَنَجْعَلُهُ إِلَيْهِ، وَاللَّهُ عَلَيْهِ وَالإِسْلاَمُ لَيَنْظُرَنَّ أَفْضَلَهُمْ فِي نَفْسِهِ‏.‏ فَأُسْكِتَ الشَّيْخَانِ، فَقَالَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ أَفَتَجْعَلُونَهُ إِلَىَّ، وَاللَّهُ عَلَىَّ أَنْ لاَ آلُوَ عَنْ أَفْضَلِكُمْ قَالاَ نَعَمْ، فَأَخَذَ بِيَدِ أَحَدِهِمَا فَقَالَ لَكَ قَرَابَةٌ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَالْقَدَمُ فِي الإِسْلاَمِ مَا قَدْ عَلِمْتَ، فَاللَّهُ عَلَيْكَ لَئِنْ أَمَّرْتُكَ لَتَعْدِلَنَّ، وَلَئِنْ أَمَّرْتُ عُثْمَانَ لَتَسْمَعَنَّ وَلَتُطِيعَنَّ‏.‏ ثُمَّ خَلاَ بِالآخَرِ فَقَالَ لَهُ مِثْلَ ذَلِكَ، فَلَمَّا أَخَذَ الْمِيثَاقَ قَالَ ارْفَعْ يَدَكَ يَا عُثْمَانُ‏.‏ فَبَايَعَهُ، فَبَايَعَ لَهُ عَلِيٌّ، وَوَلَجَ أَهْلُ الدَّارِ فَبَايَعُوهُ‏.‏

Salin

Ikinuwento ni 'Amr bin Maimun: Nakita ko si 'Umar bin Al-Khattab ilang araw bago siya saksakin sa Madinah. Nakatayo siya kasama sina Hudhaifa bin Al-Yaman at 'Uthman bin Hunaif, at sinabi niya sa kanila,

"Ano ang inyong ginawa? Natatakot ba kayo na baka napataasan ninyo ng buwis ang lupa (ng As-Swad o Iraq) higit sa kayang tiisin nito?" Sumagot sila, "Pinatawan namin ito ng abot-kaya lamang dahil sa laki ng ani nito." Sinabi muli ni 'Umar, "Suriin ninyo kung napataasan ninyo ang lupa ng hindi nito kaya." Sumagot sila, "Hindi po." Dagdag ni 'Umar, "Kung palalayagin ako ni Allah, gagawin kong hindi na mangangailangan ng lalaki ang mga biyuda ng Iraq pagkatapos ko." Ngunit apat na araw lamang ang lumipas nang siya ay saksakin hanggang mamatay. Noong araw na siya ay nasaksak, nakatayo ako at walang tao sa pagitan namin maliban kay 'Abdullah bin 'Abbas. Tuwing dumadaan si 'Umar sa pagitan ng dalawang hanay, sinasabi niya, "Tumayo nang maayos at diretso." Kapag wala na siyang nakitang depekto sa mga hanay, aabante siya at sisimulan ang panalangin sa Takbir. Karaniwang binabasa niya ang Surat Yusuf o An-Nahl o katulad nito sa unang rak'ah upang makahabol ang mga tao. Pagkatapos niyang sabihin ang Takbir, narinig ko siyang nagsabi, "Pinatay o kinain ako ng aso," noong oras na siya ay tinusok ng mamamatay-tao. Isang dayuhang di-Muslim ang nagpatuloy na may dalang kutsilyong may talim sa magkabilang panig, tinutusok ang lahat ng nadaanan niya sa kanan at kaliwa hanggang sa makatusok siya ng labintatlong tao, kung saan pito ang namatay. Nang makita ito ng isang Muslim, tinapunan niya ito ng balabal. Nang ma-realize ng dayuhan na siya ay nahuli, pinatay niya ang kanyang sarili. Hinawakan ni 'Umar ang kamay ni 'Abdur-Rahman bin 'Auf at pinangunahan nito ang panalangin. Ang mga nakatayo sa tabi ni 'Umar ay nakakita ng aking nakita, ngunit ang mga tao sa ibang bahagi ng Masjid ay hindi nakakita ng anuman, nawalan lang sila ng boses ni 'Umar at sinasabi nila, "Subhan Allah! Subhan Allah!" Pinamunuan ni 'Abdur-Rahman bin 'Auf ang mga tao sa maikling panalangin. Nang matapos ang panalangin, sinabi ni 'Umar, "O Ibn 'Abbas! Alamin mo kung sino ang sumaksak sa akin." Naghanap saglit si Ibn 'Abbas at bumalik na nagsasabing, "Ang alipin ni Al-Mughira." Saad ni 'Umar, "Ang craftsman?" Sagot ni Ibn 'Abbas, "Opo." Sinabi ni 'Umar, "Sumpain siya ni Allah. Hindi ko siya inapi. Ang lahat ng papuri ay para kay Allah na hindi nagdulot ng aking kamatayan sa kamay ng taong nag-aangkin ng Islam. Walang duda, ikaw at ang iyong ama (si Abbas) ay mahilig magkaroon ng maraming dayuhang di-Muslim sa Madinah." Si Al-Abbas ang may pinakamaraming alipin. Sinabi ni Ibn 'Abbas kay 'Umar, "Kung nais ninyo, gagawin namin." Ibig sabihin, "Kung nais ninyo, papatayin namin sila." Sinabi ni 'Umar, "Mali ka (dahil hindi mo sila mapapatay) matapos nilang magsalita ng inyong wika, manalangin sa inyong Qibla, at magsagawa ng Hajj tulad ng inyo." Dinala si 'Umar sa kanyang bahay, at sumama kami sa kanya, at ang mga tao ay parang hindi pa dumanas ng sakuna noon. May nagsabing, "Huwag mag-alala (gagaling siya)." May nagsabing, "Natatakot kami (na mamatay siya)." Dinalhan siya ng inumin na gawa sa dates at uminom siya ngunit lumabas ito sa kanyang sugat sa tiyan. Dinalhan din siya ng gatas at uminom siya, at lumabas din ito sa kanyang sugat. Napagtanto ng mga tao na mamamatay siya. Pumunta kami sa kanya, at dumating ang mga tao na pumupuri sa kanya. Dumating ang isang binata na nagsabi, "O Amirul Mu'minin! Tanggapin ang mabuting balita mula kay Allah dahil sa iyong pagsasama sa Rasul Allah ﷺ at sa iyong pagiging una sa Islam na alam mo. Pagkatapos ay naging pinuno ka at namuno nang makatarungan, at ngayon ay namatay kang syahid." Sinabi ni 'Umar, "Nais ko sana na ang lahat ng pribilehiyong ito ay sapat na pantumbas (sa aking mga kakulangan) upang hindi ako matalo o manalo ng sobra." Nang tumalikod ang binata, nakita na humahaplos sa lupa ang kanyang damit. Sinabi ni 'Umar, "Tawagin ninyo pabalik ang binata." (Nang bumalik siya) Sinabi ni 'Umar, "O anak ng aking kapatid! Itaas mo ang iyong damit, dahil iyon ay mas malinis para sa iyong damit at mas takot sa iyong Panginoon." Dagdag ni 'Umar, "O 'Abdullah bin 'Umar! Tingnan mo kung gaano karami ang aking utang." Nang suriin ang utang, ito ay umabot sa walumpu't anim na libo o kasingdami nito. Sinabi ni 'Umar, "Kung sasapat ang yaman ng pamilya ni 'Umar, bayaran ito mula doon; kung hindi, humingi sa Bani 'Adi bin Ka'b, at kung hindi rin sapat, humingi sa tribong Quraish, at huwag nang humingi sa iba pa, at bayaran ang utang na ito para sa akin." Sinabi ni 'Umar (kay 'Abdullah), "Pumunta ka kay 'Aisha (Ina ng mga Mananampalataya) at sabihin: 'Nagpapadalang salam si 'Umar sa iyo.' Ngunit huwag mong sabihing 'Amirul Mu'minin,' dahil ngayon ay hindi na ako pinuno ng mga mananampalataya. At sabihin: 'Humingi ng pahintulot si 'Umar bin Al-Khattab na mailibing kasama ng kanyang dalawang kasama (ang Propeta at Abu Bakr).'" Binati ni 'Abdullah si 'Aisha at humingi ng pahintulot na pumasok, at pumasok siya at natagpuan siyang nakaupo at umiiyak. Sinabi niya sa kanya, "Nagpapadalang salam si 'Umar bin Al-Khattab sa iyo, at humihingi ng pahintulot na mailibing kasama ng kanyang dalawang kasama." Sinabi niya, "Nais ko sanang para sa akin ang lugar na iyon, ngunit ngayon ay mas pinipili ko si 'Umar kaysa sa aking sarili." Nang bumalik siya, sinabi (kay 'Umar), "Dumating si 'Abdullah bin 'Umar." Sinabi ni 'Umar, "Itayo ninyo ako." Inalalayan siya ng isang tao at tinanong ni 'Umar, "Anong balita mo?" Sinabi niya, "O Amirul Mu'minin! Ayon sa iyong nais. Nagpahintulot siya." Sinabi ni 'Umar, "Alhamdulillah, walang mas mahalaga sa akin kaysa dito. Kaya kapag namatay na ako, dalhin ninyo ako, at batiin si 'Aisha at sabihin: 'Humingi ng pahintulot si 'Umar bin Al-Khattab,' at kung papayagan niya, ilibing ninyo ako doon, at kung tanggihan niya, dalhin ninyo ako sa sementeryo ng mga Muslim." Dumating si Hafsa (Ina ng mga Mananampalataya) kasama ang maraming kababaihan. Nang makita namin siya, lumayo kami. Pumasok siya (kay 'Umar) at umiyak doon ng ilang sandali. Nang humingi ng pahintulot ang mga lalaki na pumasok, pumasok siya sa loob para sa kanila, at narinig namin ang kanyang pag-iyak mula sa loob. Sinabi ng mga tao (kay 'Umar), "O Amirul Mu'minin! Magtalaga ka ng kahalili." Sinabi ni 'Umar, "Wala akong makitang mas karapat-dapat sa tungkuling ito kaysa sa mga taong ito o pangkat na kinalugdan ng Rasul Allah ﷺ bago siya pumanaw." Binanggit ni 'Umar sina 'Ali, 'Uthman, Az-Zubair, Talha, Sa'd at 'Abdur-Rahman (bin 'Auf) at sinabi, "Si 'Abdullah bin 'Umar ay magiging saksi sa inyo, ngunit wala siyang bahagi sa pamamahala. Ang kanyang pagiging saksi ay kapalit ng kanyang kawalan ng karapatan sa pamamahala. Kung si Sa'd ang maging pinuno, mabuti iyon; kung hindi, sinumang maging pinuno ay dapat humingi ng tulong sa kanya, dahil hindi ko siya tinanggal dahil sa kapansanan o kataksilan." Dagdag ni 'Umar, "Iniutos ko sa aking kahalili na ingatan ang mga unang Muhajirin; kilalanin ang kanilang mga karapatan at pangalagaan ang kanilang dangal. Iniutos ko rin sa kanya na maging mabuti sa mga Ansar na nanirahan sa Madinah bago ang mga Muhajirin at pumasok ang Iman sa kanilang mga puso bago sa iba. Tanggapin ang kabutihan ng mga mababait sa kanila at patawarin ang mga nagkasala. Iniutos ko ring maging mabuti sa mga taga-bayan (Al-Ansar), dahil sila ang tagapagtanggol ng Islam, pinagmumulan ng yaman, at dahilan ng pagkamuhi ng kaaway. Huwag kukunin mula sa kanila maliban sa kanilang labis na yaman nang may kanilang pahintulot. Iniutos ko ring maging mabuti sa mga Bedouin, dahil sila ang pinagmulan ng mga Arabo at materyales ng Islam. Kunin ang inferior sa kanilang mga ari-arian at ipamahagi sa mga mahihirap sa kanila. Iniutos ko rin sa kanya tungkol sa mga protektado ng Allah at ng Kanyang Rasul ﷺ (mga Dhimmis) na tuparin ang kanilang mga kontrata, ipaglaban sila, at huwag silang pahirapan ng lampas sa kanilang kakayahan." Kaya nang pumanaw si 'Umar, dinala namin siya at naglakad kami. Binati ni 'Abdullah bin 'Umar (si 'Aisha) at sinabi, "Humingi ng pahintulot si 'Umar bin Al-Khattab." Sinabi ni 'Aisha, "Ipasok ninyo siya." Ipinasok siya at inilibing doon kasama ng kanyang dalawang kasama. Nang matapos ang libing, nagpulong ang pangkat (na inirekomenda ni 'Umar). Sinabi ni 'Abdur-Rahman, "Bawasan ninyo ang mga kandidato sa tatlo sa inyo." Sinabi ni Az-Zubair, "Isinasuko ko ang aking karapatan kay 'Ali." Sinabi ni Talha, "Isinasuko ko ang aking karapatan kay 'Uthman." Sinabi ni Sa'd, "Isinasuko ko ang aking karapatan kay 'Abdur-Rahman bin 'Auf." Sinabi ni 'Abdur-Rahman (kay 'Uthman at 'Ali), "Ngayon, sino sa inyo ang handang isuko ang kanyang karapatan upang mapili ang mas mainam sa dalawa, tandaan na ang Allah at Islam ang magiging saksi." Tumango ang dalawang sheikh. Sinabi ni 'Abdur-Rahman, "Isasako ba ninyo ang bagay na ito sa akin, at ginagawa kong saksi ang Allah na pipiliin ko lamang ang mas mainam sa inyo?" Sinabi nila, "Oo." Kinuha ni 'Abdur-Rahman ang kamay ng isa sa kanila ('Ali) at sinabi, "Ikaw ay kamag-anak ng Rasul Allah ﷺ at isa sa mga unang Muslim gaya ng alam mo. Kaya isinusumpa kita sa Allah na kung pipiliin kitang pinuno, gagawa ka ng katarungan, at kung pipiliin ko si 'Uthman, makikinig ka at susunod sa kanya." Pagkatapos ay kinuha niya ang isa pa ('Uthman) at sinabi ang katulad nito. Nang makuha ni 'Abdur-Rahman ang kanilang kasunduan, sinabi niya, "O 'Uthman! Itaas mo ang iyong kamay." Kaya binigyan niya siya ng matibay na pangako, at binigyan siya ni 'Ali ng bay'ah, at pumasok ang mga tao sa bahay at nagbigay din ng bay'ah sa kanya.

Salin at paliwanag ng Khutba World, isinalin mula sa Arabic.

Pangunahing mensahe

Pinahalagahan ni Umar ang makatarungang pamamahala, pangangalaga sa mga bulnerable, at pagkonsulta sa iba.

Kaligiran at dahilan

Inilalarawan ng tagapagsalaysay ang mga huling araw ni Umar ibn al-Khattab, ang sugat na tinamo niya habang nagdarasal, at ang kanyang mga tagubilin tungkol sa pamamahala at paghalili sa tungkulin.

Paliwanag sa mahihirap na salita
Takbir

Pagbigkas ng ‘Allahu akbar’ upang simulan ang pagdarasal.

Dhimmi (di-Muslim na nasa ilalim ng kasunduang pangangalaga)

Mga di-Muslim na namuhay sa pamayanang Islamiko sa ilalim ng kasunduan, na nangangalaga sa kanilang mga karapatan.

Shura

Pagkonsulta kung saan sama-samang tinatalakay ng mga kinauukulan ang isang pasya.

Mga aral na hinango ng mga iskolar

Mula rito, ipinapaliwanag ng mga klasikong iskolar na dapat maingat na pangasiwaan ng pinuno ang mga buwis, huwag magpataw kaninuman ng pasaning lampas sa kanyang kakayahan, at pangalagaan ang mga bulnerableng grupo. Binigyang-diin din ni Umar ang pagtupad sa mga kasunduan at pagtrato sa mga tao ayon sa kanilang mga karapatan. Binabanggit ang paghirang niya ng isang konseho para sa usapin ng paghalili bilang halimbawa ng pagkonsulta at pagtitiwala ng pananagutan sa mga angkop na tao. Tinatalakay ng mga iskolar ang tiyak na kaayusan ng pamamahala ayon sa konteksto ng mga kasamahan ng Propeta, at hindi nila ito itinuturing na iisang modelong obligadong sundin sa lahat ng panahon.

Mga aral para sa kasalukuyan
  1. Kapag nagpapasya tungkol sa pera at mga singil, tiyaking mapananatili ng mga tao ang kanilang ikinabubuhay.
  2. Isama sa mga kongkretong plano ang pangangalaga sa mga balo, mahihirap, at iba pang bulnerable; huwag itong iwan sa mabubuting hangarin lamang.
  3. Humingi ng payo sa mahahalagang pagpapasya at linawin nang maaga kung sino ang mananagot.
الْحَدِيثُ الشَّرِيفُ

Isang hadith araw-araw, sa iyong wika

Binibigyan ka ng app ng hadith na may paliwanag araw-araw, pati bilang widget sa iyong telepono. Libreng gamitin.