Sahih al-Bukhari, hadith 3989
Isinalaysay ni Abu Huraira. Tekstong Arabic na may sariling salin at paliwanag.
Isinalaysay ni Abu Huraira
Itinuturing na mapagkakatiwalaan sa kabuuan ang Sahih al-Bukhari.
Ang salaysay
حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ، أَخْبَرَنَا ابْنُ شِهَابٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي عُمَرُ بْنُ أَسِيدِ بْنِ جَارِيَةَ الثَّقَفِيُّ، حَلِيفُ بَنِي زُهْرَةَ ـ وَكَانَ مِنْ أَصْحَابِ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ بَعَثَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَشَرَةً عَيْنًا، وَأَمَّرَ عَلَيْهِمْ عَاصِمَ بْنَ ثَابِتٍ الأَنْصَارِيَّ، جَدَّ عَاصِمِ بْنِ عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ، حَتَّى إِذَا كَانُوا بِالْهَدَةِ بَيْنَ عُسْفَانَ وَمَكَّةَ ذُكِرُوا لِحَىٍّ مِنْ هُذَيْلٍ يُقَالُ لَهُمْ بَنُو لِحْيَانَ، فَنَفَرُوا لَهُمْ بِقَرِيبٍ مِنْ مِائَةِ رَجُلٍ رَامٍ، فَاقْتَصُّوا آثَارَهُمْ حَتَّى وَجَدُوا مَأْكَلَهُمُ التَّمْرَ فِي مَنْزِلٍ نَزَلُوهُ فَقَالُوا تَمْرُ يَثْرِبَ. فَاتَّبَعُوا آثَارَهُمْ، فَلَمَّا حَسَّ بِهِمْ عَاصِمٌ وَأَصْحَابُهُ لَجَئُوا إِلَى مَوْضِعٍ، فَأَحَاطَ بِهِمُ الْقَوْمُ، فَقَالُوا لَهُمْ انْزِلُوا فَأَعْطُوا بِأَيْدِيكُمْ وَلَكُمُ الْعَهْدُ وَالْمِيثَاقُ أَنْ لاَ نَقْتُلَ مِنْكُمْ أَحَدًا. فَقَالَ عَاصِمُ بْنُ ثَابِتٍ أَيُّهَا الْقَوْمُ، أَمَّا أَنَا فَلاَ أَنْزِلُ فِي ذِمَّةِ كَافِرٍ. ثُمَّ قَالَ اللَّهُمَّ أَخْبِرْ عَنَّا نَبِيَّكَ صلى الله عليه وسلم. فَرَمَوْهُمْ بِالنَّبْلِ، فَقَتَلُوا عَاصِمًا، وَنَزَلَ إِلَيْهِمْ ثَلاَثَةُ نَفَرٍ عَلَى الْعَهْدِ وَالْمِيثَاقِ، مِنْهُمْ خُبَيْبٌ وَزَيْدُ بْنُ الدَّثِنَةِ، وَرَجُلٌ آخَرُ، فَلَمَّا اسْتَمْكَنُوا مِنْهُمْ أَطْلَقُوا أَوْتَارَ قِسِيِّهِمْ فَرَبَطُوهُمْ بِهَا. قَالَ الرَّجُلُ الثَّالِثُ هَذَا أَوَّلُ الْغَدْرِ، وَاللَّهِ لاَ أَصْحَبُكُمْ، إِنَّ لِي بِهَؤُلاَءِ أُسْوَةً. يُرِيدُ الْقَتْلَى، فَجَرَّرُوهُ وَعَالَجُوهُ، فَأَبَى أَنْ يَصْحَبَهُمْ، فَانْطُلِقَ بِخُبَيْبٍ وَزَيْدِ بْنِ الدَّثِنَةِ حَتَّى بَاعُوهُمَا بَعْدَ وَقْعَةِ بَدْرٍ، فَابْتَاعَ بَنُو الْحَارِثِ بْنِ عَامِرِ بْنِ نَوْفَلٍ خُبَيْبًا، وَكَانَ خُبَيْبٌ هُوَ قَتَلَ الْحَارِثَ بْنَ عَامِرٍ يَوْمَ بَدْرٍ، فَلَبِثَ خُبَيْبٌ عِنْدَهُمْ أَسِيرًا حَتَّى أَجْمَعُوا قَتْلَهُ، فَاسْتَعَارَ مِنْ بَعْضِ بَنَاتِ الْحَارِثِ مُوسَى يَسْتَحِدُّ بِهَا فَأَعَارَتْهُ، فَدَرَجَ بُنَىٌّ لَهَا وَهْىَ غَافِلَةٌ حَتَّى أَتَاهُ، فَوَجَدَتْهُ مُجْلِسَهُ عَلَى فَخِذِهِ وَالْمُوسَى بِيَدِهِ قَالَتْ فَفَزِعْتُ فَزْعَةً عَرَفَهَا خُبَيْبٌ فَقَالَ أَتَخْشَيْنَ أَنْ أَقْتُلَهُ مَا كُنْتُ لأَفْعَلَ ذَلِكَ قَالَتْ وَاللَّهِ مَا رَأَيْتُ أَسِيرًا قَطُّ خَيْرًا مِنْ خُبَيْبٍ، وَاللَّهِ لَقَدْ وَجَدْتُهُ يَوْمًا يَأْكُلُ قِطْفًا مِنْ عِنَبٍ فِي يَدِهِ، وَإِنَّهُ لَمُوثَقٌ بِالْحَدِيدِ، وَمَا بِمَكَّةَ مِنْ ثَمَرَةٍ وَكَانَتْ تَقُولُ إِنَّهُ لَرِزْقٌ رَزَقَهُ اللَّهُ خُبَيْبًا، فَلَمَّا خَرَجُوا بِهِ مِنَ الْحَرَمِ لِيَقْتُلُوهُ فِي الْحِلِّ قَالَ لَهُمْ خُبَيْبٌ دَعُونِي أُصَلِّي رَكْعَتَيْنِ. فَتَرَكُوهُ فَرَكَعَ رَكْعَتَيْنِ، فَقَالَ وَاللَّهِ لَوْلاَ أَنْ تَحْسِبُوا أَنَّ مَا بِي جَزَعٌ لَزِدْتُ، ثُمَّ قَالَ اللَّهُمَّ أَحْصِهِمْ عَدَدًا، وَاقْتُلْهُمْ بَدَدًا، وَلاَ تُبْقِ مِنْهُمْ أَحَدًا. ثُمَّ أَنْشَأَ يَقُولُ فَلَسْتُ أُبَالِي حِينَ أُقْتَلُ مُسْلِمًا عَلَى أَىِّ جَنْبٍ كَانَ لِلَّهِ مَصْرَعِي وَذَلِكَ فِي ذَاتِ الإِلَهِ وَإِنْ يَشَأْ يُبَارِكْ عَلَى أَوْصَالِ شِلْوٍ مُمَزَّعِ ثُمَّ قَامَ إِلَيْهِ أَبُو سِرْوَعَةَ عُقْبَةُ بْنُ الْحَارِثِ، فَقَتَلَهُ وَكَانَ خُبَيْبٌ هُوَ سَنَّ لِكُلِّ مُسْلِمٍ قُتِلَ صَبْرًا الصَّلاَةَ، وَأَخْبَرَ أَصْحَابَهُ يَوْمَ أُصِيبُوا خَبَرَهُمْ، وَبَعَثَ نَاسٌ مِنْ قُرَيْشٍ إِلَى عَاصِمِ بْنِ ثَابِتٍ حِينَ حُدِّثُوا أَنَّهُ قُتِلَ أَنْ يُؤْتَوْا بِشَىْءٍ مِنْهُ يُعْرَفُ، وَكَانَ قَتَلَ رَجُلاً عَظِيمًا مِنْ عُظَمَائِهِمْ، فَبَعَثَ اللَّهُ لِعَاصِمٍ مِثْلَ الظُّلَّةِ مِنَ الدَّبْرِ، فَحَمَتْهُ مِنْ رُسُلِهِمْ، فَلَمْ يَقْدِرُوا أَنْ يَقْطَعُوا مِنْهُ شَيْئًا. وَقَالَ كَعْبُ بْنُ مَالِكٍ ذَكَرُوا مُرَارَةَ بْنَ الرَّبِيعِ الْعَمْرِيَّ وَهِلاَلَ بْنَ أُمَيَّةَ الْوَاقِفِيَّ، رَجُلَيْنِ صَالِحَيْنِ قَدْ شَهِدَا بَدْرًا.
Ibinigay ni Abu Huraira (radiya Allahu anhu): Nagpadala ang Sugo ng Allah ﷺ ng sampung espiya na pinamunuan ni Asim bin Thabit Al-Ansari, lolo ni Asim bin Umar Al-Khattab. Nang makarating sila sa isang lugar na tinatawag na Al-Hadah sa pagitan ng Usfan at Makkah, nalaman ito ng isang sangay ng tribong Hudhail na tinatawag na Banu Lihyan. Kaya nagpadala sila ng halos isang daang mamamana upang hanapin sila. Sinundan ng mga mamamana ang mga bakas ng paa ng mga Muslim hanggang sa makita nila ang mga tirang butil ng datiles na kanilang kinain sa isa sa kanilang pinagkampuhan. Sinabi ng mga mamamana,
"Ang mga datiles na ito ay mula sa Yathrib (Medina)," at patuloy na sinundan ang mga bakas ng mga Muslim. Nang mapagtanto nina Asim at ng kanyang mga kasama na sila ay sinusundan, sumilong sila sa isang mataas na lugar. Ngunit pinalibutan sila ng mga kaaway at sinabi, "Bumaba kayo at sumuko. Nagbibigay kami ng tanging pangako at tipan na hindi namin papatayin ang sinuman sa inyo." Sumagot si Asim bin Thabit, "O mga tao! Tungkol sa akin, hindi ako bababa upang maging sa ilalim ng proteksyon ng isang di-mananampalataya. O Allah! Ipaalam Mo sa Iyong Propeta ang tungkol sa amin." Kaya pinana sila ng mga mamamana at napatay si Asim. Tatlong tao ang bumaba at sumuko sa kanila, tinanggap ang kanilang pangako at tipan, at sila sina Khubaib, Zaid bin Ad-Dathina, at isa pang lalaki. Nang mahuli sila ng mga mamamana, hinubad nila ang mga tali ng kanilang mga busog at ginamit itong pantali sa mga bihag. Sinabi ng ikatlong lalaki, "Ito ang unang patunay ng pagtataksil! Sa pamamagitan ni Allah, hindi ako sasama sa inyo dahil susundin ko ang halimbawa ng mga ito." Tinutukoy niya ang mga syahid na kasama. Hinila siya ng mga mamamana at nakipaglaban sa kanya hanggang sa siya ay mapatay. Dinala naman nina Khubaib at Zaid bin Ad-Dathina at kalaunan ay ibinenta sila bilang alipin sa Makkah pagkatapos ng labanan sa Badr. Binili ng mga anak ni Al-Harith bin Amr bin Naufal si Khubaib dahil siya ang pumatay kay Al-Harith bin Amr noong araw ng labanan sa Badr. Nanatiling nakakulong si Khubaib sa kanila hanggang sa nagkaisa silang patayin siya. Isang araw, humiram si Khubaib ng razor mula sa isang anak na babae ni Al-Harith upang mag-ahit, at ipinahiram niya ito sa kanya. Sa pagkakataong iyon, habang siya ay walang pansin, lumapit ang kanyang maliit na anak na lalaki kay Khubaib, at nakita niyang nakaupo ang bata sa kanyang hita habang hawak ni Khubaib ang razor. Napatakot siya nang husto kaya napansin ito ni Khubaib at sinabi, "Natatakot ka bang papatayin ko siya? Hindi ko gagawin ang ganoong bagay." Kalaunan, habang ikinukuwento ang pangyayari, sinabi niya, "Sa pamamagitan ni Allah, wala akong nakitang bihag na mas mabuti pa kay Khubaib. Sa pamamagitan ni Allah, isang araw nakita ko siyang kumakain ng isang kumpol ng ubas habang siya ay nakatali ng mga tanikalang bakal, at noong panahong iyon ay walang prutas sa Makkah." Madalas niyang sabihin, "Ito ay sustansiyang ipinagkalo ni Allah kay Khubaib." Nang dalhin siya sa Al-Hill sa labas ng santuwaryo ng Makkah upang patayin, humiling si Khubaib sa kanila, "Payagan ninyo akong magdasal ng dalawang rak'ah." Pinayagan siya at nagdasal siya ng dalawang rak'ah, pagkatapos ay sinabi, "Sa pamamagitan ni Allah! Kung hindi lang dahil sa takot na isipin ninyong ako ay natataranta, sana ay nagdagdag pa ako ng dasal." Pagkatapos ay nanalangin siya laban sa kanila: "O Allah! Bilangin Mo sila at patayin Mo sila nang isa-isa, at huwag Kang mag-iwan ng sinuman sa kanila." Pagkatapos ay binasa niya ang mga taludtod: "Habang ako ay pinapatay bilang isang Muslim, hindi ko pinapahalagahan kung sa anong paraan darating ang aking kamatayan alang-alang sa Allah, dahil ito ay para sa Daan ng Allah. Kung Kanyang naisin, pagpapalain Niya ang mga putol na bahagi ng aking katawan." Pagkatapos ay lumapit sa kanya si Abu Sirwa', Uqba bin Al-Harith, at pinatay siya. Si Khubaib ang nagtatag ng tradisyon ng pagdarasal para sa sinumang Muslim na papatayin habang nakabihag bago siya bitayin. Ibinabalita ng Propeta ﷺ sa kanyang mga kasama ang nangyari sa sampung espiya sa araw ding iyon na sila ay napatay. May ilang tao mula sa Quraysh, nang mabalitaan ang kamatayan ni Asim bin Thabit, ay nagpadala ng mga mensahero upang kumuha ng bahagi ng kanyang katawan upang makasigurado sa kanyang kamatayan, dahil dati niyang napatay ang isa sa kanilang mga pinuno sa labanan sa Badr. Ngunit nagpadala ang Allah ng isang pulutong ng mga bubuyog upang protektahan ang bangkay ni Asim, at pinigilan nila ang mga mensahero na makaputol ng anumang bahagi ng kanyang katawan.
Salin at paliwanag ng Khutba World, isinalin mula sa Arabic.
Nanatiling matatag si Khubayb, nagdasal bago bitayin, at nagtiwala kay Allah.
Inilalarawan ng hadith ang ekspedisyon ng sampung tagamanman sa pamumuno ni ‘Āṣim ibn Thābit, ang pagkubkob sa kanila ng Banū Liḥyān, at ang pagkabihag at pagbitay kina Khubayb at Zayd ibn ad-Dathina.
Mga taong ipinadadala upang mangalap ng impormasyon tungkol sa isang lugar o kalagayan.
Isang taimtim na pangakong mapagkakatiwalaan ng iba.
Mga yunit ng pagdarasal; nagdasal si Khubayb ng dalawang rak‘ah bago siya bitayin.
Hinango ng mga iskolar mula sa pagdarasal ni Khubayb na pinahihintulutan at inirerekomenda ang pagdarasal ng dalawang rak‘ah bago bitayin ang isang tao, kung ipinahihintulot ito ng mga kalagayan. Pinupuri ng salaysay ang katatagan, katapatan, at pagtitiwala kay Allah, ngunit hindi ito batayan upang kusang humanap ng pagkakabilanggo o panganib. Ipinakikita rin nito na dapat kondenahin ang paglabag sa isang binitiwang tipan.
- Panghawakan ang iyong pananampalataya at mga prinsipyo kapag nasa ilalim ng panggigipit, nang hindi padalus-dalos na naghahanap ng panganib.
- Tuparin ang mga pangako at kasunduan; ituring na mabigat na pananagutan ang tiwala ng iba.
- Sa gitna ng paghihirap, maglaan ng panahon para magdasal at humingi kay Allah ng katatagan.
Isang hadith araw-araw, sa iyong wika
Binibigyan ka ng app ng hadith na may paliwanag araw-araw, pati bilang widget sa iyong telepono. Libreng gamitin.