Sahih al-Bukhari, hadith 4240
Isinalaysay ni Aisha. Tekstong Arabic na may sariling salin at paliwanag.
Mula kay al‑Bukhari pabalik sa Propeta ﷺ
- 1Yahya ibn Bukayrisinalaysay ito kay al‑Bukhariيَحْيَى بْنُ بُكَيْرٍ
- 2Al‑Laythاللَّيْثُ
- 3Uqaylعُقَيْلٍ
- 4Ibn Shihabابْنِ شِهَابٍ
- 5Urwaعُرْوَةَ
- 6Aishaعَائِشَةَ
- 7Ang Sugo ng Allah ﷺرَسُولُ اللَّهِ ﷺ
Pagkakasunod-sunod gaya ng nasa tekstong Arabic ng hadith na ito. Ang mga pangalan ay tinransliterado mula sa Arabic tungo sa Latin script. Itinuturing na mapagkakatiwalaan sa kabuuan ang Sahih al-Bukhari.
Ang salaysay
حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ بُكَيْرٍ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنْ عُقَيْلٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّ فَاطِمَةَ ـ عَلَيْهَا السَّلاَمُ ـ بِنْتَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَرْسَلَتْ إِلَى أَبِي بَكْرٍ تَسْأَلُهُ مِيرَاثَهَا مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِمَّا أَفَاءَ اللَّهُ عَلَيْهِ بِالْمَدِينَةِ وَفَدَكَ، وَمَا بَقِيَ مِنْ خُمُسِ خَيْبَرَ، فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " لاَ نُورَثُ، مَا تَرَكْنَا صَدَقَةٌ، إِنَّمَا يَأْكُلُ آلُ مُحَمَّدٍ صلى الله عليه وسلم فِي هَذَا الْمَالِ ". وَإِنِّي وَاللَّهِ لاَ أُغَيِّرُ شَيْئًا مِنْ صَدَقَةِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنْ حَالِهَا الَّتِي كَانَ عَلَيْهَا فِي عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَلأَعْمَلَنَّ فِيهَا بِمَا عَمِلَ بِهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَبَى أَبُو بَكْرٍ أَنْ يَدْفَعَ إِلَى فَاطِمَةَ مِنْهَا شَيْئًا فَوَجَدَتْ فَاطِمَةُ عَلَى أَبِي بَكْرٍ فِي ذَلِكَ فَهَجَرَتْهُ، فَلَمْ تُكَلِّمْهُ حَتَّى تُوُفِّيَتْ، وَعَاشَتْ بَعْدَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم سِتَّةَ أَشْهُرٍ، فَلَمَّا تُوُفِّيَتْ، دَفَنَهَا زَوْجُهَا عَلِيٌّ لَيْلاً، وَلَمْ يُؤْذِنْ بِهَا أَبَا بَكْرٍ وَصَلَّى عَلَيْهَا، وَكَانَ لِعَلِيٍّ مِنَ النَّاسِ وَجْهٌ حَيَاةَ فَاطِمَةَ، فَلَمَّا تُوُفِّيَتِ اسْتَنْكَرَ عَلِيٌّ وُجُوهَ النَّاسِ، فَالْتَمَسَ مُصَالَحَةَ أَبِي بَكْرٍ وَمُبَايَعَتَهُ، وَلَمْ يَكُنْ يُبَايِعُ تِلْكَ الأَشْهُرَ، فَأَرْسَلَ إِلَى أَبِي بَكْرٍ أَنِ ائْتِنَا، وَلاَ يَأْتِنَا أَحَدٌ مَعَكَ، كَرَاهِيَةً لِمَحْضَرِ عُمَرَ. فَقَالَ عُمَرُ لاَ وَاللَّهِ لاَ تَدْخُلُ عَلَيْهِمْ وَحْدَكَ. فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ وَمَا عَسَيْتَهُمْ أَنْ يَفْعَلُوا بِي، وَاللَّهِ لآتِيَنَّهُمْ. فَدَخَلَ عَلَيْهِمْ أَبُو بَكْرٍ، فَتَشَهَّدَ عَلِيٌّ فَقَالَ إِنَّا قَدْ عَرَفْنَا فَضْلَكَ، وَمَا أَعْطَاكَ، اللَّهُ وَلَمْ نَنْفَسْ عَلَيْكَ خَيْرًا سَاقَهُ اللَّهُ إِلَيْكَ، وَلَكِنَّكَ اسْتَبْدَدْتَ عَلَيْنَا بِالأَمْرِ، وَكُنَّا نَرَى لِقَرَابَتِنَا مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم نَصِيبًا. حَتَّى فَاضَتْ عَيْنَا أَبِي بَكْرٍ، فَلَمَّا تَكَلَّمَ أَبُو بَكْرٍ قَالَ وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لَقَرَابَةُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَحَبُّ إِلَىَّ أَنْ أَصِلَ مِنْ قَرَابَتِي، وَأَمَّا الَّذِي شَجَرَ بَيْنِي وَبَيْنَكُمْ مِنْ هَذِهِ الأَمْوَالِ، فَلَمْ آلُ فِيهَا عَنِ الْخَيْرِ، وَلَمْ أَتْرُكْ أَمْرًا رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَصْنَعُهُ فِيهَا إِلاَّ صَنَعْتُهُ. فَقَالَ عَلِيٌّ لأَبِي بَكْرٍ مَوْعِدُكَ الْعَشِيَّةُ لِلْبَيْعَةِ. فَلَمَّا صَلَّى أَبُو بَكْرٍ الظُّهْرَ رَقِيَ عَلَى الْمِنْبَرِ، فَتَشَهَّدَ وَذَكَرَ شَأْنَ عَلِيٍّ، وَتَخَلُّفَهُ عَنِ الْبَيْعَةِ، وَعُذْرَهُ بِالَّذِي اعْتَذَرَ إِلَيْهِ، ثُمَّ اسْتَغْفَرَ، وَتَشَهَّدَ عَلِيٌّ فَعَظَّمَ حَقَّ أَبِي بَكْرٍ، وَحَدَّثَ أَنَّهُ لَمْ يَحْمِلْهُ عَلَى الَّذِي صَنَعَ نَفَاسَةً عَلَى أَبِي بَكْرٍ، وَلاَ إِنْكَارًا لِلَّذِي فَضَّلَهُ اللَّهُ بِهِ، وَلَكِنَّا نَرَى لَنَا فِي هَذَا الأَمْرِ نَصِيبًا، فَاسْتَبَدَّ عَلَيْنَا، فَوَجَدْنَا فِي أَنْفُسِنَا، فَسُرَّ بِذَلِكَ الْمُسْلِمُونَ وَقَالُوا أَصَبْتَ. وَكَانَ الْمُسْلِمُونَ إِلَى عَلِيٍّ قَرِيبًا، حِينَ رَاجَعَ الأَمْرَ الْمَعْرُوفَ.
Ikinuwento sa amin ni Yahya bin Bukayr, ikinuwento sa amin ni Al-Layth, mula kay Uqayl, mula kay Ibn Shihab, mula kay Urwah, mula kay Aisha: Si Fatima — nawa’y mapayapa siya — na anak na babae ng Propeta ﷺ ay nagpadala kay Abu Bakr upang humingi ng kanyang mana mula sa Rasûlullah ﷺ, mula sa mga ari-ariang ipinagkalo ng Allah sa kanya sa Medina at Fadak, at ang natitirang ikalimang bahagi (khums) ng mga ganansya mula sa Khaybar. Sumagot si Abu Bakr,
“Ang Rasûlullah ﷺ ay nagsabi: ‘Kami [mga propeta] ay hindi nag-iiwan ng mana; ang aming iniwan ay sedekah (kawanggawa), at ang pamilya ni Muhammad ﷺ ay maaaring kumain lamang mula sa ari-ariang ito.’ At sumpa sa Allah, hindi ko babaguhin ang anumang bagay sa sedekah ng Rasûlullah ﷺ mula sa kalagayan nito noong panahon ng Rasûlullah ﷺ, at gagawin ko rito kung ano ang ginawa ng Rasûlullah ﷺ.” Kaya’t tumanggi si Abu Bakr na magbigay ng anuman dito kay Fatima. Nagalit si Fatina kay Abu Bakr dahil dito at lumayo sa kanya, at hindi siya kinakausap hanggang sa siya ay namatay. Nabuhay siya nang anim na buwan pagkatapos ng kamatayan ng Propeta ﷺ. Nang siya ay mamatay, inilibing siya ng kanyang asawang si Ali nang gabi, at hindi niya ipinaalam ito kay Abu Bakr, at siya mismo ang namuno sa panalangin para sa kanyang libing. Noong buhay pa si Fatima, lubos na nirerespeto ng mga tao si Ali, ngunit nang siya ay mamatay, napansin ni Ali ang pagbabago sa pakikitungo ng mga tao sa kanya. Kaya’t naghahanap si Ali ng pakikipagkasundo kay Abu Bakr at nagbigay ng kanyang katapatan (bay’ah). Hindi siya nakapagbigay ng katapatan noong mga buwang iyon. Nagpadala si Ali kay Abu Bakr na nagsasabing, “Pumaroon ka sa amin, ngunit huwag kang dadalhin ng sinuman,” dahil ayaw niyang dumalo si Umar. Sinabi ni Umar, “Hindi, sumpa sa Allah, hindi ka papasok sa kanila nang mag-isa.” Sinabi ni Abu Bakr, “Ano sa tingin mo ang gagawin nila sa akin? Sumpa sa Allah, pupunta ako sa kanila.” Pumasok si Abu Bakr sa kanila, at bumigkas si Ali ng tashahhud at nagsabi, “Alam namin ang iyong karangalan at ang ibinigay ng Allah sa iyo, at hindi kami naiinggit sa kabutihang ipinagkalo ng Allah sa iyo. Ngunit nagpasya ka nang mag-isa tungkol sa pamumuno, samantalang naniniwala kami na may karapatan kami rito dahil sa aming malapit na relasyon sa Rasûlullah ﷺ.” Tumulo ang luha ni Abu Bakr, at nang magsalita siya, sinabi niya, “Saksi sa Kanya na hawak ang aking kaluluwa, mas mahalaga sa akin ang pakikipag-ugnayan sa mga kamag-anak ng Rasûlullah ﷺ kaysa sa aking sariling mga kamag-anak. Tungkol sa alitan na nagkaroon sa pagitan natin dahil sa mga ari-ariang ito, hindi ko pinabaya ang paggawa ng mabuti, at walang anumang bagay na nakita kong ginawa ng Rasûlullah ﷺ tungkol dito na hindi ko ginawa.” Sinabi ni Ali kay Abu Bakr, “Ang pangako ko ay bibigyan kita ng katapatan ngayong hapon.” Nang makapagdasal si Abu Bakr ng Dhuhr, umakyat siya sa mimbar, bumigkas ng tashahhud, at binanggit ang usapin ni Ali at ang kanyang pagkaantala sa pagbibigay ng katapatan, at tinanggap ang kanyang dahilan. Pagkatapos ay humingi siya ng tawad. Bumigkas din si Ali ng tashahhud, pinarangalan ang karapatan ni Abu Bakr, at ipinaliwanag na ang kanyang ginawa ay hindi dahil sa inggit kay Abu Bakr o pagtutol sa biyayang ibinigay ng Allah sa kanya, kundi dahil naniniwala silang may bahagi rin sila sa usaping ito at nalungkot sila nang hindi sila kasama sa desisyon. Natuwa ang mga Muslim at sinabi, “Tama ang iyong ginawa.” Ang mga Muslim ay muling lumapit kay Ali nang siya ay bumalik sa tamang landas.
Salin at paliwanag ng Khutba World, isinalin mula sa Arabic.
Ipinagpatuloy ni Abu Bakr ang pangangasiwa sa pamana; naghangad naman si Ali ng pagkakasundo.
Matapos pumanaw ang Propeta ﷺ, nagkaroon ng di-pagkakasundo tungkol sa pangangasiwa sa kanyang mga ari-arian at sa pagkonsulta hinggil sa pamumuno. Inilalarawan ng teksto kung paano pinag-usapan nina Ali at Abu Bakr ang kanilang mga hinaing at nagkasundo.
Mga ari-ariang napunta sa pamayanang Muslim nang walang labanan.
Ari-ariang pangkawanggawa na, ayon sa Propeta ﷺ, ay hindi hinahati bilang karaniwang mana.
Pampublikong pangako ng pagsuporta at pagsunod sa pinuno sa loob ng mga hangganan ng lehitimong kapangyarihan.
Hinango ng mga klasikong iskolar mula sa sinabi ng Propeta ﷺ na hindi hinahati ang kanyang pamana bilang pribadong mana, kundi pinangangasiwaan ito bilang ari-ariang pangkawanggawa; ayon sa salaysay, maaari itong gamitin upang tustusan ang kanyang pamilya. Itinuring ni Abu Bakr na tungkulin niyang ipagpatuloy ang patakarang itinakda ng Propeta ﷺ. Itinuturo rin ng mga iskolar na may karapatan si Ali na magpahayag ng pagtutol tungkol sa pagkonsulta, at mahalaga ang tapat na pakikipag-usap tungo sa pagkakasundo. Kinikilala ng apat na paaralang pangbatas ng Sunni ang tuntuning ito para sa pamana ng Propeta ﷺ.
- Kapag may alitan, ipaliwanag nang mabuti ang kaugnay na pahayag at kasunduan upang maunawaan ng mga sangkot ang batayan ng pasya.
- Ihayag nang may paggalang ang mga hinaing at maglaan ng pagkakataon para sa tapat na pag-uusap bago lumalim ang di-pagkakasundo.
- Pagkatapos ng alitan, aktibong sikaping magkasundo at panumbalikin ang pagtutulungan.
Tinutukoy rin ng salaysay na ito ni Aisha ang kahilingan ni Fatima tungkol sa pamana at ang pagpapatupad ni Abu Bakr sa sinabi ng Propeta ﷺ.
Sahih al-Bukhari · #4242 (Sahih)Binibigyang-liwanag ng salaysay na ito ang parehong paksa at tumutulong na unawain nang magkakaugnay ang mga salaysay tungkol sa kahilingan ni Fatima.
Isang hadith araw-araw, sa iyong wika
Binibigyan ka ng app ng hadith na may paliwanag araw-araw, pati bilang widget sa iyong telepono. Libreng gamitin.