Sahih al-Bukhari, hadith 4750
Isinalaysay ni Aisha. Tekstong Arabic na may sariling salin at paliwanag.
Isinalaysay ni Aisha
Itinuturing na mapagkakatiwalaan sa kabuuan ang Sahih al-Bukhari.
Ang salaysay
حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ بُكَيْرٍ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنْ يُونُسَ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي عُرْوَةُ بْنُ الزُّبَيْرِ، وَسَعِيدُ بْنُ الْمُسَيَّبِ، وَعَلْقَمَةُ بْنُ وَقَّاصٍ، وَعُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ بْنِ مَسْعُودٍ، عَنْ حَدِيثِ، عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ زَوْجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم حِينَ قَالَ لَهَا أَهْلُ الإِفْكِ مَا قَالُوا، فَبَرَّأَهَا اللَّهُ مِمَّا قَالُوا وَكُلٌّ حَدَّثَنِي طَائِفَةً مِنَ الْحَدِيثِ، وَبَعْضُ حَدِيثِهِمْ يُصَدِّقُ بَعْضًا، وَإِنْ كَانَ بَعْضُهُمْ أَوْعَى لَهُ مِنْ بَعْضٍ الَّذِي حَدَّثَنِي عُرْوَةُ عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ أَنَّ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ زَوْجَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَتْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا أَرَادَ أَنْ يَخْرُجَ أَقْرَعَ بَيْنَ أَزْوَاجِهِ، فَأَيَّتُهُنَّ خَرَجَ سَهْمُهَا خَرَجَ بِهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَعَهُ، قَالَتْ عَائِشَةُ فَأَقْرَعَ بَيْنَنَا فِي غَزْوَةٍ غَزَاهَا، فَخَرَجَ سَهْمِي، فَخَرَجْتُ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بَعْدَ مَا نَزَلَ الْحِجَابُ، فَأَنَا أُحْمَلُ فِي هَوْدَجِي وَأُنْزَلُ فِيهِ فَسِرْنَا حَتَّى إِذَا فَرَغَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْ غَزْوَتِهِ تِلْكَ وَقَفَلَ، وَدَنَوْنَا مِنَ الْمَدِينَةِ قَافِلِينَ آذَنَ لَيْلَةً بِالرَّحِيلِ، فَقُمْتُ حِينَ آذَنُوا بِالرَّحِيلِ، فَمَشَيْتُ حَتَّى جَاوَزْتُ الْجَيْشَ، فَلَمَّا قَضَيْتُ شَأْنِي أَقْبَلْتُ إِلَى رَحْلِي، فَإِذَا عِقْدٌ لِي مِنْ جَزْعِ ظَفَارِ قَدِ انْقَطَعَ فَالْتَمَسْتُ عِقْدِي وَحَبَسَنِي ابْتِغَاؤُهُ وَأَقْبَلَ الرَّهْطُ الَّذِينَ كَانُوا يَرْحَلُونَ لِي، فَاحْتَمَلُوا هَوْدَجِي، فَرَحَلُوهُ عَلَى بَعِيرِي الَّذِي كُنْتُ رَكِبْتُ، وَهُمْ يَحْسِبُونَ أَنِّي فِيهِ، وَكَانَ النِّسَاءُ إِذْ ذَاكَ خِفَافًا لَمْ يُثْقِلْهُنَّ اللَّحْمُ، إِنَّمَا تَأْكُلُ الْعُلْقَةَ مِنَ الطَّعَامِ فَلَمْ يَسْتَنْكِرِ الْقَوْمُ خِفَّةَ الْهَوْدَجِ حِينَ رَفَعُوهُ، وَكُنْتُ جَارِيَةً حَدِيثَةَ السِّنِّ، فَبَعَثُوا الْجَمَلَ وَسَارُوا، فَوَجَدْتُ عِقْدِي بَعْدَ مَا اسْتَمَرَّ الْجَيْشُ، فَجِئْتُ مَنَازِلَهُمْ، وَلَيْسَ بِهَا دَاعٍ وَلاَ مُجِيبٌ، فَأَمَمْتُ مَنْزِلِي الَّذِي كُنْتُ بِهِ وَظَنَنْتُ أَنَّهُمْ سَيَفْقِدُونِي فَيَرْجِعُونَ إِلَىَّ فَبَيْنَا أَنَا جَالِسَةٌ فِي مَنْزِلِي غَلَبَتْنِي عَيْنِي فَنِمْتُ، وَكَانَ صَفْوَانُ بْنُ الْمُعَطَّلِ السُّلَمِيُّ ثُمَّ الذَّكْوَانِيُّ مِنْ وَرَاءِ الْجَيْشِ، فَأَدْلَجَ فَأَصْبَحَ عِنْدَ مَنْزِلِي، فَرَأَى سَوَادَ إِنْسَانٍ نَائِمٍ، فَأَتَانِي فَعَرَفَنِي حِينَ رَآنِي، وَكَانَ يَرَانِي قَبْلَ الْحِجَابِ، فَاسْتَيْقَظْتُ بِاسْتِرْجَاعِهِ حِينَ عَرَفَنِي فَخَمَّرْتُ وَجْهِي بِجِلْبَابِي، وَاللَّهِ مَا كَلَّمَنِي كَلِمَةً وَلاَ سَمِعْتُ مِنْهُ كَلِمَةً غَيْرَ اسْتِرْجَاعِهِ، حَتَّى أَنَاخَ رَاحِلَتَهُ فَوَطِئَ عَلَى يَدَيْهَا فَرَكِبْتُهَا فَانْطَلَقَ يَقُودُ بِي الرَّاحِلَةَ حَتَّى أَتَيْنَا الْجَيْشَ، بَعْدَ مَا نَزَلُوا مُوغِرِينَ فِي نَحْرِ الظَّهِيرَةِ، فَهَلَكَ مَنْ هَلَكَ، وَكَانَ الَّذِي تَوَلَّى الإِفْكَ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ أُبَىٍّ ابْنَ سَلُولَ فَقَدِمْنَا الْمَدِينَةَ، فَاشْتَكَيْتُ حِينَ قَدِمْتُ شَهْرًا، وَالنَّاسُ يُفِيضُونَ فِي قَوْلِ أَصْحَابِ الإِفْكِ، لاَ أَشْعُرُ بِشَىْءٍ مِنْ ذَلِكَ، وَهْوَ يَرِيبُنِي فِي وَجَعِي أَنِّي لاَ أَعْرِفُ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم اللَّطَفَ الَّذِي كُنْتُ أَرَى مِنْهُ حِينَ أَشْتَكِي، إِنَّمَا يَدْخُلُ عَلَىَّ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَيُسَلِّمُ ثُمَّ يَقُولُ " كَيْفَ تِيكُمْ ". ثُمَّ يَنْصَرِفُ، فَذَاكَ الَّذِي يَرِيبُنِي، وَلاَ أَشْعُرُ حَتَّى خَرَجْتُ بَعْدَ مَا نَقَهْتُ، فَخَرَجَتْ مَعِي أُمُّ مِسْطَحٍ قِبَلَ الْمَنَاصِعِ، وَهْوَ مُتَبَرَّزُنَا، وَكُنَّا لاَ نَخْرُجُ إِلاَّ لَيْلاً إِلَى لَيْلٍ، وَذَلِكَ قَبْلَ أَنْ نَتَّخِذَ الْكُنُفَ قَرِيبًا مِنْ بُيُوتِنَا، وَأَمْرُنَا أَمْرُ الْعَرَبِ الأُوَلِ فِي التَّبَرُّزِ قِبَلَ الْغَائِطِ، فَكُنَّا نَتَأَذَّى بِالْكُنُفِ أَنْ نَتَّخِذَهَا عِنْدَ بُيُوتِنَا فَانْطَلَقْتُ أَنَا وَأُمُّ مِسْطَحٍ، وَهْىَ ابْنَةُ أَبِي رُهْمِ بْنِ عَبْدِ مَنَافٍ، وَأُمُّهَا بِنْتُ صَخْرِ بْنِ عَامِرٍ خَالَةُ أَبِي بَكْرٍ الصِّدِّيقِ، وَابْنُهَا مِسْطَحُ بْنُ أُثَاثَةَ، فَأَقْبَلْتُ أَنَا وَأُمُّ مِسْطَحٍ قِبَلَ بَيْتِي، قَدْ فَرَغْنَا مِنْ شَأْنِنَا، فَعَثَرَتْ أُمُّ مِسْطَحٍ فِي مِرْطِهَا فَقَالَتْ تَعِسَ مِسْطَحٌ. فَقُلْتُ لَهَا بِئْسَ مَا قُلْتِ أَتَسُبِّينَ رَجُلاً شَهِدَ بَدْرًا قَالَتْ أَىْ هَنْتَاهُ، أَوَلَمْ تَسْمَعِي مَا قَالَ قَالَتْ قُلْتُ وَمَا قَالَ فَأَخْبَرَتْنِي بِقَوْلِ أَهْلِ الإِفْكِ فَازْدَدْتُ مَرَضًا عَلَى مَرَضِي، فَلَمَّا رَجَعْتُ إِلَى بَيْتِي وَدَخَلَ عَلَىَّ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم تَعْنِي سَلَّمَ ثُمَّ قَالَ " كَيْفَ تِيكُمْ ". فَقُلْتُ أَتَأْذَنُ لِي أَنْ آتِيَ أَبَوَىَّ قَالَتْ وَأَنَا حِينَئِذٍ أُرِيدُ أَنْ أَسْتَيْقِنَ الْخَبَرَ مِنْ قِبَلِهِمَا، قَالَتْ فَأَذِنَ لِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَجِئْتُ أَبَوَىَّ فَقُلْتُ لأُمِّي يَا أُمَّتَاهْ، مَا يَتَحَدَّثُ النَّاسُ قَالَتْ يَا بُنَيَّةُ، هَوِّنِي عَلَيْكَ فَوَاللَّهِ، لَقَلَّمَا كَانَتِ امْرَأَةٌ قَطُّ وَضِيئَةً عِنْدَ رَجُلٍ يُحِبُّهَا وَلَهَا ضَرَائِرُ إِلاَّ كَثَّرْنَ عَلَيْهَا. قَالَتْ فَقُلْتُ سُبْحَانَ اللَّهِ وَلَقَدْ تَحَدَّثَ النَّاسُ بِهَذَا قَالَتْ فَبَكَيْتُ تِلْكَ اللَّيْلَةَ حَتَّى أَصْبَحْتُ لاَ يَرْقَأُ لِي دَمْعٌ، وَلاَ أَكْتَحِلُ بِنَوْمٍ حَتَّى أَصْبَحْتُ أَبْكِي فَدَعَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلِيَّ بْنَ أَبِي طَالِبٍ، وَأُسَامَةَ بْنَ زَيْدٍ ـ رضى الله عنهما ـ حِينَ اسْتَلْبَثَ الْوَحْىُ، يَسْتَأْمِرُهُمَا فِي فِرَاقِ أَهْلِهِ، قَالَتْ فَأَمَّا أُسَامَةُ بْنُ زَيْدٍ فَأَشَارَ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِالَّذِي يَعْلَمُ مِنْ بَرَاءَةِ أَهْلِهِ، وَبِالَّذِي يَعْلَمُ لَهُمْ فِي نَفْسِهِ مِنَ الْوُدِّ، فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ، أَهْلَكَ، وَمَا نَعْلَمُ إِلاَّ خَيْرًا، وَأَمَّا عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ، لَمْ يُضَيِّقِ اللَّهُ عَلَيْكَ وَالنِّسَاءُ سِوَاهَا كَثِيرٌ، وَإِنْ تَسْأَلِ الْجَارِيَةَ تَصْدُقْكَ، قَالَتْ فَدَعَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بَرِيرَةَ فَقَالَ " أَىْ بَرِيرَةُ، هَلْ رَأَيْتِ عَلَيْهَا مِنْ شَىْءٍ يَرِيبُكِ ". قَالَتْ بَرِيرَةُ لاَ وَالَّذِي بَعَثَكَ بِالْحَقِّ، إِنْ رَأَيْتُ عَلَيْهَا أَمْرًا أَغْمِصُهُ عَلَيْهَا أَكْثَرَ مِنْ أَنَّهَا جَارِيَةٌ حَدِيثَةُ السِّنِّ، تَنَامُ عَنْ عَجِينِ أَهْلِهَا، فَتَأْتِي الدَّاجِنُ فَتَأْكُلُهُ فَقَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَاسْتَعْذَرَ يَوْمَئِذٍ مِنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أُبَىٍّ ابْنِ سَلُولَ، قَالَتْ، فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَهْوَ عَلَى الْمِنْبَرِ " يَا مَعْشَرَ الْمُسْلِمِينَ مَنْ يَعْذِرُنِي مِنْ رَجُلٍ، قَدْ بَلَغَنِي أَذَاهُ فِي أَهْلِ بَيْتِي، فَوَاللَّهِ مَا عَلِمْتُ عَلَى أَهْلِي إِلاَّ خَيْرًا، وَلَقَدْ ذَكَرُوا رَجُلاً، مَا عَلِمْتُ عَلَيْهِ إِلاَّ خَيْرًا، وَمَا كَانَ يَدْخُلُ عَلَى أَهْلِي إِلاَّ مَعِي ". فَقَامَ سَعْدُ بْنُ مُعَاذٍ الأَنْصَارِيُّ، فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَنَا أَعْذِرُكَ مِنْهُ، إِنْ كَانَ مِنَ الأَوْسِ، ضَرَبْتُ عُنُقَهُ، وَإِنْ كَانَ مِنْ إِخْوَانِنَا مِنَ الْخَزْرَجِ، أَمَرْتَنَا، فَفَعَلْنَا أَمْرَكَ، قَالَتْ فَقَامَ سَعْدُ بْنُ عُبَادَةَ وَهْوَ سَيِّدُ الْخَزْرَجِ، وَكَانَ قَبْلَ ذَلِكَ رَجُلاً صَالِحًا، وَلَكِنِ احْتَمَلَتْهُ الْحَمِيَّةُ فَقَالَ لِسَعْدٍ كَذَبْتَ، لَعَمْرُ اللَّهِ لاَ تَقْتُلُهُ، وَلاَ تَقْدِرُ عَلَى قَتْلِهِ، فَقَامَ أُسَيْدُ بْنُ حُضَيْرٍ وَهْوَ ابْنُ عَمِّ سَعْدٍ، فَقَالَ لِسَعْدِ بْنِ عُبَادَةَ كَذَبْتَ، لَعَمْرُ اللَّهِ لَنَقْتُلَنَّهُ، فَإِنَّكَ مُنَافِقٌ تُجَادِلُ عَنِ الْمُنَافِقِينَ، فَتَثَاوَرَ الْحَيَّانِ الأَوْسُ وَالْخَزْرَجُ حَتَّى هَمُّوا أَنْ يَقْتَتِلُوا، وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَائِمٌ عَلَى الْمِنْبَرِ، فَلَمْ يَزَلْ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُخَفِّضُهُمْ حَتَّى سَكَتُوا وَسَكَتَ، قَالَتْ فَمَكُثْتُ يَوْمِي ذَلِكَ لاَ يَرْقَأُ لِي دَمْعٌ وَلاَ أَكْتَحِلُ بِنَوْمٍ، قَالَتْ فَأَصْبَحَ أَبَوَاىَ عِنْدِي ـ وَقَدْ بَكَيْتُ لَيْلَتَيْنِ وَيَوْمًا لاَ أَكْتَحِلُ بِنَوْمٍ وَلاَ يَرْقَأُ لِي دَمْعٌ ـ يَظُنَّانِ أَنَّ الْبُكَاءَ فَالِقٌ كَبِدِي، قَالَتْ فَبَيْنَمَا هُمَا جَالِسَانِ عِنْدِي وَأَنَا أَبْكِي، فَاسْتَأْذَنَتْ عَلَىَّ امْرَأَةٌ مِنَ الأَنْصَارِ، فَأَذِنْتُ لَهَا، فَجَلَسَتْ تَبْكِي مَعِي، قَالَتْ فَبَيْنَا نَحْنُ عَلَى ذَلِكَ دَخَلَ عَلَيْنَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَسَلَّمَ ثُمَّ جَلَسَ قَالَتْ وَلَمْ يَجْلِسْ عِنْدِي مُنْذُ قِيلَ مَا قِيلَ قَبْلَهَا، وَقَدْ لَبِثَ شَهْرًا، لاَ يُوحَى إِلَيْهِ فِي شَأْنِي، قَالَتْ فَتَشَهَّدَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حِينَ جَلَسَ ثُمَّ قَالَ " أَمَّا بَعْدُ يَا عَائِشَةُ، فَإِنَّهُ قَدْ بَلَغَنِي عَنْكِ كَذَا وَكَذَا، فَإِنْ كُنْتِ بَرِيئَةً فَسَيُبَرِّئُكِ اللَّهُ، وَإِنْ كُنْتِ أَلْمَمْتِ بِذَنْبٍ فَاسْتَغْفِرِي اللَّهَ وَتُوبِي إِلَيْهِ، فَإِنَّ الْعَبْدَ إِذَا اعْتَرَفَ بِذَنْبِهِ ثُمَّ تَابَ إِلَى اللَّهِ تَابَ اللَّهُ عَلَيْهِ ". قَالَتْ فَلَمَّا قَضَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَقَالَتَهُ، قَلَصَ دَمْعِي حَتَّى مَا أُحِسُّ مِنْهُ قَطْرَةً، فَقُلْتُ لأَبِي أَجِبْ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِيمَا قَالَ. قَالَ وَاللَّهِ مَا أَدْرِي مَا أَقُولُ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقُلْتُ لأُمِّي أَجِيبِي رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم. قَالَتْ مَا أَدْرِي مَا أَقُولُ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَتْ فَقُلْتُ وَأَنَا جَارِيَةٌ حَدِيثَةُ السِّنِّ لاَ أَقْرَأُ كَثِيرًا مِنَ الْقُرْآنِ، إِنِّي وَاللَّهِ لَقَدْ عَلِمْتُ لَقَدْ سَمِعْتُمْ هَذَا الْحَدِيثَ حَتَّى اسْتَقَرَّ فِي أَنْفُسِكُمْ، وَصَدَّقْتُمْ بِهِ فَلَئِنْ قُلْتُ لَكُمْ إِنِّي بَرِيئَةٌ وَاللَّهُ يَعْلَمُ أَنِّي بَرِيئَةٌ لاَ تُصَدِّقُونِي بِذَلِكَ، وَلَئِنِ اعْتَرَفْتُ لَكُمْ بِأَمْرٍ، وَاللَّهُ يَعْلَمُ أَنِّي مِنْهُ بَرِيئَةٌ لَتُصَدِّقُنِّي، وَاللَّهِ مَا أَجِدُ لَكُمْ مَثَلاً إِلاَّ قَوْلَ أَبِي يُوسُفَ قَالَ {فَصَبْرٌ جَمِيلٌ وَاللَّهُ الْمُسْتَعَانُ عَلَى مَا تَصِفُونَ} قَالَتْ ثُمَّ تَحَوَّلْتُ فَاضْطَجَعْتُ عَلَى فِرَاشِي، قَالَتْ وَأَنَا حِينَئِذٍ أَعْلَمُ أَنِّي بَرِيئَةٌ، وَأَنَّ اللَّهَ مُبَرِّئِي بِبَرَاءَتِي، وَلَكِنْ وَاللَّهِ مَا كُنْتُ أَظُنُّ أَنَّ اللَّهَ مُنْزِلٌ فِي شَأْنِي وَحْيًا يُتْلَى، وَلَشَأْنِي فِي نَفْسِي كَانَ أَحْقَرَ مِنْ أَنْ يَتَكَلَّمَ اللَّهُ فِيَّ بِأَمْرٍ يُتْلَى، وَلَكِنْ كُنْتُ أَرْجُو أَنْ يَرَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي النَّوْمِ رُؤْيَا يُبَرِّئُنِي اللَّهُ بِهَا، قَالَتْ فَوَاللَّهِ مَا رَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَلاَ خَرَجَ أَحَدٌ مِنْ أَهْلِ الْبَيْتِ حَتَّى أُنْزِلَ عَلَيْهِ، فَأَخَذَهُ مَا كَانَ يَأْخُذُهُ مِنَ الْبُرَحَاءِ حَتَّى إِنَّهُ لَيَتَحَدَّرُ مِنْهُ مِثْلُ الْجُمَانِ مِنَ الْعَرَقِ، وَهْوَ فِي يَوْمٍ شَاتٍ مِنْ ثِقَلِ الْقَوْلِ الَّذِي يُنْزَلُ عَلَيْهِ، قَالَتْ فَلَمَّا سُرِّيَ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم سُرِّيَ عَنْهُ وَهْوَ يَضْحَكُ، فَكَانَتْ أَوَّلُ كَلِمَةٍ تَكَلَّمَ بِهَا " يَا عَائِشَةُ، أَمَّا اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ فَقَدْ بَرَّأَكِ ". فَقَالَتْ أُمِّي قُومِي إِلَيْهِ. قَالَتْ فَقُلْتُ وَاللَّهِ، لاَ أَقُومُ إِلَيْهِ، وَلاَ أَحْمَدُ إِلاَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ. وَأَنْزَلَ اللَّهُ {إِنَّ الَّذِينَ جَاءُوا بِالإِفْكِ عُصْبَةٌ مِنْكُمْ لاَ تَحْسِبُوهُ} الْعَشْرَ الآيَاتِ كُلَّهَا، فَلَمَّا أَنْزَلَ اللَّهُ هَذَا فِي بَرَاءَتِي قَالَ أَبُو بَكْرٍ الصِّدِّيقُ ـ رضى الله عنه ـ وَكَانَ يُنْفِقُ عَلَى مِسْطَحِ بْنِ أُثَاثَةَ لِقَرَابَتِهِ مِنْهُ، وَفَقْرِهِ وَاللَّهِ لاَ أُنْفِقُ عَلَى مِسْطَحٍ شَيْئًا أَبَدًا بَعْدَ الَّذِي قَالَ لِعَائِشَةَ مَا قَالَ، فَأَنْزَلَ اللَّهُ {وَلاَ يَأْتَلِ أُولُو الْفَضْلِ مِنْكُمْ وَالسَّعَةِ أَنْ يُؤْتُوا أُولِي الْقُرْبَى وَالْمَسَاكِينَ وَالْمُهَاجِرِينَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَلْيَعْفُوا وَلْيَصْفَحُوا أَلاَ تُحِبُّونَ أَنْ يَغْفِرَ اللَّهُ لَكُمْ وَاللَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ} قَالَ أَبُو بَكْرٍ بَلَى، وَاللَّهِ إِنِّي أُحِبُّ أَنْ يَغْفِرَ اللَّهُ لِي، فَرَجَعَ إِلَى مِسْطَحٍ النَّفَقَةَ الَّتِي كَانَ يُنْفِقُ عَلَيْهِ، وَقَالَ وَاللَّهِ لاَ أَنْزِعُهَا مِنْهُ أَبَدًا. قَالَتْ عَائِشَةُ وَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَسْأَلُ زَيْنَبَ ابْنَةَ جَحْشٍ عَنْ أَمْرِي، فَقَالَ " يَا زَيْنَبُ مَاذَا عَلِمْتِ أَوْ رَأَيْتِ ". فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ، أَحْمِي سَمْعِي وَبَصَرِي، مَا عَلِمْتُ إِلاَّ خَيْرًا. قَالَتْ وَهْىَ الَّتِي كَانَتْ تُسَامِينِي مِنْ أَزْوَاجِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَعَصَمَهَا اللَّهُ بِالْوَرَعِ، وَطَفِقَتْ أُخْتُهَا حَمْنَةُ تُحَارِبُ لَهَا فَهَلَكَتْ فِيمَنْ هَلَكَ مِنْ أَصْحَابِ الإِفْكِ.
Ikinuwento ni Aisha (ang asawa ng Propeta ﷺ): Kapag ang Sugo ng Allah ﷺ ay nagbalak maglakbay, siya ay nagsasagawa ng pagpapaloterya sa kanyang mga asawa, at sinisama niya ang napalotan. Minsan, nang nais niyang magsagawa ng isang ekspedisyon militar, ako ang napalotan. Kaya't sumama ako sa Sugo ng Allah ﷺ matapos ibaba ang utos tungkol sa pagtatakip (hijab). Ako ay dinala sa aking howdah (palanas) at ibinaba habang nandoon pa rin. Nagpatuloy kami sa aming paglalakbay, at nang matapos ng Sugo ng Allah ﷺ ang kanyang ekspedisyon at bumalik na malapit na kami sa Medina, nag-utos ang Sugo ng Allah ﷺ na maglakbay sa gabi. Nang inutusan ang hukbo na ipagpatuloy ang pag-uwi, tumayo ako at naglakad hanggang sa maiwan ko ang kampo ng hukbo. Nang matapos ko ang aking pangangailangan, bumalik ako sa aking howdah, ngunit naroon! Naputol ang aking kwintas na yari sa Jaz Azfar (isang uri ng itim na butil) at hinanap ko ito, at ang paghahanap ko rito ay nagpatagal sa akin. Dumating ang grupo ng mga taong karaniwang nagdadala sa akin, at dinala nila ang aking howdah sa likod ng kamelyong aking sinasakyan, dahil akala nila ay nandoon ako. Noong panahong iyon, ang mga kababaihan ay magaang lamang at hindi mataba dahil kaunti lang ang kanilang kinakain, kaya't hindi namalayan ng mga tao ang gaan ng howdah nang buhatin nila ito, at ako ay isa pang dalagitang bata. Pinatakbo nila ang kamelyo at umalis. Natagpuan ko ang aking kwintas matapos umalis ang hukbo. Pumunta ako sa kanilang kampo ngunit walang tao doon, kaya't pumunta ako sa lugar na aking tinutuluyan, dahil inakala kong mamimiss nila ako at babalikan ako. Habang nakaupo ako sa aking lugar, inantok ako at nakatulog. Si Safwan bin Al-Mu'attil As-Sulami Adh-Dhakwani ay naiwan sa likuran ng hukbo. Sumiyahe siya sa huling bahagi ng gabi at nakarating sa aking pinagtutuluyan sa umaga at nakita niya ang anino ng isang natutulog na tao. Nilapitan niya ako at nakilala ako nang makita niya ako, dahil nakikita niya ako noon bago ang pagtatakip. Nagising ako dahil sa kanyang pagsasabi ng
"Inna lillahi wa inna ilayhi raji'un" nang makilala niya ako. Tinakpan ko ang aking mukha ng aking damit, at sa pamamagitan ng Allah, wala siyang sinabi sa akin kahit isang salita maliban sa "Inna lillahi wa inna ilayhi raji'un" hanggang sa ipaluhod niya ang kanyang babaeng kamelyo at tinapakan niya ang mga harap na paa nito upang sakyan ko ito. Pagkatapos ay lumakad si Safwan, hinahatak ang kamelyong may sakay na ako, hanggang sa makasabay kami sa hukbo habang sila ay nagpapahinga sa init ng tanghali. Noon, ang sinumang itinakda para sa kapahamakan ay nahulog sa kapahamakan, at ang pinuno ng Ifk (bintang) ay si Abdullah bin Ubai bin Salul. Pagkatapos nito ay dumating kami sa Medina at nagkasakit ako sa loob ng isang buwan habang ang mga tao ay nagkakalat ng mga bintang ng mga taong nagsagawa ng Ifk, at wala akong alam tungkol dito. Ngunit ang nagdulot ng aking pag-aalinlangan habang may sakit ako ay ang hindi ko na pagtanggap mula sa Sugo ng Allah ﷺ ng parehong kabaitan na dating tinatanggap ko kapag ako ay may sakit. Ang Sugo ng Allah ﷺ ay pumapasok sa akin, nagbati, at nagsasabing, "Kumusta ang babaeng iyon?" at pagkatapos ay umaalis. Iyon ang nagdulot ng aking pagdududa ngunit hindi ko alam ang ipinapahayag na kasamaan hanggang sa gumaling ako sa aking karamdaman. Lumabas ako kasama si Um Mistah upang tumugon sa tawag ng kalikasan patungo sa Al-Manasi, ang lugar na aming ginagamit para sa pangangailangan, at hindi kami lumalabas para rito maliban kung gabi-gabi, at iyon ay bago kami magkaroon ng mga palikuran na malapit sa aming mga bahay. At ang aming kaugalian ay katulad ng kaugalian ng mga sinaunang Arabe (sa disyerto o sa mga tolda) tungkol sa pagdumi, dahil itinuturing naming mapahirap at nakakasama ang pagkakaroon ng palikuran sa loob ng mga bahay. Kaya't lumabas ako kasama si Um Mistah na anak na babae ni Abi Ruhm bin Abd Manaf, at ang kanyang ina ay anak na babae ni Sakhr bin Amir na tiyahin ni Abi Bakr As-Siddiq, at ang kanyang anak ay si Mistah bin Uthatha. Nang matapos kami sa aming gawain, bumalik kami ni Um Mistah patungo sa aking bahay. Nadapa si Um Mistah sa kanyang damit at sinabi niya, "Sumpain si Mistah!" Sinabi ko sa kanya, "Napakasama ng iyong sinabi! Inaapi mo ba ang isang lalaking lumahok sa Labanan ng Badr?" Sinabi niya, "O ikaw diyan! Hindi mo ba narinig ang kanyang sinabi?" Sinabi ko, "At ano ang kanyang sinabi?" Pagkatapos ay isinaysay niya sa akin ang pahayag ng mga taong nagsagawa ng Ifk (bintang) na nagdagdag sa aking karamdaman. Nang makauwi ako, dumating sa akin ang Sugo ng Allah ﷺ, at pagkatapos bumati, sinabi niya, "Kumusta ang babaeng iyon?" Sinabi ko, "Pahihintulutan mo ba akong pumunta sa aking mga magulang?" Noong panahong iyon ay nais kong makasigurado sa balita sa pamamagitan nila. Pinahintulutan ako ng Sugo ng Allah ﷺ at pumunta ako sa aking mga magulang at tinanong ang aking ina, "O aking ina! Ano ang pinag-uusapan ng mga tao?" Sinabi ng aking ina, "O aking anak! Huwag mong biglain ang iyong sarili, dahil sa pamamagitan ng Allah, bihirang mayroong isang magandang babae na minamahal ng kanyang asawa na may iba pang mga asawa, na hindi siya sisihin ng mga kanyang madirigma." Sinabi ko, "Subhan Allah! Tunay bang pinag-usapan ito ng mga tao?" Gabing iyon ay umiyak ako buong gabi hanggang umaga. Hindi tumigil ang aking luha, ni hindi ako nakatulog, at sumikat ang araw habang umiiyak pa rin ako. Tinawag ng Sugo ng Allah ﷺ sina Ali bin Abi Talib at Usama bin Zaid nang maantala ang Divinong Inspirasyon, upang konsultahin sila tungkol sa ideya ng pagdidiborsyo sa kanyang asawa. Sinabi ni Usama bin Zaid sa Sugo ng Allah ﷺ ang kanyang nalalaman tungkol sa kawalang-sala ng kanyang asawa at ng pagmamahal na taglay niya para sa kanya. Sinabi niya, "O Sugo ng Allah ﷺ! Siya ay iyong asawa, at wala kaming alam tungkol sa kanya kundi kabutihan." Ngunit sinabi ni Ali bin Abi Talib, "O Sugo ng Allah ﷺ! Hindi ka hinahadlangan ng Allah; at maraming kababaihan maliban sa kanya. Gayunpaman, kung tanungin mo ang alipin na babae, sasabihin niya sa iyo ang katotohanan." Dagdag ni Aisha: Kaya't tinawag ng Sugo ng Allah ﷺ si Barira at sinabi, "O Barira! Nakakita ka ba ng anumang bagay na maaaring magdulot ng iyong pagdududa? (tungkol kay Aisha)." Sinabi ni Barira, "Sa pamamagitan ng Allah na nagsugo sa iyo ng katotohanan, hindi ako nakakita ng anumang bagay tungkol kay Aisha na aking masisisi sa kanya maliban sa siya ay isang batang babae na minsan ay natutulog at iniwan ang masa ng kanyang pamilya na walang bantay kaya't dumating ang mga hayop at kinain ito." Kaya't tumayo ang Sugo ng Allah ﷺ (at nagsalita) sa mga tao at humingi ng sinumang gaganti kay Abdullah bin Ubai bin Salul. Sinabi ng Sugo ng Allah ﷺ, habang nasa mimbar, "O mga Muslim! Sino ang tutulong sa akin laban sa isang lalaking nasaktan ako sa pamamagitan ng paninira sa aking pamilya? Sa pamamagitan ng Allah, wala akong alam kundi kabutihan tungkol sa aking pamilya, at sinisi ng mga tao ang isang lalaki na wala akong alam tungkol sa kanya kundi kabutihan, at hindi siya pumapasok sa aking pamilya maliban kung kasama ako." Tumayo si Sa'd bin Mu'adh Al-Ansari at sinabi, "O Sugo ng Allah ﷺ! Sa pamamagitan ng Allah, ililigtas kita sa kanya. Kung siya ay mula sa tribong (Bani) Al-Aus, pupugutan ko ang kanyang ulo; at kung siya ay mula sa aming mga kapatid, ang Khazraj, bigyan mo kami ng iyong utos at susundin namin ito." Doon, tumayo si Sa'd bin 'Ubada, at siya ay ang pinuno ng Khazraj, at bago ang insidenteng ito ay siya ay isang saleh na tao ngunit nadala siya ng kanyang sigasig para sa kanyang tribo. Sinabi niya kay Sa'd (bin Mu'adh), "Sa pamamagitan ng Walang Hanggang Allah, nagsinungaling ka! Hindi mo siya papatayin at hindi mo kayang patayin siya!" Doon, tumayo si Usaid bin Hudair, ang pinsan ni Sa'd (bin Mu'adh) at sinabi kay Sa'd bin 'Ubada, "Ikaw ay sinungaling! Sa pamamagitan ng Walang Hanggang Allah, siguradong papatayin namin siya; at ikaw ay isang munapik na nagtatanggol sa mga munapik!" Kaya't nag-alab ang dalawang tribo ng Al-Aus at Al-Khazraj hanggang sa halos mag-awayan sila habang ang Sugo ng Allah ﷺ ay nakatayo sa mimbar. Patuloy na pinatahimik ng Sugo ng Allah ﷺ sila hanggang sa tumahimik sila at siya ay tumahimik din. Noong araw na iyon ay umiyak ako nang husto kaya't hindi tumigil ang aking luha, ni hindi ako makatulog. Sa umaga ay kasama ko ang aking mga magulang, at umiyak ako sa loob ng dalawang gabi at isang araw nang walang tulog at walang tigil na luha hanggang sa inakala nilang pumuputok ang aking atay dahil sa pag-iyak. Habang sila ay kasama ko at ako ay umiiyak, humingi ng pahintulot ang isang babaeng Ansari na makita ako. Pinapasok ko siya at siya ay umupo at nagsimulang umiyak kasama ko. Habang kami ay nasa ganitong kalagayan, pumasok sa amin ang Sugo ng Allah ﷺ, bumati, at umupo. Hindi siya nakaupo sa tabi ko mula noong araw na sinabi ang nasabi. Nanatili siya ng isang buwan nang walang Divinong Inspirasyon tungkol sa aking kaso. Binasa ng Sugo ng Allah ﷺ ang Tashahhud matapos siyang umupo, at pagkatapos ay sinabi, "Samakatuwid, O Aisha! Naipaalam sa akin ang ganito at ganoong bagay tungkol sa iyo; at kung ikaw ay walang sala, ihahayag ng Allah ang iyong kawalang-sala, at kung ikaw ay nakagawa ng kasalanan, humingi ka ng tawad sa Allah at magsisi sa Kanya, dahil kapag ang isang alipin ay umamin sa kanyang kasalanan at pagkatapos ay nagsisi sa Allah, tinatanggap ng Allah ang kanyang pagsisisi." Nang matapos ng Sugo ng Allah ﷺ ang kanyang talumpati, tumigil ang aking luha nang lubusan kaya't hindi ko na naramdaman kahit isang patak nito. Pagkatapos ay sinabi ko sa aking ama, "Tumugon ka sa Sugo ng Allah ﷺ sa ngalan ko tungkol sa kanyang sinabi." Sinabi niya, "Sa pamamagitan ng Allah, hindi ko alam kung ano ang sasabihin ko sa Sugo ng Allah ﷺ." Pagkatapos ay sinabi ko sa aking ina, "Tumugon ka sa Sugo ng Allah." Sinabi niya, "Hindi ko alam kung ano ang sasabihin ko sa Sugo ng Allah ﷺ." Bilang isang batang babae pa rin at bagama't kaunti ang aking kaalaman sa Qur'an, sinabi ko, "Sa pamamagitan ng Allah, alam kong narinig ninyo ang kuwentong ito (ng Ifk) nang labis-labis kaya't ito ay naitanim sa inyong mga isipan at naniniwala kayo rito. Kaya't ngayon, kung sasabihin ko sa inyo na ako ay walang sala, at alam ng Allah na ako ay walang sala, hindi kayo maniniwala sa akin; at kung aaminin ko ang isang bagay, at alam ng Allah na ako ay walang sala rito, maniniwala kayo sa akin. Sa pamamagitan ng Allah, wala akong makitang halimbawa para sa inyo maliban sa sinabi ng ama ni Yusuf: 'Kaya't (para sa akin) ang pasensya ay pinakamainam laban sa inyong iginiit at ang Allah (Lamang) ang hinihilingang tulungan.' Pagkatapos ay lumayo ako at humiga sa aking higaan, at noong panahong iyon ay alam kong ako ay walang sala at ihahayag ng Allah ang aking kawalang-sala. Ngunit sa pamamagitan ng Allah, hindi ko inakala na magpapadala ang Allah tungkol sa aking usapin ng Divinong Inspirasyon na babasahin (magpakailanman), dahil itinuturing kong sarili ko ay napakahina upang pag-usapan ng Allah ng isang bagay na babasahin: ngunit umaasa ako na ang Sugo ng Allah ﷺ ay magkakaroon ng panaginip kung saan patunayan ng Allah ang aking kawalang-sala. Sa pamamagitan ng Allah, hindi pa nakakaalis ang Sugo ng Allah ﷺ sa kanyang upuan at walang umalis sa bahay nang bumaba ang Divinong Inspirasyon sa Sugo ng Allah ﷺ. Kaya't sinalubong siya ng parehong mabigat na kondisyon na karaniwang sumasalubong sa kanya (kapag siya ay binibigyan ng Divinong Inspirasyon) kaya't ang mga patak ng kanyang pawis ay tumutulo, tulad ng mga perlas, bagama't ito ay isang (malamig) na araw ng taglamig, at iyon ay dahil sa bigat ng Pahayag na ibinaba sa kanya. Nang matapos ang kalagayang iyon ng Sugo ng Allah ﷺ, at siya ay nakangiti nang siya ay guminhawa, ang unang salitang kanyang sinabi ay, "Aisha, ipinahayag ng Allah ang iyong kawalang-sala." Sinabi ng aking ina sa akin, "Tumayo ka at lumapit sa kanya." Sinabi ko, "Sa pamamagitan ng Allah, hindi ako lalapit sa kanya at hindi ako magpapasalamat kaninuman kundi sa Allah." Kaya't ibinaba ng Allah: "Katotohanan! Sila na nagpakalat ng Bintang ay isang pangkat sa inyo. Huwag ninyong isipin..." (24:11-20). Nang ibaba ng Allah ito upang kumpirmahin ang aking kawalang-sala, si Abu Bakr As-Siddiq na karaniwang nagbibigay kay Mistah bin Uthatha dahil sa kanilang kamag-anakan at kahirapan nito, ay nagsabi, "Sa pamamagitan ng Allah, hindi na ako magbibigay kay Mistah ng anumang bagay pagkatapos ng kanyang sinabi tungkol kay Aisha." Kaya't ibinaba ng Allah: "Huwag mangako ang mga mabubuti at mayayaman sa inyo na hindi sila magbibigay (ng tulong) sa kanilang mga kamag-anak, mga nangangailangan, at mga lumisan sa kanilang mga tahanan para sa Daan ng Allah. Hayaan silang magpatawad at magpasensya (i.e., huwag silang parusahan). Hindi ba ninyo gustong patawarin kayo ng Allah? Katotohanan ang Allah ay Madalas Magpatawad, Napakamaawain." (24:22) Sinabi ni Abu Bakr, "Oo, sa pamamagitan ng Allah, nais kong patawarin ako ng Allah." Kaya't ibinalik niya kay Mistah ang tulong na dating ibinibigay niya sa kanya at sinabi, "Sa pamamagitan ng Allah, hindi ko na ito kakaltasan sa kanya kailanman." Dagdag pa ni Aisha: Tinanong din ng Sugo ng Allah ﷺ si Zainab bint Jahsh tungkol sa aking kaso. Sinabi niya, "O Zainab! Ano ang nakita mo?" Sumagot siya, "O Sugo ng Allah ﷺ! Pinoprotektahan ko ang aking pandinig at paningin (sa pamamagitan ng pag-iwas sa pagsisinungaling). Wala akong alam kundi kabutihan (tungkol kay Aisha)." Sa lahat ng mga asawa ng Sugo ng Allah ﷺ, si Zainab ang nagnais na makatanggap mula sa kanya ng parehong pabor na tinatanggap ko, gayunpaman, iniligtas siya ng Allah (mula sa pagsisinungaling) dahil sa kanyang kabanalan. Ngunit ang kanyang kapatid na babae, si Hamna, ay patuloy na nakikipaglaban para sa kanya kaya't siya ay nawasak tulad ng mga nag-imbento at nagpakalat ng bintang.
Salin at paliwanag ng Khutba World, isinalin mula sa Arabic.
Pinawalang-sala ni Allah si Aisha sa paninirang-puri at nanawagan Siya ng pagpapatawad.
Inilalarawan ng hadith ang paninirang-puri kay Aisha matapos ang isang ekspedisyon at ang pagkakapahayag ng Surah an-Nur 24:11–20 na nagpatunay sa kanyang kawalang-sala. Sa talata 24:22, hinihimok si Abu Bakr na patawarin si Mistah at muling suportahan siya sa pananalapi.
Malubha at inimbentong paratang na ipinakalat bilang paninirang-puri.
Isang natatakpang upuang pasan na inilalagay sa ibabaw ng kamelyo.
Taos-pusong pagbabalik-loob kay Allah at paghingi ng kapatawaran.
Binibigyang-diin ng mga klasikong tagapagpaliwanag na pinagtibay ng kapahayagan ang kawalang-sala ni Aisha at mabigat na kasalanan ang pagpapakalat ng mga paratang na walang katibayan. Itinuturo ng bahaging tungkol kay Abu Bakr na marangal ang magpatawad at muling tumulong, kahit personal na nasaktan ang isang tao. Hinuha ng mga dalubhasa sa batas mula sa palabunutan sa pagitan ng mga asawa na kailangan ang patas na paghahati kapag sama-samang naglalakbay. Tinatalakay ng apat na paaralang Sunni ang tiyak na aplikasyon nito alinsunod sa mga tuntunin tungkol sa mga karapatan ng mag-asawa.
- Huwag magbahagi ng paratang hangga't hindi maingat na nasusuri ang mga katotohanan.
- Suportahan ang taong biktima ng paninirang-puri at huwag nang ipakalat ang sabi-sabi.
- Isaalang-alang ang pagpapatawad at patuloy na paggawa ng mabuti, kahit lubha kang nasaktan ng isang tao.
Tinutukoy rin ng hadith na ito ang mga talata sa Surah an-Nur na may kaugnayan sa usapin ng paninirang-puri.
Sahih al-Bukhari · #4751 (Sahih)Isinasalaysay ng ulat na ito ang pangyayari ng paninirang-puri mula sa pananaw ng ina ni Aisha.
Sahih al-Bukhari · #4752 (Sahih)Dinadagdagan ng pagbigkas at pagpapaliwanag ni Aisha sa mga talata ng Surah an-Nur ang konteksto ng pangyayaring ito.
Isang hadith araw-araw, sa iyong wika
Binibigyan ka ng app ng hadith na may paliwanag araw-araw, pati bilang widget sa iyong telepono. Libreng gamitin.