Sahih al-Bukhari, hadisi na 91
An rawaito daga Zayd ibn Khalid al-Juhani. Rubutun Larabci tare da fassararmu da bayani.
An ruwaito daga Zayd ibn Khalid al-Juhani
Ana ɗaukar Sahih al-Bukhari gaba ɗaya a matsayin ingantacce.
Riwayar
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو عَامِرٍ، قَالَ حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ بِلاَلٍ الْمَدِينِيُّ، عَنْ رَبِيعَةَ بْنِ أَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ يَزِيدَ، مَوْلَى الْمُنْبَعِثِ عَنْ زَيْدِ بْنِ خَالِدٍ الْجُهَنِيِّ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم سَأَلَهُ رَجُلٌ عَنِ اللُّقَطَةِ فَقَالَ " اعْرِفْ وِكَاءَهَا ـ أَوْ قَالَ وِعَاءَهَا ـ وَعِفَاصَهَا، ثُمَّ عَرِّفْهَا سَنَةً، ثُمَّ اسْتَمْتِعْ بِهَا، فَإِنْ جَاءَ رَبُّهَا فَأَدِّهَا إِلَيْهِ ". قَالَ فَضَالَّةُ الإِبِلِ فَغَضِبَ حَتَّى احْمَرَّتْ وَجْنَتَاهُ ـ أَوْ قَالَ احْمَرَّ وَجْهُهُ ـ فَقَالَ " وَمَا لَكَ وَلَهَا مَعَهَا سِقَاؤُهَا وَحِذَاؤُهَا، تَرِدُ الْمَاءَ، وَتَرْعَى الشَّجَرَ، فَذَرْهَا حَتَّى يَلْقَاهَا رَبُّهَا ". قَالَ فَضَالَّةُ الْغَنَمِ قَالَ " لَكَ أَوْ لأَخِيكَ أَوْ لِلذِّئْبِ ".
Abdullahi bin Muhammad ya ba mu labari, ya ce Abu Amir ya ba mu labari, ya ce Sulaiman bin Bilal Al-Madini ya ba mu labari, daga Rabi'ah bin Abi Abdur-Rahman, daga Yazid, mawlan Munba'ith, daga Zaid bin Khalid Al-Juhani, cewa wani mutum ya tambayi Annabi ﷺ game da luqata (abin da ya ɓace aka samo). Sai ya ce:
"Ka gane igiyarsa — ko ya ce buhunsa — da murfinshi, sannan ka yi shelarsa har shekara guda, bayan haka ka amfana da shi, amma idan mai shi ya zo, ka mayar masa da shi." Sai mutumin ya ce: "To game da rakumin da ya ɓace?" Sai Annabi ﷺ ya yi fushi har kunnuwansa sun ja — ko ya ce fuskarsa ta ja — sai ya ce: "Me ka da shi? Yana da butatun ruwansa da takalmansa, yana zuwa ruwa kuma yana ciyawar bishiyoyi, don haka bar shi har mai shi ya same shi." Sai ya ce: "To game da tunkiyar da ta ɓace?" Ya ce: "Naka ce, ko ta ɗan'uwanka, ko ta kyarke."
Khutba World ce ta fassara da bayyana shi, daga Larabci.
Duk wanda ya sami wani abu da aka ɓata, ya adana shi tare da alamomin gane shi, ya kuma nemi mai shi har shekara guda.
Wani abin da aka ɓata wanda mutum ya tsinta, alhali ba a san mai shi ba.
Kundin da abin ya ke ciki da murfinsa; siffofi ne da ke taimakawa wajen gane mai shi.
Sanar da mutane abin da aka tsinta har shekara guda, domin mai shi ya nemi a ba shi.
Malaman farko sun fahimci daga wannan hadisi cewa wanda ya tsinci abu mai daraja ya rubuta siffofinsa da kyau, sannan ya sanar da mutane tsintar abin na tsawon shekara guda. Idan mai shi bai bayyana ba bayan haka, wanda ya tsinta zai iya amfani da shi, amma yana da wajibcin mayar da abin ko ƙimarsa idan mai shi ya bayyana daga baya. Ana barin raƙumi saboda yana iya kare kansa kuma ya sami abinci da ruwa; tunkiya kuwa tana da rauni, don haka ana iya ɗaukarta tare da alhakin kiyaye ta domin mai ita. Mazhabobin fikihu suna tattauna ƙarin sharuɗɗa da bambancin yadda ake aiwatarwa, amma duk suna jaddada cewa ba a mallakar abin da aka tsinta ba tare da kulawa ko hujjar da ta dace ba.
- Idan ka tsinci abu, rubuta siffofinsa da wurin da ka same shi, sannan ka sanar da samunsa bisa ƙa'idojin da suka dace.
- Ka ɗauki dukiyar da aka tsinta a matsayin amana, kuma ka mayar da ita da zarar mai ita ya bayyana.
- Ka bar dabbobin da za su iya kula da kansu, amma ka kare dabbobin da ke cikin rauni daga ɓacewa ko sata.
Wannan hadisi ma yana magana kan sanarwa da adana abin da aka tsinta, kuma yana taimakawa wajen fayyace ƙa'idojin luqata.
Sahih al-Bukhari · #1833 (Sahih)Wannan hadisi ma yana magana kan yadda za a bi da dukiyar da aka tsinta, kuma yana ƙara bayani game da alhakin wanda ya tsinta.
Hadisi kowace rana, a harshenka
Manhajar tana ba ka hadisi tare da bayani kowace rana, har ma a matsayin widget a wayarka. Ana amfani da ita kyauta.