Jami at-Tirmidhi, hedîsa 154
Rafi ibn Khadij rivayet kiriye. Nivîsa erebî bi wergera me û ravekirinê.
Ji at‑Tirmidhi heta Pêxember ﷺ
- 1Hannadji at‑Tirmidhi re vegotهَنَّادٌ
- 2Abdaعَبْدَةُ
- 3Muhammad ibn Ishaqمُحَمَّدِ بْنِ إِسْحَاقَ
- 4Asim ibn Umar ibn Qatadaعَاصِمِ بْنِ عُمَرَ بْنِ قَتَادَةَ
- 5Mahmud ibn Labidمَحْمُودِ بْنِ لَبِيدٍ
- 6Rafi' ibn Khadijرَافِعِ بْنِ خَدِيجٍ
- 7Resûlê Allah ﷺرَسُولُ اللَّهِ ﷺ
Rêz li gorî nivîsa erebî ya vê rîwayetê ye. Nav ji erebî bi tîpên latînî hatine nivîsandin.
Rîwayet
حَدَّثَنَا هَنَّادٌ، حَدَّثَنَا عَبْدَةُ، - هُوَ ابْنُ سُلَيْمَانَ - عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِسْحَاقَ، عَنْ عَاصِمِ بْنِ عُمَرَ بْنِ قَتَادَةَ، عَنْ مَحْمُودِ بْنِ لَبِيدٍ، عَنْ رَافِعِ بْنِ خَدِيجٍ، قَالَ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " أَسْفِرُوا بِالْفَجْرِ فَإِنَّهُ أَعْظَمُ لِلأَجْرِ " . قَالَ وَقَدْ رَوَى شُعْبَةُ وَالثَّوْرِيُّ هَذَا الْحَدِيثَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِسْحَاقَ . قَالَ وَرَوَاهُ مُحَمَّدُ بْنُ عَجْلاَنَ أَيْضًا عَنْ عَاصِمِ بْنِ عُمَرَ بْنِ قَتَادَةَ . قَالَ وَفِي الْبَابِ عَنْ أَبِي بَرْزَةَ الأَسْلَمِيِّ وَجَابِرٍ وَبِلاَلٍ . قَالَ أَبُو عِيسَى حَدِيثُ رَافِعِ بْنِ خَدِيجٍ حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ . وَقَدْ رَأَى غَيْرُ وَاحِدٍ مِنْ أَهْلِ الْعِلْمِ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَالتَّابِعِينَ الإِسْفَارَ بِصَلاَةِ الْفَجْرِ . وَبِهِ يَقُولُ سُفْيَانُ الثَّوْرِيُّ . وَقَالَ الشَّافِعِيُّ وَأَحْمَدُ وَإِسْحَاقُ مَعْنَى الإِسْفَارِ أَنْ يَضِحَ الْفَجْرُ فَلاَ يُشَكَّ فِيهِ وَلَمْ يَرَوْا أَنَّ مَعْنَى الإِسْفَارِ تَأْخِيرُ الصَّلاَةِ .
Hennad ji me re ragihand, Ebde - ku kurê Silêman e - ji me re ragihand, ji Mihemed îbn Îshaq, ji Asim îbn Umer îbn Qetade, ji Mehmûd îbn Lebîd, ji Rafi îbn Xedîc, got: Min ji Resûlullah ﷺ bihîst ku digot:
"Di dema Îsfarê de nimêja sibehê bikin, bêguman xêra wê mezintir e." Gotine ku Şube û Sewrî jî ev hedîs ji Mihemed îbn Îshaq riwayet kirine. Gotine ku Mihemed îbn Eclan jî ji Asim îbn Umer îbn Qetade riwayet kiriye. Gotine ku di vî babî de ji Ebû Berze Eslemî, Cabir û Bilal jî hedîs hene. Ebû Îsa got: Hedîsa Rafi îbn Xedîc hedîseke Hesen Sehîh e. Gelek zanyarên ji hevalên Pêxember ﷺ û Tabiînan li ser nimêja sibehê de Îsfarê guncaw dîtine. Sufyan Sewrî jî wiha dibêje. Şafiî, Ehmed û Îshaq gotin: Wateya Îsfarê ew e ku ronahiya sibehê zelal bibe û tu guman tê de nemîne; wan wisa nedidît ku wateya Îsfarê derengxistina nimêjê ye.
Werger û ravekirin ji hêla Khutba World ve, ji erebî hatine wergerandin.
Nimê sibê (Fajr) dema ku sibehê ronî û bêguman be pêk bîne.
Ronîbûna sibehê, bi awayekî ku ronahiya sibehê eşkere bibe.
Nimêja mecbûrî ya sibê û wextê ku ev nimêj tê kirin.
At-Tirmidhi dibêje ku gelek sahabî û tabi'in nimêja sibê di dema isfarê de dikirin û Sufyan al-Thawri jî vê nêrînê parve dikir. Al-Shafi'i, Ahmad û Ishaq isfar wekî demê ku sibeh eşkere dibe û ti guman nemîne ku dema nimêjê hatiye şîrove kirin; wan ev wekî teşwîqek ji bo derengxistina bêhewce ya nimêjê nedît. Ji ber vê yekê, alim di derbarê sepandina rast de cûda bûn, lê şîroveya ku hatiye nîşandan tekez dike ku nimêja sibê tenê piştî destpêkirina dema wê tê kirin.
- Dema hatî diyarkirin a nimêjê kontrol bike û nimêja sibê berî sibehê pêk neyne.
- Ronahiya sibehê wekî nîşaneyekê bistîne, bêyî ku nimêjê bêhewce dereng bixî.
- Dema li ser dema rast cûdahî hebe, şîroveyên alimên naskirî li ber çavan bigire.
Her roj hedîsek, bi zimanê te
Sepan her roj hedîsek bi ravekirinê dide te, herwiha wek wîdjetekê li ser telefona te. Bikaranîna wê belaş e.