Jami at-Tirmidhi, hedîsa 159
Aishah rivayet kiriye. Nivîsa erebî bi wergera me û ravekirinê.
Ji Aishah hatiye rîwayetkirin
Rîwayet
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّهَا قَالَتْ صَلَّى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم الْعَصْرَ وَالشَّمْسُ فِي حُجْرَتِهَا لَمْ يَظْهَرِ الْفَىْءُ مِنْ حُجْرَتِهَا . قَالَ وَفِي الْبَابِ عَنْ أَنَسٍ وَأَبِي أَرْوَى وَجَابِرٍ وَرَافِعِ بْنِ خَدِيجٍ . قَالَ وَيُرْوَى عَنْ رَافِعٍ أَيْضًا عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فِي تَأْخِيرِ الْعَصْرِ وَلاَ يَصِحُّ . قَالَ أَبُو عِيسَى حَدِيثُ عَائِشَةَ حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ . وَهُوَ الَّذِي اخْتَارَهُ بَعْضُ أَهْلِ الْعِلْمِ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم مِنْهُمْ عُمَرُ وَعَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْعُودٍ وَعَائِشَةُ وَأَنَسٌ وَغَيْرُ وَاحِدٍ مِنَ التَّابِعِينَ تَعْجِيلُ صَلاَةِ الْعَصْرِ وَكَرِهُوا تَأْخِيرَهَا . وَبِهِ يَقُولُ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ الْمُبَارَكِ وَالشَّافِعِيُّ وَأَحْمَدُ وَإِسْحَاقُ .
Quteybe ji me re vegot, Leys ji me re vegot, ji Îbn Şîhab, ji Urwe, ji Ayişeyê ku wê got: Resûlullah ﷺ nimêja êvarê (esr) kir dema ku roj hîn di odeya wê de dibiriqî û siya dîwarên odeyê hîn derneketibû. Di vî babî de hadîsên Enes, Ebû Erwa, Cabir û Rafî bîn Xedîc jî hene. Her wiha ji Rafî jî riwayetek li ser derengxistina nimêja êvarê ji Pêxember ﷺ hatiye vegotin, lê ew ne sehîh e. Ebû Îsa got: Hadîsa Ayişeyê hasen û sehîh e. Ev nêrîn e ku hinek zanyarên ji sehabeyên Pêxember ﷺ wek Umer, Ebdullah bîn Mesûd, Ayişe, Enes û gelek tabiînan hilbijartiye; wan zûkirina nimêja êvarê tercîh kir û derengxistina wê mekrûh dîtin. Ebdullah bîn Mubarek, Şafiî, Ehmed û Îshaq jî bi vê nêrînê ne.
Werger û ravekirin ji hêla Khutba World ve, ji erebî hatine wergerandin.
Pêxember ﷺ nimêja ‘esrê zû kir, dema ku tav hîn jî odeya Aîşeyê ronî dikir.
Nimêja pêşîn a mecbûrî ya piştî nîvro.
Sî ku dema ronahiya tavê ji hêla tiştekî an avahiyekê ve tê astengkirin çêdibe.
At-Tirmidhî dibêje ku sehabeyên wekî Umar, Ibn Mas'ud, Aîşe û Enes, her wiha hin tabi'în, tercîh dikirin ku nimêja ‘esr di wextê xwe de bikin û derengxistina wê ya bê sedem qebûl nedikirin. Ibn al-Mubarak, ash-Shafi'i, Ahmad û Ishaq jî vê nêrînê dişopandin. Rivayetê tekez dike ku divê nimêj di nav wextê xwe yê diyarkirî de were kirin û bê sedem neyê derengxistin.
- Karên xwe yên rojane wisa plan bike ku bikaribî nimêja ‘esrê di wextê xwe de bikî.
- Piştî ku dema nimêjê tê, bê sedemeke maqûl wê dereng nexîne.
- Ji bo cihê xwe demjimêrên pêbawer ên nimêjê bikar bîne û guhertinên demsalî li ber çavan bigire.
Ev rivayeta sahih di heman beşê de rasterast berî vê hedîsê tê û alîkarî dike ku rivayetên derbarê kirina nimêja ‘esrê di wextê xwe de bi hev re bên xwendin.
Jami' at-Tirmidhi · #160 (Sahih)Ev rivayeta sahih rasterast piştî vê hedîsê tê û ji bo gotûbêja derbarê dema nimêjê çarçoveyek zêdetir peyda dike.
Her roj hedîsek, bi zimanê te
Sepan her roj hedîsek bi ravekirinê dide te, herwiha wek wîdjetekê li ser telefona te. Bikaranîna wê belaş e.