Jami at-Tirmidhi, hedîsa 188
Abdullah ibn Abbas rivayet kiriye. Nivîsa erebî bi wergera me û ravekirinê.
Ji Abdullah ibn Abbas hatiye rîwayetkirin
Rîwayet
حَدَّثَنَا أَبُو سَلَمَةَ، يَحْيَى بْنُ خَلَفٍ الْبَصْرِيُّ حَدَّثَنَا الْمُعْتَمِرُ بْنُ سُلَيْمَانَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ حَنَشٍ، عَنْ عِكْرِمَةَ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " مَنْ جَمَعَ بَيْنَ الصَّلاَتَيْنِ مِنْ غَيْرِ عُذْرٍ فَقَدْ أَتَى بَابًا مِنْ أَبْوَابِ الْكَبَائِرِ " . قَالَ أَبُو عِيسَى وَحَنَشٌ هَذَا هُوَ أَبُو عَلِيٍّ الرَّحَبِيُّ وَهُوَ حُسَيْنُ بْنُ قَيْسٍ وَهُوَ ضَعِيفٌ عِنْدَ أَهْلِ الْحَدِيثِ ضَعَّفَهُ أَحْمَدُ وَغَيْرُهُ . وَالْعَمَلُ عَلَى هَذَا عِنْدَ أَهْلِ الْعِلْمِ أَنْ لاَ يَجْمَعَ بَيْنَ الصَّلاَتَيْنِ إِلاَّ فِي السَّفَرِ أَوْ بِعَرَفَةَ . وَرَخَّصَ بَعْضُ أَهْلِ الْعِلْمِ مِنَ التَّابِعِينَ فِي الْجَمْعِ بَيْنَ الصَّلاَتَيْنِ لِلْمَرِيضِ وَبِهِ يَقُولُ أَحْمَدُ وَإِسْحَاقُ . وَقَالَ بَعْضُ أَهْلِ الْعِلْمِ يَجْمَعُ بَيْنَ الصَّلاَتَيْنِ فِي الْمَطَرِ وَبِهِ يَقُولُ الشَّافِعِيُّ وَأَحْمَدُ وَإِسْحَاقُ . وَلَمْ يَرَ الشَّافِعِيُّ لِلْمَرِيضِ أَنْ يَجْمَعَ بَيْنَ الصَّلاَتَيْنِ .
Ebû Seleme Yehya kurê Xelef el-Besrî ji me re ragihand; Mu'temir kurê Silêman ji bavê xwe, ji Heneş, ji Ikrime, ji Ibn Ebbas (rezî) wiha ragihandiye: Pêxember ﷺ gotiye:
"Kî bêyî hincetekê du nimêjan li hev bike, wî deriyekî ji deriyên gunehên mezin vekiriye." Ebû Îsa (Tirmizî) dibêje: Ev Heneş, Ebû Elî er-Rehebî ye û navê wî Huseyîn kurê Qeys e. Li nêz zanyarên hedîsê ew zeîf e; Ehmed û yên din ew zeîf dîtine. Pratîka zanyaran ev e ku mirov tenê di rêwîtiyê de an li Erefatê du nimêjan li hev dike. Hin zanyarên Tabi'în ji bo nexweşan destûr dane ku du nimêjan li hev bikin; Ehmed û Îshaq jî vê yekê dibêjin. Her wiha hin zanyaran gotiye ku ji ber baranê jî dikarin du nimêjan li hev bikin; Şafiî, Ehmed û Îshaq vê yekê dibêjin. Lêbelê, Şafiî ji bo nexweşan lihevxistina du nimêjan caiz nedîtiye.
Werger û ravekirin ji hêla Khutba World ve, ji erebî hatine wergerandin.
Bê sedemekî ku ji aliyê şerîeta Îslamî ve tê pejirandin, cemkirina nimêjan bi tundî tê şermezarkirin.
Kirina du nimêzên ferz di nav dema yek ji wan de.
Rewşeke ku hiqmeta Îslamî wê wekî sedemeke destûrêdana cemkirina nimêjan nas dike.
Gunehên giran ku di çavkaniyên Îslamî de wekî gunehên pir girîng tên binavkirin.
Ebu Îsa veguhêzê Hanash wekî lawaz dibîne û dibêje ku alim bi gelemperî di dema rêwîtiyê û li Arafatê de cemkirina nimêjan destûr didan. Ew herwiha cûdahiyên nêrînan li ser nexweşî û baranê nîşan dide: Ahmed û Ishaq ji ber nexweşiyê cemkirin destûr didan, lê Eş-Şafi'î nedida; Eş-Şafi'î, Ahmed û Ishaq ji ber baranê cemkirin destûr didan. Ji ber ku ev rivayeta taybet pir da'îf e, divê qaîdeyên hiqûqî li gorî delîlên xurttir û nirxandinên fuqehayan bên nirxandin.
- Nimêjan bi biryara xwe cem neke; di rewşa nexweşiyê, rêwîtiyê an barana giran de ji alimêkî pêbawer li ser qaîdeyên derbasdar bipirse.
- Li ser vê rivayeta pir da'îf tenê, derbarê demên nimêjan de biryar nede; li şûna wê, xwe dispêre delîlên autentîk û şîroveyên pisporan.
- Dema ku ji bo cemkirina nimêjan sedemeke maqûl a pejirandî tune be, demên diyarkirî yên nimêjan bi baldarî biparêze.
Her roj hedîsek, bi zimanê te
Sepan her roj hedîsek bi ravekirinê dide te, herwiha wek wîdjetekê li ser telefona te. Bikaranîna wê belaş e.