Sahih al-Bukhari, hedîsa 547
Abu Barza al-Aslami rivayet kiriye. Nivîsa erebî bi wergera me û ravekirinê.
Ji Abu Barza al-Aslami hatiye rîwayetkirin
Sahih al-Bukhari bi tevahî pêbawer tê hesibandin.
Rîwayet
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ مُقَاتِلٍ، قَالَ أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ، قَالَ أَخْبَرَنَا عَوْفٌ، عَنْ سَيَّارِ بْنِ سَلاَمَةَ، قَالَ دَخَلْتُ أَنَا وَأَبِي، عَلَى أَبِي بَرْزَةَ الأَسْلَمِيِّ، فَقَالَ لَهُ أَبِي كَيْفَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُصَلِّي الْمَكْتُوبَةَ فَقَالَ كَانَ يُصَلِّي الْهَجِيرَ الَّتِي تَدْعُونَهَا الأُولَى حِينَ تَدْحَضُ الشَّمْسُ، وَيُصَلِّي الْعَصْرَ، ثُمَّ يَرْجِعُ أَحَدُنَا إِلَى رَحْلِهِ فِي أَقْصَى الْمَدِينَةِ وَالشَّمْسُ حَيَّةٌ ـ وَنَسِيتُ مَا قَالَ فِي الْمَغْرِبِ ـ وَكَانَ يَسْتَحِبُّ أَنْ يُؤَخِّرَ الْعِشَاءَ الَّتِي تَدْعُونَهَا الْعَتَمَةَ، وَكَانَ يَكْرَهُ النَّوْمَ قَبْلَهَا وَالْحَدِيثَ بَعْدَهَا، وَكَانَ يَنْفَتِلُ مِنْ صَلاَةِ الْغَدَاةِ حِينَ يَعْرِفُ الرَّجُلُ جَلِيسَهُ، وَيَقْرَأُ بِالسِّتِّينَ إِلَى الْمِائَةِ.
Seyar bin Selame ragihand: Ez û bavê xwe çûn ba Ebû Berze el-Eslemî. Bavê min jê pirsî:
"Resûlullah ﷺ nimêjên ferz çawa didan?" Wî got: "Wî nimêja zuhrê ya ku hûn jê re dibêjin 'ya yekem', dema ku roj nû vedigeriya dida. Nimêja efsirê wisa dida ku piştî nimêjê, mirov dikaribû biçe mala xwe ya herî dûr a Medîneyê û roj hîn germ bû. Min ji bîr kir ka wî li ser nimêja mexrebê çi got. Wî hez dikir ku nimêja îşayê ya ku hûn jê re dibêjin 'eteme' dereng bixe; ew razana berî wê û axaftina piştî wê nedilxwaz dikir. Piştî nimêja sibehê, dema ku ronahî têra nasîna kesê li kêleka mirov rûniştî dikir, ji nimêjê derdiket. Di nimêja sibehê de ji şêst heta sed ayetan dixwend."
Werger û ravekirin ji hêla Khutba World ve, ji erebî hatine wergerandin.
Pêxember ﷺ nimêj di wextên xwe de dikir û di nimêja sibehê de dirêj dixwend.
Navêkî din ji bo nimêja nîvro ye; li vir piştî ku roj ji xala herî bilind derbas bû, hatiye kirin.
Navêkî din ji bo nimêja şevê, îşa ye.
Dirêjahiya xwendina Qur'anê ya ku Ebu Berze ji bo nimêja sibehê vedibêje.
Zanyar ji vê yekê derdixin ku dema nimêja nîvro piştî derbasbûna rojê ji xala herî bilind dest pê dike û derxistina nimêja şevê dikare xêr be, heya ku zehmetiyeke bêhewce çênebe. Nêrazîbûna ji xewna berî îşayê û axaftinê piştî wê nîşan dide ku meriv ditirse nimêjê winda bike an bêhna şevê xwe têk bibe; zanyar ji bo axaftina bikêr îstîsna nîqaş dikin. Hedîs herwiha nîşan dide ku nimêja sibehê bi xwendineke dirêj dihate kirin. Mezhebên fiqhê navberên fireh ên wextên nimêjan qebûl dikin û dema ku tercîha derxistinê dinirxînin, bi hev re nimêjkirin, merc û dûrxistina zehmetiyê li ber çavan digirin.
- Karên xwe yên rojane wisa plansaz bike ku nimêjên ferz di wextên xwe de bikî.
- Di bernameya xwe de ji bo nimêja şevê cih veke û ji karên ku te ji wê dûr dixin an xewa te têk dibin dûr bikeve.
- Di nimêja sibehê de ji bo xwendina bi baldarî demê bide; li gorî zanîn û şiyana xwe.
Ev veguhastina sahih jî vedibêje ku Pêxember ﷺ nimêja esrê dikir dema ku roj hîn xuya bû.
Sahih al-Bukhari · #548 (Sahih)Enes vedibêje ku piştî nimêja esrê mirov dikaribû vegere devereke dûr a Medîneyê, dema ku roj hîn bilind bû.
Sahih al-Bukhari · #549 (Sahih)Ev veguhastina sahih bi danasîna nimêja sibehê û wextê ku kesên amade dikaribûn hev nas bikin ve girêdayî ye.
Her roj hedîsek, bi zimanê te
Sepan her roj hedîsek bi ravekirinê dide te, herwiha wek wîdjetekê li ser telefona te. Bikaranîna wê belaş e.