Sahih al-Bukhari, hedîsa 922
Asma bint Abi Bakr rivayet kiriye. Nivîsa erebî bi wergera me û ravekirinê.
Ji Asma bint Abi Bakr hatiye rîwayetkirin
Sahih al-Bukhari bi tevahî pêbawer tê hesibandin.
Rîwayet
وَقَالَ مَحْمُودٌ حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، قَالَ حَدَّثَنَا هِشَامُ بْنُ عُرْوَةَ، قَالَ أَخْبَرَتْنِي فَاطِمَةُ بِنْتُ الْمُنْذِرِ، عَنْ أَسْمَاءَ بِنْتِ أَبِي بَكْرٍ، قَالَتْ دَخَلْتُ عَلَى عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ وَالنَّاسُ يُصَلُّونَ قُلْتُ مَا شَأْنُ النَّاسِ فَأَشَارَتْ بِرَأْسِهَا إِلَى السَّمَاءِ. فَقُلْتُ آيَةٌ فَأَشَارَتْ بِرَأْسِهَا أَىْ نَعَمْ. قَالَتْ فَأَطَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم جِدًّا حَتَّى تَجَلاَّنِي الْغَشْىُ وَإِلَى جَنْبِي قِرْبَةٌ فِيهَا مَاءٌ فَفَتَحْتُهَا فَجَعَلْتُ أَصُبُّ مِنْهَا عَلَى رَأْسِي، فَانْصَرَفَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَقَدْ تَجَلَّتِ الشَّمْسُ، فَخَطَبَ النَّاسَ، وَحَمِدَ اللَّهَ بِمَا هُوَ أَهْلُهُ ثُمَّ قَالَ " أَمَّا بَعْدُ ". قَالَتْ وَلَغِطَ نِسْوَةٌ مِنَ الأَنْصَارِ، فَانْكَفَأْتُ إِلَيْهِنَّ لأُسَكِّتَهُنَّ فَقُلْتُ لِعَائِشَةَ مَا قَالَ قَالَتْ قَالَ " مَا مِنْ شَىْءٍ لَمْ أَكُنْ أُرِيتُهُ إِلاَّ قَدْ رَأَيْتُهُ فِي مَقَامِي هَذَا حَتَّى الْجَنَّةَ وَالنَّارَ، وَإِنَّهُ قَدْ أُوحِيَ إِلَىَّ أَنَّكُمْ تُفْتَنُونَ فِي الْقُبُورِ مِثْلَ ـ أَوْ قَرِيبَ مِنْ ـ فِتْنَةِ الْمَسِيحِ الدَّجَّالِ، يُؤْتَى أَحَدُكُمْ، فَيُقَالُ لَهُ مَا عِلْمُكَ بِهَذَا الرَّجُلِ فَأَمَّا الْمُؤْمِنُ ـ أَوْ قَالَ الْمُوقِنُ شَكَّ هِشَامٌ ـ فَيَقُولُ هُوَ رَسُولُ اللَّهِ، هُوَ مُحَمَّدٌ صلى الله عليه وسلم جَاءَنَا بِالْبَيِّنَاتِ وَالْهُدَى فَآمَنَّا وَأَجَبْنَا وَاتَّبَعْنَا وَصَدَّقْنَا. فَيُقَالُ لَهُ نَمْ صَالِحًا، قَدْ كُنَّا نَعْلَمُ إِنْ كُنْتَ لَتُؤْمِنُ بِهِ. وَأَمَّا الْمُنَافِقُ ـ أَوْ قَالَ الْمُرْتَابُ شَكَّ هِشَامٌ ـ فَيُقَالُ لَهُ مَا عِلْمُكَ بِهَذَا الرَّجُلِ فَيَقُولُ لاَ أَدْرِي، سَمِعْتُ النَّاسَ يَقُولُونَ شَيْئًا فَقُلْتُهُ ". قَالَ هِشَامٌ فَلَقَدْ قَالَتْ لِي فَاطِمَةُ فَأَوْعَيْتُهُ، غَيْرَ أَنَّهَا ذَكَرَتْ مَا يُغَلِّظُ عَلَيْهِ.
Mehmûd got: Ebû Usame ji me re vegot, wî got: Hişam bîn Urwe ji me re vegot, wî got: Fatima bint el-Munzir min agahdar kir, ew jî ji Esma bint Ebû Bekir (r.a.) vegot. Wê got: Ez çûm cem Ayişeyê (r.a.) û xelk nimêj dikirin. Min pirsî: 'Çi bi ser xelkê de hatiye?' Wê bi serê xwe nîşana ezmên da. Min pirsî: 'Gelo ev ayetek e (nîşanek e)?' Wê bi serê xwe erê kir. Wê got: Resûlullah ﷺ nimêjê ew qas dirêj kir ku ez bêhiş ketim. Li kêleka min tûrekê avê hebû, min ew vekir û av rijand serê xwe. Paşê Resûlullah ﷺ ji nimêjê farix bû û roj ji girtinê derketibû. Wî ji xelkê re xutbe da, pesna Allah da wekî ku şayan e û paşê got: 'Emma ba'du'. Wê got: Hin jinên Ensaran dest bi axaftinê kirin, ez vegeriyam cem wan da ku wan bêdeng bikim. Min ji Ayişeyê (r.a.) pirsî ka Resûlullah ﷺ çi gotibû. Wê got: 'Wî got:
"Min li vê cihê xwe tiştên ku berê nehatibûn nîşandan dîtin; min heta Bihuşt û Dojeh jî dîtin. Bêguman ji min re hate wehîkirin ku hûn ê di gorên xwe de rastî fîtneyeke wekî fîtneya Mesîh ed-Deccal an jî nêzîkî wê werin. Yek ji we tê pirsîn: 'Tu li ser vî zilamî çi dizanî?' Mu'min an yê bi baweriya xurt (Hişam di peyvê de şik kir), dê bibêje: 'Ew Resûlê Allah e, ew Muhemmed ﷺ e; bi delîlên zelal û rêberiyê hat cem me; me bawer kir, me qebûl kir, me pê re teqiya û me rast derxist.' Hingê jê re tê gotin: 'Bi xêrî razê, me dizanibû ku tu bi wî bawer dikî.' Lê munafiq an yê gumanbar (Hişam di peyvê de şik kir), dema jê tê pirsîn ka tu li ser vî zilamî çi dizanî, dibêje: 'Ez nizanim, min bihîst xelk tiştekî digotin, min jî heman tişt got."' Hişam got: Fatimayê ev hedîs bi temamî ji min re got û min ew parast, lê belê wê behsa wê yekê kir ku munafiq an yê gumanbar dê bi dijwarî were cezakirin.
Werger û ravekirin ji hêla Khutba World ve, ji erebî hatine wergerandin.
Di dema girtina rojê de, Pêxember ﷺ dirêj nimêj kir û li ser ceribandina di gorê de hişyarî da.
Esma bint Ebî Bekir çû serdana Aîşeyê, dema ku mirov di dema girtina rojê de nimêj dikirin. Piştî nimêjê, Pêxember ﷺ bi kesên li wir re axivî.
Deccal: xapînekî mezin e ku, li gorî vegotinên Îslamî, berî dawiya demê dê xuya bibe.
Pirsîn piştî mirinê derbarê baweriyê û Resûlê Xwedê ﷺ de.
Niștecîhên Medîneyê ku piştgirî dan Pêxember ﷺ û misilmanên ji Mekkeyê hatibûn.
Zanyar ji vê yekê derdixin ku girtina rojê derfetek e ji bo nimêjê û bîranîna Xwedê, û Pêxember ﷺ piştî bidawîbûna wê mirovan hîn kir. Ev vegotin herwiha ceribandina di gorê de piştrast dike û tekez dike ku baweriya dilsoz bi zanîn, qebûlkirin û şopandina Resûlê ﷺ xuya dibe; tenê dubarekirina gotinên kesên din baweriyeke bihêz nîne. Di gotinê de tê destnîşankirin ku veguhêzer di navbera «bawermend» û «bawermendê bi baweriyeke qewî» de, herwiha di navbera «munafiq» û «gumanbar» de dudil bû.
- Bûyerên girîng bike derfetek ji bo bîranîna Xwedê û bihêzkirina nimêja xwe.
- Peyama Pêxember ﷺ bi têgihiştinê fêr bibe û li gorî wê tevbigere; baweriyê tenê wek gotinên cuda cuda negire.
- Bîr bîne Akhiretê û ji Xwedê bixwaze ku di ceribandinên piştî mirinê de te sabît bike.
Ev vegotin jî serdana Esmayê ya li cem Aîşeyê di dema girtina rojê de û nimêja dirêj vedibêje.
Sahih al-Bukhari · #920 (Sahih)Ev vegotina sahih ji heman beşê li ser nimêjkirinê di dema girtina rojê de ye.
Sahih al-Bukhari · #921 (Sahih)Ev vegotina sahih di nav vegotinên derbarê nimêja girtina rojê de ye û ravekirina bûyerê temam dike.
Her roj hedîsek, bi zimanê te
Sepan her roj hedîsek bi ravekirinê dide te, herwiha wek wîdjetekê li ser telefona te. Bikaranîna wê belaş e.