Sahih al-Bukhari

Sahih al-Bukhari, hadith 2661

Arabische tekst met eigen vertaling en uitleg.

Sahih (betrouwbaar)
صحيح البخاري

De overlevering

Arabische tekst

حَدَّثَنَا أَبُو الرَّبِيعِ، سُلَيْمَانُ بْنُ دَاوُدَ وَأَفْهَمَنِي بَعْضَهُ أَحْمَدُ حَدَّثَنَا فُلَيْحُ بْنُ سُلَيْمَانَ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ، وَسَعِيدِ بْنِ الْمُسَيَّبِ، وَعَلْقَمَةَ بْنِ وَقَّاصٍ اللَّيْثِيِّ، وَعُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ زَوْجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم حِينَ قَالَ لَهَا أَهْلُ الإِفْكِ مَا قَالُوا، فَبَرَّأَهَا اللَّهُ مِنْهُ، قَالَ الزُّهْرِيُّ، وَكُلُّهُمْ حَدَّثَنِي طَائِفَةً مِنْ حَدِيثِهَا وَبَعْضُهُمْ أَوْعَى مِنْ بَعْضٍ، وَأَثْبَتُ لَهُ اقْتِصَاصًا، وَقَدْ وَعَيْتُ عَنْ كُلِّ وَاحِدٍ مِنْهُمُ الْحَدِيثَ الَّذِي حَدَّثَنِي عَنْ عَائِشَةَ، وَبَعْضُ حَدِيثِهِمْ يُصَدِّقُ بَعْضًا‏.‏ زَعَمُوا أَنَّ عَائِشَةَ قَالَتْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا أَرَادَ أَنْ يَخْرُجَ سَفَرًا أَقْرَعَ بَيْنَ أَزْوَاجِهِ، فَأَيَّتُهُنَّ خَرَجَ سَهْمُهَا خَرَجَ بِهَا مَعَهُ، فَأَقْرَعَ بَيْنَنَا فِي غَزَاةٍ غَزَاهَا فَخَرَجَ سَهْمِي، فَخَرَجْتُ مَعَهُ بَعْدَ مَا أُنْزِلَ الْحِجَابُ، فَأَنَا أُحْمَلُ فِي هَوْدَجٍ وَأُنْزَلُ فِيهِ، فَسِرْنَا حَتَّى إِذَا فَرَغَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْ غَزْوَتِهِ تِلْكَ، وَقَفَلَ وَدَنَوْنَا مِنَ الْمَدِينَةِ، آذَنَ لَيْلَةً بِالرَّحِيلِ، فَقُمْتُ حِينَ آذَنُوا بِالرَّحِيلِ، فَمَشَيْتُ حَتَّى جَاوَزْتُ الْجَيْشَ، فَلَمَّا قَضَيْتُ شَأْنِي أَقْبَلْتُ إِلَى الرَّحْلِ، فَلَمَسْتُ صَدْرِي، فَإِذَا عِقْدٌ لِي مِنْ جَزْعِ أَظْفَارٍ قَدِ انْقَطَعَ، فَرَجَعْتُ فَالْتَمَسْتُ عِقْدِي، فَحَبَسَنِي ابْتِغَاؤُهُ، فَأَقْبَلَ الَّذِينَ يَرْحَلُونَ لِي، فَاحْتَمَلُوا هَوْدَجِي فَرَحَلُوهُ عَلَى بَعِيرِي الَّذِي كُنْتُ أَرْكَبُ، وَهُمْ يَحْسِبُونَ أَنِّي فِيهِ، وَكَانَ النِّسَاءُ إِذْ ذَاكَ خِفَافًا لَمْ يَثْقُلْنَ وَلَمْ يَغْشَهُنَّ اللَّحْمُ، وَإِنَّمَا يَأْكُلْنَ الْعُلْقَةَ مِنَ الطَّعَامِ، فَلَمْ يَسْتَنْكِرِ الْقَوْمُ حِينَ رَفَعُوهُ ثِقَلَ الْهَوْدَجِ فَاحْتَمَلُوهُ وَكُنْتُ جَارِيَةً حَدِيثَةَ السِّنِّ، فَبَعَثُوا الْجَمَلَ وَسَارُوا، فَوَجَدْتُ عِقْدِي بَعْدَ مَا اسْتَمَرَّ الْجَيْشُ، فَجِئْتُ مَنْزِلَهُمْ وَلَيْسَ فِيهِ أَحَدٌ، فَأَمَمْتُ مَنْزِلِي الَّذِي كُنْتُ بِهِ فَظَنَنْتُ أَنَّهُمْ سَيَفْقِدُونِي فَيَرْجِعُونَ إِلَىَّ، فَبَيْنَا أَنَا جَالِسَةٌ غَلَبَتْنِي عَيْنَاىَ فَنِمْتُ، وَكَانَ صَفْوَانُ بْنُ الْمُعَطَّلِ السُّلَمِيُّ ثُمَّ الذَّكْوَانِيُّ مِنْ وَرَاءِ الْجَيْشِ، فَأَصْبَحَ عِنْدَ مَنْزِلِي فَرَأَى سَوَادَ إِنْسَانٍ نَائِمٍ فَأَتَانِي، وَكَانَ يَرَانِي قَبْلَ الْحِجَابِ فَاسْتَيْقَظْتُ بِاسْتِرْجَاعِهِ حِينَ أَنَاخَ رَاحِلَتَهُ، فَوَطِئَ يَدَهَا فَرَكِبْتُهَا فَانْطَلَقَ يَقُودُ بِي الرَّاحِلَةَ، حَتَّى أَتَيْنَا الْجَيْشَ بَعْدَ مَا نَزَلُوا مُعَرِّسِينَ فِي نَحْرِ الظَّهِيرَةِ، فَهَلَكَ مَنْ هَلَكَ، وَكَانَ الَّذِي تَوَلَّى الإِفْكَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أُبَىٍّ ابْنُ سَلُولَ، فَقَدِمْنَا الْمَدِينَةَ فَاشْتَكَيْتُ بِهَا شَهْرًا، يُفِيضُونَ مِنْ قَوْلِ أَصْحَابِ الإِفْكِ، وَيَرِيبُنِي فِي وَجَعِي أَنِّي لاَ أَرَى مِنَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم اللُّطْفَ الَّذِي كُنْتُ أَرَى مِنْهُ حِينَ أَمْرَضُ، إِنَّمَا يَدْخُلُ فَيُسَلِّمُ ثُمَّ يَقُولُ ‏"‏ كَيْفَ تِيكُمْ ‏"‏‏.‏ لاَ أَشْعُرُ بِشَىْءٍ مِنْ ذَلِكَ حَتَّى نَقَهْتُ، فَخَرَجْتُ أَنَا وَأُمُّ مِسْطَحٍ قِبَلَ الْمَنَاصِعِ مُتَبَرَّزُنَا، لاَ نَخْرُجُ إِلاَّ لَيْلاً إِلَى لَيْلٍ، وَذَلِكَ قَبْلَ أَنْ نَتَّخِذَ الْكُنُفَ قَرِيبًا مِنْ بُيُوتِنَا، وَأَمْرُنَا أَمْرُ الْعَرَبِ الأُوَلِ فِي الْبَرِّيَّةِ أَوْ فِي التَّنَزُّهِ، فَأَقْبَلْتُ أَنَا وَأُمُّ مِسْطَحٍ بِنْتُ أَبِي رُهْمٍ نَمْشِي، فَعَثُرَتْ فِي مِرْطِهَا فَقَالَتْ تَعِسَ مِسْطَحٌ، فَقُلْتُ لَهَا بِئْسَ مَا قُلْتِ، أَتَسُبِّينَ رَجُلاً شَهِدَ بَدْرًا فَقَالَتْ يَا هَنْتَاهْ أَلَمْ تَسْمَعِي مَا قَالُوا فَأَخْبَرَتْنِي بِقَوْلِ أَهْلِ الإِفْكِ، فَازْدَدْتُ مَرَضًا إِلَى مَرَضِي، فَلَمَّا رَجَعْتُ إِلَى بَيْتِي دَخَلَ عَلَىَّ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَسَلَّمَ فَقَالَ ‏"‏ كَيْفَ تِيكُمْ ‏"‏‏.‏ فَقُلْتُ ائْذَنْ لِي إِلَى أَبَوَىَّ‏.‏ قَالَتْ وَأَنَا حِينَئِذٍ أُرِيدُ أَنْ أَسْتَيْقِنَ الْخَبَرَ مِنْ قِبَلِهِمَا، فَأَذِنَ لِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَتَيْتُ أَبَوَىَّ فَقُلْتُ لأُمِّي مَا يَتَحَدَّثُ بِهِ النَّاسُ فَقَالَتْ يَا بُنَيَّةُ هَوِّنِي عَلَى نَفْسِكِ الشَّأْنَ، فَوَاللَّهِ لَقَلَّمَا كَانَتِ امْرَأَةٌ قَطُّ وَضِيئَةٌ عِنْدَ رَجُلٍ يُحِبُّهَا وَلَهَا ضَرَائِرُ إِلاَّ أَكْثَرْنَ عَلَيْهَا‏.‏ فَقُلْتُ سُبْحَانَ اللَّهِ وَلَقَدْ يَتَحَدَّثُ النَّاسُ بِهَذَا قَالَتْ فَبِتُّ تِلْكَ اللَّيْلَةَ حَتَّى أَصْبَحْتُ لاَ يَرْقَأُ لِي دَمْعٌ وَلاَ أَكْتَحِلُ بِنَوْمٍ، ثُمَّ أَصْبَحْتُ فَدَعَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلِيَّ بْنَ أَبِي طَالِبٍ وَأُسَامَةَ بْنَ زَيْدٍ حِينَ اسْتَلْبَثَ الْوَحْىُ، يَسْتَشِيرُهُمَا فِي فِرَاقِ أَهْلِهِ، فَأَمَّا أُسَامَةُ فَأَشَارَ عَلَيْهِ بِالَّذِي يَعْلَمُ فِي نَفْسِهِ مِنَ الْوُدِّ لَهُمْ، فَقَالَ أُسَامَةُ أَهْلُكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ وَلاَ نَعْلَمُ وَاللَّهِ إِلاَّ خَيْرًا، وَأَمَّا عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ لَمْ يُضَيِّقِ اللَّهُ عَلَيْكَ وَالنِّسَاءُ سِوَاهَا كَثِيرٌ، وَسَلِ الْجَارِيَةَ تَصْدُقْكَ‏.‏ فَدَعَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بَرِيرَةَ فَقَالَ ‏"‏ يَا بَرِيرَةُ هَلْ رَأَيْتِ فِيهَا شَيْئًا يَرِيبُكِ ‏"‏‏.‏ فَقَالَتْ بَرِيرَةُ لاَ وَالَّذِي بَعَثَكَ بِالْحَقِّ، إِنْ رَأَيْتُ مِنْهَا أَمْرًا أَغْمِصُهُ عَلَيْهَا أَكْثَرَ مِنْ أَنَّهَا جَارِيَةٌ حَدِيثَةُ السِّنِّ تَنَامُ عَنِ الْعَجِينَ فَتَأْتِي الدَّاجِنُ فَتَأْكُلُهُ‏.‏ فَقَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْ يَوْمِهِ، فَاسْتَعْذَرَ مِنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أُبَىٍّ ابْنِ سَلُولَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ مَنْ يَعْذِرُنِي مِنْ رَجُلٍ بَلَغَنِي أَذَاهُ فِي أَهْلِي، فَوَاللَّهِ مَا عَلِمْتُ عَلَى أَهْلِي إِلاَّ خَيْرًا، وَقَدْ ذَكَرُوا رَجُلاً مَا عَلِمْتُ عَلَيْهِ إِلاَّ خَيْرًا، وَمَا كَانَ يَدْخُلُ عَلَى أَهْلِي إِلاَّ مَعِي ‏"‏‏.‏ فَقَامَ سَعْدُ بْنُ مُعَاذٍ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَنَا وَاللَّهِ أَعْذِرُكَ مِنْهُ، إِنْ كَانَ مِنَ الأَوْسِ ضَرَبْنَا عُنُقَهُ، وَإِنْ كَانَ مِنْ إِخْوَانِنَا مِنَ الْخَزْرَجِ أَمَرْتَنَا فَفَعَلْنَا فِيهِ أَمْرَكَ‏.‏ فَقَامَ سَعْدُ بْنُ عُبَادَةَ وَهُوَ سَيِّدُ الْخَزْرَجِ، وَكَانَ قَبْلَ ذَلِكَ رَجُلاً صَالِحًا وَلَكِنِ احْتَمَلَتْهُ الْحَمِيَّةُ فَقَالَ كَذَبْتَ لَعَمْرُ اللَّهِ، لاَ تَقْتُلُهُ وَلاَ تَقْدِرُ عَلَى ذَلِكَ، فَقَامَ أُسَيْدُ بْنُ الْحُضَيْرِ فَقَالَ كَذَبْتَ لَعَمْرُ اللَّهِ، وَاللَّهِ لَنَقْتُلَنَّهُ، فَإِنَّكَ مُنَافِقٌ تُجَادِلُ عَنِ الْمُنَافِقِينَ‏.‏ فَثَارَ الْحَيَّانِ الأَوْسُ وَالْخَزْرَجُ حَتَّى هَمُّوا، وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَى الْمِنْبَرِ فَنَزَلَ فَخَفَّضَهُمْ حَتَّى سَكَتُوا وَسَكَتَ، وَبَكَيْتُ يَوْمِي لاَ يَرْقَأُ لِي دَمْعٌ وَلاَ أَكْتَحِلُ بِنَوْمٍ، فَأَصْبَحَ عِنْدِي أَبَوَاىَ، قَدْ بَكَيْتُ لَيْلَتَيْنِ وَيَوْمًا حَتَّى أَظُنُّ أَنَّ الْبُكَاءَ فَالِقٌ كَبِدِي ـ قَالَتْ ـ فَبَيْنَا هُمَا جَالِسَانِ عِنْدِي وَأَنَا أَبْكِي إِذِ اسْتَأْذَنَتِ امْرَأَةٌ مِنَ الأَنْصَارِ فَأَذِنْتُ لَهَا، فَجَلَسَتْ تَبْكِي مَعِي، فَبَيْنَا نَحْنُ كَذَلِكَ إِذْ دَخَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَجَلَسَ، وَلَمْ يَجْلِسْ عِنْدِي مِنْ يَوْمِ قِيلَ فِيَّ مَا قِيلَ قَبْلَهَا، وَقَدْ مَكُثَ شَهْرًا لاَ يُوحَى إِلَيْهِ فِي شَأْنِي شَىْءٌ ـ قَالَتْ ـ فَتَشَهَّدَ ثُمَّ قَالَ ‏"‏ يَا عَائِشَةُ فَإِنَّهُ بَلَغَنِي عَنْكِ كَذَا وَكَذَا، فَإِنْ كُنْتِ بَرِيئَةً فَسَيُبَرِّئُكِ اللَّهُ، وَإِنْ كُنْتِ أَلْمَمْتِ فَاسْتَغْفِرِي اللَّهَ وَتُوبِي إِلَيْهِ، فَإِنَّ الْعَبْدَ إِذَا اعْتَرَفَ بِذَنْبِهِ ثُمَّ تَابَ تَابَ اللَّهُ عَلَيْهِ ‏"‏‏.‏ فَلَمَّا قَضَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَقَالَتَهُ قَلَصَ دَمْعِي حَتَّى مَا أُحِسُّ مِنْهُ قَطْرَةً وَقُلْتُ لأَبِي أَجِبْ عَنِّي رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم‏.‏ قَالَ وَاللَّهِ مَا أَدْرِي مَا أَقُولُ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم‏.‏ فَقُلْتُ لأُمِّي أَجِيبِي عَنِّي رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِيمَا قَالَ‏.‏ قَالَتْ وَاللَّهِ مَا أَدْرِي مَا أَقُولُ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم‏.‏ قَالَتْ وَأَنَا جَارِيَةٌ حَدِيثَةُ السِّنِّ لاَ أَقْرَأُ كَثِيرًا مِنَ الْقُرْآنِ فَقُلْتُ إِنِّي وَاللَّهِ لَقَدْ عَلِمْتُ أَنَّكُمْ سَمِعْتُمْ مَا يَتَحَدَّثُ بِهِ النَّاسُ، وَوَقَرَ فِي أَنْفُسِكُمْ وَصَدَّقْتُمْ بِهِ، وَلَئِنْ قُلْتُ لَكُمْ إِنِّي بَرِيئَةٌ‏.‏ وَاللَّهُ يَعْلَمُ إِنِّي لَبَرِيئَةٌ لاَ تُصَدِّقُونِي بِذَلِكَ، وَلَئِنِ اعْتَرَفْتُ لَكُمْ بِأَمْرٍ، وَاللَّهُ يَعْلَمُ أَنِّي بَرِيئَةٌ لَتُصَدِّقُنِّي وَاللَّهِ مَا أَجِدُ لِي وَلَكُمْ مَثَلاً إِلاَّ أَبَا يُوسُفَ إِذْ قَالَ ‏{‏فَصَبْرٌ جَمِيلٌ وَاللَّهُ الْمُسْتَعَانُ عَلَى مَا تَصِفُونَ‏}‏ ثُمَّ تَحَوَّلْتُ عَلَى فِرَاشِي، وَأَنَا أَرْجُو أَنْ يُبَرِّئَنِي اللَّهُ، وَلَكِنْ وَاللَّهِ مَا ظَنَنْتُ أَنْ يُنْزِلَ فِي شَأْنِي وَحْيًا، وَلأَنَا أَحْقَرُ فِي نَفْسِي مِنْ أَنْ يُتَكَلَّمَ بِالْقُرْآنِ فِي أَمْرِي، وَلَكِنِّي كُنْتُ أَرْجُو أَنْ يَرَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي النَّوْمِ رُؤْيَا يُبَرِّئُنِي اللَّهُ، فَوَاللَّهِ مَا رَامَ مَجْلِسَهُ وَلاَ خَرَجَ أَحَدٌ مِنْ أَهْلِ الْبَيْتِ حَتَّى أُنْزِلَ عَلَيْهِ، فَأَخَذَهُ مَا كَانَ يَأْخُذُهُ مِنَ الْبُرَحَاءِ، حَتَّى إِنَّهُ لَيَتَحَدَّرُ مِنْهُ مِثْلُ الْجُمَانِ مِنَ الْعَرَقِ فِي يَوْمٍ شَاتٍ، فَلَمَّا سُرِّيَ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَهُوَ يَضْحَكُ، فَكَانَ أَوَّلَ كَلِمَةٍ تَكَلَّمَ بِهَا أَنْ قَالَ لِي ‏"‏ يَا عَائِشَةُ، احْمَدِي اللَّهَ فَقَدْ بَرَّأَكِ اللَّهُ ‏"‏‏.‏ فَقَالَتْ لِي أُمِّي قُومِي إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم‏.‏ فَقُلْتُ لاَ وَاللَّهِ، لاَ أَقُومُ إِلَيْهِ، وَلاَ أَحْمَدُ إِلاَّ اللَّهَ فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى ‏{‏إِنَّ الَّذِينَ جَاءُوا بِالإِفْكِ عُصْبَةٌ مِنْكُمْ‏}‏ الآيَاتِ، فَلَمَّا أَنْزَلَ اللَّهُ هَذَا فِي بَرَاءَتِي قَالَ أَبُو بَكْرٍ الصِّدِّيقُ ـ رضى الله عنه ـ وَكَانَ يُنْفِقُ عَلَى مِسْطَحِ بْنِ أُثَاثَةَ لِقَرَابَتِهِ مِنْهُ وَاللَّهِ لاَ أُنْفِقُ عَلَى مِسْطَحٍ شَيْئًا أَبَدًا بَعْدَ مَا قَالَ لِعَائِشَةَ‏.‏ فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى ‏{‏وَلاَ يَأْتَلِ أُولُو الْفَضْلِ مِنْكُمْ وَالسَّعَةِ‏}‏ إِلَى قَوْلِهِ ‏{‏غَفُورٌ رَحِيمٌ‏}‏ فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ بَلَى، وَاللَّهِ إِنِّي لأُحِبُّ أَنْ يَغْفِرَ اللَّهُ لِي، فَرَجَعَ إِلَى مِسْطَحٍ الَّذِي كَانَ يُجْرِي عَلَيْهِ‏.‏ وَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَسْأَلُ زَيْنَبَ بِنْتَ جَحْشٍ عَنْ أَمْرِي، فَقَالَ ‏"‏ يَا زَيْنَبُ، مَا عَلِمْتِ مَا رَأَيْتِ ‏"‏‏.‏ فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ، أَحْمِي سَمْعِي وَبَصَرِي، وَاللَّهِ مَا عَلِمْتُ عَلَيْهَا إِلاَّ خَيْرًا، قَالَتْ وَهْىَ الَّتِي كَانَتْ تُسَامِينِي، فَعَصَمَهَا اللَّهُ بِالْوَرَعِ‏.‏ قَالَ وَحَدَّثَنَا فُلَيْحٌ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، وَعَبْدِ اللَّهِ بْنِ الزُّبَيْرِ، مِثْلَهُ‏.‏ قَالَ وَحَدَّثَنَا فُلَيْحٌ، عَنْ رَبِيعَةَ بْنِ أَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ، وَيَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، عَنِ الْقَاسِمِ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ أَبِي بَكْرٍ، مِثْلَهُ‏.‏

Vertaling

Verteld door Aisha: (de vrouw van de Profeet)

"Telkens wanneer Allah's Boodschapper (ﷺ) van plan was op reis te gaan, wierp hij loten onder zijn vrouwen en nam hij degene mee op wie het lot viel. Tijdens een van zijn Ghazwa's wierp hij loten onder ons en het lot viel op mij, en ik ging met hem mee nadat Allah de gebruikmaking van het sluier dragen door vrouwen had bepaald. Ik werd gedragen in een Howdah (op de kameel) en stapte uit terwijl ik er nog in zat. Toen Allah's Boodschapper (ﷺ) klaar was met zijn Ghazwa en naar huis terugkeerde, en wij de stad Medina naderden, beval Allah's Boodschapper (ﷺ) ons 's nachts verder te gaan. Toen het vertrek werd bevolen, liep ik totdat ik voorbij het leger was om de natuur te bedienen. Nadat ik klaar was, keerde ik terug (naar de kamp) om te vertrekken (met de anderen) en realiseerde me plotseling dat mijn ketting over mijn borst was verdwenen. Dus ik keerde terug om het te zoeken en werd daardoor vertraagd. De mensen die mij op de kameel droegen, kwamen naar mijn Howdah en legden het op de rug van de kameel, denkend dat ik erin was, want op dat moment waren vrouwen licht van gewicht, dun en mager, en aten niet veel. Dus die mensen voelden het verschil niet in de zwaarte van de Howdah terwijl ze het optilden, en ze legden het over de kameel. Op dat moment was ik een jonge vrouw. Ze zetten de kameel in beweging en gingen verder. Ik vond mijn ketting nadat het leger was vertrokken, en kwam naar hun kamp om niemand aan te treffen. Dus ik ging naar de plek waar ik gewoonlijk verbleef, denkend dat zij mijn afwezigheid zouden ontdekken en terug zouden komen in mijn zoektocht. Terwijl ik in die toestand was, voelde ik me slaperig en sliep. Safwan bin Mu'attal As-Sulami Adh-Dhakwani was achter het leger en bereikte mijn verblijfplaats in de ochtend. Toen hij een slapende persoon zag, kwam hij naar mij toe, en hij had me eerder gezien zonder sluier. Dus ik stond op toen ik hem hoorde zeggen: "Inna lil-lah wa inna ilaihi rajiun (Wij behoren tot Allah, en tot Hem keren wij terug)." Hij liet zijn kameel knielen. Hij stapte van zijn kameel af, zette zijn been op de voorpoten van de kameel en ik reed en zat erop. Safwan begon te lopen, leidde de kameel met het touw totdat we het leger bereikten dat halt hield om rust te nemen bij het middaguur. Toen vielen degenen die voor vernietiging bestemd waren, in de vernietiging, (sommige mensen beschuldigden mij ten onrechte) en de leider van de valse beschuldigingen was `Abdullah bin Ubai bin Salul. Daarna keerden we terug naar Medina, en ik werd een maand ziek terwijl de mensen de vervalste verhalen van de valse beschuldigingen verspreidden. Tijdens mijn ziekte voelde ik alsof ik niet de gebruikelijke vriendelijkheid van de Profeet (ﷺ) ontving, die ik gewoonlijk kreeg als ik ziek was. Maar hij kwam, groette en zei: 'Hoe is dat (meisje)?' Ik wist niets van wat er gaande was totdat ik hersteld was van mijn ziekte en met Um Mistah naar de Manasi ging, waar we gewoonlijk de natuur bedienden, en we gingen niet naar de natuur behalve 's nachts en dat was voordat we toiletten hadden dicht bij onze huizen. En deze gewoonte van ons was vergelijkbaar met de gewoonte van de oude 'Arabieren in het open land (of weg van huizen). Dus ik en Um Mistah bint Ruhm gingen naar buiten wandelen. Um Mistah struikelde door haar lange jurk en daarop zei ze: 'Laat Mistah vergaan.' Ik zei: 'Je zegt een slecht woord. Waarom scheld je een man uit die deelnam aan (de slag bij) Badr?' Ze zei: 'O Hanata (jij daar), heb je niet gehoord wat ze zeiden?' Toen vertelde ze me de geruchten van de valse beschuldigingen. Mijn ziekte verergerde, en toen ik naar huis terugkeerde, kwam Allah's Boodschapper (ﷺ) naar mij toe, en na het groeten zei hij: 'Hoe is dat (meisje)?' Ik vroeg hem of ik naar mijn ouders mocht gaan. Ik wilde toen zeker zijn van het nieuws via hen. Allah's Boodschapper (ﷺ) stond me toe, en ik ging naar mijn ouders en vroeg mijn moeder: 'Waarover praten de mensen?' Ze zei: 'O mijn dochter! Maak je niet al te veel zorgen over deze zaak. Bij Allah, er is nooit een charmant vrouw die door haar man wordt geliefd en die andere vrouwen heeft, zonder dat de vrouwen valse geruchten over haar zouden verzinnen.' Ik zei: 'Verheven zij Allah! Praten de mensen echt over deze zaak?' Die nacht bleef ik huilen en kon ik niet slapen tot de ochtend. 's Ochtends riep Allah's Boodschapper (ﷺ) `Ali bin Abu Talib en Usama bin Zaid toen hij zag dat de Openbaring uitbleef, om hen te raadplegen over het scheiden van zijn vrouw (dus `Aisha). Usama bin Zaid zei wat hij wist over de goede reputatie van zijn vrouwen en voegde toe: 'O Allah's Boodschapper (ﷺ)! Houd je vrouw, want bij Allah, wij weten niets over haar dan het goede.' `Ali bin Abu Talib zei: 'O Allah's Boodschapper (ﷺ)! Allah heeft je geen beperkingen opgelegd, en er zijn veel vrouwen anders dan zij, maar je kunt de dienstmeid vragen die je de waarheid zal vertellen.' Daarop riep Allah's Boodschapper (ﷺ) Barirah en zei: 'O Barirah, heb je ooit iets gezien dat je argwaan wekte over haar?' Barirah zei: 'Nee, bij Allah Die je met de Waarheid heeft gezonden, ik heb in haar nooit iets verkeerds gezien, behalve dat ze een meisje van onvolwassen leeftijd is, dat soms slaapt en het deeg voor de geiten laat liggen.' Op die dag beklom Allah's Boodschapper (ﷺ) de preekstoel en verzocht dat iemand hem zou ondersteunen in het straffen van `Abdullah bin Ubai bin Salul. Allah's Boodschapper zei: 'Wie zal mij ondersteunen om die persoon (`Abdullah bin Ubai bin Salul) te straffen, die mij heeft gekwetst door de reputatie van mijn familie te beschuldigen? Bij Allah, ik weet niets over mijn familie dan het goede, en ze hebben een persoon beschuldigd over wie ik niets weet dan het goede, en hij is nooit in mijn huis geweest behalve in mijn gezelschap.' Sa`d bin Mu`adh stond op en zei: 'O Allah's Boodschapper (ﷺ)! Bij Allah, ik zal je ervan verlossen. Als die man uit de stam van de Aus is, dan zullen we zijn hoofd afhakken, en als hij van onze broeders, de Khazraj, is, dan geef ons het bevel, en wij zullen je bevel uitvoeren.' Daarop stond Sa`d bin 'Ubada op, de leider van de Khazraj en vóór dit incident was hij een vroom man, gemotiveerd door zijn ijver voor zijn stam en zei: 'Bij Allah, je hebt gelogen; je kunt hem niet doden, en je zult hem nooit kunnen doden.' Daarop stond Usaid bin Al-Hudair op en zei (tegen Sa`d bin 'Ubada): 'Bij Allah! Jij bent een leugenaar. Bij Allah, wij zullen hem doden; en jij bent een hypocriet, die de hypocrieten verdedigt.' Op dit moment werden de twee stammen van de Aus en Khazraj opgewonden en stonden op het op elkaar te bevechten, terwijl Allah's Boodschapper (ﷺ) op de preekstoel stond. Hij stapte af en kalmeerde hen totdat ze stil werden en hij bleef stil. Die dag bleef ik zo veel huilen dat noch mijn tranen stopten, noch kon ik slapen. 's Ochtends waren mijn ouders bij mij en ik had twee nachten en een dag gehuild, totdat ik dacht dat mijn lever zou barsten van het huilen. Terwijl ze bij me zaten en ik huilde, vroeg een Ansari-vrouw om mijn toestemming om binnen te komen, en ik liet haar binnen. Ze ging zitten en begon met mij te huilen. Terwijl we in deze toestand waren, kwam Allah's Boodschapper (ﷺ) en ging zitten, en hij had sinds de dag dat ze de beschuldiging hadden verzonnen nooit bij mij gezeten. Geen openbaring over mijn zaak kwam bij hem binnen voor een maand. Hij reciteerde Tashah-hud (namelijk: Niemand heeft het recht om aanbeden te worden behalve Allah en Muhammad is Zijn Boodschapper) en zei toen: 'O `Aisha! Ik ben geïnformeerd over jou; als je onschuldig bent, dan zal Allah snel je onschuld openbaren, en als je een zonde hebt begaan, dan berouw je tot Allah en vraag je Hem om vergeving, want wanneer iemand zijn zonde belijdt en Allah om vergeving vraagt, accepteert Allah zijn berouw.' Toen Allah's Boodschapper (ﷺ) zijn toespraak beëindigde, stopten mijn tranen volledig en er bleef niet eens een druppel over. Ik vroeg mijn vader om namens mij te antwoorden op Allah's Boodschapper (ﷺ). Mijn vader zei: 'Bij Allah, ik weet niet wat ik tegen Allah's Boodschapper (ﷺ) moet zeggen.' Ik zei tegen mijn moeder: 'Praat namens mij tegen Allah's Boodschapper (ﷺ).' Ze zei: 'Bij Allah, ik weet niet wat ik tegen Allah's Boodschapper (ﷺ) moet zeggen. Ik was een jong meisje en had niet veel kennis van de Qur'an. Ik zei: 'Ik weet, bij Allah, dat jij hebt geluisterd naar wat mensen zeggen en dat dat in je gedachten is geplant en je het als waarheid hebt aangenomen. Nu, als ik je vertel dat ik onschuldig ben en Allah weet dat ik onschuldig ben, dan zou je me niet geloven en als ik je ten onrechte biecht dat ik schuldig ben, en Allah weet dat ik onschuldig ben, dan zou je me geloven. Bij Allah, ik vergelijk mijn situatie niet met die van jou behalve met die van Jozefs vader (namelijk Jakob), die zei: 'Dus (voor mij) is geduld het meest passend tegen datgene wat je beweert en het is Allah (Alleen) wiens hulp gezocht kan worden.' Toen keerde ik me naar de andere kant van mijn bed in de hoop dat Allah mijn onschuld zou bewijzen. Bij Allah, ik dacht nooit dat Allah Openbaring zou openbaren in mijn zaak, omdat ik mezelf te onwaardig vond om in de Heilige Qur'an genoemd te worden. Ik had gehoopt dat Allah's Boodschapper (ﷺ) misschien een droom zou hebben waarin Allah mijn onschuld zou bewijzen. Bij Allah, Allah's Boodschapper stond niet op en niemand verliet het huis voordat de Openbaring tot Allah's Boodschapper kwam. Dus overkwam hem dezelfde toestand die hem gewoonlijk overkwam bij inspiratie door Allah. Hij zweette zo erg dat de druppels zweet als parels vielen, hoewel het een (koud) winterdag was. Toen die toestand van Allah's Boodschapper (ﷺ) voorbij was, glimlachte hij en het eerste woord dat hij zei was: `Aisha! Dank Allah, want Allah heeft je onschuld verklaard.' Mijn moeder zei dat ik naar Allah's Boodschapper (ﷺ) moest gaan. Ik antwoordde: 'Bij Allah, ik ga niet naar hem toe en ik zal niet danken dan Allah.' Toen openbaarde Allah: "Voorwaar! Zij die de laster verspreidden, zijn een bende onder jullie..." (24.11) Toen Allah mijn onschuld verklaarde, zei Abu Bakr, die Mistah bin Uthatha voorzag omdat hij zijn verwant was,: 'Bij Allah, ik zal Mistah nooit meer iets geven vanwege wat hij over Aisha zei.' Maar Allah openbaarde later: -- "En laat niet degenen die goed en welgesteld onder jullie zijn, zweren niet te helpen bij het ondersteunen van hun verwanten, degenen in nood en degenen die hun huizen verlieten in Allahs Weg. Laat hen vergeven en over het hoofd zien. Wil je niet dat Allah jou vergeeft? Voorwaar! Allah is de Meest Vergevingsgezinde, de Meest Barmhartige." (24.22) Daarna zei Abu Bakr: 'Ja! Bij Allah! Ik vind dat Allah mij moet vergeven,' en hervatte het helpen van Mistah, zoals hij daarvoor deed. Allah's Boodschapper (ﷺ) vroeg ook Zainab bint Jahsh (de vrouw van de Profeet) over mij te zeggen: 'Wat weet je en wat heb je gezien?' Zij antwoordde: 'O Allah's Boodschapper (ﷺ)! Ik onthoud me van beweringen over horen of zien wat ik niet heb gehoord of gezien. Bij Allah, ik weet niets dan het goede over Aisha.' Aisha voegde er verder aan toe: 'Zainab was met mij concurrent in haar schoonheid en de liefde van de Profeet, maar Allah beschermde haar (tegen kwaadaardigheid), want zij had vroomheid.'

Vertaling en uitleg door Khutba World, vertaald vanuit het Arabisch.

Kernboodschap

Aisha werd door Allah vrijgesproken van laster en haar eer werd beschermd.

Achtergrond & aanleiding

De hadith beschrijft de lasteraffaire rond Aisha na een reis met de Profeet ﷺ. Koranverzen 24:11–20 verklaarden haar onschuldig; vers 24:22 riep Abu Bakr op Mistah opnieuw te steunen en hem te vergeven.

Moeilijke woorden uitgelegd
ifk

Een ernstige, verzonnen beschuldiging of laster.

loting

Een eerlijke manier om te bepalen welke vrouw de Profeet ﷺ op reis vergezelde.

tawbah

Oprecht berouw tonen, Allah om vergeving vragen en van de zonde terugkeren.

Wat geleerden eruit halen

Klassieke geleerden benadrukken dat eer en kuisheid niet met onbewezen geruchten mogen worden aangetast. De Koranische behandeling van de lasteraffaire onderstreept de plicht om beschuldigingen zorgvuldig te toetsen en laster niet door te vertellen. Zij wijzen ook op Abu Bakrs vergeving en hervatte hulp aan Mistah als voorbeeld van edelmoedigheid. De loting tussen de echtgenotes geldt als een rechtvaardige manier om een reisgenoot te kiezen.

Lessen voor vandaag
  1. Deel een beschuldiging niet voordat je de feiten zorgvuldig hebt gecontroleerd.
  2. Wanneer iemand je eer aantast, zoek steun bij betrouwbare mensen en reageer zonder de zaak verder te laten escaleren.
  3. Overweeg vergeving en herstel van hulp wanneer iemand berouw toont en je hoopt op Allahs vergeving.
De 6 kringen

Wat deze overlevering betekent van innerlijk naar samenleving — tik op een kring om te openen.

الْحَدِيثُ الشَّرِيفُ

Elke dag een hadith, in jouw taal

De app geeft je dagelijks een hadith met uitleg, ook als widget op je telefoon. Gratis te gebruiken.