Inleiding · Sahih al-Bukhari

Sahih al-Bukhari, hadith 2731

Overgeleverd door Al-Miswar ibn Makhrama. Arabische tekst met eigen vertaling en uitleg.

Sahih (betrouwbaar)Boek: Inleiding
صحيح البخاري
Wie vertelde het?

Overgeleverd door Al-Miswar ibn Makhrama

Sahih (betrouwbaar)

Sahih al-Bukhari geldt als geheel als betrouwbaar.

De overlevering

Arabische tekst

حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ، قَالَ أَخْبَرَنِي الزُّهْرِيُّ، قَالَ أَخْبَرَنِي عُرْوَةُ بْنُ الزُّبَيْرِ، عَنِ الْمِسْوَرِ بْنِ مَخْرَمَةَ، وَمَرْوَانَ، يُصَدِّقُ كُلُّ وَاحِدٍ مِنْهُمَا حَدِيثَ صَاحِبِهِ قَالَ خَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم زَمَنَ الْحُدَيْبِيَةِ، حَتَّى كَانُوا بِبَعْضِ الطَّرِيقِ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ إِنَّ خَالِدَ بْنَ الْوَلِيدِ بِالْغَمِيمِ فِي خَيْلٍ لِقُرَيْشٍ طَلِيعَةً فَخُذُوا ذَاتَ الْيَمِينِ ‏"‏‏.‏ فَوَاللَّهِ مَا شَعَرَ بِهِمْ خَالِدٌ حَتَّى إِذَا هُمْ بِقَتَرَةِ الْجَيْشِ، فَانْطَلَقَ يَرْكُضُ نَذِيرًا لِقُرَيْشٍ، وَسَارَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم حَتَّى إِذَا كَانَ بِالثَّنِيَّةِ الَّتِي يُهْبَطُ عَلَيْهِمْ مِنْهَا، بَرَكَتْ بِهِ رَاحِلَتُهُ‏.‏ فَقَالَ النَّاسُ حَلْ حَلْ‏.‏ فَأَلَحَّتْ، فَقَالُوا خَلأَتِ الْقَصْوَاءُ، خَلأَتِ الْقَصْوَاءُ‏.‏ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ مَا خَلأَتِ الْقَصْوَاءُ، وَمَا ذَاكَ لَهَا بِخُلُقٍ، وَلَكِنْ حَبَسَهَا حَابِسُ الْفِيلِ، ثُمَّ قَالَ وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لاَ يَسْأَلُونِي خُطَّةً يُعَظِّمُونَ فِيهَا حُرُمَاتِ اللَّهِ إِلاَّ أَعْطَيْتُهُمْ إِيَّاهَا ‏"‏‏.‏ ثُمَّ زَجَرَهَا فَوَثَبَتْ، قَالَ فَعَدَلَ عَنْهُمْ حَتَّى نَزَلَ بِأَقْصَى الْحُدَيْبِيَةِ، عَلَى ثَمَدٍ قَلِيلِ الْمَاءِ يَتَبَرَّضُهُ النَّاسُ تَبَرُّضًا، فَلَمْ يُلَبِّثْهُ النَّاسُ حَتَّى نَزَحُوهُ، وَشُكِيَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم الْعَطَشُ، فَانْتَزَعَ سَهْمًا مِنْ كِنَانَتِهِ، ثُمَّ أَمَرَهُمْ أَنْ يَجْعَلُوهُ فِيهِ، فَوَاللَّهِ مَا زَالَ يَجِيشُ لَهُمْ بِالرِّيِّ حَتَّى صَدَرُوا عَنْهُ، فَبَيْنَمَا هُمْ كَذَلِكَ، إِذْ جَاءَ بُدَيْلُ بْنُ وَرْقَاءَ الْخُزَاعِيُّ فِي نَفَرٍ مِنْ قَوْمِهِ مِنْ خُزَاعَةَ، وَكَانُوا عَيْبَةَ نُصْحِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْ أَهْلِ تِهَامَةَ، فَقَالَ إِنِّي تَرَكْتُ كَعْبَ بْنَ لُؤَىٍّ وَعَامِرَ بْنَ لُؤَىٍّ نَزَلُوا أَعْدَادَ مِيَاهِ الْحُدَيْبِيَةِ، وَمَعَهُمُ الْعُوذُ الْمَطَافِيلُ، وَهُمْ مُقَاتِلُوكَ وَصَادُّوكَ عَنِ الْبَيْتِ‏.‏ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ إِنَّا لَمْ نَجِئْ لِقِتَالِ أَحَدٍ، وَلَكِنَّا جِئْنَا مُعْتَمِرِينَ، وَإِنَّ قُرَيْشًا قَدْ نَهِكَتْهُمُ الْحَرْبُ، وَأَضَرَّتْ بِهِمْ، فَإِنْ شَاءُوا مَادَدْتُهُمْ مُدَّةً، وَيُخَلُّوا بَيْنِي وَبَيْنَ النَّاسِ، فَإِنْ أَظْهَرْ فَإِنْ شَاءُوا أَنْ يَدْخُلُوا فِيمَا دَخَلَ فِيهِ النَّاسُ فَعَلُوا، وَإِلاَّ فَقَدْ جَمُّوا، وَإِنْ هُمْ أَبَوْا فَوَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ، لأُقَاتِلَنَّهُمْ عَلَى أَمْرِي هَذَا حَتَّى تَنْفَرِدَ سَالِفَتِي، وَلَيُنْفِذَنَّ اللَّهُ أَمْرَهُ ‏"‏‏.‏ فَقَالَ بُدَيْلٌ سَأُبَلِّغُهُمْ مَا تَقُولُ‏.‏ قَالَ فَانْطَلَقَ حَتَّى أَتَى قُرَيْشًا قَالَ إِنَّا قَدْ جِئْنَاكُمْ مِنْ هَذَا الرَّجُلِ، وَسَمِعْنَاهُ يَقُولُ قَوْلاً، فَإِنْ شِئْتُمْ أَنْ نَعْرِضَهُ عَلَيْكُمْ فَعَلْنَا، فَقَالَ سُفَهَاؤُهُمْ لاَ حَاجَةَ لَنَا أَنْ تُخْبِرَنَا عَنْهُ بِشَىْءٍ‏.‏ وَقَالَ ذَوُو الرَّأْىِ مِنْهُمْ هَاتِ مَا سَمِعْتَهُ يَقُولُ‏.‏ قَالَ سَمِعْتُهُ يَقُولُ كَذَا وَكَذَا، فَحَدَّثَهُمْ بِمَا قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم‏.‏ فَقَامَ عُرْوَةُ بْنُ مَسْعُودٍ فَقَالَ أَىْ قَوْمِ أَلَسْتُمْ بِالْوَالِدِ قَالُوا بَلَى‏.‏ قَالَ أَوَلَسْتُ بِالْوَلَدِ قَالُوا بَلَى‏.‏ قَالَ فَهَلْ تَتَّهِمُونِي‏.‏ قَالُوا لاَ‏.‏ قَالَ أَلَسْتُمْ تَعْلَمُونَ أَنِّي اسْتَنْفَرْتُ أَهْلَ عُكَاظٍ، فَلَمَّا بَلَّحُوا عَلَىَّ جِئْتُكُمْ بِأَهْلِي وَوَلَدِي وَمَنْ أَطَاعَنِي قَالُوا بَلَى‏.‏ قَالَ فَإِنَّ هَذَا قَدْ عَرَضَ لَكُمْ خُطَّةَ رُشْدٍ، اقْبَلُوهَا وَدَعُونِي آتِهِ‏.‏ قَالُوا ائْتِهِ‏.‏ فَأَتَاهُ فَجَعَلَ يُكَلِّمُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم نَحْوًا مِنْ قَوْلِهِ لِبُدَيْلٍ، فَقَالَ عُرْوَةُ عِنْدَ ذَلِكَ أَىْ مُحَمَّدُ، أَرَأَيْتَ إِنِ اسْتَأْصَلْتَ أَمْرَ قَوْمِكَ هَلْ سَمِعْتَ بِأَحَدٍ مِنَ الْعَرَبِ اجْتَاحَ أَهْلَهُ قَبْلَكَ وَإِنْ تَكُنِ الأُخْرَى، فَإِنِّي وَاللَّهِ لأَرَى وُجُوهًا، وَإِنِّي لأَرَى أَوْشَابًا مِنَ النَّاسِ خَلِيقًا أَنْ يَفِرُّوا وَيَدَعُوكَ‏.‏ فَقَالَ لَهُ أَبُو بَكْرٍ امْصُصْ بَظْرَ اللاَّتِ، أَنَحْنُ نَفِرُّ عَنْهُ وَنَدَعُهُ فَقَالَ مَنْ ذَا قَالُوا أَبُو بَكْرٍ‏.‏ قَالَ أَمَا وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لَوْلاَ يَدٌ كَانَتْ لَكَ عِنْدِي لَمْ أَجْزِكَ بِهَا لأَجَبْتُكَ‏.‏ قَالَ وَجَعَلَ يُكَلِّمُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَكُلَّمَا تَكَلَّمَ أَخَذَ بِلِحْيَتِهِ، وَالْمُغِيرَةُ بْنُ شُعْبَةَ قَائِمٌ عَلَى رَأْسِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَمَعَهُ السَّيْفُ وَعَلَيْهِ الْمِغْفَرُ، فَكُلَّمَا أَهْوَى عُرْوَةُ بِيَدِهِ إِلَى لِحْيَةِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم ضَرَبَ يَدَهُ بِنَعْلِ السَّيْفِ، وَقَالَ لَهُ أَخِّرْ يَدَكَ عَنْ لِحْيَةِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم‏.‏ فَرَفَعَ عُرْوَةُ رَأْسَهُ فَقَالَ مَنْ هَذَا قَالُوا الْمُغِيرَةُ بْنُ شُعْبَةَ‏.‏ فَقَالَ أَىْ غُدَرُ، أَلَسْتُ أَسْعَى فِي غَدْرَتِكَ وَكَانَ الْمُغِيرَةُ صَحِبَ قَوْمًا فِي الْجَاهِلِيَّةِ، فَقَتَلَهُمْ، وَأَخَذَ أَمْوَالَهُمْ، ثُمَّ جَاءَ فَأَسْلَمَ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ أَمَّا الإِسْلاَمَ فَأَقْبَلُ، وَأَمَّا الْمَالَ فَلَسْتُ مِنْهُ فِي شَىْءٍ ‏"‏‏.‏ ثُمَّ إِنَّ عُرْوَةَ جَعَلَ يَرْمُقُ أَصْحَابَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم بِعَيْنَيْهِ‏.‏ قَالَ فَوَاللَّهِ مَا تَنَخَّمَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم نُخَامَةً إِلاَّ وَقَعَتْ فِي كَفِّ رَجُلٍ مِنْهُمْ فَدَلَكَ بِهَا وَجْهَهُ وَجِلْدَهُ، وَإِذَا أَمَرَهُمُ ابْتَدَرُوا أَمْرَهُ، وَإِذَا تَوَضَّأَ كَادُوا يَقْتَتِلُونَ عَلَى وَضُوئِهِ، وَإِذَا تَكَلَّمَ خَفَضُوا أَصْوَاتَهُمْ عِنْدَهُ، وَمَا يُحِدُّونَ إِلَيْهِ النَّظَرَ تَعْظِيمًا لَهُ، فَرَجَعَ عُرْوَةُ إِلَى أَصْحَابِهِ، فَقَالَ أَىْ قَوْمِ، وَاللَّهِ لَقَدْ وَفَدْتُ عَلَى الْمُلُوكِ، وَوَفَدْتُ عَلَى قَيْصَرَ وَكِسْرَى وَالنَّجَاشِيِّ وَاللَّهِ إِنْ رَأَيْتُ مَلِكًا قَطُّ، يُعَظِّمُهُ أَصْحَابُهُ مَا يُعَظِّمُ أَصْحَابُ مُحَمَّدٍ صلى الله عليه وسلم مُحَمَّدًا، وَاللَّهِ إِنْ تَنَخَّمَ نُخَامَةً إِلاَّ وَقَعَتْ فِي كَفِّ رَجُلٍ مِنْهُمْ، فَدَلَكَ بِهَا وَجْهَهُ وَجِلْدَهُ، وَإِذَا أَمَرَهُمُ ابْتَدَرُوا أَمْرَهُ وَإِذَا تَوَضَّأَ كَادُوا يَقْتَتِلُونَ عَلَى وَضُوئِهِ، وَإِذَا تَكَلَّمَ خَفَضُوا أَصْوَاتَهُمْ عِنْدَهُ، وَمَا يُحِدُّونَ إِلَيْهِ النَّظَرَ تَعْظِيمًا لَهُ، وَإِنَّهُ قَدْ عَرَضَ عَلَيْكُمْ خُطَّةَ رُشْدٍ، فَاقْبَلُوهَا‏.‏ فَقَالَ رَجُلٌ مِنْ بَنِي كِنَانَةَ دَعُونِي آتِهِ‏.‏ فَقَالُوا ائْتِهِ‏.‏ فَلَمَّا أَشْرَفَ عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَأَصْحَابِهِ، قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ هَذَا فُلاَنٌ، وَهْوَ مِنْ قَوْمٍ يُعَظِّمُونَ الْبُدْنَ فَابْعَثُوهَا لَهُ ‏"‏‏.‏ فَبُعِثَتْ لَهُ وَاسْتَقْبَلَهُ النَّاسُ يُلَبُّونَ، فَلَمَّا رَأَى ذَلِكَ قَالَ سُبْحَانَ اللَّهِ مَا يَنْبَغِي لِهَؤُلاَءِ أَنْ يُصَدُّوا عَنِ الْبَيْتِ، فَلَمَّا رَجَعَ إِلَى أَصْحَابِهِ قَالَ رَأَيْتُ الْبُدْنَ قَدْ قُلِّدَتْ وَأُشْعِرَتْ، فَمَا أَرَى أَنْ يُصَدُّوا عَنِ الْبَيْتِ‏.‏ فَقَامَ رَجُلٌ مِنْهُمْ يُقَالُ لَهُ مِكْرَزُ بْنُ حَفْصٍ‏.‏ فَقَالَ دَعُونِي آتِهِ‏.‏ فَقَالُوا ائْتِهِ‏.‏ فَلَمَّا أَشْرَفَ عَلَيْهِمْ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ هَذَا مِكْرَزٌ وَهْوَ رَجُلٌ فَاجِرٌ ‏"‏‏.‏ فَجَعَلَ يُكَلِّمُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم، فَبَيْنَمَا هُوَ يُكَلِّمُهُ إِذْ جَاءَ سُهَيْلُ بْنُ عَمْرٍو‏.‏ قَالَ مَعْمَرٌ فَأَخْبَرَنِي أَيُّوبُ عَنْ عِكْرِمَةَ، أَنَّهُ لَمَّا جَاءَ سُهَيْلُ بْنُ عَمْرٍو قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ لَقَدْ سَهُلَ لَكُمْ مِنْ أَمْرِكُمْ ‏"‏‏.‏ قَالَ مَعْمَرٌ قَالَ الزُّهْرِيُّ فِي حَدِيثِهِ فَجَاءَ سُهَيْلُ بْنُ عَمْرٍو فَقَالَ هَاتِ، اكْتُبْ بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ كِتَابًا، فَدَعَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم الْكَاتِبَ، فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ ‏"‏‏.‏ قَالَ سُهَيْلٌ أَمَّا الرَّحْمَنُ فَوَاللَّهِ مَا أَدْرِي مَا هُوَ وَلَكِنِ اكْتُبْ بِاسْمِكَ اللَّهُمَّ‏.‏ كَمَا كُنْتَ تَكْتُبُ‏.‏ فَقَالَ الْمُسْلِمُونَ وَاللَّهِ لاَ نَكْتُبُهَا إِلاَّ بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ‏.‏ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ اكْتُبْ بِاسْمِكَ اللَّهُمَّ ‏"‏‏.‏ ثُمَّ قَالَ ‏"‏ هَذَا مَا قَاضَى عَلَيْهِ مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ ‏"‏‏.‏ فَقَالَ سُهَيْلٌ وَاللَّهِ لَوْ كُنَّا نَعْلَمُ أَنَّكَ رَسُولُ اللَّهِ مَا صَدَدْنَاكَ عَنِ الْبَيْتِ وَلاَ قَاتَلْنَاكَ، وَلَكِنِ اكْتُبْ مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ‏.‏ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ وَاللَّهِ إِنِّي لَرَسُولُ اللَّهِ وَإِنْ كَذَّبْتُمُونِي‏.‏ اكْتُبْ مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ ‏"‏‏.‏ قَالَ الزُّهْرِيُّ وَذَلِكَ لِقَوْلِهِ ‏"‏ لاَ يَسْأَلُونِي خُطَّةً يُعَظِّمُونَ فِيهَا حُرُمَاتِ اللَّهِ إِلاَّ أَعْطَيْتُهُمْ إِيَّاهَا ‏"‏‏.‏ فَقَالَ لَهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ عَلَى أَنْ تُخَلُّوا بَيْنَنَا وَبَيْنَ الْبَيْتِ فَنَطُوفَ بِهِ ‏"‏‏.‏ فَقَالَ سُهَيْلٌ وَاللَّهِ لاَ تَتَحَدَّثُ الْعَرَبُ أَنَّا أُخِذْنَا ضُغْطَةً وَلَكِنْ ذَلِكَ مِنَ الْعَامِ الْمُقْبِلِ فَكَتَبَ‏.‏ فَقَالَ سُهَيْلٌ وَعَلَى أَنَّهُ لاَ يَأْتِيكَ مِنَّا رَجُلٌ، وَإِنْ كَانَ عَلَى دِينِكَ، إِلاَّ رَدَدْتَهُ إِلَيْنَا‏.‏ قَالَ الْمُسْلِمُونَ سُبْحَانَ اللَّهِ كَيْفَ يُرَدُّ إِلَى الْمُشْرِكِينَ وَقَدْ جَاءَ مُسْلِمًا فَبَيْنَمَا هُمْ كَذَلِكَ إِذْ دَخَلَ أَبُو جَنْدَلِ بْنُ سُهَيْلِ بْنِ عَمْرٍو يَرْسُفُ فِي قُيُودِهِ، وَقَدْ خَرَجَ مِنْ أَسْفَلِ مَكَّةَ، حَتَّى رَمَى بِنَفْسِهِ بَيْنَ أَظْهُرِ الْمُسْلِمِينَ‏.‏ فَقَالَ سُهَيْلٌ هَذَا يَا مُحَمَّدُ أَوَّلُ مَا أُقَاضِيكَ عَلَيْهِ أَنْ تَرُدَّهُ إِلَىَّ‏.‏ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ إِنَّا لَمْ نَقْضِ الْكِتَابَ بَعْدُ ‏"‏‏.‏ قَالَ فَوَاللَّهِ إِذًا لَمْ أُصَالِحْكَ عَلَى شَىْءٍ أَبَدًا‏.‏ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ فَأَجِزْهُ لِي ‏"‏‏.‏ قَالَ مَا أَنَا بِمُجِيزِهِ لَكَ‏.‏ قَالَ ‏"‏ بَلَى، فَافْعَلْ ‏"‏‏.‏ قَالَ مَا أَنَا بِفَاعِلٍ‏.‏ قَالَ مِكْرَزٌ بَلْ قَدْ أَجَزْنَاهُ لَكَ‏.‏ قَالَ أَبُو جَنْدَلٍ أَىْ مَعْشَرَ الْمُسْلِمِينَ، أُرَدُّ إِلَى الْمُشْرِكِينَ وَقَدْ جِئْتُ مُسْلِمًا أَلاَ تَرَوْنَ مَا قَدْ لَقِيتُ وَكَانَ قَدْ عُذِّبَ عَذَابًا شَدِيدًا فِي اللَّهِ‏.‏ قَالَ فَقَالَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ فَأَتَيْتُ نَبِيَّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقُلْتُ أَلَسْتَ نَبِيَّ اللَّهِ حَقًّا قَالَ ‏"‏ بَلَى ‏"‏‏.‏ قُلْتُ أَلَسْنَا عَلَى الْحَقِّ وَعَدُوُّنَا عَلَى الْبَاطِلِ قَالَ ‏"‏ بَلَى ‏"‏‏.‏ قُلْتُ فَلِمَ نُعْطِي الدَّنِيَّةَ فِي دِينِنَا إِذًا قَالَ ‏"‏ إِنِّي رَسُولُ اللَّهِ، وَلَسْتُ أَعْصِيهِ وَهْوَ نَاصِرِي ‏"‏‏.‏ قُلْتُ أَوَلَيْسَ كُنْتَ تُحَدِّثُنَا أَنَّا سَنَأْتِي الْبَيْتَ فَنَطُوفُ بِهِ قَالَ ‏"‏ بَلَى، فَأَخْبَرْتُكَ أَنَّا نَأْتِيهِ الْعَامَ ‏"‏‏.‏ قَالَ قُلْتُ لاَ‏.‏ قَالَ ‏"‏ فَإِنَّكَ آتِيهِ وَمُطَّوِّفٌ بِهِ ‏"‏‏.‏ قَالَ فَأَتَيْتُ أَبَا بَكْرٍ فَقُلْتُ يَا أَبَا بَكْرٍ، أَلَيْسَ هَذَا نَبِيَّ اللَّهِ حَقًّا قَالَ بَلَى‏.‏ قُلْتُ أَلَسْنَا عَلَى الْحَقِّ وَعَدُوُّنَا عَلَى الْبَاطِلِ قَالَ بَلَى‏.‏ قُلْتُ فَلِمَ نُعْطِي الدَّنِيَّةَ فِي دِينِنَا إِذًا قَالَ أَيُّهَا الرَّجُلُ، إِنَّهُ لَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَلَيْسَ يَعْصِي رَبَّهُ وَهْوَ نَاصِرُهُ، فَاسْتَمْسِكْ بِغَرْزِهِ، فَوَاللَّهِ إِنَّهُ عَلَى الْحَقِّ‏.‏ قُلْتُ أَلَيْسَ كَانَ يُحَدِّثُنَا أَنَّا سَنَأْتِي الْبَيْتَ وَنَطُوفُ بِهِ قَالَ بَلَى، أَفَأَخْبَرَكَ أَنَّكَ تَأْتِيهِ الْعَامَ قُلْتُ لاَ‏.‏ قَالَ فَإِنَّكَ آتِيهِ وَمُطَّوِّفٌ بِهِ‏.‏ قَالَ الزُّهْرِيِّ قَالَ عُمَرُ فَعَمِلْتُ لِذَلِكَ أَعْمَالاً‏.‏ قَالَ فَلَمَّا فَرَغَ مِنْ قَضِيَّةِ الْكِتَابِ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لأَصْحَابِهِ ‏"‏ قُومُوا فَانْحَرُوا، ثُمَّ احْلِقُوا ‏"‏‏.‏ قَالَ فَوَاللَّهِ مَا قَامَ مِنْهُمْ رَجُلٌ حَتَّى قَالَ ذَلِكَ ثَلاَثَ مَرَّاتٍ، فَلَمَّا لَمْ يَقُمْ مِنْهُمْ أَحَدٌ دَخَلَ عَلَى أُمِّ سَلَمَةَ، فَذَكَرَ لَهَا مَا لَقِيَ مِنَ النَّاسِ‏.‏ فَقَالَتْ أُمُّ سَلَمَةَ يَا نَبِيَّ اللَّهِ، أَتُحِبُّ ذَلِكَ اخْرُجْ ثُمَّ لاَ تُكَلِّمْ أَحَدًا مِنْهُمْ كَلِمَةً حَتَّى تَنْحَرَ بُدْنَكَ، وَتَدْعُوَ حَالِقَكَ فَيَحْلِقَكَ‏.‏ فَخَرَجَ فَلَمْ يُكَلِّمْ أَحَدًا مِنْهُمْ، حَتَّى فَعَلَ ذَلِكَ نَحَرَ بُدْنَهُ، وَدَعَا حَالِقَهُ فَحَلَقَهُ‏.‏ فَلَمَّا رَأَوْا ذَلِكَ، قَامُوا فَنَحَرُوا، وَجَعَلَ بَعْضُهُمْ يَحْلِقُ بَعْضًا، حَتَّى كَادَ بَعْضُهُمْ يَقْتُلُ بَعْضًا غَمًّا، ثُمَّ جَاءَهُ نِسْوَةٌ مُؤْمِنَاتٌ فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى ‏{‏يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِذَا جَاءَكُمُ الْمُؤْمِنَاتُ مُهَاجِرَاتٍ فَامْتَحِنُوهُنَّ‏}‏ حَتَّى بَلَغَ ‏{‏بِعِصَمِ الْكَوَافِرِ‏}‏ فَطَلَّقَ عُمَرُ يَوْمَئِذٍ امْرَأَتَيْنِ كَانَتَا لَهُ فِي الشِّرْكِ، فَتَزَوَّجَ إِحْدَاهُمَا مُعَاوِيَةُ بْنُ أَبِي سُفْيَانَ، وَالأُخْرَى صَفْوَانُ بْنُ أُمَيَّةَ، ثُمَّ رَجَعَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم إِلَى الْمَدِينَةِ، فَجَاءَهُ أَبُو بَصِيرٍ ـ رَجُلٌ مِنْ قُرَيْشٍ ـ وَهْوَ مُسْلِمٌ فَأَرْسَلُوا فِي طَلَبِهِ رَجُلَيْنِ، فَقَالُوا الْعَهْدَ الَّذِي جَعَلْتَ لَنَا‏.‏ فَدَفَعَهُ إِلَى الرَّجُلَيْنِ، فَخَرَجَا بِهِ حَتَّى بَلَغَا ذَا الْحُلَيْفَةِ، فَنَزَلُوا يَأْكُلُونَ مِنْ تَمْرٍ لَهُمْ، فَقَالَ أَبُو بَصِيرٍ لأَحَدِ الرَّجُلَيْنِ وَاللَّهِ إِنِّي لأَرَى سَيْفَكَ هَذَا يَا فُلاَنُ جَيِّدًا‏.‏ فَاسْتَلَّهُ الآخَرُ فَقَالَ أَجَلْ، وَاللَّهِ إِنَّهُ لَجَيِّدٌ، لَقَدْ جَرَّبْتُ بِهِ ثُمَّ جَرَّبْتُ‏.‏ فَقَالَ أَبُو بَصِيرٍ أَرِنِي أَنْظُرْ إِلَيْهِ، فَأَمْكَنَهُ مِنْهُ، فَضَرَبَهُ حَتَّى بَرَدَ، وَفَرَّ الآخَرُ، حَتَّى أَتَى الْمَدِينَةَ، فَدَخَلَ الْمَسْجِدَ يَعْدُو‏.‏ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حِينَ رَآهُ ‏"‏ لَقَدْ رَأَى هَذَا ذُعْرًا ‏"‏‏.‏ فَلَمَّا انْتَهَى إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ قُتِلَ وَاللَّهِ صَاحِبِي وَإِنِّي لَمَقْتُولٌ، فَجَاءَ أَبُو بَصِيرٍ فَقَالَ يَا نَبِيَّ اللَّهِ، قَدْ وَاللَّهِ أَوْفَى اللَّهُ ذِمَّتَكَ، قَدْ رَدَدْتَنِي إِلَيْهِمْ ثُمَّ أَنْجَانِي اللَّهُ مِنْهُمْ‏.‏ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ وَيْلُ أُمِّهِ مِسْعَرَ حَرْبٍ، لَوْ كَانَ لَهُ أَحَدٌ ‏"‏‏.‏ فَلَمَّا سَمِعَ ذَلِكَ عَرَفَ أَنَّهُ سَيَرُدُّهُ إِلَيْهِمْ، فَخَرَجَ حَتَّى أَتَى سِيفَ الْبَحْرِ‏.‏ قَالَ وَيَنْفَلِتُ مِنْهُمْ أَبُو جَنْدَلِ بْنُ سُهَيْلٍ، فَلَحِقَ بِأَبِي بَصِيرٍ، فَجَعَلَ لاَ يَخْرُجُ مِنْ قُرَيْشٍ رَجُلٌ قَدْ أَسْلَمَ إِلاَّ لَحِقَ بِأَبِي بَصِيرٍ، حَتَّى اجْتَمَعَتْ مِنْهُمْ عِصَابَةٌ، فَوَاللَّهِ مَا يَسْمَعُونَ بِعِيرٍ خَرَجَتْ لِقُرَيْشٍ إِلَى الشَّأْمِ إِلاَّ اعْتَرَضُوا لَهَا، فَقَتَلُوهُمْ، وَأَخَذُوا أَمْوَالَهُمْ، فَأَرْسَلَتْ قُرَيْشٌ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم تُنَاشِدُهُ بِاللَّهِ وَالرَّحِمِ لَمَّا أَرْسَلَ، فَمَنْ أَتَاهُ فَهْوَ آمِنٌ، فَأَرْسَلَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم إِلَيْهِمْ، فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى ‏{‏وَهُوَ الَّذِي كَفَّ أَيْدِيَهُمْ عَنْكُمْ وَأَيْدِيَكُمْ عَنْهُمْ بِبَطْنِ مَكَّةَ مِنْ بَعْدِ أَنْ أَظْفَرَكُمْ عَلَيْهِمْ‏}‏ حَتَّى بَلَغَ ‏{‏الْحَمِيَّةَ حَمِيَّةَ الْجَاهِلِيَّةِ‏}‏ وَكَانَتْ حَمِيَّتُهُمْ أَنَّهُمْ لَمْ يُقِرُّوا أَنَّهُ نَبِيُّ اللَّهِ، وَلَمْ يُقِرُّوا بِبِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ، وَحَالُوا بَيْنَهُمْ وَبَيْنَ الْبَيْتِ‏.‏

Vertaling

Abdullah ibn Mohammed heeft mij overgeleverd, Abd ar-Razzaq heeft ons overgeleverd, Ma'mar heeft ons bericht, die zei: Az-Zuhri heeft mij bericht, die zei: Urwa ibn az-Zubair heeft mij bericht, van Al-Miswar ibn Makhrama en Marwan, waarbij de een het verhaal van de ander bevestigt. Hij zei: De Boodschapper van Allah ﷺ vertrok ten tijde van Al-Hudaibiya, totdat zij een deel van de weg hadden afgelegd. De Profeet ﷺ zei:

"Khalid ibn al-Walid bevindt zich met de cavalerie van de Qoeraisj als voorhoede in Al-Ghamim, dus neem de weg aan de rechterkant." Bij Allah, Khalid merkte hen niet op totdat het stof van het leger hem bereikte; daarop rende hij terug om de Qoeraisj te waarschuwen. De Profeet ﷺ trok verder totdat hij bij de bergpas kwam waarlangs men naar hen afdaalt. Toen knielde zijn rijdier neer. De mensen zeiden: "Hal! Hal!" maar het dier weigerde op te staan. Zij zeiden: "Al-Qaswa' is koppig geworden! Al-Qaswa' is koppig geworden!" De Profeet ﷺ zei: "Al-Qaswa' is niet koppig geworden, dat is haar aard niet, maar zij is tegengehouden door Hem die ook de olifant heeft tegengehouden." Vervolgens zei hij: "Bij Degene in Wiens Hand mijn ziel is, zij zullen mij geen plan voorleggen waarin de heiligdommen van Allah worden geëerd, of ik zal het hun toestaan." Daarna spoorte hij haar aan en zij sprong op. Hij veranderde van route totdat hij neerstreek aan het uiterste einde van Al-Hudaibiya, bij een waterput met weinig water, waar de mensen slechts mondjesmaat uit dronken. Het duurde niet lang of zij hadden het water uitgeput en klaagden bij de Boodschapper van Allah ﷺ over dorst. Hij nam een pijl uit zijn koker en beval hen deze in de put te leggen. Bij Allah, het water bleef rijkelijk stromen totdat iedereen zijn dorst had gelest en vertrok. Terwijl zij in die toestand verkeerden, kwam Budail ibn Warqa' al-Khuza'i met enkele mannen van zijn volk, de Khuza'a. Zij waren de vertrouwelingen van de Boodschapper van Allah ﷺ onder de mensen van Tihama. Hij zei: "Ik heb Ka'b ibn Lu'ayy en Amir ibn Lu'ayy achtergelaten bij de waterbronnen van Al-Hudaibiya, vergezeld van vrouwen en kinderen, en zij zullen u bestrijden en u van het Huis afhouden." De Boodschapper van Allah ﷺ zei: "Wij zijn niet gekomen om iemand te bestrijden, maar om de Umrah te verrichten. De oorlog heeft de Qoeraisj uitgeput en hen zwaar getroffen. Als zij willen, sluit ik een wapenstilstand met hen, zodat zij mij en de mensen niet hinderen. Als ik dan zegevier over de anderen, kunnen zij, indien zij wensen, toetreden tot wat de mensen zijn toegetreden; zo niet, dan hebben zij zich versterkt. Maar als zij weigeren, dan zweer ik bij Degene in Wiens Hand mijn ziel is: ik zal hen voor deze zaak bestrijden totdat mijn nek wordt afgeslagen, en Allah zal Zijn zaak zeker doen zegevieren." Budail zei: "Ik zal hun overbrengen wat u zegt." Hij vertrok naar de Qoeraisj en zei: "Wij komen van deze man en hebben hem iets horen zeggen. Als jullie willen, brengen wij het aan jullie over." Hun dwazen zeiden: "Wij hoeven niets van hem te weten," maar hun verstandigen zeiden: "Vertel wat je hebt gehoord." Hij vertelde hun wat de Profeet ﷺ had gezegd. Toen stond Urwa ibn Mas'ud op en zei: "O volk, ben ik niet als een vader voor jullie?" Zij zeiden: "Jawel." Hij zei: "En ben ik niet als een zoon voor jullie?" Zij zeiden: "Jawel." Hij zei: "Verdenken jullie mij dan?" Zij zeiden: "Nee." Hij zei: "Weten jullie niet dat ik de mensen van Ukaz heb opgeroepen, en toen zij weigerden, ik met mijn familie en volgelingen naar jullie ben gekomen?" Zij zeiden: "Jawel." Hij zei: "Deze man biedt jullie een verstandig voorstel; accepteer het en laat mij naar hem gaan." Zij zeiden: "Ga maar." Hij ging naar de Profeet ﷺ en sprak met hem. De Profeet ﷺ herhaalde tegen hem wat hij tegen Budail had gezegd. Urwa zei: "O Mohammed, denk je dat het gepast is om je eigen volk uit te roeien? Heb je ooit gehoord dat een Arabier zijn verwanten vernietigde vóór jou? En als het andersom gebeurt, zie ik bij jou slechts een verzameling mensen die zullen vluchten en je alleen laten." Abu Bakr zei tegen hem: "Zuig op de vulva van Al-Lat! Zouden wij hem in de steek laten en vluchten?" Urwa vroeg: "Wie is dat?" Zij zeiden: "Abu Bakr." Hij zei: "Bij Degene in Wiens Hand mijn ziel is, als jij mij niet een gunst had bewezen die ik nog niet heb vergolden, zou ik je antwoorden." Hij bleef met de Profeet ﷺ spreken en pakte telkens diens baard vast. Al-Mughira ibn Shu'ba stond boven het hoofd van de Profeet ﷺ met een zwaard en een helm. Telkens wanneer Urwa zijn hand naar de baard van de Profeet ﷺ uitstrekte, sloeg Al-Mughira zijn hand met de punt van de schede en zei: "Haal je hand weg van de baard van de Boodschapper van Allah ﷺ." Urwa keek op en vroeg: "Wie is dit?" Zij zeiden: "Al-Mughira ibn Shu'ba." Hij zei: "O verrader, doe ik niet mijn best om de gevolgen van jouw verraad te herstellen?" Al-Mughira was in de tijd van onwetendheid met een groep meegegaan, had hen gedood en hun bezit genomen, waarna hij moslim werd. De Profeet ﷺ zei: "Wat betreft je islam, die accepteer ik, maar van het geld neem ik niets." Urwa begon de metgezellen van de Profeet ﷺ nauwlettend te observeren. Bij Allah, telkens wanneer de Boodschapper van Allah ﷺ spuugde, viel het speeksel in de hand van een van hen, die ermee over zijn gezicht en huid wreef. Wanneer hij hen iets beval, haastten zij zich om het uit te voeren. Wanneer hij de kleine rituele wassing verrichtte, vochten zij bijna om het overgebleven water. Wanneer hij sprak, dempten zij hun stemmen en staarden zij hem niet voortdurend aan uit eerbied. Urwa keerde terug naar zijn volk en zei: "O volk, bij Allah, ik heb koningen bezocht, waaronder Caesar, Chosroes en An-Najashi, maar bij Allah, ik heb nooit een koning gezien die door zijn metgezellen zo werd geëerd als Mohammed door zijn metgezellen wordt geëerd. Bij Allah, als hij spuugt, valt het speeksel in de hand van een van hen, die ermee over zijn gezicht en huid wreef. Als hij hen iets beveelt, haasten zij zich. Als hij de wassing verricht, vechten zij bijna om zijn water. Als hij spreekt, dempen zij hun stemmen en kijken zij hem niet strak aan uit respect. Hij heeft jullie een verstandig voorstel gedaan, dus accepteer het." Een man van Banu Kinana zei: "Laat mij naar hem gaan." Zij zeiden: "Ga maar." Toen hij de Profeet ﷺ en zijn metgezellen naderde, zei de Boodschapper van Allah ﷺ: "Dit is die-en-die, hij behoort tot een volk dat offerdieren eert, dus breng ze naar voren." De offerdieren werden naar voren gebracht en de mensen ontvingen hem met de Talbiya. Toen hij dat zag, zei hij: "Subhanallah! Het past niet dat dezen van het Huis worden geweerd." Terug bij zijn volk zei hij: "Ik heb de offerdieren gezien, gekransd en gemerkt; ik vind niet dat zij van het Huis moeten worden geweerd." Toen stond Mikraz ibn Hafs op en zei: "Laat mij naar hem gaan." Zij zeiden: "Ga maar." Toen hij hen naderde, zei de Profeet ﷺ: "Dit is Mikraz, een verdorven man." Hij begon met de Profeet ﷺ te spreken, en terwijl hij sprak, kwam Suhail ibn Amr. Ma'mar zei: Ayyub berichtte mij van Ikrima dat de Profeet ﷺ, toen Suhail ibn Amr kwam, zei: "Jullie zaak is nu gemakkelijk geworden." Ma'mar zei: Az-Zuhri zei in zijn overlevering: Suhail ibn Amr kwam en zei: "Kom, schrijf een overeenkomst tussen ons en jullie." De Profeet ﷺ riep de schrijver en zei: "Schrijf: In de naam van Allah, de Erbarmer, de Meest Genadevolle." Suhail zei: "Wat betreft 'de Erbarmer', bij Allah, ik weet niet wat dat is. Schrijf: In Uw naam, o Allah, zoals je vroeger schreef." De moslims zeiden: "Bij Allah, wij schrijven niets anders dan: In de naam van Allah, de Erbarmer, de Meest Genadevolle." De Profeet ﷺ zei: "Schrijf: In Uw naam, o Allah." Vervolgens zei hij: "Dit is wat Mohammed, de Boodschapper van Allah, heeft overeengekomen." Suhail zei: "Bij Allah, als wij wisten dat jij de Boodschapper van Allah was, zouden wij je niet van het Huis hebben geweerd noch je hebben bestreden. Maar schrijf: Mohammed ibn Abdullah." De Profeet ﷺ zei: "Bij Allah, ik ben de Boodschapper van Allah, zelfs als jullie mij loochenen. Schrijf: Mohammed ibn Abdullah." Az-Zuhri zei: Dit was vanwege zijn eerdere woorden: "Zij zullen mij geen plan voorleggen waarin de heiligdommen van Allah worden geëerd, of ik zal het hun toestaan." De Profeet ﷺ zei tegen hem: "Op voorwaarde dat jullie ons toegang geven tot het Huis, zodat wij er de Tawaaf kunnen verrichten." Suhail zei: "Bij Allah, de Arabieren zullen niet zeggen dat wij onder druk hebben toegegeven; dat kan pas volgend jaar." Dus schreef hij het op. Suhail zei: "En op voorwaarde dat niemand van ons naar jou komt, zelfs als hij jouw godsdienst volgt, of je moet hem aan ons teruggeven." De moslims zeiden: "Subhanallah! Hoe kan iemand die als moslim komt, teruggestuurd worden naar de veelgodenaanbidders?" Terwijl zij zo bezig waren, kwam Abu Jandal ibn Suhail ibn Amr, slepend met zijn kettingen, vanuit de laagte van Mekka en wierp zich tussen de moslims. Suhail zei: "O Mohammed, dit is het eerste punt van onze overeenkomst: geef hem aan mij terug." De Profeet ﷺ zei: "Wij zijn nog niet klaar met het schrijven van de overeenkomst." Hij zei: "Bij Allah, dan zal ik nooit vrede met je sluiten." De Profeet ﷺ zei: "Sta hem dan aan mij toe." Hij zei: "Dat doe ik niet." De Profeet ﷺ zei: "Jawel, doe het." Hij zei: "Ik doe het niet." Mikraz zei: "Wij staan hem aan jou toe." Abu Jandal riep: "O gemeenschap van moslims! Word ik teruggestuurd naar de veelgodenaanbidders terwijl ik als moslim ben gekomen? Zien jullie niet wat ik heb doorstaan?" Hij was immers zwaar gemarteld omwille van Allah. Umar ibn al-Chattab zei: Ik ging naar de Profeet van Allah ﷺ en zei: "Bent u niet werkelijk de Profeet van Allah?" Hij zei: "Jawel." Ik zei: "Zijn wij niet op het pad van de waarheid en onze vijanden op het pad van de valsheid?" Hij zei: "Jawel." Ik zei: "Waarom tonen wij dan zwakte in onze godsdienst?" Hij zei: "Ik ben de Boodschapper van Allah, ik ongehoorzaam Hem niet en Hij is mijn Helper." Ik zei: "Heeft u ons niet verteld dat wij naar het Huis zouden komen en er de Tawaaf zouden verrichten?" Hij zei: "Jawel, maar heb ik je gezegd dat wij dit jaar zouden komen?" Ik zei: "Nee." Hij zei: "Je zult er zeker komen en de Tawaaf verrichten." Umar zei: Ik ging naar Abu Bakr en zei: "O Abu Bakr, is dit niet werkelijk de Profeet van Allah?" Hij zei: "Jawel." Ik zei: "Zijn wij niet op het pad van de waarheid en onze vijanden op het pad van de valsheid?" Hij zei: "Jawel." Ik zei: "Waarom tonen wij dan zwakte in onze godsdienst?" Hij zei: "O man, hij is de Boodschapper van Allah ﷺ, hij ongehoorzaamt zijn Heer niet en Hij is zijn Helper. Houd je aan hem vast, want bij Allah, hij is op de waarheid." Ik zei: "Heeft hij ons niet verteld dat wij naar het Huis zouden komen en de Tawaaf zouden verrichten?" Hij zei: "Jawel, maar heeft hij je gezegd dat je dit jaar zou komen?" Ik zei: "Nee." Hij zei: "Je zult er zeker komen en de Tawaaf verrichten." Az-Zuhri zei: Umar zei: "Daarom verrichtte ik vele goede daden als boetedoening." Toen de overeenkomst was voltooid, zei de Boodschapper van Allah ﷺ tegen zijn metgezellen: "Staat op, offert en scheert jullie hoofden." Bij Allah, niemand stond op, zelfs nadat hij het drie keer had gezegd. Toen niemand opstond, ging hij naar Umm Salama en vertelde haar wat hij van de mensen had meegemaakt. Umm Salama zei: "O Profeet van Allah ﷺ, wilt u dat uw bevel wordt uitgevoerd? Ga naar buiten, spreek geen woord tegen hen, offer uw dieren en roep uw kapper om uw hoofd te scheren." Hij ging naar buiten, sprak met niemand, offerde zijn dieren en liet zijn hoofd scheren. Toen de metgezellen dat zagen, stonden zij op, offerden en begonnen elkaars hoofden te scheren, in zo'n haast dat zij elkaar bijna doodden van verdriet. Vervolgens kwamen gelovige vrouwen naar hem, waarop Allah de Verhevene openbaarde: {O jullie die geloven, wanneer gelovige vrouwen als uitwijkers tot jullie komen, ondervraag hen...} tot aan {...met de bescherming van ongelovige vrouwen}. Op die dag scheidde Umar van twee vrouwen die hij in de tijd van veelgodendienst had gehad; Muawiya ibn Abi Sufyan trouwde met de ene en Safwan ibn Umayya met de andere. Daarna keerde de Profeet ﷺ terug naar Medina. Abu Basir, een man van de Qoeraisj die moslim was geworden, kwam naar hem toe. Zij stuurden twee mannen om hem op te eisen en zeiden: "Het verbond dat je met ons hebt gesloten." Hij droeg hem over aan de twee mannen. Zij vertrokken met hem totdat zij Dhu al-Hulaifa bereikten, waar zij neerstreken om dadels te eten. Abu Basir zei tegen een van hen: "Bij Allah, o die-en-die, ik zie dat jouw zwaard goed is." De ander trok het en zei: "Ja, bij Allah, het is goed; ik heb het vaak uitgeprobeerd." Abu Basir zei: "Laat mij het eens bekijken." Hij gaf het hem, waarop Abu Basir hem ermee sloeg totdat hij stierf. De ander vluchtte totdat hij rennend de moskee in Medina binnenkwam. De Boodschapper van Allah ﷺ zei toen hij hem zag: "Deze man heeft angst gezien." Toen hij bij de Profeet ﷺ aankwam, zei hij: "Mijn metgezel is gedood en ik zou ook gedood zijn." Abu Basir kwam en zei: "O Profeet van Allah ﷺ, bij Allah, Allah heeft uw belofte gestand gedaan; u hebt mij aan hen teruggegeven, maar Allah heeft mij van hen gered." De Profeet ﷺ zei: "Wee zijn moeder! Wat een uitstekende aanstichter van oorlog zou hij zijn, als hij maar volgelingen had." Toen Abu Basir dit hoorde, begreep hij dat hij hem weer zou terugsturen, dus vertrok hij naar de kust. Abu Jandal ibn Suhail ontsnapte ook en voegde zich bij Abu Basir. Elke man van de Qoeraisj die moslim werd, voegde zich bij Abu Basir, totdat zij een sterke groep vormden. Bij Allah, telkens wanneer zij hoorden van een karavaan van de Qoeraisj die naar Sham ging, onderschepten zij die, doodden de mensen en namen hun bezittingen. De Qoeraisj stuurde een bericht naar de Profeet ﷺ, smekend bij Allah en de bloedverwantschap om hen te laten halen, en beloofde dat wie van hen naar de Profeet ﷺ zou komen, veilig zou zijn. De Profeet ﷺ stuurde naar hen, en Allah de Verhevene openbaarde: {En Hij is Degene Die hun handen van jullie heeft afgehouden en jullie handen van hen in het dal van Mekka, nadat Hij jullie over hen had doen zegevieren...} tot aan {...de partijigheid, de partijigheid van de onwetendheid}. Hun partijigheid was dat zij niet erkenden dat hij de Profeet van Allah was, niet wilden schrijven: "In de naam van Allah, de Erbarmer, de Meest Genadevolle", en hen van het Huis afhielden.

Vertaling en uitleg door Khutba World, vertaald vanuit het Arabisch.

Kernboodschap

Bij Hudaybiya koos de Profeet ﷺ voor vrede zonder zijn vertrouwen op Allah los te laten.

Achtergrond & aanleiding

De hadith beschrijft de gebeurtenissen tijdens de expeditie naar Hudaybiya: de moslims kwamen voor de umrah, Quraysh hield hen tegen en na onderhandelingen werd een vredesverdrag gesloten.

Moeilijke woorden uitgelegd
Hudaybiya

Plaats bij Mekka waar de moslims in het zesde jaar na de hidjra een verdrag met Quraysh sloten.

heiligdommen van Allah

De grenzen en heilige zaken die Allah heeft ingesteld, waaronder de eerbied voor het heilige Huis.

Talbiya

De woorden waarmee pelgrims Allah antwoorden tijdens de bedevaart: “Labbaik Allahumma labbaik.”

Wat geleerden eruit halen

Geleerden leiden hieruit af dat een moslimleider vrede mag sluiten wanneer daarin geen schending van Allahs grenzen ligt en dat verdragen nagekomen moeten worden. De Profeet ﷺ aanvaardde voorwaarden die op het eerste gezicht zwaar leken, omdat hij het grotere belang en de heiligheid van het Huis voor ogen hield. De uitleg van Ibn Hajar benadrukt ook dat vertrouwen op Allah samengaat met verstandig handelen, overleg en geduld. Umar stelde vragen vanuit zijn bezorgdheid, maar leerde zich vast te houden aan de leiding van de Profeet ﷺ.

Lessen voor vandaag
  1. Zoek bij een conflict eerst naar een rechtvaardige uitweg en houd vast aan afspraken die Allahs grenzen respecteren.
  2. Neem bij moeilijke besluiten de tijd om de gevolgen te overzien en vraag raad aan wijze mensen.
  3. Wanneer een uitkomst tegenvalt, blijf dan trouw aan wat juist is en vertrouw op Allah zonder passief te worden.
De 6 kringen

Wat deze overlevering betekent van innerlijk naar samenleving — tik op een kring om te openen.

الْحَدِيثُ الشَّرِيفُ

Elke dag een hadith, in jouw taal

De app geeft je dagelijks een hadith met uitleg, ook als widget op je telefoon. Gratis te gebruiken.