Voorwaarden · Sahih al-Bukhari

Sahih al-Bukhari, hadith 2732

Overgeleverd door Al-Miswar ibn Makhrama and Marwan. Arabische tekst met eigen vertaling en uitleg.

Sahih (betrouwbaar)Boek: Voorwaarden
صحيح البخاري
Wie vertelde het?

Overgeleverd door Al-Miswar ibn Makhrama and Marwan

Sahih (betrouwbaar)

Sahih al-Bukhari geldt als geheel als betrouwbaar.

De overlevering

Arabische tekst

حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ، قَالَ أَخْبَرَنِي الزُّهْرِيُّ، قَالَ أَخْبَرَنِي عُرْوَةُ بْنُ الزُّبَيْرِ، عَنِ الْمِسْوَرِ بْنِ مَخْرَمَةَ، وَمَرْوَانَ، يُصَدِّقُ كُلُّ وَاحِدٍ مِنْهُمَا حَدِيثَ صَاحِبِهِ قَالَ خَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم زَمَنَ الْحُدَيْبِيَةِ، حَتَّى كَانُوا بِبَعْضِ الطَّرِيقِ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ إِنَّ خَالِدَ بْنَ الْوَلِيدِ بِالْغَمِيمِ فِي خَيْلٍ لِقُرَيْشٍ طَلِيعَةً فَخُذُوا ذَاتَ الْيَمِينِ ‏"‏‏.‏ فَوَاللَّهِ مَا شَعَرَ بِهِمْ خَالِدٌ حَتَّى إِذَا هُمْ بِقَتَرَةِ الْجَيْشِ، فَانْطَلَقَ يَرْكُضُ نَذِيرًا لِقُرَيْشٍ، وَسَارَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم حَتَّى إِذَا كَانَ بِالثَّنِيَّةِ الَّتِي يُهْبَطُ عَلَيْهِمْ مِنْهَا، بَرَكَتْ بِهِ رَاحِلَتُهُ‏.‏ فَقَالَ النَّاسُ حَلْ حَلْ‏.‏ فَأَلَحَّتْ، فَقَالُوا خَلأَتِ الْقَصْوَاءُ، خَلأَتِ الْقَصْوَاءُ‏.‏ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ مَا خَلأَتِ الْقَصْوَاءُ، وَمَا ذَاكَ لَهَا بِخُلُقٍ، وَلَكِنْ حَبَسَهَا حَابِسُ الْفِيلِ، ثُمَّ قَالَ وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لاَ يَسْأَلُونِي خُطَّةً يُعَظِّمُونَ فِيهَا حُرُمَاتِ اللَّهِ إِلاَّ أَعْطَيْتُهُمْ إِيَّاهَا ‏"‏‏.‏ ثُمَّ زَجَرَهَا فَوَثَبَتْ، قَالَ فَعَدَلَ عَنْهُمْ حَتَّى نَزَلَ بِأَقْصَى الْحُدَيْبِيَةِ، عَلَى ثَمَدٍ قَلِيلِ الْمَاءِ يَتَبَرَّضُهُ النَّاسُ تَبَرُّضًا، فَلَمْ يُلَبِّثْهُ النَّاسُ حَتَّى نَزَحُوهُ، وَشُكِيَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم الْعَطَشُ، فَانْتَزَعَ سَهْمًا مِنْ كِنَانَتِهِ، ثُمَّ أَمَرَهُمْ أَنْ يَجْعَلُوهُ فِيهِ، فَوَاللَّهِ مَا زَالَ يَجِيشُ لَهُمْ بِالرِّيِّ حَتَّى صَدَرُوا عَنْهُ، فَبَيْنَمَا هُمْ كَذَلِكَ، إِذْ جَاءَ بُدَيْلُ بْنُ وَرْقَاءَ الْخُزَاعِيُّ فِي نَفَرٍ مِنْ قَوْمِهِ مِنْ خُزَاعَةَ، وَكَانُوا عَيْبَةَ نُصْحِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْ أَهْلِ تِهَامَةَ، فَقَالَ إِنِّي تَرَكْتُ كَعْبَ بْنَ لُؤَىٍّ وَعَامِرَ بْنَ لُؤَىٍّ نَزَلُوا أَعْدَادَ مِيَاهِ الْحُدَيْبِيَةِ، وَمَعَهُمُ الْعُوذُ الْمَطَافِيلُ، وَهُمْ مُقَاتِلُوكَ وَصَادُّوكَ عَنِ الْبَيْتِ‏.‏ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ إِنَّا لَمْ نَجِئْ لِقِتَالِ أَحَدٍ، وَلَكِنَّا جِئْنَا مُعْتَمِرِينَ، وَإِنَّ قُرَيْشًا قَدْ نَهِكَتْهُمُ الْحَرْبُ، وَأَضَرَّتْ بِهِمْ، فَإِنْ شَاءُوا مَادَدْتُهُمْ مُدَّةً، وَيُخَلُّوا بَيْنِي وَبَيْنَ النَّاسِ، فَإِنْ أَظْهَرْ فَإِنْ شَاءُوا أَنْ يَدْخُلُوا فِيمَا دَخَلَ فِيهِ النَّاسُ فَعَلُوا، وَإِلاَّ فَقَدْ جَمُّوا، وَإِنْ هُمْ أَبَوْا فَوَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ، لأُقَاتِلَنَّهُمْ عَلَى أَمْرِي هَذَا حَتَّى تَنْفَرِدَ سَالِفَتِي، وَلَيُنْفِذَنَّ اللَّهُ أَمْرَهُ ‏"‏‏.‏ فَقَالَ بُدَيْلٌ سَأُبَلِّغُهُمْ مَا تَقُولُ‏.‏ قَالَ فَانْطَلَقَ حَتَّى أَتَى قُرَيْشًا قَالَ إِنَّا قَدْ جِئْنَاكُمْ مِنْ هَذَا الرَّجُلِ، وَسَمِعْنَاهُ يَقُولُ قَوْلاً، فَإِنْ شِئْتُمْ أَنْ نَعْرِضَهُ عَلَيْكُمْ فَعَلْنَا، فَقَالَ سُفَهَاؤُهُمْ لاَ حَاجَةَ لَنَا أَنْ تُخْبِرَنَا عَنْهُ بِشَىْءٍ‏.‏ وَقَالَ ذَوُو الرَّأْىِ مِنْهُمْ هَاتِ مَا سَمِعْتَهُ يَقُولُ‏.‏ قَالَ سَمِعْتُهُ يَقُولُ كَذَا وَكَذَا، فَحَدَّثَهُمْ بِمَا قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم‏.‏ فَقَامَ عُرْوَةُ بْنُ مَسْعُودٍ فَقَالَ أَىْ قَوْمِ أَلَسْتُمْ بِالْوَالِدِ قَالُوا بَلَى‏.‏ قَالَ أَوَلَسْتُ بِالْوَلَدِ قَالُوا بَلَى‏.‏ قَالَ فَهَلْ تَتَّهِمُونِي‏.‏ قَالُوا لاَ‏.‏ قَالَ أَلَسْتُمْ تَعْلَمُونَ أَنِّي اسْتَنْفَرْتُ أَهْلَ عُكَاظٍ، فَلَمَّا بَلَّحُوا عَلَىَّ جِئْتُكُمْ بِأَهْلِي وَوَلَدِي وَمَنْ أَطَاعَنِي قَالُوا بَلَى‏.‏ قَالَ فَإِنَّ هَذَا قَدْ عَرَضَ لَكُمْ خُطَّةَ رُشْدٍ، اقْبَلُوهَا وَدَعُونِي آتِهِ‏.‏ قَالُوا ائْتِهِ‏.‏ فَأَتَاهُ فَجَعَلَ يُكَلِّمُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم نَحْوًا مِنْ قَوْلِهِ لِبُدَيْلٍ، فَقَالَ عُرْوَةُ عِنْدَ ذَلِكَ أَىْ مُحَمَّدُ، أَرَأَيْتَ إِنِ اسْتَأْصَلْتَ أَمْرَ قَوْمِكَ هَلْ سَمِعْتَ بِأَحَدٍ مِنَ الْعَرَبِ اجْتَاحَ أَهْلَهُ قَبْلَكَ وَإِنْ تَكُنِ الأُخْرَى، فَإِنِّي وَاللَّهِ لأَرَى وُجُوهًا، وَإِنِّي لأَرَى أَوْشَابًا مِنَ النَّاسِ خَلِيقًا أَنْ يَفِرُّوا وَيَدَعُوكَ‏.‏ فَقَالَ لَهُ أَبُو بَكْرٍ امْصُصْ بَظْرَ اللاَّتِ، أَنَحْنُ نَفِرُّ عَنْهُ وَنَدَعُهُ فَقَالَ مَنْ ذَا قَالُوا أَبُو بَكْرٍ‏.‏ قَالَ أَمَا وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لَوْلاَ يَدٌ كَانَتْ لَكَ عِنْدِي لَمْ أَجْزِكَ بِهَا لأَجَبْتُكَ‏.‏ قَالَ وَجَعَلَ يُكَلِّمُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَكُلَّمَا تَكَلَّمَ أَخَذَ بِلِحْيَتِهِ، وَالْمُغِيرَةُ بْنُ شُعْبَةَ قَائِمٌ عَلَى رَأْسِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَمَعَهُ السَّيْفُ وَعَلَيْهِ الْمِغْفَرُ، فَكُلَّمَا أَهْوَى عُرْوَةُ بِيَدِهِ إِلَى لِحْيَةِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم ضَرَبَ يَدَهُ بِنَعْلِ السَّيْفِ، وَقَالَ لَهُ أَخِّرْ يَدَكَ عَنْ لِحْيَةِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم‏.‏ فَرَفَعَ عُرْوَةُ رَأْسَهُ فَقَالَ مَنْ هَذَا قَالُوا الْمُغِيرَةُ بْنُ شُعْبَةَ‏.‏ فَقَالَ أَىْ غُدَرُ، أَلَسْتُ أَسْعَى فِي غَدْرَتِكَ وَكَانَ الْمُغِيرَةُ صَحِبَ قَوْمًا فِي الْجَاهِلِيَّةِ، فَقَتَلَهُمْ، وَأَخَذَ أَمْوَالَهُمْ، ثُمَّ جَاءَ فَأَسْلَمَ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ أَمَّا الإِسْلاَمَ فَأَقْبَلُ، وَأَمَّا الْمَالَ فَلَسْتُ مِنْهُ فِي شَىْءٍ ‏"‏‏.‏ ثُمَّ إِنَّ عُرْوَةَ جَعَلَ يَرْمُقُ أَصْحَابَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم بِعَيْنَيْهِ‏.‏ قَالَ فَوَاللَّهِ مَا تَنَخَّمَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم نُخَامَةً إِلاَّ وَقَعَتْ فِي كَفِّ رَجُلٍ مِنْهُمْ فَدَلَكَ بِهَا وَجْهَهُ وَجِلْدَهُ، وَإِذَا أَمَرَهُمُ ابْتَدَرُوا أَمْرَهُ، وَإِذَا تَوَضَّأَ كَادُوا يَقْتَتِلُونَ عَلَى وَضُوئِهِ، وَإِذَا تَكَلَّمَ خَفَضُوا أَصْوَاتَهُمْ عِنْدَهُ، وَمَا يُحِدُّونَ إِلَيْهِ النَّظَرَ تَعْظِيمًا لَهُ، فَرَجَعَ عُرْوَةُ إِلَى أَصْحَابِهِ، فَقَالَ أَىْ قَوْمِ، وَاللَّهِ لَقَدْ وَفَدْتُ عَلَى الْمُلُوكِ، وَوَفَدْتُ عَلَى قَيْصَرَ وَكِسْرَى وَالنَّجَاشِيِّ وَاللَّهِ إِنْ رَأَيْتُ مَلِكًا قَطُّ، يُعَظِّمُهُ أَصْحَابُهُ مَا يُعَظِّمُ أَصْحَابُ مُحَمَّدٍ صلى الله عليه وسلم مُحَمَّدًا، وَاللَّهِ إِنْ تَنَخَّمَ نُخَامَةً إِلاَّ وَقَعَتْ فِي كَفِّ رَجُلٍ مِنْهُمْ، فَدَلَكَ بِهَا وَجْهَهُ وَجِلْدَهُ، وَإِذَا أَمَرَهُمُ ابْتَدَرُوا أَمْرَهُ وَإِذَا تَوَضَّأَ كَادُوا يَقْتَتِلُونَ عَلَى وَضُوئِهِ، وَإِذَا تَكَلَّمَ خَفَضُوا أَصْوَاتَهُمْ عِنْدَهُ، وَمَا يُحِدُّونَ إِلَيْهِ النَّظَرَ تَعْظِيمًا لَهُ، وَإِنَّهُ قَدْ عَرَضَ عَلَيْكُمْ خُطَّةَ رُشْدٍ، فَاقْبَلُوهَا‏.‏ فَقَالَ رَجُلٌ مِنْ بَنِي كِنَانَةَ دَعُونِي آتِهِ‏.‏ فَقَالُوا ائْتِهِ‏.‏ فَلَمَّا أَشْرَفَ عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَأَصْحَابِهِ، قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ هَذَا فُلاَنٌ، وَهْوَ مِنْ قَوْمٍ يُعَظِّمُونَ الْبُدْنَ فَابْعَثُوهَا لَهُ ‏"‏‏.‏ فَبُعِثَتْ لَهُ وَاسْتَقْبَلَهُ النَّاسُ يُلَبُّونَ، فَلَمَّا رَأَى ذَلِكَ قَالَ سُبْحَانَ اللَّهِ مَا يَنْبَغِي لِهَؤُلاَءِ أَنْ يُصَدُّوا عَنِ الْبَيْتِ، فَلَمَّا رَجَعَ إِلَى أَصْحَابِهِ قَالَ رَأَيْتُ الْبُدْنَ قَدْ قُلِّدَتْ وَأُشْعِرَتْ، فَمَا أَرَى أَنْ يُصَدُّوا عَنِ الْبَيْتِ‏.‏ فَقَامَ رَجُلٌ مِنْهُمْ يُقَالُ لَهُ مِكْرَزُ بْنُ حَفْصٍ‏.‏ فَقَالَ دَعُونِي آتِهِ‏.‏ فَقَالُوا ائْتِهِ‏.‏ فَلَمَّا أَشْرَفَ عَلَيْهِمْ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ هَذَا مِكْرَزٌ وَهْوَ رَجُلٌ فَاجِرٌ ‏"‏‏.‏ فَجَعَلَ يُكَلِّمُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم، فَبَيْنَمَا هُوَ يُكَلِّمُهُ إِذْ جَاءَ سُهَيْلُ بْنُ عَمْرٍو‏.‏ قَالَ مَعْمَرٌ فَأَخْبَرَنِي أَيُّوبُ عَنْ عِكْرِمَةَ، أَنَّهُ لَمَّا جَاءَ سُهَيْلُ بْنُ عَمْرٍو قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ لَقَدْ سَهُلَ لَكُمْ مِنْ أَمْرِكُمْ ‏"‏‏.‏ قَالَ مَعْمَرٌ قَالَ الزُّهْرِيُّ فِي حَدِيثِهِ فَجَاءَ سُهَيْلُ بْنُ عَمْرٍو فَقَالَ هَاتِ، اكْتُبْ بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ كِتَابًا، فَدَعَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم الْكَاتِبَ، فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ ‏"‏‏.‏ قَالَ سُهَيْلٌ أَمَّا الرَّحْمَنُ فَوَاللَّهِ مَا أَدْرِي مَا هُوَ وَلَكِنِ اكْتُبْ بِاسْمِكَ اللَّهُمَّ‏.‏ كَمَا كُنْتَ تَكْتُبُ‏.‏ فَقَالَ الْمُسْلِمُونَ وَاللَّهِ لاَ نَكْتُبُهَا إِلاَّ بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ‏.‏ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ اكْتُبْ بِاسْمِكَ اللَّهُمَّ ‏"‏‏.‏ ثُمَّ قَالَ ‏"‏ هَذَا مَا قَاضَى عَلَيْهِ مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ ‏"‏‏.‏ فَقَالَ سُهَيْلٌ وَاللَّهِ لَوْ كُنَّا نَعْلَمُ أَنَّكَ رَسُولُ اللَّهِ مَا صَدَدْنَاكَ عَنِ الْبَيْتِ وَلاَ قَاتَلْنَاكَ، وَلَكِنِ اكْتُبْ مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ‏.‏ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ وَاللَّهِ إِنِّي لَرَسُولُ اللَّهِ وَإِنْ كَذَّبْتُمُونِي‏.‏ اكْتُبْ مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ ‏"‏‏.‏ قَالَ الزُّهْرِيُّ وَذَلِكَ لِقَوْلِهِ ‏"‏ لاَ يَسْأَلُونِي خُطَّةً يُعَظِّمُونَ فِيهَا حُرُمَاتِ اللَّهِ إِلاَّ أَعْطَيْتُهُمْ إِيَّاهَا ‏"‏‏.‏ فَقَالَ لَهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ عَلَى أَنْ تُخَلُّوا بَيْنَنَا وَبَيْنَ الْبَيْتِ فَنَطُوفَ بِهِ ‏"‏‏.‏ فَقَالَ سُهَيْلٌ وَاللَّهِ لاَ تَتَحَدَّثُ الْعَرَبُ أَنَّا أُخِذْنَا ضُغْطَةً وَلَكِنْ ذَلِكَ مِنَ الْعَامِ الْمُقْبِلِ فَكَتَبَ‏.‏ فَقَالَ سُهَيْلٌ وَعَلَى أَنَّهُ لاَ يَأْتِيكَ مِنَّا رَجُلٌ، وَإِنْ كَانَ عَلَى دِينِكَ، إِلاَّ رَدَدْتَهُ إِلَيْنَا‏.‏ قَالَ الْمُسْلِمُونَ سُبْحَانَ اللَّهِ كَيْفَ يُرَدُّ إِلَى الْمُشْرِكِينَ وَقَدْ جَاءَ مُسْلِمًا فَبَيْنَمَا هُمْ كَذَلِكَ إِذْ دَخَلَ أَبُو جَنْدَلِ بْنُ سُهَيْلِ بْنِ عَمْرٍو يَرْسُفُ فِي قُيُودِهِ، وَقَدْ خَرَجَ مِنْ أَسْفَلِ مَكَّةَ، حَتَّى رَمَى بِنَفْسِهِ بَيْنَ أَظْهُرِ الْمُسْلِمِينَ‏.‏ فَقَالَ سُهَيْلٌ هَذَا يَا مُحَمَّدُ أَوَّلُ مَا أُقَاضِيكَ عَلَيْهِ أَنْ تَرُدَّهُ إِلَىَّ‏.‏ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ إِنَّا لَمْ نَقْضِ الْكِتَابَ بَعْدُ ‏"‏‏.‏ قَالَ فَوَاللَّهِ إِذًا لَمْ أُصَالِحْكَ عَلَى شَىْءٍ أَبَدًا‏.‏ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ فَأَجِزْهُ لِي ‏"‏‏.‏ قَالَ مَا أَنَا بِمُجِيزِهِ لَكَ‏.‏ قَالَ ‏"‏ بَلَى، فَافْعَلْ ‏"‏‏.‏ قَالَ مَا أَنَا بِفَاعِلٍ‏.‏ قَالَ مِكْرَزٌ بَلْ قَدْ أَجَزْنَاهُ لَكَ‏.‏ قَالَ أَبُو جَنْدَلٍ أَىْ مَعْشَرَ الْمُسْلِمِينَ، أُرَدُّ إِلَى الْمُشْرِكِينَ وَقَدْ جِئْتُ مُسْلِمًا أَلاَ تَرَوْنَ مَا قَدْ لَقِيتُ وَكَانَ قَدْ عُذِّبَ عَذَابًا شَدِيدًا فِي اللَّهِ‏.‏ قَالَ فَقَالَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ فَأَتَيْتُ نَبِيَّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقُلْتُ أَلَسْتَ نَبِيَّ اللَّهِ حَقًّا قَالَ ‏"‏ بَلَى ‏"‏‏.‏ قُلْتُ أَلَسْنَا عَلَى الْحَقِّ وَعَدُوُّنَا عَلَى الْبَاطِلِ قَالَ ‏"‏ بَلَى ‏"‏‏.‏ قُلْتُ فَلِمَ نُعْطِي الدَّنِيَّةَ فِي دِينِنَا إِذًا قَالَ ‏"‏ إِنِّي رَسُولُ اللَّهِ، وَلَسْتُ أَعْصِيهِ وَهْوَ نَاصِرِي ‏"‏‏.‏ قُلْتُ أَوَلَيْسَ كُنْتَ تُحَدِّثُنَا أَنَّا سَنَأْتِي الْبَيْتَ فَنَطُوفُ بِهِ قَالَ ‏"‏ بَلَى، فَأَخْبَرْتُكَ أَنَّا نَأْتِيهِ الْعَامَ ‏"‏‏.‏ قَالَ قُلْتُ لاَ‏.‏ قَالَ ‏"‏ فَإِنَّكَ آتِيهِ وَمُطَّوِّفٌ بِهِ ‏"‏‏.‏ قَالَ فَأَتَيْتُ أَبَا بَكْرٍ فَقُلْتُ يَا أَبَا بَكْرٍ، أَلَيْسَ هَذَا نَبِيَّ اللَّهِ حَقًّا قَالَ بَلَى‏.‏ قُلْتُ أَلَسْنَا عَلَى الْحَقِّ وَعَدُوُّنَا عَلَى الْبَاطِلِ قَالَ بَلَى‏.‏ قُلْتُ فَلِمَ نُعْطِي الدَّنِيَّةَ فِي دِينِنَا إِذًا قَالَ أَيُّهَا الرَّجُلُ، إِنَّهُ لَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَلَيْسَ يَعْصِي رَبَّهُ وَهْوَ نَاصِرُهُ، فَاسْتَمْسِكْ بِغَرْزِهِ، فَوَاللَّهِ إِنَّهُ عَلَى الْحَقِّ‏.‏ قُلْتُ أَلَيْسَ كَانَ يُحَدِّثُنَا أَنَّا سَنَأْتِي الْبَيْتَ وَنَطُوفُ بِهِ قَالَ بَلَى، أَفَأَخْبَرَكَ أَنَّكَ تَأْتِيهِ الْعَامَ قُلْتُ لاَ‏.‏ قَالَ فَإِنَّكَ آتِيهِ وَمُطَّوِّفٌ بِهِ‏.‏ قَالَ الزُّهْرِيِّ قَالَ عُمَرُ فَعَمِلْتُ لِذَلِكَ أَعْمَالاً‏.‏ قَالَ فَلَمَّا فَرَغَ مِنْ قَضِيَّةِ الْكِتَابِ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لأَصْحَابِهِ ‏"‏ قُومُوا فَانْحَرُوا، ثُمَّ احْلِقُوا ‏"‏‏.‏ قَالَ فَوَاللَّهِ مَا قَامَ مِنْهُمْ رَجُلٌ حَتَّى قَالَ ذَلِكَ ثَلاَثَ مَرَّاتٍ، فَلَمَّا لَمْ يَقُمْ مِنْهُمْ أَحَدٌ دَخَلَ عَلَى أُمِّ سَلَمَةَ، فَذَكَرَ لَهَا مَا لَقِيَ مِنَ النَّاسِ‏.‏ فَقَالَتْ أُمُّ سَلَمَةَ يَا نَبِيَّ اللَّهِ، أَتُحِبُّ ذَلِكَ اخْرُجْ ثُمَّ لاَ تُكَلِّمْ أَحَدًا مِنْهُمْ كَلِمَةً حَتَّى تَنْحَرَ بُدْنَكَ، وَتَدْعُوَ حَالِقَكَ فَيَحْلِقَكَ‏.‏ فَخَرَجَ فَلَمْ يُكَلِّمْ أَحَدًا مِنْهُمْ، حَتَّى فَعَلَ ذَلِكَ نَحَرَ بُدْنَهُ، وَدَعَا حَالِقَهُ فَحَلَقَهُ‏.‏ فَلَمَّا رَأَوْا ذَلِكَ، قَامُوا فَنَحَرُوا، وَجَعَلَ بَعْضُهُمْ يَحْلِقُ بَعْضًا، حَتَّى كَادَ بَعْضُهُمْ يَقْتُلُ بَعْضًا غَمًّا، ثُمَّ جَاءَهُ نِسْوَةٌ مُؤْمِنَاتٌ فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى ‏{‏يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِذَا جَاءَكُمُ الْمُؤْمِنَاتُ مُهَاجِرَاتٍ فَامْتَحِنُوهُنَّ‏}‏ حَتَّى بَلَغَ ‏{‏بِعِصَمِ الْكَوَافِرِ‏}‏ فَطَلَّقَ عُمَرُ يَوْمَئِذٍ امْرَأَتَيْنِ كَانَتَا لَهُ فِي الشِّرْكِ، فَتَزَوَّجَ إِحْدَاهُمَا مُعَاوِيَةُ بْنُ أَبِي سُفْيَانَ، وَالأُخْرَى صَفْوَانُ بْنُ أُمَيَّةَ، ثُمَّ رَجَعَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم إِلَى الْمَدِينَةِ، فَجَاءَهُ أَبُو بَصِيرٍ ـ رَجُلٌ مِنْ قُرَيْشٍ ـ وَهْوَ مُسْلِمٌ فَأَرْسَلُوا فِي طَلَبِهِ رَجُلَيْنِ، فَقَالُوا الْعَهْدَ الَّذِي جَعَلْتَ لَنَا‏.‏ فَدَفَعَهُ إِلَى الرَّجُلَيْنِ، فَخَرَجَا بِهِ حَتَّى بَلَغَا ذَا الْحُلَيْفَةِ، فَنَزَلُوا يَأْكُلُونَ مِنْ تَمْرٍ لَهُمْ، فَقَالَ أَبُو بَصِيرٍ لأَحَدِ الرَّجُلَيْنِ وَاللَّهِ إِنِّي لأَرَى سَيْفَكَ هَذَا يَا فُلاَنُ جَيِّدًا‏.‏ فَاسْتَلَّهُ الآخَرُ فَقَالَ أَجَلْ، وَاللَّهِ إِنَّهُ لَجَيِّدٌ، لَقَدْ جَرَّبْتُ بِهِ ثُمَّ جَرَّبْتُ‏.‏ فَقَالَ أَبُو بَصِيرٍ أَرِنِي أَنْظُرْ إِلَيْهِ، فَأَمْكَنَهُ مِنْهُ، فَضَرَبَهُ حَتَّى بَرَدَ، وَفَرَّ الآخَرُ، حَتَّى أَتَى الْمَدِينَةَ، فَدَخَلَ الْمَسْجِدَ يَعْدُو‏.‏ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حِينَ رَآهُ ‏"‏ لَقَدْ رَأَى هَذَا ذُعْرًا ‏"‏‏.‏ فَلَمَّا انْتَهَى إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ قُتِلَ وَاللَّهِ صَاحِبِي وَإِنِّي لَمَقْتُولٌ، فَجَاءَ أَبُو بَصِيرٍ فَقَالَ يَا نَبِيَّ اللَّهِ، قَدْ وَاللَّهِ أَوْفَى اللَّهُ ذِمَّتَكَ، قَدْ رَدَدْتَنِي إِلَيْهِمْ ثُمَّ أَنْجَانِي اللَّهُ مِنْهُمْ‏.‏ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ وَيْلُ أُمِّهِ مِسْعَرَ حَرْبٍ، لَوْ كَانَ لَهُ أَحَدٌ ‏"‏‏.‏ فَلَمَّا سَمِعَ ذَلِكَ عَرَفَ أَنَّهُ سَيَرُدُّهُ إِلَيْهِمْ، فَخَرَجَ حَتَّى أَتَى سِيفَ الْبَحْرِ‏.‏ قَالَ وَيَنْفَلِتُ مِنْهُمْ أَبُو جَنْدَلِ بْنُ سُهَيْلٍ، فَلَحِقَ بِأَبِي بَصِيرٍ، فَجَعَلَ لاَ يَخْرُجُ مِنْ قُرَيْشٍ رَجُلٌ قَدْ أَسْلَمَ إِلاَّ لَحِقَ بِأَبِي بَصِيرٍ، حَتَّى اجْتَمَعَتْ مِنْهُمْ عِصَابَةٌ، فَوَاللَّهِ مَا يَسْمَعُونَ بِعِيرٍ خَرَجَتْ لِقُرَيْشٍ إِلَى الشَّأْمِ إِلاَّ اعْتَرَضُوا لَهَا، فَقَتَلُوهُمْ، وَأَخَذُوا أَمْوَالَهُمْ، فَأَرْسَلَتْ قُرَيْشٌ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم تُنَاشِدُهُ بِاللَّهِ وَالرَّحِمِ لَمَّا أَرْسَلَ، فَمَنْ أَتَاهُ فَهْوَ آمِنٌ، فَأَرْسَلَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم إِلَيْهِمْ، فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى ‏{‏وَهُوَ الَّذِي كَفَّ أَيْدِيَهُمْ عَنْكُمْ وَأَيْدِيَكُمْ عَنْهُمْ بِبَطْنِ مَكَّةَ مِنْ بَعْدِ أَنْ أَظْفَرَكُمْ عَلَيْهِمْ‏}‏ حَتَّى بَلَغَ ‏{‏الْحَمِيَّةَ حَمِيَّةَ الْجَاهِلِيَّةِ‏}‏ وَكَانَتْ حَمِيَّتُهُمْ أَنَّهُمْ لَمْ يُقِرُّوا أَنَّهُ نَبِيُّ اللَّهِ، وَلَمْ يُقِرُّوا بِبِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ، وَحَالُوا بَيْنَهُمْ وَبَيْنَ الْبَيْتِ‏.‏

Vertaling

Al-Miswar ibn Makhrama en Marwan hebben mij overgeleverd – waarbij de een het verhaal van de ander bevestigt: De Boodschapper van Allah ﷺ vertrok ten tijde van Al-Hudaibiya. Toen zij een stuk weg hadden afgelegd, zei de Profeet ﷺ:

"Khalid ibn Al-Walid bevindt zich met de cavalerie van de Qoeraisj als voorhoede in Al-Ghamim; neemt dus de weg aan de rechterkant." Bij Allah, Khalid merkte hun komst niet op totdat het stof van het moslimleger hem bereikte, waarna hij haastig terugkeerde om de Qoeraisj te waarschuwen. De Profeet ﷺ trok verder totdat hij bij de bergpas kwam waarlangs men naar hen afdaalde. Daar knielde zijn rijdier neer. De mensen zeiden: "Hup, hup!" maar het dier weigerde op te staan. Zij zeiden: "Al-Qaswa' is koppig geworden! Al-Qaswa' is koppig geworden!" De Profeet ﷺ zei: "Al-Qaswa' is niet koppig geworden, want dat is haar aard niet, maar zij is tegengehouden door Degene die de olifant heeft tegengehouden." Vervolgens zei hij: "Bij Degene in Wiens Hand mijn ziel is, als zij mij iets vragen waarmee de heiligdommen van Allah worden geëerd, zal ik het hun zeker geven." Daarna spoortte hij haar aan en zij sprong op. Hij nam een andere route totdat hij neerstreek aan het uiterste einde van Al-Hudaibiya, bij een waterput met weinig water, waarvan de mensen slechts mondjesmaat gebruik maakten. Het duurde niet lang of zij hadden het water volledig uitgeput en klaagden bij de Boodschapper van Allah ﷺ over dorst. De Profeet ﷺ nam een pijl uit zijn koker en beval hen deze in de put te plaatsen. Bij Allah, het water bleef rijkelijk opwellen totdat iedereen zijn dorst had gelest en tevreden vertrok. Terwijl zij daar waren, kwam Budail ibn Warqa' Al-Khuza'i met enkele mannen van zijn stam, de Khuza'a. Zij waren de vertrouwelingen van de Boodschapper van Allah ﷺ onder de mensen van Tihama. Hij zei: "Ik heb Ka'b ibn Lu'ayy en 'Amir ibn Lu'ayy achtergelaten bij de waterbronnen van Al-Hudaibiya, samen met vrouwen en kinderen, en zij zijn vastbesloten u te bestrijden en u van het Huis te weren." De Boodschapper van Allah ﷺ zei: "Wij zijn niet gekomen om iemand te bestrijden, maar om de 'Umra te verrichten. De oorlog heeft de Qoeraisj uitgeput en zwaar getroffen. Als zij willen, bied ik hen een wapenstilstand aan, zodat zij mij en de mensen niet hinderen. Als ik dan zegevier over de anderen, kunnen de Qoeraisj zich aansluiten bij wat de mensen doen, als zij dat wensen; anders zullen zij zich versterken. Maar als zij weigeren, dan zweer ik bij Degene in Wiens Hand mijn ziel is: ik zal hen voor deze zaak bestrijden totdat mijn nek wordt afgeslagen, en Allah zal Zijn zaak zeker laten zegevieren." Budail zei: "Ik zal hun overbrengen wat u zegt." Hij ging naar de Qoeraisj en zei: "Wij komen van deze man en hebben hem iets horen zeggen. Als jullie willen, brengen wij het aan jullie over." De dwazen onder hen riepen dat zij niets hoefden te horen, maar de verstandigen zeiden: "Vertel ons wat je gehoord hebt." Hij vertelde hun wat de Profeet ﷺ had gezegd. Toen stond 'Urwa ibn Mas'ud op en zei: "O volk, ben ik niet als een vader voor jullie?" Zij zeiden: "Jawel." Hij vroeg: "En ben ik niet als een zoon voor jullie?" Zij zeiden: "Jawel." Hij vroeg: "Verdenken jullie mij dan?" Zij zeiden: "Nee." Hij zei: "Weet jullie niet dat ik de mensen van 'Ukaz heb opgeroepen en toen zij weigerden, ik met mijn familie en volgelingen naar jullie ben gekomen?" Zij zeiden: "Jawel." Hij zei: "Deze man biedt jullie een verstandig voorstel; accepteer het en laat mij naar hem gaan." Zij stemden toe. Hij ging naar de Profeet ﷺ en sprak met hem. De Profeet ﷺ herhaalde tegen hem wat hij tegen Budail had gezegd. 'Urwa zei: "O Muhammad, denk je dat je je eigen volk kunt uitroeien zonder gevolgen? Heb je ooit gehoord van een Arabier die zijn eigen verwanten vernietigde? En als het andersom gaat, zie ik bij jou slechts een verzameling mensen van diverse stammen die zullen vluchten en je alleen laten." Abu Bakr viel hem fel aan en zei: "Zouden wij hem verlaten en vluchten?" 'Urwa vroeg: "Wie is dit?" Zij zeiden: "Abu Bakr." Hij zei: "Bij Degene in Wiens Hand mijn ziel is, als jij mij geen gunst had bewezen die ik nog niet heb vergolden, zou ik je antwoorden." Hij bleef met de Profeet ﷺ spreken en greep telkens diens baard vast. Al-Mughira ibn Shu'ba stond naast het hoofd van de Profeet ﷺ met een zwaard en een helm. Telkens wanneer 'Urwa zijn hand naar de baard van de Profeet ﷺ uitstrekte, sloeg Al-Mughira zijn hand met de punt van de schede en zei: "Haal je hand weg van de baard van de Boodschapper van Allah ﷺ." 'Urwa keek op en vroeg: "Wie is dit?" Zij zeiden: "Al-Mughira ibn Shu'ba." Hij zei: "O verrader, doe ik niet mijn best om de gevolgen van jouw verraad te voorkomen?" Al-Mughira was in de tijd van onwetendheid met een groep meegegaan, had hen gedood en hun bezit genomen, en was vervolgens moslim geworden. De Profeet ﷺ had tegen hem gezegd: "Je islam accepteer ik, maar van het geld wil ik niets weten." 'Urwa begon de metgezellen van de Profeet ﷺ nauwlettend te observeren. Bij Allah, telkens wanneer de Boodschapper van Allah ﷺ speeksel ophoestte, ving een van hen het in zijn hand op en wreef ermee over zijn gezicht en huid. Wanneer hij een bevel gaf, wedijverden zij om het uit te voeren. Wanneer hij de wassing verrichtte, vochten zij bijna om het overgebleven water. Wanneer hij sprak, dempten zij hun stemmen en staarden zij hem niet voortdurend aan uit eerbied. 'Urwa keerde terug naar zijn volk en zei: "O volk, bij Allah, ik heb koningen bezocht, waaronder Caesar, Kisra en An-Najashi, maar ik heb nooit een koning gezien die zo werd geëerd door zijn gevolg als Muhammad ﷺ door zijn metgezellen. Bij Allah, als hij speeksel ophoestte, ving een van hen het in zijn hand op en wreef ermee over zijn gezicht en huid. Wanneer hij een bevel gaf, wedijverden zij om het uit te voeren. Wanneer hij de wassing verrichtte, vochten zij bijna om het overgebleven water. Wanneer hij sprak, dempten zij hun stemmen en staarden zij hem niet voortdurend aan uit eerbied. Hij heeft jullie een verstandig voorstel gedaan; accepteer het." Een man van Banu Kinana zei: "Laat mij naar hem gaan." Zij stemden toe. Toen hij de Profeet ﷺ en zijn metgezellen naderde, zei de Boodschapper van Allah ﷺ: "Dit is die-en-die, en hij behoort tot een volk dat offerdieren eert; stuurt ze hem tegemoet." De offerdieren werden naar voren gebracht en de mensen ontvingen hem terwijl zij de Talbiya reciteerden. Toen hij dit zag, zei hij: "Subhanallah! Het past niet dat deze mensen van het Huis worden geweerd." Terug bij zijn volk zei hij: "Ik zag de offerdieren getuigd en gemarkeerd; ik zie niet in waarom zij van het Huis zouden moeten worden geweerd." Toen stond Mikraz ibn Hafs op en zei: "Laat mij naar hem gaan." Zij stemden toe. Toen hij hen naderde, zei de Profeet ﷺ: "Dit is Mikraz, en hij is een verdorven man." Hij begon met de Profeet ﷺ te spreken, en terwijl hij sprak, kwam Suhail ibn 'Amr aan. Ma'mar zei dat Ayyub hem overleverde van Ikrima dat de Profeet ﷺ, toen Suhail ibn 'Amr kwam, zei: "Nu is jullie zaak gemakkelijk geworden." Ma'mar zei dat Az-Zuhri in zijn overlevering vertelde: Suhail ibn 'Amr kwam en zei: "Kom, schrijf een overeenkomst tussen ons en jullie." De Profeet ﷺ riep de schrijver en dicteerde: "In de Naam van Allah, de Erbarmer, de Meest Genadige." Suhail zei: "Wat betreft 'de Erbarmer', bij Allah, ik weet niet wat dat betekent. Schrijf zoals je vroeger schreef: 'In Uw Naam, o Allah'." De moslims zeiden: "Bij Allah, wij schrijven niets anders dan: 'In de Naam van Allah, de Erbarmer, de Meest Genadige'." De Profeet ﷺ zei: "Schrijf: 'In Uw Naam, o Allah'." Vervolgens dicteerde hij: "Dit is wat Muhammad, de Boodschapper van Allah, heeft overeengekomen." Suhail zei: "Bij Allah, als wij wisten dat u de Boodschapper van Allah was, zouden wij u niet van het Huis hebben geweerd noch u hebben bestreden. Schrijf: 'Muhammad ibn Abdullah'." De Profeet ﷺ zei: "Bij Allah, ik ben de Boodschapper van Allah, ook al loochenen jullie mij. Schrijf: 'Muhammad ibn Abdullah'." Az-Zuhri zei: Dit was vanwege zijn eerdere uitspraak: "Als zij mij iets vragen waarmee de heiligdommen van Allah worden geëerd, zal ik het hun zeker geven." De Profeet ﷺ zei tegen hem: "Op voorwaarde dat jullie ons toegang geven tot het Huis, zodat wij er de Tawaf kunnen verrichten." Suhail zei: "Bij Allah, de Arabieren mogen niet zeggen dat wij onder druk hebben toegegeven; dat zal pas volgend jaar zijn." En zo werd het geschreven. Suhail vervolgde: "En op voorwaarde dat niemand van ons naar jou komt, zelfs als hij jouw godsdienst volgt, of jij moet hem aan ons teruggeven." De moslims zeiden: "Subhanallah! Hoe kan iemand die als moslim komt, worden teruggegeven aan de veelgodenaanbidders?" Terwijl zij hierover spraken, kwam Abu Jandal ibn Suhail ibn 'Amr wankelend in boeien vanuit de vallei van Mekka en wierp zich tussen de moslims. Suhail zei: "O Muhammad, dit is het eerste punt waarop ik een overeenkomst met je sluit: geef hem aan mij terug." De Profeet ﷺ zei: "Wij zijn nog niet klaar met het opstellen van het document." Suhail zei: "Dan zal ik nooit vrede met je sluiten." De Profeet ﷺ zei: "Sta hem dan aan mij af." Hij zei: "Dat doe ik niet." Mikraz zei: "Wij staan hem aan jou af." Abu Jandal riep: "O gemeenschap van moslims, word ik teruggegeven aan de veelgodenaanbidders terwijl ik als moslim ben gekomen? Zien jullie niet wat ik heb doorstaan?" Hij was zwaar gemarteld omwille van Allah. 'Umar ibn Al-Khattab zei: "Ik ging naar de Profeet van Allah ﷺ en vroeg: 'Bent u niet werkelijk de Profeet van Allah?' Hij antwoordde: 'Jawel.' Ik vroeg: 'Zijn wij niet op het ware pad en onze vijanden op het valse?' Hij antwoordde: 'Jawel.' Ik vroeg: 'Waarom tonen wij dan zwakte in onze godsdienst?' Hij antwoordde: 'Ik ben de Boodschapper van Allah, ik ongehoorzaam Hem niet en Hij zal mij helpen.' Ik vroeg: 'Heeft u ons niet verteld dat wij naar het Huis zouden gaan en er de Tawaf zouden verrichten?' Hij antwoordde: 'Jawel, maar heb ik je gezegd dat wij dit jaar zouden gaan?' Ik zei: 'Nee.' Hij zei: 'Je zult erheen gaan en de Tawaf verrichten.'" 'Umar vervolgde: "Ik ging naar Abu Bakr en vroeg: 'O Abu Bakr, is hij niet werkelijk de Profeet van Allah?' Hij antwoordde: 'Jawel.' Ik vroeg: 'Zijn wij niet op het ware pad en onze vijanden op het valse?' Hij antwoordde: 'Jawel.' Ik vroeg: 'Waarom tonen wij dan zwakte in onze godsdienst?' Hij antwoordde: 'O man, hij is de Boodschapper van Allah ﷺ, hij ongehoorzaamt zijn Heer niet en Hij zal hem helpen. Houd je aan hem vast, want bij Allah, hij is op het ware pad.' Ik vroeg: 'Heeft hij ons niet verteld dat wij naar het Huis zouden gaan en er de Tawaf zouden verrichten?' Hij antwoordde: 'Jawel, maar heeft hij je gezegd dat je dit jaar zou gaan?' Ik zei: 'Nee.' Hij zei: 'Je zult erheen gaan en de Tawaf verrichten.'" Az-Zuhri zei: 'Umar zei later: "Ik verrichtte vele goede daden als boetedoening voor de vragen die ik hen had gesteld." Toen het opstellen van de overeenkomst voltooid was, zei de Boodschapper van Allah ﷺ tegen zijn metgezellen: "Staat op, offert en scheert jullie hoofden." Bij Allah, niemand stond op, zelfs nadat hij het drie keer had gezegd. Toen niemand opstond, ging hij naar Umm Salama en vertelde haar wat hij van de mensen had meegemaakt. Umm Salama zei: "O Profeet van Allah ﷺ, wilt u dat uw bevel wordt uitgevoerd? Ga naar buiten en spreek met niemand een woord totdat u uw offerdier heeft geslacht en uw kapper heeft geroepen om uw hoofd te scheren." Hij ging naar buiten en sprak met niemand totdat hij dit had gedaan: hij slachtte zijn offerdier en liet zijn hoofd scheren. Toen de metgezellen dit zagen, stonden zij op, slachtten hun dieren en begonnen elkaars hoofden te scheren, in zo'n haast dat zij elkaar bijna verwondden. Vervolgens kwamen er gelovige vrouwen naar hem toe, en Allah openbaarde: {O jullie die geloven, wanneer gelovige vrouwen als emigranten tot jullie komen, ondervraag hen...} tot aan {...met de bescherming van ongelovige vrouwen}. Op die dag scheidde 'Umar van twee vrouwen die hij tijdens het veelgodendom had gehad; met een van hen trouwde Mu'awiya ibn Abi Sufyan en met de ander Safwan ibn Umayya. Daarna keerde de Profeet ﷺ terug naar Medina. Abu Basir, een man van de Qoeraisj die moslim was geworden, kwam naar hem toe. De ongelovigen stuurden twee mannen om hem op te eisen en zeiden: "De overeenkomst die je met ons hebt gesloten." Hij droeg hem over aan de twee mannen. Zij vertrokken met hem totdat zij Dhu Al-Hulaifa bereikten, waar zij neerstreken om dadels te eten. Abu Basir zei tegen een van hen: "Bij Allah, ik zie dat jouw zwaard goed is." De ander trok het en zei: "Ja, bij Allah, het is uitstekend; ik heb het vaak gebruikt." Abu Basir zei: "Laat mij het eens bekijken." Toen hij het kreeg, sloeg hij hem ermee dood. De ander vluchtte totdat hij rennend de moskee in Medina binnenkwam. Toen de Boodschapper van Allah ﷺ hem zag, zei hij: "Deze man heeft angst gezien." Toen hij bij de Profeet ﷺ aankwam, zei hij: "Mijn metgezel is gedood en ik zou ook gedood zijn." Abu Basir kwam en zei: "O Boodschapper van Allah ﷺ, bij Allah, Allah heeft uw belofte gestand gedaan: u heeft mij aan hen teruggegeven, maar Allah heeft mij van hen gered." De Profeet ﷺ zei: "Wee zijn moeder, wat een uitstekende aanstichter van oorlog zou hij zijn, als hij maar volgelingen had." Toen Abu Basir dit hoorde, begreep hij dat de Profeet ﷺ hem opnieuw zou teruggeven, en hij vertrok naar de kust. Abu Jandal ibn Suhail ontsnapte ook en voegde zich bij Abu Basir. Elke man van de Qoeraisj die moslim werd, sloot zich bij Abu Basir aan, totdat zij een sterke groep vormden. Bij Allah, telkens wanneer zij hoorden van een karavaan van de Qoeraisj die naar Sham ging, onderschepten zij deze, doodden de begeleiders en namen hun goederen. De Qoeraisj stuurden een bericht naar de Profeet ﷺ waarin zij hem smeekten bij Allah en de bloedverwantschap om hen terug te roepen, met de belofte dat wie naar hem kwam veilig zou zijn. De Profeet ﷺ stuurde een boodschap naar hen, en Allah openbaarde: {En Hij is Degene Die hun handen van jullie heeft weerhouden en jullie handen van hen in het dal van Mekka, nadat Hij jullie de overwinning op hen had gegeven...} tot aan {...de partijdigheid, de partijdigheid van de onwetendheid}. Hun partijdigheid bestond eruit dat zij niet erkenden dat hij de Profeet van Allah was, niet wilden schrijven: "In de Naam van Allah, de Erbarmer, de Meest Genadige", en hen verhinderden het Huis te bezoeken.

Vertaling en uitleg door Khutba World, vertaald vanuit het Arabisch.

Kernboodschap

Bij Hudaybiya koos de Profeet ﷺ voor geduld en een vredesverdrag.

Achtergrond & aanleiding

De hadith beschrijft de gebeurtenissen rond het verdrag van Hudaybiya, toen de Profeet ﷺ en zijn metgezellen naar Mekka trokken om de ‘Umra te verrichten, maar door de Qoeraisj werden tegengehouden.

Moeilijke woorden uitgelegd
Hudaybiya

Een plaats bij Mekka waar de moslims in het zesde jaar na de Hidjra een verdrag met de Qoeraisj sloten.

Tawaf

Het ritueel waarbij men zeven keer om de Ka‘ba loopt.

Wapenstilstand

Een overeengekomen periode waarin partijen de strijd staken.

Wat geleerden eruit halen

Klassieke geleerden halen uit het verdrag van Hudaybiya dat een moslimleider een vredesregeling mag sluiten wanneer daarin geen ongehoorzaamheid aan Allah wordt vastgelegd en het welzijn van de gemeenschap wordt gediend. De Profeet ﷺ liet de formulering van zijn titel en de aanhef aanpassen, terwijl hij zijn geloof en profeetschap niet verloochende. De overlevering leert ook dat afspraken nagekomen moeten worden en dat geduld en vertrouwen op Allah nodig zijn wanneer de wijsheid van een besluit niet meteen duidelijk is. De wetscholen bespreken de voorwaarden en bevoegdheden rond verdragen in hun hoofdstukken over bestuur en jihad; deze vertelling alleen vormt geen onbeperkte machtiging om verdragsvoorwaarden te negeren.

Lessen voor vandaag
  1. Zoek bij een conflict eerst naar een rechtvaardige en vreedzame oplossing, en houd afspraken zorgvuldig na.
  2. Wanneer een besluit van een betrouwbare leider je teleurstelt, vraag om uitleg en oordeel niet overhaast.
  3. Zet een verstandig plan om in daden: de Profeet ﷺ gaf zijn metgezellen het voorbeeld door zelf met het offeren te beginnen.
De 6 kringen

Wat deze overlevering betekent van innerlijk naar samenleving — tik op een kring om te openen.

الْحَدِيثُ الشَّرِيفُ

Elke dag een hadith, in jouw taal

De app geeft je dagelijks een hadith met uitleg, ook als widget op je telefoon. Gratis te gebruiken.