Sahih al-Bukhari, hadith 2940
Overgeleverd door Abdullah ibn Abbas. Arabische tekst met eigen vertaling en uitleg.
Van al‑Bukhari terug naar de Profeet ﷺ
- 1Ibrahim ibn Hamzavertelde het aan al‑Bukhariإِبْرَاهِيمُ بْنُ حَمْزَةَ
- 2Ibrahim ibn Sa'dإِبْرَاهِيمُ بْنُ سَعْدٍ
- 3Salih ibn Kaysanصَالِحِ بْنِ كَيْسَانَ
- 4Ibn Shihabابْنِ شِهَابٍ
- 5Ubaydullah ibn Abdullah ibn Utbaعُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ
- 6Abdullah ibn Abbasعَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبَّاسٍ
- 7De Boodschapper van Allah ﷺرَسُولُ اللَّهِ ﷺ
Volgorde zoals in de Arabische tekst van deze overlevering. De namen zijn uit het Arabisch omgezet naar Latijns schrift. Sahih al-Bukhari geldt als geheel als betrouwbaar.
De overlevering
حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ حَمْزَةَ، حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ سَعْدٍ، عَنْ صَالِحِ بْنِ كَيْسَانَ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ أَنَّهُ أَخْبَرَهُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَتَبَ إِلَى قَيْصَرَ يَدْعُوهُ إِلَى الإِسْلاَمِ، وَبَعَثَ بِكِتَابِهِ إِلَيْهِ مَعَ دِحْيَةَ الْكَلْبِيِّ، وَأَمَرَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنْ يَدْفَعَهُ إِلَى عَظِيمِ بُصْرَى لِيَدْفَعَهُ إِلَى قَيْصَرَ، وَكَانَ قَيْصَرُ لَمَّا كَشَفَ اللَّهُ عَنْهُ جُنُودَ فَارِسَ مَشَى مِنْ حِمْصَ إِلَى إِيلِيَاءَ، شُكْرًا لِمَا أَبْلاَهُ اللَّهُ، فَلَمَّا جَاءَ قَيْصَرَ كِتَابُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ حِينَ قَرَأَهُ الْتَمِسُوا لِي هَا هُنَا أَحَدًا مِنْ قَوْمِهِ لأَسْأَلَهُمْ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم. قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ فَأَخْبَرَنِي أَبُو سُفْيَانَ، أَنَّهُ كَانَ بِالشَّأْمِ فِي رِجَالٍ مِنْ قُرَيْشٍ، قَدِمُوا تِجَارًا فِي الْمُدَّةِ الَّتِي كَانَتْ بَيْنَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَبَيْنَ كُفَّارِ قُرَيْشٍ، قَالَ أَبُو سُفْيَانَ فَوَجَدَنَا رَسُولُ قَيْصَرَ بِبَعْضِ الشَّأْمِ فَانْطَلَقَ بِي وَبِأَصْحَابِي حَتَّى قَدِمْنَا إِيلِيَاءَ، فَأُدْخِلْنَا عَلَيْهِ، فَإِذَا هُوَ جَالِسٌ فِي مَجْلِسِ مُلْكِهِ وَعَلَيْهِ التَّاجُ، وَإِذَا حَوْلَهُ عُظَمَاءُ الرُّومِ فَقَالَ لِتُرْجُمَانِهِ سَلْهُمْ أَيُّهُمْ أَقْرَبُ نَسَبًا إِلَى هَذَا الرَّجُلِ الَّذِي يَزْعُمُ أَنَّهُ نَبِيٌّ قَالَ أَبُو سُفْيَانَ فَقُلْتُ أَنَا أَقْرَبُهُمْ نَسَبًا. قَالَ مَا قَرَابَةُ مَا بَيْنَكَ وَبَيْنَهُ فَقُلْتُ هُوَ ابْنُ عَمِّي، وَلَيْسَ فِي الرَّكْبِ يَوْمَئِذٍ أَحَدٌ مِنْ بَنِي عَبْدِ مَنَافٍ غَيْرِي. فَقَالَ قَيْصَرُ أَدْنُوهُ. وَأَمَرَ بِأَصْحَابِي فَجُعِلُوا خَلْفَ ظَهْرِي عِنْدَ كَتِفِي، ثُمَّ قَالَ لِتُرْجُمَانِهِ قُلْ لأَصْحَابِهِ إِنِّي سَائِلٌ هَذَا الرَّجُلَ عَنِ الَّذِي يَزْعُمُ أَنَّهُ نَبِيٌّ، فَإِنْ كَذَبَ فَكَذِّبُوهُ. قَالَ أَبُو سُفْيَانَ وَاللَّهِ لَوْلاَ الْحَيَاءُ يَوْمَئِذٍ مِنْ أَنْ يَأْثُرَ أَصْحَابِي عَنِّي الْكَذِبَ لَكَذَبْتُهُ حِينَ سَأَلَنِي عَنْهُ، وَلَكِنِّي اسْتَحْيَيْتُ أَنْ يَأْثُرُوا الْكَذِبَ عَنِّي فَصَدَقْتُهُ، ثُمَّ قَالَ لِتُرْجُمَانِهِ قُلْ لَهُ كَيْفَ نَسَبُ هَذَا الرَّجُلِ فِيكُمْ قُلْتُ هُوَ فِينَا ذُو نَسَبٍ. قَالَ فَهَلْ قَالَ هَذَا الْقَوْلَ أَحَدٌ مِنْكُمْ قَبْلَهُ قُلْتُ لاَ. فَقَالَ كُنْتُمْ تَتَّهِمُونَهُ عَلَى الْكَذِبِ قَبْلَ أَنْ يَقُولَ مَا قَالَ قُلْتُ لاَ. قَالَ فَهَلْ كَانَ مِنْ آبَائِهِ مِنْ مَلِكٍ قُلْتُ لاَ. قَالَ فَأَشْرَافُ النَّاسِ يَتَّبِعُونَهُ أَمْ ضُعَفَاؤُهُمْ قُلْتُ بَلْ ضُعَفَاؤُهُمْ. قَالَ فَيَزِيدُونَ أَوْ يَنْقُصُونَ قُلْتُ بَلْ يَزِيدُونَ. قَالَ فَهَلْ يَرْتَدُّ أَحَدٌ سَخْطَةً لِدِينِهِ بَعْدَ أَنْ يَدْخُلَ فِيهِ قُلْتُ لاَ. قَالَ فَهَلْ يَغْدِرُ قُلْتُ لاَ، وَنَحْنُ الآنَ مِنْهُ فِي مُدَّةٍ، نَحْنُ نَخَافُ أَنْ يَغْدِرَ. قَالَ أَبُو سُفْيَانَ وَلَمْ يُمْكِنِّي كَلِمَةٌ أُدْخِلُ فِيهَا شَيْئًا أَنْتَقِصُهُ بِهِ لاَ أَخَافُ أَنْ تُؤْثَرَ عَنِّي غَيْرُهَا. قَالَ فَهَلْ قَاتَلْتُمُوهُ أَوْ قَاتَلَكُمْ قُلْتُ نَعَمْ. قَالَ فَكَيْفَ كَانَتْ حَرْبُهُ وَحَرْبُكُمْ قُلْتُ كَانَتْ دُوَلاً وَسِجَالاً، يُدَالُ عَلَيْنَا الْمَرَّةَ وَنُدَالُ عَلَيْهِ الأُخْرَى. قَالَ فَمَاذَا يَأْمُرُكُمْ قَالَ يَأْمُرُنَا أَنْ نَعْبُدَ اللَّهَ وَحْدَهُ لاَ نُشْرِكُ بِهِ شَيْئًا، وَيَنْهَانَا عَمَّا كَانَ يَعْبُدُ آبَاؤُنَا، وَيَأْمُرُنَا بِالصَّلاَةِ وَالصَّدَقَةِ وَالْعَفَافِ وَالْوَفَاءِ بِالْعَهْدِ وَأَدَاءِ الأَمَانَةِ. فَقَالَ لِتُرْجُمَانِهِ حِينَ قُلْتُ ذَلِكَ لَهُ قُلْ لَهُ إِنِّي سَأَلْتُكَ عَنْ نَسَبِهِ فِيكُمْ، فَزَعَمْتَ أَنَّهُ ذُو نَسَبٍ، وَكَذَلِكَ الرُّسُلُ تُبْعَثُ فِي نَسَبِ قَوْمِهَا، وَسَأَلْتُكَ هَلْ قَالَ أَحَدٌ مِنْكُمْ هَذَا الْقَوْلَ قَبْلَهُ فَزَعَمْتَ أَنْ لاَ، فَقُلْتُ لَوْ كَانَ أَحَدٌ مِنْكُمْ قَالَ هَذَا الْقَوْلَ قَبْلَهُ قُلْتُ رَجُلٌ يَأْتَمُّ بِقَوْلٍ قَدْ قِيلَ قَبْلَهُ. وَسَأَلْتُكَ هَلْ كُنْتُمْ تَتَّهِمُونَهُ بِالْكَذِبِ قَبْلَ أَنْ يَقُولَ مَا قَالَ فَزَعَمْتَ أَنْ لاَ، فَعَرَفْتُ أَنَّهُ لَمْ يَكُنْ لِيَدَعَ الْكَذِبَ عَلَى النَّاسِ وَيَكْذِبَ عَلَى اللَّهِ، وَسَأَلْتُكَ هَلْ كَانَ مِنْ آبَائِهِ مِنْ مَلِكٍ فَزَعَمْتَ أَنْ لاَ، فَقُلْتُ لَوْ كَانَ مِنْ آبَائِهِ مَلِكٌ قُلْتُ يَطْلُبُ مُلْكَ آبَائِهِ. وَسَأَلْتُكَ أَشْرَافُ النَّاسِ يَتَّبِعُونَهُ أَمْ ضُعَفَاؤُهُمْ فَزَعَمْتَ أَنَّ ضُعَفَاءَهُمُ اتَّبَعُوهُ، وَهُمْ أَتْبَاعُ الرُّسُلِ، وَسَأَلْتُكَ هَلْ يَزِيدُونَ أَوْ يَنْقُصُونَ فَزَعَمْتَ أَنَّهُمْ يَزِيدُونَ، وَكَذَلِكَ الإِيمَانُ حَتَّى يَتِمَّ، وَسَأَلْتُكَ هَلْ يَرْتَدُّ أَحَدٌ سَخْطَةً لِدِينِهِ بَعْدَ أَنْ يَدْخُلَ فِيهِ فَزَعَمْتَ أَنْ لاَ، فَكَذَلِكَ الإِيمَانُ حِينَ تَخْلِطُ بَشَاشَتُهُ الْقُلُوبَ لاَ يَسْخَطُهُ أَحَدٌ، وَسَأَلْتُكَ هَلْ يَغْدِرُ فَزَعَمْتَ أَنْ لاَ، وَكَذَلِكَ الرُّسُلُ لاَ يَغْدِرُونَ. وَسَأَلْتُكَ هَلْ قَاتَلْتُمُوهُ وَقَاتَلَكُمْ فَزَعَمْتَ أَنْ قَدْ فَعَلَ، وَأَنَّ حَرْبَكُمْ وَحَرْبَهُ تَكُونُ دُوَلاً، وَيُدَالُ عَلَيْكُمُ الْمَرَّةَ وَتُدَالُونَ عَلَيْهِ الأُخْرَى، وَكَذَلِكَ الرُّسُلُ تُبْتَلَى، وَتَكُونُ لَهَا الْعَاقِبَةُ، وَسَأَلْتُكَ بِمَاذَا يَأْمُرُكُمْ فَزَعَمْتَ أَنَّهُ يَأْمُرُكُمْ أَنْ تَعْبُدُوا اللَّهَ وَلاَ تُشْرِكُوا بِهِ شَيْئًا، وَيَنْهَاكُمْ عَمَّا كَانَ يَعْبُدُ آبَاؤُكُمْ، وَيَأْمُرُكُمْ بِالصَّلاَةِ وَالصِّدْقِ وَالْعَفَافِ وَالْوَفَاءِ بِالْعَهْدِ، وَأَدَاءِ الأَمَانَةِ، قَالَ وَهَذِهِ صِفَةُ النَّبِيِّ، قَدْ كُنْتُ أَعْلَمُ أَنَّهُ خَارِجٌ، وَلَكِنْ لَمْ أَظُنَّ أَنَّهُ مِنْكُمْ، وَإِنْ يَكُ مَا قُلْتَ حَقًّا، فَيُوشِكُ أَنْ يَمْلِكَ مَوْضِعَ قَدَمَىَّ هَاتَيْنِ، وَلَوْ أَرْجُو أَنْ أَخْلُصَ إِلَيْهِ لَتَجَشَّمْتُ لُقِيَّهُ، وَلَوْ كُنْتُ عِنْدَهُ لَغَسَلْتُ قَدَمَيْهِ. قَالَ أَبُو سُفْيَانَ ثُمَّ دَعَا بِكِتَابِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقُرِئَ فَإِذَا فِيهِ " بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ مِنْ مُحَمَّدٍ عَبْدِ اللَّهِ وَرَسُولِهِ، إِلَى هِرَقْلَ عَظِيمِ الرُّومِ، سَلاَمٌ عَلَى مَنِ اتَّبَعَ الْهُدَى، أَمَّا بَعْدُ فَإِنِّي أَدْعُوكَ بِدِعَايَةِ الإِسْلاَمِ، أَسْلِمْ تَسْلَمْ، وَأَسْلِمْ يُؤْتِكَ اللَّهُ أَجْرَكَ مَرَّتَيْنِ، فَإِنْ تَوَلَّيْتَ فَعَلَيْكَ إِثْمُ الأَرِيسِيِّينَ وَ{يَا أَهْلَ الْكِتَابِ تَعَالَوْا إِلَى كَلِمَةٍ سَوَاءٍ بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ أَنْ لاَ نَعْبُدَ إِلاَّ اللَّهَ وَلاَ نُشْرِكَ بِهِ شَيْئًا وَلاَ يَتَّخِذَ بَعْضُنَا بَعْضًا أَرْبَابًا مِنْ دُونِ اللَّهِ فَإِنْ تَوَلَّوْا فَقُولُوا اشْهَدُوا بِأَنَّا مُسْلِمُونَ}". قَالَ أَبُو سُفْيَانَ فَلَمَّا أَنْ قَضَى مَقَالَتَهُ، عَلَتْ أَصْوَاتُ الَّذِينَ حَوْلَهُ مِنْ عُظَمَاءِ الرُّومِ، وَكَثُرَ لَغَطُهُمْ، فَلاَ أَدْرِي مَاذَا قَالُوا، وَأُمِرَ بِنَا فَأُخْرِجْنَا، فَلَمَّا أَنْ خَرَجْتُ مَعَ أَصْحَابِي وَخَلَوْتُ بِهِمْ قُلْتُ لَهُمْ لَقَدْ أَمِرَ أَمْرُ ابْنِ أَبِي كَبْشَةَ، هَذَا مَلِكُ بَنِي الأَصْفَرِ يَخَافُهُ، قَالَ أَبُو سُفْيَانَ وَاللَّهِ مَا زِلْتُ ذَلِيلاً مُسْتَيْقِنًا بِأَنَّ أَمْرَهُ سَيَظْهَرُ، حَتَّى أَدْخَلَ اللَّهُ قَلْبِي الإِسْلاَمَ وَأَنَا كَارِهٌ.
Abdullah ibn Abbas (moge Allah tevreden zijn met hen beiden) verhaalde dat de Boodschapper van Allah ﷺ een brief schreef aan Caesar en hem uitnodigde tot de Islam. Hij stuurde zijn brief via Dihya al-Kalbi, en de Boodschapper van Allah ﷺ beval hem deze te overhandigen aan de gouverneur van Busra, die hem op zijn beurt naar Caesar zou doorsturen. Nadat Allah hem de overwinning op de Perzische legers had geschonken, was Caesar uit dankbaarheid voor wat Allah hem had gegeven van Hims naar Ilya (Jeruzalem) gelopen. Toen de brief van de Boodschapper van Allah ﷺ bij Caesar aankwam en hij deze had gelezen, zei hij: 'Zoek voor mij iemand van zijn volk hier in de buurt, zodat ik hem kan ondervragen over de Boodschapper van Allah ﷺ.' Ibn Abbas zei: Abu Sufyan vertelde mij dat hij zich in Sham bevond met een groep mannen van de Qoeraisj, die daar als kooplieden waren gekomen tijdens de wapenstilstand tussen de Boodschapper van Allah ﷺ en de ongelovigen van de Qoeraisj. Abu Sufyan zei: De gezant van Caesar vond ons ergens in Sham en nam mij en mijn metgezellen mee naar Ilya. We werden bij hem binnengeleid en zagen hem zittend in zijn koninklijke raadzaal, met een kroon op zijn hoofd, omringd door de hoogwaardigheidsbekleders van de Romeinen. Hij zei tegen zijn tolk: 'Vraag hen wie van hen het nauwst verwant is aan deze man die beweert een profeet te zijn.' Abu Sufyan vervolgde: Ik zei: 'Ik ben het nauwst aan hem verwant.' Hij vroeg: 'Wat is uw verwantschap met hem?' Ik antwoordde: 'Hij is mijn neef,' en er was op die dag niemand van de Banu Abd Manaf in het gezelschap behalve ik. Caesar zei: 'Laat hem naderbij komen.' Hij beval dat mijn metgezellen achter mij bij mijn schouder zouden staan, en zei toen tegen zijn tolk: 'Zeg tegen zijn metgezellen dat ik deze man zal ondervragen over degene die beweert een profeet te zijn. Als hij liegt, moeten zij hem tegenspreken.' Abu Sufyan zei: Bij Allah, als ik mij op die dag niet geschaamd had dat mijn metgezellen leugens over mij zouden navertellen, zou ik hebben gelogen toen hij mij over hem vroeg. Maar ik schaamde mij ervoor dat zij leugens over mij zouden verspreiden, dus sprak ik de waarheid. Vervolgens zei hij tegen zijn tolk: 'Vraag hem: Hoe is de afkomst van deze man onder jullie?' Ik antwoordde: 'Hij heeft een edele afkomst onder ons.' Hij vroeg: 'Heeft iemand van jullie dit eerder beweerd?' Ik antwoordde: 'Nee.' Hij vroeg: 'Jullie beschuldigden hem toch niet van liegen voordat hij zei wat hij zei?' Ik antwoordde: 'Nee.' Hij vroeg: 'Was er onder zijn voorvaderen een koning?' Ik antwoordde: 'Nee.' Hij vroeg: 'Volgen de edelen hem of de zwakkeren?' Ik antwoordde: 'De zwakkeren volgen hem.' Hij vroeg: 'Nemen zij toe of nemen zij af?' Ik antwoordde: 'Zij nemen toe.' Hij vroeg: 'Keert iemand zich uit ontevredenheid af van zijn godsdienst nadat hij daarin is getreden?' Ik antwoordde: 'Nee.' Hij vroeg: 'Verbreedt hij beloften?' Ik antwoordde: 'Nee, maar wij bevinden ons momenteel in een wapenstilstand met hem en wij vrezen dat hij ons zal verraden.' Abu Sufyan voegde eraan toe: Ik kon geen enkel woord vinden waarin ik iets kon inlassen om hem te kleineren, zonder bang te hoeven zijn dat er iets anders over mij zou worden overgeleverd. Hij vroeg: 'Hebben jullie tegen hem gevochten of heeft hij tegen jullie gevochten?' Ik antwoordde: 'Ja.' Hij vroeg: 'Hoe verliep de strijd tussen jullie?' Ik antwoordde: 'Het wisselde elkaar af; soms hadden zij de overhand en soms wij.' Hij vroeg: 'Wat beveelt hij jullie?' Ik antwoordde: 'Hij beveelt ons Allah alleen te aanbidden en Hem met niets te vereenzelvigen, en hij verbiedt ons wat onze vaderen plachten te aanbidden. Hij beveelt ons het gebed, liefdadigheid, kuisheid, het nakomen van beloften en het teruggeven van toevertrouwde goederen.' Toen ik dat had gezegd, zei hij tegen zijn tolk: 'Zeg tegen hem: Ik heb je gevraagd naar zijn afkomst onder jullie, en jij beweerde dat hij van edele afkomst is. Zo worden ook de boodschappers gezonden uit de edelste geslachten van hun volkeren. Ik heb je gevraagd of iemand van jullie dit eerder heeft beweerd, en jij beweerde van niet. Ik dacht bij mezelf: als iemand van jullie dit eerder had beweerd, zou ik zeggen dat dit een man is die een eerdere uitspraak volgt. Ik heb je gevraagd of jullie hem ervan beschuldigden te liegen voordat hij zei wat hij zei, en jij beweerde van niet. Daardoor wist ik dat hij niet zou liegen over mensen en dan liegen over Allah. Ik heb je gevraagd of er onder zijn voorvaderen een koning was, en jij beweerde van niet. Ik dacht bij mezelf: als er onder zijn voorvaderen een koning was geweest, zou ik zeggen dat hij het koningschap van zijn voorvaderen nastreeft. Ik heb je gevraagd of de edelen hem volgen of de zwakkeren, en jij beweerde dat de zwakkeren hem volgen; en zij zijn nu eenmaal de volgelingen van de boodschappers. Ik heb je gevraagd of zij toenemen of afnemen, en jij beweerde dat zij toenemen; en zo gaat het met het geloof totdat het voltooid is. Ik heb je gevraagd of iemand zich uit ontevredenheid afkeert van zijn godsdienst nadat hij daarin is getreden, en jij beweerde van niet; en zo is het met het geloof: wanneer de vreugde ervan zich met de harten vermengt, keert niemand zich eruit af. Ik heb je gevraagd of hij verraad pleegt, en jij beweerde van niet; en zo zijn de boodschappers: zij plegen geen verraad. Ik heb je gevraagd of jullie tegen hem hebben gevochten en hij tegen jullie, en jij beweerde dat dit zo was, en dat de strijd wisselend verliep: soms hadden jullie de overhand en soms hij; en zo worden de boodschappers beproefd, en uiteindelijk is de overwinning voor hen. Ik heb je gevraagd wat hij jullie beveelt, en jij beweerde dat hij jullie beveelt Allah alleen te aanbidden en Hem met niets te vereenzelvigen, en dat hij jullie verbiedt wat jullie vaderen plachten te aanbidden, en dat hij jullie het gebed, waarachtigheid, kuisheid, het nakomen van beloften en het teruggeven van toevertrouwde goederen beveelt. Dit zijn werkelijk de eigenschappen van een profeet. Ik wist al dat hij zou verschijnen, maar ik had niet gedacht dat hij uit jullie midden zou komen. Als wat je zegt waar is, zal hij spoedig de grond onder mijn twee voeten bezitten. Als ik hoop had hem te kunnen bereiken, zou ik de moeite nemen om hem te ontmoeten; en als ik bij hem was, zou ik zeker zijn voeten wassen.' Abu Sufyan vervolgde: Vervolgens liet hij de brief van de Boodschapper van Allah ﷺ brengen en deze werd voorgelezen. Daarin stond: 'In de naam van Allah, de Erbarmer, de Meest Genadevolle. Van Mohammed, de dienaar van Allah en Zijn Boodschapper, aan Heraclius, de leider van de Romeinen. Vrede zij met degene die de leiding volgt. Voorts: Ik nodig u uit tot de oproep van de Islam. Word moslim en u zult veilig zijn; word moslim en Allah zal u tweemaal uw beloning geven. Maar als u zich afwendt, dan rust op u de zonde van de Ariërs. En:
"O mensen van het Boek, komt tot een woord dat gelijk is tussen ons en jullie: dat wij niemand aanbidden behalve Allah en dat wij Hem met niets vereenzelvigen, en dat sommigen van ons anderen niet tot heren nemen naast Allah." Als zij zich dan afwenden, zeg dan: "Getuigt dat wij moslims zijn."' Abu Sufyan zei: Toen hij zijn toespraak had beëindigd, verhieven degenen om hem heen van de Romeinse hoogwaardigheidsbekleders hun stemmen en ontstond er veel tumult, zodat ik niet wist wat zij zeiden. Er werd bevolen ons naar buiten te brengen. Toen ik met mijn metgezellen naar buiten ging en alleen met hen was, zei ik tegen hen: 'De zaak van Ibn Abi Kabsha is groot geworden; zelfs de koning van de Banu al-Asfar vreest hem.' Abu Sufyan voegde eraan toe: Bij Allah, ik bleef vernederd en was er zeker van dat zijn zaak zou zegevieren, totdat Allah de Islam in mijn hart deed binnenkomen, hoewel ik er aanvankelijk een afkeer van had.
Vertaling en uitleg door Khutba World, vertaald vanuit het Arabisch.
Heraclius herkende profetische tekenen in Mohammeds ﷺ boodschap en karakter.
De Profeet ﷺ stuurde Heraclius een brief met de uitnodiging tot de Islam. Tijdens diens verblijf in Ilya ondervroeg Heraclius Abu Sufyan over de Profeet ﷺ en zijn boodschap.
De oude naam voor Jeruzalem.
Een toevertrouwd goed of een verantwoordelijkheid die zorgvuldig moet worden nagekomen.
Een afgesproken periode waarin partijen hun strijd staken.
Klassieke geleerden, onder wie Ibn Hajar al-Asqalani, wijzen erop dat de overlevering het belang toont van waarachtigheid, trouw aan afspraken en het zorgvuldig onderzoeken van een boodschap. Zij leiden er ook uit af dat uitnodigen tot de Islam met duidelijke woorden en passende correspondentie mag gebeuren. De brief richt zich tot een heerser, maar maakt zijn onderdanen eveneens verantwoordelijk voor hun eigen geloofskeuze.
- Spreek eerlijk, ook wanneer de waarheid niet in je eigen voordeel is.
- Kom afspraken en toevertrouwde verantwoordelijkheden na, ook tegenover mensen met wie je van mening verschilt.
- Deel je geloof met heldere, respectvolle woorden en laat je karakter je boodschap ondersteunen.
Wat deze overlevering betekent van innerlijk naar samenleving — tik op een kring om te openen.
Deze overlevering beschrijft waarom de Profeet ﷺ een zegel liet maken voordat hij brieven aan heersers stuurde.
Sahih al-Bukhari · #2939 (Sahih)Deze versie vertelt eveneens over Heraclius' ondervraging van Abu Sufyan en diens beoordeling van de tekenen van profeetschap.
Sahih al-Bukhari · #2941 (Sahih)Deze overlevering behandelt dezelfde uitnodiging aan Caesar en de reactie van Heraclius.
Elke dag een hadith, in jouw taal
De app geeft je dagelijks een hadith met uitleg, ook als widget op je telefoon. Gratis te gebruiken.