Sahih al-Bukhari, hadithi 2488
Transmetuar nga Rafi ibn Khadij. Teksti arabisht me përkthimin dhe shpjegimin tonë.
Nga al‑Bukhari deri te Profeti ﷺ
- 1Ali ibn al‑Hakam al‑Ansariia transmetoi al‑Bukhariعَلِيُّ بْنُ الْحَكَمِ الأَنْصَارِيُّ
- 2Abu Awanaأَبُو عَوَانَةَ
- 3Sa'id ibn Masruqسَعِيدِ بْنِ مَسْرُوقٍ
- 4Abaya ibn Rifa'a ibn Rafi' ibn Khadijعَبَايَةَ بْنِ رِفَاعَةَ بْنِ رَافِعِ بْنِ خَدِيجٍ
- 5Gjyshi i tij, Rafi'جَدِّهِ
- 6I Dërguari i Allahut ﷺرَسُولُ اللَّهِ ﷺ
Renditja është si në tekstin arabisht të këtij transmetimi. Emrat janë transliteruar nga arabishtja në alfabetin latin. Sahih al-Bukhari konsiderohet në tërësi si i besueshëm.
Transmetimi
حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ الْحَكَمِ الأَنْصَارِيُّ، حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ مَسْرُوقٍ، عَنْ عَبَايَةَ بْنِ رِفَاعَةَ بْنِ رَافِعِ بْنِ خَدِيجٍ، عَنْ جَدِّهِ، قَالَ كُنَّا مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم بِذِي الْحُلَيْفَةِ فَأَصَابَ النَّاسَ جُوعٌ فَأَصَابُوا إِبِلاً وَغَنَمًا. قَالَ وَكَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فِي أُخْرَيَاتِ الْقَوْمِ فَعَجِلُوا وَذَبَحُوا وَنَصَبُوا الْقُدُورَ، فَأَمَرَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بِالْقُدُورِ فَأُكْفِئَتْ، ثُمَّ قَسَمَ فَعَدَلَ عَشْرَةً مِنَ الْغَنَمِ بِبَعِيرٍ فَنَدَّ مِنْهَا بَعِيرٌ، فَطَلَبُوهُ فَأَعْيَاهُمْ، وَكَانَ فِي الْقَوْمِ خَيْلٌ يَسِيرَةٌ فَأَهْوَى رَجُلٌ مِنْهُمْ بِسَهْمٍ فَحَبَسَهُ اللَّهُ ثُمَّ قَالَ " إِنَّ لِهَذِهِ الْبَهَائِمِ أَوَابِدَ كَأَوَابِدِ الْوَحْشِ فَمَا غَلَبَكُمْ مِنْهَا فَاصْنَعُوا بِهِ هَكَذَا ". فَقَالَ جَدِّي إِنَّا نَرْجُو ـ أَوْ نَخَافُ ـ الْعَدُوَّ غَدًا، وَلَيْسَتْ مَعَنَا مُدًى أَفَنَذْبَحُ بِالْقَصَبِ. قَالَ " مَا أَنْهَرَ الدَّمَ وَذُكِرَ اسْمُ اللَّهِ عَلَيْهِ، فَكُلُوهُ، لَيْسَ السِّنَّ وَالظُّفُرَ، وَسَأُحَدِّثُكُمْ عَنْ ذَلِكَ، أَمَّا السِّنُّ فَعَظْمٌ وَأَمَّا الظُّفُرُ فَمُدَى الْحَبَشَةِ ".
Transmeton Abaja bin Rifa'a bin Rafi' bin Hadij: Gjyshi im tha,
"Ishim me Profetin ﷺ në Dhul-Hulejfe. Njerëzit u uritën dhe kapën disa deve dhe dele (si plaçkë lufte). Profeti ﷺ ishte pas njerëzve. Ata nxituan, therën kafshët dhe vendosën tenxheret për të gatuar mishin. Kur erdhi Profeti ﷺ, urdhëroi që tenxheret të përmbyseshin, pastaj ndau plaçkën duke caktuar dhjetë dele si të barabarta me një de. Një de u arratis dhe njerëzit vrapuan pas saj derisa u lodhën. Në atë kohë kishte pak kuaj. Një burrë gjuajti me shigjetë dhe Allahu e ndali devenë me të. Profeti ﷺ tha: 'Disa nga këto kafshë janë si kafshë të egra; nëse ndonjëra prej tyre ju ikën nga kontrolli, veproni kështu (pra, gjuajeni me shigjetë).'" Gjyshi im tha: "Kemi frikë se nesër do të takojmë armikun dhe nuk kemi thika; a mund të therim me kallamishte?" Profeti ﷺ tha: "Përdorni çdo gjë që rrjedh gjakun dhe hani nëse është përmendur emri i Allahut gjatë therjes. Mos therni me dhëmbë apo thonj, dhe do t'ju shpjegoj pse: Dhëmbi është kockë, ndërsa thonjtë janë mjeti i Habeshinjve."
Përkthimi dhe shpjegimi nga Khutba World, të përkthyera nga arabishtja.
Plaçka duhet ndarë me drejtësi dhe therja në rast nevoje ka rregulla të qarta.
Transmetimi e vendos ngjarjen në Dhu al-Hulaifa: grupi ishte i uritur, mori deve dhe dele si plaçkë dhe i theri përpara se Profeti ﷺ të kishte urdhëruar ndarjen e saj.
Një vend pranë Medinës ku ndodheshin Profeti ﷺ dhe shokët e tij gjatë kësaj ngjarjeje.
Një mjet i mprehtë me të cilin kafsha mund të theret në mënyrë të vlefshme, duke bërë të rrjedhë gjaku.
Një kafshë e arratisur mund të jetë e vështirë për t’u kapur; nëse nuk mund të vihet nën kontroll, mund të goditet me një predhë për t’u therur.
Dijetarët nxjerrin përfundimin se plaçka ndahet sipas udhëzimit të autoritetit kompetent; këtu Profeti ﷺ i barazoi dhjetë dele me një deve. Shumica e juristëve lejojnë therjen me shigjetë ose mjet të ngjashëm të një kafshe të arratisur që nuk mund të kapet, me kusht që të rrjedhë gjaku dhe të përmendet emri i Allahut. Dhëmbi ose thoi nuk janë mjete të vlefshme për therje. Katër shkollat juridike sunite trajtojnë kushte të tjera për vlefshmërinë e therjes dhe ndarjen e plaçkës, por ky transmetim është argument për rregullat bazë të përmendura.
- Kur plaçka është e përbashkët, prit ndarjen e drejtë nga autoriteti kompetent, edhe nëse ka ngutje ose uri.
- Gjatë therjes, sigurohu që të përmendet emri i Allahut dhe mos përdor dhëmb ose thua si mjet therjeje.
- Trajtoji me kujdes kafshët e arratisura: nëse nuk mund të kapen, ndiq rregullat e vlefshme për therjen në rast nevoje.
Ky transmetim sahih nga Rafi ibn Khadij trajton gjithashtu kushtet e therjes dhe përputhet në përmbajtje me lejimin e përdorimit të një mjeti të përshtatshëm të mprehtë.
Sahih al-Bukhari · #2483 (Sahih)Ky transmetim nga Jabir ibn Abdullah flet për ndarjen e plaçkës dhe ofron kontekst për administrimin e pasurisë së përbashkët.
Çdo ditë një hadith, në gjuhën tënde
Aplikacioni të sjell çdo ditë një hadith me shpjegim, edhe si miniaplikacion në telefonin tënd. Përdorimi është falas.