Sahih al-Bukhari, hadithi 3911
Transmetuar nga Anas ibn Malik. Teksti arabisht me përkthimin dhe shpjegimin tonë.
Transmetuar nga Anas ibn Malik
Sahih al-Bukhari konsiderohet në tërësi si i besueshëm.
Transmetimi
حَدَّثَنِي مُحَمَّدٌ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الصَّمَدِ، حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ صُهَيْبٍ، حَدَّثَنَا أَنَسُ بْنُ مَالِكٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ أَقْبَلَ نَبِيُّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِلَى الْمَدِينَةِ وَهْوَ مُرْدِفٌ أَبَا بَكْرٍ، وَأَبُو بَكْرٍ شَيْخٌ يُعْرَفُ، وَنَبِيُّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم شَابٌّ لاَ يُعْرَفُ، قَالَ فَيَلْقَى الرَّجُلُ أَبَا بَكْرٍ فَيَقُولُ يَا أَبَا بَكْرٍ، مَنْ هَذَا الرَّجُلُ الَّذِي بَيْنَ يَدَيْكَ فَيَقُولُ هَذَا الرَّجُلُ يَهْدِينِي السَّبِيلَ. قَالَ فَيَحْسِبُ الْحَاسِبُ أَنَّهُ إِنَّمَا يَعْنِي الطَّرِيقَ، وَإِنَّمَا يَعْنِي سَبِيلَ الْخَيْرِ، فَالْتَفَتَ أَبُو بَكْرٍ، فَإِذَا هُوَ بِفَارِسٍ قَدْ لَحِقَهُمْ، فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ، هَذَا فَارِسٌ قَدْ لَحِقَ بِنَا. فَالْتَفَتَ نَبِيُّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " اللَّهُمَّ اصْرَعْهُ ". فَصَرَعَهُ الْفَرَسُ، ثُمَّ قَامَتْ تُحَمْحِمُ فَقَالَ يَا نَبِيَّ اللَّهِ مُرْنِي بِمَا شِئْتَ. قَالَ " فَقِفْ مَكَانَكَ، لاَ تَتْرُكَنَّ أَحَدًا يَلْحَقُ بِنَا ". قَالَ فَكَانَ أَوَّلَ النَّهَارِ جَاهِدًا عَلَى نَبِيِّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم، وَكَانَ آخِرَ النَّهَارِ مَسْلَحَةً لَهُ، فَنَزَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم جَانِبَ الْحَرَّةِ، ثُمَّ بَعَثَ إِلَى الأَنْصَارِ، فَجَاءُوا إِلَى نَبِيِّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَسَلَّمُوا عَلَيْهِمَا، وَقَالُوا ارْكَبَا آمِنَيْنِ مُطَاعَيْنِ. فَرَكِبَ نَبِيُّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَبُو بَكْرٍ، وَحَفُّوا دُونَهُمَا بِالسِّلاَحِ، فَقِيلَ فِي الْمَدِينَةِ جَاءَ نَبِيُّ اللَّهِ، جَاءَ نَبِيُّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم. فَأَشْرَفُوا يَنْظُرُونَ وَيَقُولُونَ جَاءَ نَبِيُّ اللَّهِ، جَاءَ نَبِيُّ اللَّهِ. فَأَقْبَلَ يَسِيرُ حَتَّى نَزَلَ جَانِبَ دَارِ أَبِي أَيُّوبَ، فَإِنَّهُ لَيُحَدِّثُ أَهْلَهُ، إِذْ سَمِعَ بِهِ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ سَلاَمٍ وَهْوَ فِي نَخْلٍ لأَهْلِهِ يَخْتَرِفُ لَهُمْ، فَعَجِلَ أَنْ يَضَعَ الَّذِي يَخْتَرِفُ لَهُمْ فِيهَا، فَجَاءَ وَهْىَ مَعَهُ، فَسَمِعَ مِنْ نَبِيِّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ثُمَّ رَجَعَ إِلَى أَهْلِهِ، فَقَالَ نَبِيُّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " أَىُّ بُيُوتِ أَهْلِنَا أَقْرَبُ ". فَقَالَ أَبُو أَيُّوبَ أَنَا يَا نَبِيَّ اللَّهِ، هَذِهِ دَارِي، وَهَذَا بَابِي. قَالَ " فَانْطَلِقْ فَهَيِّئْ لَنَا مَقِيلاً ". قَالَ قُومَا عَلَى بَرَكَةِ اللَّهِ. فَلَمَّا جَاءَ نَبِيُّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم جَاءَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ سَلاَمٍ فَقَالَ أَشْهَدُ أَنَّكَ رَسُولُ اللَّهِ، وَأَنَّكَ جِئْتَ بِحَقٍّ، وَقَدْ عَلِمَتْ يَهُودُ أَنِّي سَيِّدُهُمْ وَابْنُ سَيِّدِهِمْ، وَأَعْلَمُهُمْ وَابْنُ أَعْلَمِهِمْ، فَادْعُهُمْ فَاسْأَلْهُمْ عَنِّي قَبْلَ أَنْ يَعْلَمُوا أَنِّي قَدْ أَسْلَمْتُ، فَإِنَّهُمْ إِنْ يَعْلَمُوا أَنِّي قَدْ أَسْلَمْتُ قَالُوا فِيَّ مَا لَيْسَ فِيَّ. فَأَرْسَلَ نَبِيُّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَقْبَلُوا فَدَخَلُوا عَلَيْهِ. فَقَالَ لَهُمْ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " يَا مَعْشَرَ الْيَهُودِ، وَيْلَكُمُ اتَّقُوا اللَّهَ، فَوَاللَّهِ الَّذِي لاَ إِلَهَ إِلاَّ هُوَ إِنَّكُمْ لَتَعْلَمُونَ أَنِّي رَسُولُ اللَّهِ حَقًّا، وَأَنِّي جِئْتُكُمْ بِحَقٍّ فَأَسْلِمُوا ". قَالُوا مَا نَعْلَمُهُ. قَالُوا لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَهَا ثَلاَثَ مِرَارٍ. قَالَ " فَأَىُّ رَجُلٍ فِيكُمْ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ سَلاَمٍ ". قَالُوا ذَاكَ سَيِّدُنَا وَابْنُ سَيِّدِنَا، وَأَعْلَمُنَا وَابْنُ أَعْلَمِنَا. قَالَ " أَفَرَأَيْتُمْ إِنْ أَسْلَمَ ". قَالُوا حَاشَا لِلَّهِ، مَا كَانَ لِيُسْلِمَ. قَالَ " أَفَرَأَيْتُمْ إِنْ أَسْلَمَ ". قَالُوا حَاشَا لِلَّهِ، مَا كَانَ لِيُسْلِمَ. قَالَ " يَا ابْنَ سَلاَمٍ، اخْرُجْ عَلَيْهِمْ ". فَخَرَجَ فَقَالَ يَا مَعْشَرَ الْيَهُودِ، اتَّقُوا اللَّهَ، فَوَاللَّهِ الَّذِي لاَ إِلَهَ إِلاَّ هُوَ إِنَّكُمْ لَتَعْلَمُونَ أَنَّهُ رَسُولُ اللَّهِ، وَأَنَّهُ جَاءَ بِحَقٍّ. فَقَالُوا كَذَبْتَ. فَأَخْرَجَهُمْ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم.
Më ka treguar Muhamedi, na ka treguar Abdus-Samed, na ka treguar babai im, na ka treguar Abdul-Aziz ibn Suhejbi, na ka treguar Enes ibn Maliku – Allahu qoftë i kënaqur me të – i cili tha: Pejgamberi i Allahut ﷺ erdhi në Medine duke e pasur Ebu Bekrin pas vetes (në deve), ndërsa Ebu Bekri ishte një plak i njohur, kurse Pejgamberi i Allahut ﷺ ishte një i ri që nuk njihej. Kur dikush e takonte Ebu Bekrin, i thoshte:
"O Ebu Bekër! Kush është ky burrë para teje?" Ai përgjigjej: "Ky burrë më udhëzon në rrugë." Dëgjuesi mendonte se ai po fliste për rrugën fizike, por në fakt ai kishte për qëllim rrugën e së mirës. Pastaj Ebu Bekri u kthye prapa dhe pa një kalorës që i kishte arritur. Tha: "O i Dërguari i Allahut ﷺ! Ja ku na arriti një kalorës." Pejgamberi i Allahut ﷺ u kthye dhe tha: "O Allah, rrëzoje atë!" Kali e rrëzoi kalorësin dhe pastaj u ngrit duke gërmuqur. Kalorësi tha: "O Pejgamber i Allahut, urdhëromë çfarë të duash!" Profeti ﷺ tha: "Qëndro aty ku je dhe mos lejo askënd të na arrijë." Kështu, në fillim të ditës ai ishte armik i Pejgamberit të Allahut ﷺ, ndërsa në fund të ditës u bë mbrojtës i tij. Më pas, i Dërguari i Allahut ﷺ zbriti në anë të Harres dhe dërgoi fjalë tek Ensarët. Ata erdhën tek Pejgamberi i Allahut ﷺ dhe Ebu Bekri, i përshëndetën dhe thanë: "Hipni të sigurt dhe të bindur!" Hipën Pejgamberi i Allahut ﷺ dhe Ebu Bekri, ndërsa Ensarët i rrethuan me armë. Në Medine u përhap lajmi: "Ka ardhur Pejgamberi i Allahut! Ka ardhur Pejgamberi i Allahut ﷺ!" Njerëzit dolën të shikonin me padurim duke thënë: "Ka ardhur Pejgamberi i Allahut! Ka ardhur Pejgamberi i Allahut!" Profeti ﷺ vazhdoi udhëtimin derisa zbriti pranë shtëpisë së Ebu Ejubit. Ndërsa ai po bisedonte me familjen e tij, Abdullah ibn Selami e mori vesh lajmin teksa ishte në palmat e familjes së tij duke këputur hurma. Ai nxitoi të linte punën dhe erdhi tek Pejgamberi i Allahut ﷺ me hurmat që kishte mbledhur. Dëgjoi prej Pejgamberit të Allahut ﷺ dhe pastaj u kthye tek familja e tij. Pejgamberi i Allahut ﷺ pyeti: "Cila nga shtëpitë e njerëzve tanë është më afër?" Ebu Ejubi tha: "Imja, o Pejgamber i Allahut! Kjo është shtëpia ime dhe kjo është dera ime." Profeti ﷺ tha: "Shko dhe na përgatit një vend për pushimin e mesditës." Ebu Ejubi tha: "Ngrihuni me bereqetin e Allahut!" Kur Pejgamberi i Allahut ﷺ hyri në shtëpi, erdhi Abdullah ibn Selami dhe tha: "Dëshmoj se ti je i Dërguari i Allahut dhe se ke ardhur me të Vërtetën. Çifutët e dinë mirë se unë jam zotëria i tyre dhe biri i zotërisë së tyre, më i dituri ndër ta dhe biri i më të diturit ndër ta. Thirri ata dhe pyeti për mua para se ta marrin vesh se kam pranuar Islamin, sepse nëse e marrin vesh, do të thonë për mua gjëra që nuk janë të vërteta." I Dërguari i Allahut ﷺ dërgoi t'i thërriste dhe ata erdhën e hynë tek ai. I Dërguari i Allahut ﷺ u tha: "O grup çifutësh! Mjerë ju, kini frikë Allahun! Për Allahun, nuk ka zot tjetër veç Tij, ju e dini me siguri se unë jam i Dërguari i Allahut me të vërtetë dhe se kam ardhur tek ju me të Vërtetën, prandaj pranoni Islamin!" Ata thanë: "Ne nuk e dimë këtë." Ia thanë këtë Pejgamberit ﷺ tri herë. Pastaj ai pyeti: "Çfarë vendi zë Abdullah ibn Selami midis jush?" Ata thanë: "Ai është zotëria ynë dhe biri i zotërisë sonë, më i dituri ynë dhe biri i më të diturit tonë." Ai pyeti: "Po sikur ai ta pranonte Islamin?" Ata thanë: "Allahu na ruajtë! Ai nuk do ta pranonte kurrë Islamin." Ai pyeti përsëri: "Po sikur ai ta pranonte Islamin?" Ata thanë: "Allahu na ruajtë! Ai nuk do ta pranonte kurrë Islamin." Atëherë Profeti ﷺ tha: "O Ibn Selam, dil para tyre!" Ai doli dhe tha: "O grup çifutësh! Kini frikë Allahun! Për Allahun, nuk ka zot tjetër veç Tij, ju e dini me siguri se ai është i Dërguari i Allahut dhe se ka ardhur me të Vërtetën!" Ata thanë: "Ti gënjen!" Atëherë i Dërguari i Allahut ﷺ i nxori jashtë.
Përkthimi dhe shpjegimi nga Khutba World, të përkthyera nga arabishtja.
Hixhreti tregon si ndërthuren besimi, e vërteta dhe mbrojtja.
Ndihmësit e Medinës, të cilët e pritën dhe e mbështetën Profetin ﷺ dhe emigrantët.
Një zonë pranë Medinës me gurë të errët vullkanikë.
Emigrimi i Profetit ﷺ dhe i shokëve të tij nga Meka në Medinë.
Dijetarët klasikë nxjerrin nga kjo ngjarje se besimtari mund të flasë me urtësi: Ebu Bekri u përgjigj në mënyrë të dykuptimtë, me fjalë që i referoheshin edhe rrugës së drejtë të besimit. Ngjarja tregon gjithashtu se Allahu mund të dhurojë mbrojtje dhe se ensarët patën një rol të veçantë në vendosjen e bashkësisë myslimane në Medinë. Abdullah ibn Selami e njohu të vërtetën dhe kërkoi që populli i tij të fliste së pari për reputacionin e tij; përgjigjja e tyre nxori në pah se akuza e mëvonshme ishte e nxitur nga paragjykimi.
- Fol për të vërtetën me urtësi dhe takt, pa gënjyer.
- Ofroju të ardhurve mbështetje konkrete dhe mbrojtje, ashtu siç bënë ensarët.
- Vlerësoji fjalët e dikujt me ndershmëri dhe mos lejo që paragjykimet të përcaktojnë atë që beson.
Çdo ditë një hadith, në gjuhën tënde
Aplikacioni të sjell çdo ditë një hadith me shpjegim, edhe si miniaplikacion në telefonin tënd. Përdorimi është falas.