Sahih al-Bukhari, hadithi 4757
Transmetuar nga Aisha. Teksti arabisht me përkthimin dhe shpjegimin tonë.
Transmetuar nga Aisha
Sahih al-Bukhari konsiderohet në tërësi si i besueshëm.
Transmetimi
وَقَالَ أَبُو أُسَامَةَ عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، قَالَ أَخْبَرَنِي أَبِي، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ لَمَّا ذُكِرَ مِنْ شَأْنِي الَّذِي ذُكِرَ وَمَا عَلِمْتُ بِهِ قَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِيَّ خَطِيبًا، فَتَشَهَّدَ فَحَمِدَ اللَّهَ وَأَثْنَى عَلَيْهِ بِمَا هُوَ أَهْلُهُ، ثُمَّ قَالَ " أَمَّا بَعْدُ أَشِيرُوا عَلَىَّ فِي أُنَاسٍ أَبَنُوا أَهْلِي، وَايْمُ اللَّهِ مَا عَلِمْتُ عَلَى أَهْلِي مِنْ سُوءٍ، وَأَبَنُوهُمْ بِمَنْ وَاللَّهِ مَا عَلِمْتُ عَلَيْهِ مِنْ سُوءٍ قَطُّ، وَلاَ يَدْخُلُ بَيْتِي قَطُّ إِلاَّ وَأَنَا حَاضِرٌ، وَلاَ غِبْتُ فِي سَفَرٍ إِلاَّ غَابَ مَعِي ". فَقَامَ سَعْدُ بْنُ مُعَاذٍ فَقَالَ ائْذَنْ لِي يَا رَسُولَ اللَّهِ أَنْ نَضْرِبَ أَعْنَاقَهُمْ، وَقَامَ رَجُلٌ مِنْ بَنِي الْخَزْرَجِ، وَكَانَتْ أُمُّ حَسَّانَ بْنِ ثَابِتٍ مِنْ رَهْطِ ذَلِكَ الرَّجُلِ، فَقَالَ كَذَبْتَ، أَمَا وَاللَّهِ، أَنْ لَوْ كَانُوا مِنَ الأَوْسِ مَا أَحْبَبْتَ أَنْ تُضْرَبَ أَعْنَاقُهُمْ. حَتَّى كَادَ أَنْ يَكُونَ بَيْنَ الأَوْسِ وَالْخَزْرَجِ شَرٌّ فِي الْمَسْجِدِ، وَمَا عَلِمْتُ فَلَمَّا كَانَ مَسَاءُ ذَلِكَ الْيَوْمِ خَرَجْتُ لِبَعْضِ حَاجَتِي وَمَعِي أُمُّ مِسْطَحٍ. فَعَثَرَتْ وَقَالَتْ تَعِسَ مِسْطَحٌ. فَقُلْتُ أَىْ أُمِّ تَسُبِّينَ ابْنَكِ وَسَكَتَتْ ثُمَّ عَثَرَتِ الثَّانِيَةَ فَقَالَتْ تَعِسَ مِسْطَحٌ، فَقُلْتُ لَهَا تَسُبِّينَ ابْنَكِ ثُمَّ عَثَرَتِ الثَّالِثَةَ فَقَالَتْ تَعِسَ مِسْطَحٌ. فَانْتَهَرْتُهَا، فَقَالَتْ وَاللَّهِ مَا أَسُبُّهُ إِلاَّ فِيكِ. فَقُلْتُ فِي أَىِّ شَأْنِي قَالَتْ فَبَقَرَتْ لِي الْحَدِيثَ فَقُلْتُ وَقَدْ كَانَ هَذَا قَالَتْ نَعَمْ وَاللَّهِ، فَرَجَعْتُ إِلَى بَيْتِي كَأَنَّ الَّذِي خَرَجْتُ لَهُ لاَ أَجِدُ مِنْهُ قَلِيلاً وَلاَ كَثِيرًا، وَوُعِكْتُ فَقُلْتُ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَرْسِلْنِي إِلَى بَيْتِ أَبِي. فَأَرْسَلَ مَعِي الْغُلاَمَ، فَدَخَلْتُ الدَّارَ فَوَجَدْتُ أُمَّ رُومَانَ فِي السُّفْلِ وَأَبَا بَكْرٍ فَوْقَ الْبَيْتِ يَقْرَأُ. فَقَالَتْ أُمِّي مَا جَاءَ بِكِ يَا بُنَيَّةُ فَأَخْبَرْتُهَا وَذَكَرْتُ لَهَا الْحَدِيثَ، وَإِذَا هُوَ لَمْ يَبْلُغْ مِنْهَا مِثْلَ مَا بَلَغَ مِنِّي، فَقَالَتْ يَا بُنَيَّةُ خَفِّضِي عَلَيْكِ الشَّأْنَ، فَإِنَّهُ وَاللَّهِ، لَقَلَّمَا كَانَتِ امْرَأَةٌ حَسْنَاءُ عِنْدَ رَجُلٍ يُحِبُّهَا، لَهَا ضَرَائِرُ، إِلاَّ حَسَدْنَهَا وَقِيلَ فِيهَا. وَإِذَا هُوَ لَمْ يَبْلُغْ مِنْهَا مَا بَلَغَ مِنِّي، قُلْتُ وَقَدْ عَلِمَ بِهِ أَبِي قَالَتْ نَعَمْ. قُلْتُ وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَتْ نَعَمْ وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَاسْتَعْبَرْتُ وَبَكَيْتُ، فَسَمِعَ أَبُو بَكْرٍ صَوْتِي وَهْوَ فَوْقَ الْبَيْتِ يَقْرَأُ، فَنَزَلَ فَقَالَ لأُمِّي مَا شَأْنُهَا قَالَتْ بَلَغَهَا الَّذِي ذُكِرَ مِنْ شَأْنِهَا. فَفَاضَتْ عَيْنَاهُ، قَالَ أَقْسَمْتُ عَلَيْكِ أَىْ بُنَيَّةُ إِلاَّ رَجَعْتِ إِلَى بَيْتِكِ، فَرَجَعْتُ وَلَقَدْ جَاءَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بَيْتِي، فَسَأَلَ عَنِّي خَادِمَتِي فَقَالَتْ لاَ وَاللَّهِ مَا عَلِمْتُ عَلَيْهَا عَيْبًا إِلاَّ أَنَّهَا كَانَتْ تَرْقُدُ حَتَّى تَدْخُلَ الشَّاةُ فَتَأْكُلَ خَمِيرَهَا أَوْ عَجِينَهَا. وَانْتَهَرَهَا بَعْضُ أَصْحَابِهِ فَقَالَ اصْدُقِي رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حَتَّى أَسْقَطُوا لَهَا بِهِ فَقَالَتْ سُبْحَانَ اللَّهِ، وَاللَّهِ مَا عَلِمْتُ عَلَيْهَا إِلاَّ مَا يَعْلَمُ الصَّائِغُ عَلَى تِبْرِ الذَّهَبِ الأَحْمَرِ. وَبَلَغَ الأَمْرُ إِلَى ذَلِكَ الرَّجُلِ الَّذِي قِيلَ لَهُ، فَقَالَ سُبْحَانَ اللَّهِ وَاللَّهِ مَا كَشَفْتُ كَنَفَ أُنْثَى قَطُّ. قَالَتْ عَائِشَةُ فَقُتِلَ شَهِيدًا فِي سَبِيلِ اللَّهِ. قَالَتْ وَأَصْبَحَ أَبَوَاىَ عِنْدِي، فَلَمْ يَزَالاَ حَتَّى دَخَلَ عَلَىَّ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَقَدْ صَلَّى الْعَصْرَ، ثُمَّ دَخَلَ وَقَدِ اكْتَنَفَنِي أَبَوَاىَ عَنْ يَمِينِي وَعَنْ شِمَالِي، فَحَمِدَ اللَّهَ وَأَثْنَى عَلَيْهِ ثُمَّ قَالَ " أَمَّا بَعْدُ يَا عَائِشَةُ، إِنْ كُنْتِ قَارَفْتِ سُوءًا أَوْ ظَلَمْتِ، فَتُوبِي إِلَى اللَّهِ، فَإِنَّ اللَّهَ يَقْبَلُ التَّوْبَةَ مِنْ عِبَادِهِ ". قَالَتْ وَقَدْ جَاءَتِ امْرَأَةٌ مِنَ الأَنْصَارِ فَهْىَ جَالِسَةٌ بِالْبَابِ فَقُلْتُ أَلاَ تَسْتَحِي مِنْ هَذِهِ الْمَرْأَةِ أَنْ تَذْكُرَ شَيْئًا. فَوَعَظَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَالْتَفَتُّ إِلَى أَبِي فَقُلْتُ أَجِبْهُ. قَالَ فَمَاذَا أَقُولُ فَالْتَفَتُّ إِلَى أُمِّي فَقُلْتُ أَجِيبِيهِ. فَقَالَتْ أَقُولُ مَاذَا فَلَمَّا لَمْ يُجِيبَاهُ تَشَهَّدْتُ فَحَمِدْتُ اللَّهَ وَأَثْنَيْتُ عَلَيْهِ بِمَا هُوَ أَهْلُهُ، ثُمَّ قُلْتُ أَمَّا بَعْدُ فَوَاللَّهِ لَئِنْ قُلْتُ لَكُمْ إِنِّي لَمْ أَفْعَلْ. وَاللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ يَشْهَدُ إِنِّي لَصَادِقَةٌ، مَا ذَاكَ بِنَافِعِي عِنْدَكُمْ، لَقَدْ تَكَلَّمْتُمْ بِهِ وَأُشْرِبَتْهُ قُلُوبُكُمْ، وَإِنْ قُلْتُ إِنِّي فَعَلْتُ. وَاللَّهُ يَعْلَمُ أَنِّي لَمْ أَفْعَلْ، لَتَقُولُنَّ قَدْ بَاءَتْ بِهِ عَلَى نَفْسِهَا، وَإِنِّي وَاللَّهِ مَا أَجِدُ لِي وَلَكُمْ مَثَلاً ـ وَالْتَمَسْتُ اسْمَ يَعْقُوبَ فَلَمْ أَقْدِرْ عَلَيْهِ ـ إِلاَّ أَبَا يُوسُفَ حِينَ قَالَ {فَصَبْرٌ جَمِيلٌ وَاللَّهُ الْمُسْتَعَانُ عَلَى مَا تَصِفُونَ} وَأُنْزِلَ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْ سَاعَتِهِ فَسَكَتْنَا، فَرُفِعَ عَنْهُ وَإِنِّي لأَتَبَيَّنُ السُّرُورَ فِي وَجْهِهِ وَهْوَ يَمْسَحُ جَبِينَهُ وَيَقُولُ " أَبْشِرِي يَا عَائِشَةُ، فَقَدْ أَنْزَلَ اللَّهُ بَرَاءَتَكِ ". قَالَتْ وَكُنْتُ أَشَدَّ مَا كُنْتُ غَضَبًا فَقَالَ لِي أَبَوَاىَ قُومِي إِلَيْهِ. فَقُلْتُ وَاللَّهِ لاَ أَقُومُ إِلَيْهِ، وَلاَ أَحْمَدُهُ وَلاَ أَحْمَدُكُمَا، وَلَكِنْ أَحْمَدُ اللَّهَ الَّذِي أَنْزَلَ بَرَاءَتِي، لَقَدْ سَمِعْتُمُوهُ، فَمَا أَنْكَرْتُمُوهُ وَلاَ غَيَّرْتُمُوهُ، وَكَانَتْ عَائِشَةُ تَقُولُ أَمَّا زَيْنَبُ ابْنَةُ جَحْشٍ فَعَصَمَهَا اللَّهُ بِدِينِهَا، فَلَمْ تَقُلْ إِلاَّ خَيْرًا، وَأَمَّا أُخْتُهَا حَمْنَةُ فَهَلَكَتْ فِيمَنْ هَلَكَ، وَكَانَ الَّذِي يَتَكَلَّمُ فِيهِ مِسْطَحٌ وَحَسَّانُ بْنُ ثَابِتٍ وَالْمُنَافِقُ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أُبَىٍّ، وَهْوَ الَّذِي كَانَ يَسْتَوْشِيهِ وَيَجْمَعُهُ، وَهْوَ الَّذِي تَوَلَّى كِبْرَهُ مِنْهُمْ هُوَ وَحَمْنَةُ قَالَتْ فَحَلَفَ أَبُو بَكْرٍ أَنْ لاَ يَنْفَعَ مِسْطَحًا بِنَافِعَةٍ أَبَدًا، فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ {وَلاَ يَأْتَلِ أُولُو الْفَضْلِ مِنْكُمْ} إِلَى آخِرِ الآيَةِ يَعْنِي أَبَا بَكْرٍ vوَالسَّعَةِ أَنْ يُؤْتُوا أُولِي الْقُرْبَى وَالْمَسَاكِينَ} ـ يَعْنِي مِسْطَحًا ـ إِلَى قَوْلِهِ {أَلاَ تُحِبُّونَ أَنْ يَغْفِرَ اللَّهُ لَكُمْ وَاللَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ} حَتَّى قَالَ أَبُو بَكْرٍ بَلَى وَاللَّهِ يَا رَبَّنَا إِنَّا لَنُحِبُّ أَنْ تَغْفِرَ لَنَا، وَعَادَ لَهُ بِمَا كَانَ يَصْنَعُ.
Transmetuar Aisha: Kur më thanë për mua atë që unë vetë nuk e dija, i Dërguari i Allahut (ﷺ) u ngrit dhe u drejtua tek njerëzit. Ai recitoi Tashah-hud, dhe pasi lavdëroi dhe falënderoi Allahun siç e meritonte, tha:
"O njerëz, më jepni mendimin tuaj për ata njerëz që bënë një histori të rreme kundër gruas sime. Për Allah, unë nuk di asgjë të keqe për të. Për Allah, ata e akuzuan atë se ishte me një burrë për të cilin unë kurrë nuk kam ditur asgjë të keqe, dhe ai kurrë nuk hyri në shtëpinë time përveçse unë isha prezent aty, dhe sa herë shkoja në një udhëtim, ai shkonte me mua." Sa`d bin Mu`adh u ngrit dhe tha: "O i Dërguari i Allahut (ﷺ), më lejo të pres kokat e tyre." Pastaj një burrë nga Al-Khazraj (Sa`d bin 'Ubada) të cilit nëna e poetit Hassan bin Thabit ishte e afërt, u ngrit dhe tha (për Sa`d bin Mu`adh), "Ke gënjyer! Për Allah, nëse ata ishin nga Tribu i Aus, nuk do të doje të presje kokat e tyre." Ishte e mundur që diçka e keqe të ndodhte midis Aus dhe Khazraj në xhami, dhe unë nuk isha në dijeni të asaj. Në mbrëmjen e asaj dite, dola për disa nevoja të mia (për të liruar veten), dhe Um Mistah më shoqëronte. Kur u kthye, Um Mistah rrëshqiti dhe tha, "Le të shkatërrohet Mistah." Unë i thashë, "O nëna ime, pse fyeh djalin tënd?" Në atë moment, Um Mistah u bë e heshtur për një kohë, dhe duke rrëshqitur përsëri, tha, "Le të shkatërrohet Mistah." Unë i thashë, "Pse fyeh djalin tim?" Ajo rrëshqiti për herë të tretë dhe tha, "Le të shkatërrohet Mistah," dhe unë e kritikova për këtë. Ajo tha, "Për Allah, unë nuk e fyej atë përveçse për shkak të teje." I pyeta, "Për çfarë të punëve të mia?" Ajo më tregoi të gjithë historinë. Unë i thashë, "A është kjo e vërtetë?" Ajo u përgjigj, "Po, për Allah." U ktheva në shtëpinë time, i trishtuar dhe i habitur që nuk e dija për çfarë qëllimi kisha dalë. Pastaj u sëmura (me ethe) dhe i thashë i Dërguari i Allahut (ﷺ), "Më dërgo në shtëpinë e babait tim." Ai më dërgoi një skllav me mua, dhe kur hyra në shtëpi, gjeta nëna time, Um Rum-an, poshtë ndërsa (babai im) Abu Bakr po recitonte diçka në katin e sipërm. Nëna ime më pyeti, "Çfarë të solli, o vajza ime?" Unë e informova dhe i përmenda të gjithë historinë, por ajo nuk e ndjente atë si unë. Ajo tha, "O vajza ime! Qetësohu, sepse nuk ekziston asnjë zonjë tërheqëse e dashur nga burri i saj që ka gra të tjera, por që ato të ndjehen xheloze për të dhe të flasin keq për të." Por ajo nuk e ndjente lajmin si unë. I pyeta, "A e di edhe i Dërguari i Allahut (ﷺ) për këtë?" Ajo tha, "Po." Unë e pyeta, "A e di edhe Allahu i Dërguar i Allahut (ﷺ)?" Ajo tha, "Po, edhe Allahu i Dërguar i Allahut (ﷺ)." Kështu, lotët më mbushën sytë dhe unë qava. Abu Bakr, i cili po lexonte në katin e sipërm, dëgjoi zërin tim dhe zbriti dhe i tha nënës sime, "Çfarë është me të?" Ajo tha, "Ajo dëgjoi atë që u tha për të (sa i përket historisë së Al-Ifk)." Në atë moment, Abu Bakr qau dhe tha, "Të lutem përmes Allahut, o vajza ime, të kthehesh në shtëpinë tënde." Unë u ktheva në shtëpinë time dhe i Dërguari i Allahut (ﷺ) kishte ardhur në shtëpinë time dhe pyeti shërbëtoren time për mua (karakterin tim). Shërbëtorja tha, "Për Allah, nuk di asgjë të keqe për karakterin e saj përveç se ajo fle dhe lejon delet të hyjnë (në shtëpinë e saj) dhe të hanë brumën e saj." Në atë, disa nga shokët e Profetit folën ashpër me të dhe thanë, "Tregoni të vërtetën tek i Dërguari i Allahut (ﷺ)." Fundja, ata i treguan asaj për çështjen (e fyerjes). Ajo tha, "Subhan Allah! Për Allah, nuk di asgjë kundër saj përveç asaj që dijmë ne siç e di një artizan i arit për një copë ari të pastër." Pastaj, kjo lajm arriti tek burri që u akuzua, dhe ai tha, "Subhan Allah! Për Allah, unë kurrë nuk kam zbuluar pjesët private të ndonjë gruaje." Më vonë, ai burrë u martirizua në Shkakun e Allahut. Të nesërmen, prindërit e mi erdhën të më vizitonin dhe qëndruan me mua derisa i Dërguari i Allahut (ﷺ) më erdhi pas namazit të `Asr. Ai më erdhi ndërsa prindërit e mi ishin ulur rreth meje në të djathtë dhe në të majtë. Ai lavdëroi dhe falënderoi Allahun dhe tha: "Tani, o `Aisha! Nëse ke bërë një veprim të keq ose ke bërë keq vetes, atëherë pendohu tek Allahu sepse Allahu pranon pendimin nga shërbëtorët e Tij." Një grua nga Ansar kishte ardhur dhe ishte ulur pranë portës. Unë i thashë (profetit), "A nuk është e papërshtatshme që të flasë në këtë mënyrë në prani të kësaj gruaje?" Pastaj, i Dërguari i Allahut dha një këshillë dhe unë u drejtova te babai im dhe kërkova që ai t’i përgjigjej (për mua). Babai im tha, "Çfarë të them?" Pastaj, unë u drejtova te nëna ime dhe kërkova që ajo t’i përgjigjej. Ajo tha, "Çfarë të them?" Kur prindërit e mi nuk i dhanë përgjigje profetit, unë thashë, "Dëshmoj se nuk ka tjetër të adhuruar përveç Allahut, dhe se Muhamedi është i Dërguari i Tij!" Dhe pasi lavdërova dhe falënderoi Allahun siç e meritonte, thashë, "Tani, për Allah, nëse do t’ju thosha se nuk kam bërë (këtë veprim të keq) dhe Allahu është dëshmitar se po flas të vërtetën, kjo nuk do të ishte e dobishme për mua nga ana juaj sepse ju (njerëzit) keni folur për të dhe zemrat tuaja e kanë përthithur atë; dhe nëse do t’ju thosha se kam bërë këtë mëkatarje dhe Allahu di se unë nuk e kam bërë, atëherë do të thonit, 'Ajo është e penduar për veten e saj.' Për Allah, unë nuk shoh ndonjë shembull të përshtatshëm për mua dhe ju përveç shembullit të (unë përpiqem të kujtoj emrin e Xhaxhit të Jakobit por nuk mund ta bëj) babait të Xhaxhit të Jakobit kur tha; Pra, "Durimi është më i përshtatshmi ndaj asaj që po pohoni. Është vetëm Allahu (i cili) mund të kërkohet ndihmë." Në atë orë, Zbulesa hyri tek i Dërguari i Allahut (ﷺ) dhe ne mbetëm të heshtur. Pastaj, Zbulesa u mbarua dhe unë vërejta shenjat e lumturisë në fytyrën e tij ndërsa ai po hiqte djersën nga balli dhe po thoshte, "Lajm i mirë, o `Aisha! Allahu ka zbuluar pafajësinë tënde." Në atë kohë, isha jashtëzakonisht e zemëruar. Prindërit e mi më thanë, "Ngrihu dhe shko tek ai." Unë thashë, "Për Allah, nuk do ta bëj atë dhe nuk do ta falënderoj atë as ju, por do të falënderoj vetëm Allahun që më zbuloi pafajësinë time. Ju keni dëgjuar këtë histori por as nuk e mohuat as nuk e ndryshuat për të mbrojtur mua." (Aisha thoshte:) "Por sa i përket Zainab bint Jahsh, (gruaja e Profetit), Allahu e mbrojti për shkak të piety-t të saj, kështu që ajo nuk tha asgjë përveç të mirës (për mua), por motra e saj, Hamna, u shkatërrua ndër ata që u shkatërruan. Ata që flisnin keq për mua ishin Mistah, Hassan bin Thabit, dhe hipokriti, `Abdullah bin Ubai, të cilët përhapën atë lajme dhe tentuan të tjerët të flisnin për të, dhe ishte ai dhe Hamna ata që kishin pjesën më të madhe në atë. Abu Bakr bëri betim që nuk do të bënte asnjë ndihmë për Mistah kurrë. Pastaj, Allahu zbriti ajetin Hyjnor: "Mos u betoni ju, o ata që jeni të mirë dhe të pasur (për shembull Abu Bakr), se nuk do t’ju jepni ndihmë fare të afërmve tuaj, dhe atyre në nevojë, (për shembull Mistah)... A nuk doni që Allahu t’ju falë? Dhe Allahu është i Falshëm, Mëshirues." (24.22) Dhe atëherë, Abu Bakr tha, "Po, për Allah, o Zoti ynë! Ne dëshirojmë që Ti të na falësh." Kështu, Abu Bakr filloi përsëri të jepte shpenzimet për Mistah, të cilat i jepte më parë.
Përkthimi dhe shpjegimi nga Khutba World, të përkthyera nga arabishtja.
Pafajësia e Aishes u shpall me shpallje; më pas, Ebu Bekri rifilloi ta ndihmonte Mistahun.
Përcjellja përshkruan shpifjen ndaj Aishes dhe shpalljen e pafajësisë së saj në suren en-Nur 24:11–22. Pas shpalljes së ajetit 24:22, Ebu Bekri rifilloi ta ndihmonte Mistahun.
Akuza shpifëse kundër Aishes, të cilën Allahu e demaskoi në Kuran si gënjeshtër.
Dëshmia e besimit që shpesh shqiptohet në fillim të një fjalimi zyrtar.
Një referim te fjalët e Ja‘kubit: të qëndrosh i duruar dhe t’i kërkosh ndihmë Allahut përballë akuzave të dhimbshme.
Dijetarët nxjerrin prej kësaj se akuzat që prekin nderin e dikujt nuk duhen përhapur pa prova dhe se një bashkësi duhet t’i verifikojë thashethemet, në vend që t’i përcjellë më tej. Profeti ﷺ u këshillua me shokët e tij dhe kërkoi dëshmi nga njerëzit që e njihnin Aishen; në fund, pafajësia e saj u vërtetua me shpallje. Pjesa për Ebu Bekrin tregon se falja dhe vazhdimi i ndihmës ndaj një personi në nevojë janë të përshtatshme, edhe kur ai person të ka lënduar rëndë. Katër shkollat juridike sunite, duke u mbështetur në rregullat kuranore për shpifjen, e njohin rëndësinë e provave dhe pasojat e rënda të një akuze të pabazë për imoralitet seksual.
- Mos e përcill një akuzë pa i verifikuar me kujdes faktet.
- Mbështete me fjalë të qeta dhe dëshmi të ndershme personin që është bërë shënjestër e shpifjes.
- Mos lejo që mëria të të pengojë përgjithmonë të japësh ndihmën e duhur; Ebu Bekri e rifilloi ndihmën pasi u shpall ajeti për faljen.
Kjo përcjellje sahih jep një pjesë tjetër nga rrëfimi i Aishes për shpifjen dhe pafajësimin hyjnor.
Sahih al-Bukhari · #4758 (Sahih)Kjo përcjellje sahih ndriçon ngjarje të tjera që lidhen me Aishen dhe shpalljen e pafajësisë së saj.
Sahih al-Bukhari · #4759 (Sahih)Kjo përcjellje sahih përmban një pjesë të lidhur nga rrëfimi i Aishes për akuzën dhe pasojat e saj.
Çdo ditë një hadith, në gjuhën tënde
Aplikacioni të sjell çdo ditë një hadith me shpjegim, edhe si miniaplikacion në telefonin tënd. Përdorimi është falas.