Sunan Abi Dawud หะดีษที่ 930
รายงานโดย Mu'awiyah ibn al-Hakam al-Sulami พร้อมข้อความภาษาอาหรับ คำแปลของเรา และคำอธิบาย
รายงานโดย Mu'awiyah ibn al-Hakam al-Sulami
ตัวบทหะดีษ
حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا يَحْيَى، ح وَحَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، - الْمَعْنَى - عَنْ حَجَّاجٍ الصَّوَّافِ، حَدَّثَنِي يَحْيَى بْنُ أَبِي كَثِيرٍ، عَنْ هِلاَلِ بْنِ أَبِي مَيْمُونَةَ، عَنْ عَطَاءِ بْنِ يَسَارٍ، عَنْ مُعَاوِيَةَ بْنِ الْحَكَمِ السُّلَمِيِّ، قَالَ صَلَّيْتُ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَعَطَسَ رَجُلٌ مِنَ الْقَوْمِ فَقُلْتُ يَرْحَمُكَ اللَّهُ فَرَمَانِي الْقَوْمُ بِأَبْصَارِهِمْ فَقُلْتُ وَاثُكْلَ أُمِّيَاهُ مَا شَأْنُكُمْ تَنْظُرُونَ إِلَىَّ فَجَعَلُوا يَضْرِبُونَ بِأَيْدِيهِمْ عَلَى أَفْخَاذِهِمْ فَعَرَفْتُ أَنَّهُمْ يُصَمِّتُونِي - فَقَالَ عُثْمَانُ - فَلَمَّا رَأَيْتُهُمْ يُسَكِّتُونِي لَكِنِّي سَكَتُّ قَالَ فَلَمَّا صَلَّى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم - بِأَبِي وَأُمِّي - مَا ضَرَبَنِي وَلاَ كَهَرَنِي وَلاَ سَبَّنِي ثُمَّ قَالَ " إِنَّ هَذِهِ الصَّلاَةَ لاَ يَحِلُّ فِيهَا شَىْءٌ مِنْ كَلاَمِ النَّاسِ هَذَا إِنَّمَا هُوَ التَّسْبِيحُ وَالتَّكْبِيرُ وَقِرَاءَةُ الْقُرْآنِ " . أَوْ كَمَا قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم . قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّا قَوْمٌ حَدِيثُ عَهْدٍ بِجَاهِلِيَّةٍ وَقَدْ جَاءَنَا اللَّهُ بِالإِسْلاَمِ وَمِنَّا رِجَالٌ يَأْتُونَ الْكُهَّانَ . قَالَ " فَلاَ تَأْتِهِمْ " . قَالَ قُلْتُ وَمِنَّا رِجَالٌ يَتَطَيَّرُونَ . قَالَ " ذَاكَ شَىْءٌ يَجِدُونَهُ فِي صُدُورِهِمْ فَلاَ يَصُدُّهُمْ " . قُلْتُ وَمِنَّا رِجَالٌ يَخُطُّونَ . قَالَ " كَانَ نَبِيٌّ مِنَ الأَنْبِيَاءِ يَخُطُّ فَمَنْ وَافَقَ خَطَّهُ فَذَاكَ " . قَالَ قُلْتُ جَارِيَةٌ لِي كَانَتْ تَرْعَى غُنَيْمَاتٍ قِبَلَ أُحُدٍ وَالْجَوَّانِيَّةِ إِذِ اطَّلَعْتُ عَلَيْهَا إِطْلاَعَةً فَإِذَا الذِّئْبُ قَدْ ذَهَبَ بِشَاةٍ مِنْهَا وَأَنَا مِنْ بَنِي آدَمَ آسَفُ كَمَا يَأْسَفُونَ لَكِنِّي صَكَكْتُهَا صَكَّةً فَعَظَّمَ ذَاكَ عَلَىَّ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقُلْتُ أَفَلاَ أُعْتِقُهَا قَالَ " ائْتِنِي بِهَا " . قَالَ فَجِئْتُهُ بِهَا فَقَالَ " أَيْنَ اللَّهُ " . قَالَتْ فِي السَّمَاءِ . قَالَ " مَنْ أَنَا " . قَالَتْ أَنْتَ رَسُولُ اللَّهِ . قَالَ " أَعْتِقْهَا فَإِنَّهَا مُؤْمِنَةٌ " .
มุอาวิยะฮ์ บิน อัล-ฮะกัม อัส-สุละมี เล่าว่า: ฉันได้ละหมาดร่วมกับเราะสูลุลลอฮ์ ﷺ แล้วมีคนหนึ่งในกลุ่มจามขึ้น ฉันจึงกล่าวว่า
"ขออัลลอฮ์ทรงเมตตาท่าน" ผู้คนต่างก็มองมาที่ฉันด้วยสายตาตำหนิ ฉันจึงพูดว่า "โอ้ มารดาของฉันเอ๋ย! พวกท่านมองดูฉันทำไม?" พวกเขาเริ่มใช้มือตบไปที่ต้นขาของตน ฉันจึงเข้าใจว่าพวกเขากำลังส่งสัญญาณให้ฉันเงียบ อุสมานเสริมว่า: เมื่อฉันเห็นว่าพวกเขาต้องการให้ฉันเงียบ ฉันจึงหยุดพูด มุอาวิยะฮ์กล่าวต่อว่า: เมื่อเราะสูลุลลอฮ์ ﷺ เสร็จสิ้นการละหมาด – ขอพ่อแม่ของฉันเป็นค่าไถ่เพื่อท่านเถิด – ท่านไม่ได้ตี ไม่ได้ดุ หรือด่าทอฉัน แต่ท่านกล่าวว่า "ในการละหมาดนี้ ไม่อนุญาตให้มีการพูดคุยใดๆ ของผู้คน เพราะแท้จริงแล้วมันประกอบด้วยการสรรเสริญอัลลอฮ์ การกล่าวตักบีร และการอ่านอัลกุรอานเท่านั้น" หรือดังที่เราะสูลุลลอฮ์ ﷺ ได้กล่าวไว้ ฉันกล่าวว่า "โอ้ เราะสูลุลลอฮ์ แท้จริงพวกเราเป็นกลุ่มชนที่เพิ่งพ้นจากยุคญาฮิลียะฮ์ (ยุคแห่งความเขลา) และอัลลอฮ์ได้นำอิสลามมาสู่เรา แต่ในหมู่พวกเรายังมีผู้ที่ไปหาหมอดู" ท่านกล่าวว่า "จงอย่าไปหาพวกเขา" ฉันกล่าวว่า "และในหมู่พวกเรายังมีผู้ที่ถือลางสังหรณ์" ท่านกล่าวว่า "นั่นเป็นเพียงสิ่งที่พวกเขาพบในใจของพวกเขาเอง ดังนั้นจงอย่าให้มันขัดขวางพวกเขาจากการกระทำ" ฉันกล่าวว่า "และในหมู่พวกเรายังมีผู้ที่ขีดเส้นทายโชค" ท่านกล่าวว่า "เคยมีนะบีท่านหนึ่งจากบรรดานะบีที่ขีดเส้น ดังนั้นหากเส้นของใครตรงกับเส้นของท่าน นั่นก็คือความจริง" ฉันกล่าวว่า "ฉันมีทาสหญิงคนหนึ่งที่เคยเลี้ยงแพะอยู่บริเวณภูเขาอุฮุดและอัล-ญาวานียะฮ์ ครั้งหนึ่งเมื่อฉันไปดูเธอ ปรากฏว่าหมาป่าได้คาบแพะของเธอไปตัวหนึ่ง และเนื่องจากฉันเป็นลูกหลานอาดัม ฉันจึงรู้สึกเสียใจเหมือนที่คนอื่นเสียใจ แต่ฉันได้ตบเธอไปทีหนึ่ง เรื่องนี้ทำให้เราะสูลุลลอฮ์ ﷺ เห็นเป็นเรื่องใหญ่ ฉันจึงถามว่า 'ฉันควรปล่อยเธอให้เป็นอิสระหรือไม่?' ท่านกล่าวว่า 'จงพาเธอมาหาฉัน' ฉันจึงพาเธอมาหาท่าน ท่านถามเธอว่า 'อัลลอฮ์อยู่ที่ไหน?' เธอตอบว่า 'อยู่บนฟากฟ้า' ท่านถามว่า 'ฉันคือใคร?' เธอตอบว่า 'ท่านคือเราะสูลุลลอฮ์' ท่านจึงกล่าวว่า 'จงปล่อยเธอให้เป็นอิสระเถิด เพราะแท้จริงเธอเป็นผู้ศรัทธา'
คำแปลและคำอธิบายโดย Khutba World แปลจากภาษาอาหรับ
ท่านนบี ﷺ ทรงสอนกฎการละหมาดอย่างอ่อนโยนและปฏิเสธความเชื่อโชคลาง
มุอาวียะฮ์ อิบนุ อัลหะกัมเล่าว่าเขาพูดระหว่างละหมาดเพราะไม่รู้กฎ แล้วท่านนบี ﷺ ทรงสอนเขาอย่างใจเย็นหลังละหมาดเสร็จ ต่อมาเขาถามเกี่ยวกับหมอดู ลางบอกเหตุ และการขีดเส้น
ผู้ที่อ้างว่ารู้ความรู้เร้นลับหรืออนาคต
สัญญาณที่ผู้คนคิดว่าสามารถใช้ทำนายโชคดีหรือโชคร้ายได้
บทสนทนาทั่วไปที่ไม่ใช่การอ่านหรือการรำลึกที่กำหนดไว้ในการละหมาด
บรรดานักวิชาการอนุมานจากรายงานนี้ว่า การสนทนาทั่วไปไม่เหมาะที่จะทำระหว่างละหมาด และผู้ที่ไม่รู้กฎควรได้รับคำสอนอย่างอ่อนโยนหลังละหมาด ท่านนบี ﷺ ทรงปฏิเสธการปรึกษาหมอดู และสอนว่าลางบอกเหตุไม่ควรทำให้คนละทิ้งความตั้งใจ ข้อความเกี่ยวกับการขีดเส้นไม่ได้เป็นการอนุญาตให้ทำนายดวง นักวิชาการเน้นว่าความรู้พิเศษที่ศาสดาในอดีตได้รับนั้นไม่ใช่วิธีการที่ผู้คนจะนำมาใช้ได้ เรื่องนี้ยังแสดงให้เห็นว่าการปล่อยทาสหญิงเป็นอิสระได้รับการส่งเสริมในฐานะความดีงาม
- เรียนรู้กฎการละหมาดทีละขั้น และหลีกเลี่ยงการสนทนาทั่วไประหว่างละหมาด
- แก้ไขผู้ที่ไม่รู้อย่างใจเย็น และอธิบายกฎที่ถูกต้องหลังละหมาด
- อย่าไปหาหมอดู และอย่าปล่อยให้ลางบอกเหตุที่อ้างกันมาควบคุมการตัดสินใจ
รายงานเศาะฮีห์ (ถูกต้อง) นี้กล่าวถึงสิ่งที่พูดระหว่างละหมาดด้วย และชี้แจงขอบเขตของการพูดในละหมาด
Sunan Abi Dawud · #929 (Sahih)รายงานนี้อยู่ติดกับบันทึกดังกล่าวในบทว่าด้วยการละหมาด และกล่าวถึงคำพูดกับการกระทำระหว่างละหมาดเช่นกัน
Sunan Abi Dawud · #931 (Daif)บันทึกนี้กล่าวถึงเหตุการณ์การสอนอื่น ๆ ของมุอาวียะฮ์ อิบนุ อัลหะกัม โดยระดับที่ระบุคือเฎาะอีฟ (อ่อน) จึงไม่มีน้ำหนักเหนือรายงานเศาะฮีห์ (ถูกต้อง)
หะดีษทุกวันในภาษาของคุณ
แอปจะมอบหะดีษพร้อมคำอธิบายให้คุณทุกวัน และแสดงเป็นวิดเจ็ตบนโทรศัพท์ได้ ใช้งานฟรี