Sahih al-Bukhari หะดีษที่ 1299
รายงานโดย Aisha พร้อมข้อความภาษาอาหรับ คำแปลของเรา และคำอธิบาย
รายงานโดย Aisha
Sahih al-Bukhari ได้รับการยอมรับว่าเชื่อถือได้ทั้งหมด
ตัวบทหะดีษ
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَهَّابِ، قَالَ سَمِعْتُ يَحْيَى، قَالَ أَخْبَرَتْنِي عَمْرَةُ، قَالَتْ سَمِعْتُ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ قَالَتْ لَمَّا جَاءَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَتْلُ ابْنِ حَارِثَةَ وَجَعْفَرٍ وَابْنِ رَوَاحَةَ جَلَسَ يُعْرَفُ فِيهِ الْحُزْنُ، وَأَنَا أَنْظُرُ مِنْ صَائِرِ الْبَابِ ـ شَقِّ الْبَابِ ـ فَأَتَاهُ رَجُلٌ، فَقَالَ إِنَّ نِسَاءَ جَعْفَرٍ، وَذَكَرَ بُكَاءَهُنَّ، فَأَمَرَهُ أَنْ يَنْهَاهُنَّ، فَذَهَبَ ثُمَّ أَتَاهُ الثَّانِيَةَ، لَمْ يُطِعْنَهُ فَقَالَ انْهَهُنَّ. فَأَتَاهُ الثَّالِثَةَ قَالَ وَاللَّهِ غَلَبْنَنَا يَا رَسُولَ اللَّهِ فَزَعَمَتْ أَنَّهُ قَالَ " فَاحْثُ فِي أَفْوَاهِهِنَّ التُّرَابَ ". فَقُلْتُ أَرْغَمَ اللَّهُ أَنْفَكَ، لَمْ تَفْعَلْ مَا أَمَرَكَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَلَمْ تَتْرُكْ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنَ الْعَنَاءِ.
มุฮัมมัด อิบนุ อัล-มุซันนา ได้เล่าให้เราฟัง อับดุล วะฮาบ ได้เล่าให้เราฟัง เขากล่าวว่า ฉันได้ยินยะห์ยา กล่าวว่า อัมเราะฮ์ได้บอกฉันว่า นางกล่าวว่า ฉันได้ยินอาอิชะฮ์ - ขออัลลอฮ์ทรงพอพระทัยนาง - กล่าวว่า เมื่อท่านนบีﷺได้รับข่าวการเสียชีวิตของอิบนุ ฮาริซะฮ์ ญะอ์ฟัร และอิบนุ เราะวาหะฮ์ ท่านได้นั่งลงโดยมีสีหน้าเศร้าโศกปรากฏชัด ขณะที่ฉันกำลังมองดูท่านผ่านช่องประตู มีชายผู้หนึ่งมาหาท่านและกล่าวว่า บรรดาสตรีในครอบครัวของญะอ์ฟัรกำลังร้องไห้คร่ำครวญ ท่านนบีﷺจึงสั่งให้เขาไปห้ามปรามพวกนาง เขาไปแล้วก็กลับมาบอกว่าพวกนางไม่เชื่อฟัง ท่านนบีﷺจึงกล่าวว่า
"จงไปห้ามพวกนาง" เขาจึงกลับไปเป็นครั้งที่สามแล้วกล่าวว่า "โอ้ ร่อซูลุลลอฮ์ﷺ ขอสาบานต่ออัลลอฮ์ พวกนางไม่ยอมฟังพวกเราเลย" มีการรายงานว่าท่านนบีﷺกล่าวว่า "จงยัดดินใส่ปากของพวกนางเถิด" ฉันจึงพูดกับชายคนนั้นว่า "ขอให้อัลลอฮ์ทรงทำให้จมูกของคุณเปื้อนดินเถิด! คุณไม่ได้ปฏิบัติตามคำสั่งของท่านร่อซูลุลลอฮ์ﷺ และยังไม่ได้ช่วยแบ่งเบาความเหนื่อยยากของท่านร่อซูลุลลอฮ์ﷺเลย"
คำแปลและคำอธิบายโดย Khutba World แปลจากภาษาอาหรับ
ท่านนบี ﷺ แสดงความโศกเศร้า แต่ทรงกำหนดขอบเขตต่อการคร่ำครวญไว้อย่างเกินพอดี
เรื่องนี้มีที่มาจากข่าวการเสียชีวิตของซัยด์ อิบนุ ฮาริษะฮ์ ญะอ์ฟัร อิบนุ อบีฏอลิบ และอับดุลลอฮ์ อิบนุ เราะวาฮะฮ์ ในสงครามมุอ์ตะฮ์ ท่านนบี ﷺ ทรงโศกเศร้าอย่างเห็นได้ชัด และได้รับแจ้งว่าครอบครัวของญะอ์ฟัรกำลังร้องไห้คร่ำครวญ
ช่องเปิดแคบ ๆ ที่ทำให้ท่านหญิงอาอิชะฮ์มองเห็นท่านนบี ﷺ ได้
ถ้อยคำหนักแน่นเพื่อให้หยุดการคร่ำครวญเกินพอดี ไม่ใช่คำสั่งให้ทำร้ายผู้ที่กำลังโศกเศร้า
นักวิชาการยุคคลาสสิกอนุมานจากรายงานนี้ว่า ความเศร้าและน้ำตาเมื่อมีผู้เสียชีวิตเป็นเรื่องธรรมชาติของมนุษย์ เพราะท่านนบี ﷺ เองก็ทรงโศกเศร้าอย่างเห็นได้ชัด พวกเขาแยกสิ่งนี้ออกจากการคร่ำครวญที่ต้องห้าม เช่น การร้องโหยหวนและการขับบทไว้อาลัย ถ้อยคำรุนแรงเรื่องดินถูกอธิบายว่าเป็นการตำหนิอย่างหนักต่อการคร่ำครวญที่ยืดเยื้อ ไม่ใช่การอนุญาตให้ใช้ความรุนแรง โดยทั่วไป สำนักนิติศาสตร์ซุนนีทั้งสี่ห้ามการร้องไห้คร่ำครวญเสียงดังและพิธีคร่ำครวญ แต่อนุญาตให้ร้องไห้ตามปกติได้ ตราบใดที่ไม่มีถ้อยคำหรือการกระทำต้องห้ามร่วมด้วย
- ยอมรับความเศร้าและน้ำตาของตนเองและผู้อื่น โดยไม่ปล่อยให้กลายเป็นบทไว้อาลัยหรือถ้อยคำต้องห้าม
- ให้ความช่วยเหลือที่เป็นรูปธรรมแก่ครอบครัวผู้สูญเสีย และพูดกับพวกเขาอย่างอ่อนโยนแต่ชัดเจนเมื่อการคร่ำครวญเกินขอบเขต
- ให้ความสำคัญกับความเศร้าของผู้อื่น ท่านนบี ﷺ เองก็ทรงแสดงความโศกเศร้า
รายงานนี้กล่าวถึงขอบเขตของการไว้อาลัยเช่นกัน และช่วยให้เห็นความแตกต่างระหว่างความเศร้ากับการคร่ำครวญที่ต้องห้าม
Sahih al-Bukhari · #1300 (Sahih)รายงานนี้กล่าวถึงการที่ท่านนบี ﷺ ทรงร้องไห้เมื่อมีผู้กำลังจะเสียชีวิต และชี้ชัดว่าน้ำตาเพียงอย่างเดียวไม่ใช่การไว้อาลัยที่ต้องห้าม
หะดีษทุกวันในภาษาของคุณ
แอปจะมอบหะดีษพร้อมคำอธิบายให้คุณทุกวัน และแสดงเป็นวิดเจ็ตบนโทรศัพท์ได้ ใช้งานฟรี