Sahih al-Bukhari หะดีษที่ 2297
รายงานโดย Aisha พร้อมข้อความภาษาอาหรับ คำแปลของเรา และคำอธิบาย
รายงานโดย Aisha
Sahih al-Bukhari ได้รับการยอมรับว่าเชื่อถือได้ทั้งหมด
ตัวบทหะดีษ
حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ بُكَيْرٍ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنْ عُقَيْلٍ، قَالَ ابْنُ شِهَابٍ فَأَخْبَرَنِي عُرْوَةُ بْنُ الزُّبَيْرِ، أَنَّ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ زَوْجَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَتْ لَمْ أَعْقِلْ أَبَوَىَّ إِلاَّ وَهُمَا يَدِينَانِ الدِّينَ. وَقَالَ أَبُو صَالِحٍ حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ عَنْ يُونُسَ عَنِ الزُّهْرِيِّ قَالَ أَخْبَرَنِي عُرْوَةُ بْنُ الزُّبَيْرِ أَنَّ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ قَالَتْ لَمْ أَعْقِلْ أَبَوَىَّ قَطُّ، إِلاَّ وَهُمَا يَدِينَانِ الدِّينَ، وَلَمْ يَمُرَّ عَلَيْنَا يَوْمٌ إِلاَّ يَأْتِينَا فِيهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم طَرَفَىِ النَّهَارِ بُكْرَةً وَعَشِيَّةً، فَلَمَّا ابْتُلِيَ الْمُسْلِمُونَ خَرَجَ أَبُو بَكْرٍ مُهَاجِرًا قِبَلَ الْحَبَشَةِ، حَتَّى إِذَا بَلَغَ بَرْكَ الْغِمَادِ لَقِيَهُ ابْنُ الدَّغِنَةِ ـ وَهْوَ سَيِّدُ الْقَارَةِ ـ فَقَالَ أَيْنَ تُرِيدُ يَا أَبَا بَكْرٍ فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ أَخْرَجَنِي قَوْمِي فَأَنَا أُرِيدُ أَنْ أَسِيحَ فِي الأَرْضِ فَأَعْبُدَ رَبِّي. قَالَ ابْنُ الدَّغِنَةِ إِنَّ مِثْلَكَ لاَ يَخْرُجُ وَلاَ يُخْرَجُ، فَإِنَّكَ تَكْسِبُ الْمَعْدُومَ، وَتَصِلُ الرَّحِمَ، وَتَحْمِلُ الْكَلَّ، وَتَقْرِي الضَّيْفَ، وَتُعِينُ عَلَى نَوَائِبِ الْحَقِّ، وَأَنَا لَكَ جَارٌ فَارْجِعْ فَاعْبُدْ رَبَّكَ بِبِلاَدِكَ. فَارْتَحَلَ ابْنُ الدَّغِنَةِ، فَرَجَعَ مَعَ أَبِي بَكْرٍ، فَطَافَ فِي أَشْرَافِ كُفَّارِ قُرَيْشٍ، فَقَالَ لَهُمْ إِنَّ أَبَا بَكْرٍ لاَ يَخْرُجُ مِثْلُهُ، وَلاَ يُخْرَجُ، أَتُخْرِجُونَ رَجُلاً يُكْسِبُ الْمَعْدُومَ، وَيَصِلُ الرَّحِمَ، وَيَحْمِلُ الْكَلَّ، وَيَقْرِي الضَّيْفَ، وَيُعِينُ عَلَى نَوَائِبِ الْحَقِّ. فَأَنْفَذَتْ قُرَيْشٌ جِوَارَ ابْنِ الدَّغِنَةِ وَآمَنُوا أَبَا بَكْرٍ وَقَالُوا لاِبْنِ الدَّغِنَةِ مُرْ أَبَا بَكْرٍ فَلْيَعْبُدْ رَبَّهُ فِي دَارِهِ، فَلْيُصَلِّ وَلْيَقْرَأْ مَا شَاءَ، وَلاَ يُؤْذِينَا بِذَلِكَ، وَلاَ يَسْتَعْلِنْ بِهِ، فَإِنَّا قَدْ خَشِينَا أَنْ يَفْتِنَ أَبْنَاءَنَا وَنِسَاءَنَا. قَالَ ذَلِكَ ابْنُ الدَّغِنَةِ لأَبِي بَكْرٍ، فَطَفِقَ أَبُو بَكْرٍ يَعْبُدُ رَبَّهُ فِي دَارِهِ، وَلاَ يَسْتَعْلِنُ بِالصَّلاَةِ وَلاَ الْقِرَاءَةِ فِي غَيْرِ دَارِهِ، ثُمَّ بَدَا لأَبِي بَكْرٍ فَابْتَنَى مَسْجِدًا بِفِنَاءِ دَارِهِ، وَبَرَزَ فَكَانَ يُصَلِّي فِيهِ، وَيَقْرَأُ الْقُرْآنَ، فَيَتَقَصَّفُ عَلَيْهِ نِسَاءُ الْمُشْرِكِينَ وَأَبْنَاؤُهُمْ، يَعْجَبُونَ وَيَنْظُرُونَ إِلَيْهِ، وَكَانَ أَبُو بَكْرٍ رَجُلاً بَكَّاءً لاَ يَمْلِكُ دَمْعَهُ حِينَ يَقْرَأُ الْقُرْآنَ، فَأَفْزَعَ ذَلِكَ أَشْرَافَ قُرَيْشٍ مِنَ الْمُشْرِكِينَ، فَأَرْسَلُوا إِلَى ابْنِ الدَّغِنَةِ فَقَدِمَ عَلَيْهِمْ، فَقَالُوا لَهُ إِنَّا كُنَّا أَجَرْنَا أَبَا بَكْرٍ عَلَى أَنْ يَعْبُدَ رَبَّهُ فِي دَارِهِ، وَإِنَّهُ جَاوَزَ ذَلِكَ، فَابْتَنَى مَسْجِدًا بِفِنَاءِ دَارِهِ، وَأَعْلَنَ الصَّلاَةَ وَالْقِرَاءَةَ، وَقَدْ خَشِينَا أَنْ يَفْتِنَ أَبْنَاءَنَا وَنِسَاءَنَا، فَأْتِهِ فَإِنْ أَحَبَّ أَنْ يَقْتَصِرَ عَلَى أَنْ يَعْبُدَ رَبَّهُ فِي دَارِهِ فَعَلَ، وَإِنْ أَبَى إِلاَّ أَنْ يُعْلِنَ ذَلِكَ فَسَلْهُ أَنْ يَرُدَّ إِلَيْكَ ذِمَّتَكَ، فَإِنَّا كَرِهْنَا أَنْ نُخْفِرَكَ، وَلَسْنَا مُقِرِّينَ لأَبِي بَكْرٍ الاِسْتِعْلاَنَ. قَالَتْ عَائِشَةُ فَأَتَى ابْنُ الدَّغِنَةِ أَبَا بَكْرٍ، فَقَالَ قَدْ عَلِمْتَ الَّذِي عَقَدْتُ لَكَ عَلَيْهِ، فَإِمَّا أَنْ تَقْتَصِرَ عَلَى ذَلِكَ وَإِمَّا أَنْ تَرُدَّ إِلَىَّ ذِمَّتِي، فَإِنِّي لاَ أُحِبُّ أَنْ تَسْمَعَ الْعَرَبُ أَنِّي أُخْفِرْتُ فِي رَجُلٍ عَقَدْتُ لَهُ. قَالَ أَبُو بَكْرٍ إِنِّي أَرُدُّ إِلَيْكَ جِوَارَكَ، وَأَرْضَى بِجِوَارِ اللَّهِ. وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَوْمَئِذٍ بِمَكَّةَ، فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " قَدْ أُرِيتُ دَارَ هِجْرَتِكُمْ، رَأَيْتُ سَبْخَةً ذَاتَ نَخْلٍ بَيْنَ لاَبَتَيْنِ ". وَهُمَا الْحَرَّتَانِ، فَهَاجَرَ مَنْ هَاجَرَ قِبَلَ الْمَدِينَةِ حِينَ ذَكَرَ ذَلِكَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم، وَرَجَعَ إِلَى الْمَدِينَةِ بَعْضُ مَنْ كَانَ هَاجَرَ إِلَى أَرْضِ الْحَبَشَةِ، وَتَجَهَّزَ أَبُو بَكْرٍ مُهَاجِرًا، فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " عَلَى رِسْلِكَ فَإِنِّي أَرْجُو أَنْ يُؤْذَنَ لِي ". قَالَ أَبُو بَكْرٍ هَلْ تَرْجُو ذَلِكَ بِأَبِي أَنْتَ قَالَ " نَعَمْ ". فَحَبَسَ أَبُو بَكْرٍ نَفْسَهُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لِيَصْحَبَهُ وَعَلَفَ رَاحِلَتَيْنِ كَانَتَا عِنْدَهُ وَرَقَ السَّمُرِ أَرْبَعَةَ أَشْهُرٍ.
ยะห์ยา อิบนุ บุกัยร์ ได้เล่าให้เราฟังว่า อัลลัยษ์ ได้เล่าให้เราฟัง จากอุกอยล์ ว่า อิบนุ ชิฮาบ กล่าวว่า อุรวะฮ์ อิบนุ ซุบัยร์ ได้บอกฉันว่า อาอิชะฮ์ เราะฎิยัลลอฮุอันฮา ภรรยาของท่านนบี ﷺ กล่าวว่า
"ฉันไม่เคยจดจำบิดามารดาของฉันได้เลย เว้นแต่ในสภาพที่ทั้งสองท่านนับถือศาสนานี้" และอบู ศอลิห์ กล่าวว่า อับดุลลอฮ์ ได้เล่าให้ฉันฟัง จากยูนุส จากอัซ-ซุฮ์รีย์ ว่า อุรวะฮ์ อิบนุ ซุบัยร์ ได้บอกฉันว่า อาอิชะฮ์ เราะฎิยัลลอฮุอันฮา กล่าวว่า "ฉันไม่เคยจดจำบิดามารดาของฉันได้เลย เว้นแต่ในสภาพที่ทั้งสองท่านนับถือศาสนานี้ และไม่มีวันใดผ่านไปเลยเว้นแต่เราะสูลุลลอฮ์ ﷺ จะมาเยี่ยมเราที่บ้านทั้งในช่วงเช้าและช่วงเย็น ต่อมาเมื่อมุสลิมถูกทดสอบด้วยการกดขี่ข่มเหง อบู บักร์ จึงได้อพยพมุ่งหน้าสู่แผ่นดินฮะบะชะฮ์ จนกระทั่งเมื่อเขามาถึงสถานที่ชื่อว่า บัรก์ อัล-ฆิมาด เขาได้พบกับ อิบนุ อัด-ดะฆินะฮ์ ซึ่งเป็นหัวหน้าเผ่ากอเราะฮ์ อิบนุ อัด-ดะฆินะฮ์ จึงถามว่า 'โอ้ อบู บักร์ ท่านจะไปไหนหรือ?' อบู บักร์ ตอบว่า 'ผู้คนจากกลุ่มชนของฉันได้ขับไล่ฉันออกมา ดังนั้นฉันจึงปรารถนาที่จะเดินทางท่องเที่ยวไปในแผ่นดินเพื่อจะได้เคารพภักดีต่อพระเจ้าของฉัน' อิบนุ อัด-ดะฆินะฮ์ กล่าวว่า 'คนเช่นท่านไม่ควรออกไปและไม่ควรถูกขับไล่ เพราะท่านเป็นผู้ช่วยเหลือผู้ยากไร้ ทำนุบำรุงเครือญาติ ช่วยเหลือผู้อ่อนแอและผู้พึ่งพา ต้อนรับแขกผู้มาเยือน และช่วยเหลือผู้คนในยามทุกข์ยาก ฉันขอเป็นผู้คุ้มครองท่าน ดังนั้นจงกลับไปเคารพภักดีต่อพระเจ้าของท่านในบ้านเมืองของท่านเถิด' แล้วอิบนุ อัด-ดะฆินะฮ์ ก็ออกเดินทางกลับพร้อมกับอบู บักร์ และได้ไปพบบรรดาผู้นำของพวกกุฟฟารแห่งกุเรช โดยกล่าวกับพวกเขาว่า 'คนเช่นอบู บักร์ ไม่ควรออกไปและไม่ควรถูกขับไล่ พวกท่านจะขับไล่ชายผู้ที่ช่วยเหลือผู้ยากไร้ ทำนุบำรุงเครือญาติ ช่วยเหลือผู้อ่อนแอและผู้พึ่งพา ต้อนรับแขกผู้มาเยือน และช่วยเหลือผู้คนในยามทุกข์ยากกระนั้นหรือ?' กุเรชจึงยอมรับการคุ้มครองของอิบนุ อัด-ดะฆินะฮ์ และให้ความปลอดภัยแก่อebu บักร์ พร้อมทั้งกล่าวกับอิบนุ อัด-ดะฆินะฮ์ ว่า 'จงสั่งอบู บักร์ ให้เคารพภักดีต่อพระเจ้าของเขาในบ้านของเขาเอง จะละหมาดหรืออ่านอะไรตามใจชอบก็ได้ แต่ต้องไม่สร้างความเดือดร้อนให้เราและไม่แสดงออกอย่างเปิดเผย เพราะเรากลัวว่าเขาจะทำให้ลูกหลานและสตรีของเราหลงผิด' อิบนุ อัด-ดะฆินะฮ์ จึงนำข้อเสนอนั้นไปแจ้งแก่อebu บักร์ อบู บักร์ จึงเคารพภักดีต่อพระเจ้าในบ้านของตน โดยไม่แสดงการละหมาดหรือการอ่านอัลกุรอานอย่างเปิดเผยนอกบ้านของตน ต่อมาอบู บักร์ มีความคิดที่จะสร้างมัสญิดขึ้นในลานบ้านของตน เมื่อสร้างเสร็จเขาก็ออกมาละหมาดและอ่านอัลกุรอานที่นั่นอย่างเปิดเผย บรรดาสตรีและลูกหลานของพวกมุชริกีนต่างพากันมารุมล้อมมองดูด้วยความประหลาดใจ เนื่องจากอบู บักร์ เป็นคนที่ร้องไห้ง่ายและกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่เมื่ออ่านอัลกุรอาน สิ่งนี้ทำให้บรรดาผู้นำมุชริกีนแห่งกุเรชรู้สึกหวาดกลัว พวกเขาจึงส่งคนไปเรียกอิบนุ อัด-ดะฆินะฮ์ มาพบ และกล่าวกับเขาว่า 'เราได้ให้การคุ้มครองอบู บักร์ โดยมีเงื่อนไขว่าเขาจะต้องเคารพภักดีต่อพระเจ้าในบ้านของเขาเท่านั้น แต่บัดนี้เขาได้ล่วงละเมิดเงื่อนไขนั้น โดยสร้างมัสญิดในลานบ้านและแสดงการละหมาดและการอ่านอัลกุรอานอย่างเปิดเผย เรากลัวว่าเขาจะทำให้ลูกหลานและสตรีของเราหลงผิด ดังนั้นจงไปหาเขาแล้วบอกว่า หากเขาพอใจที่จะเคารพภักดีต่อพระเจ้าในบ้านของเขาเพียงอย่างเดียวก็ทำได้ แต่ถ้าเขายังยืนกรานที่จะแสดงออกอย่างเปิดเผย ก็จงขอให้เขาคืนสิทธิ์การคุ้มครองให้แก่ท่าน เพราะเราไม่ต้องการที่จะทรยศต่อท่านด้วยการเพิกถอนคำสัญญาของท่าน แต่เราก็ไม่สามารถทนต่อการประกาศศาสนาอย่างเปิดเผยของอบู บักร์ ได้' อาอิชะฮ์ กล่าวว่า อิบนุ อัด-ดะฆินะฮ์ จึงมาหาอบู บักร์ และกล่าวว่า 'ท่านทราบดีถึงเงื่อนไขที่ฉันได้ทำสัญญากับท่านไว้ ดังนั้นท่านจะต้องเลือกปฏิบัติตามเงื่อนไขนั้น หรือไม่ก็คืนสิทธิ์การคุ้มครองให้แก่ฉัน เพราะฉันไม่ชอบให้ชาวอาหรับพูดกันว่าอิบนุ อัด-ดะฆินะฮ์ ถูกทรยศในเรื่องของคนที่เขาได้ให้สัญญาคุ้มครองไว้' อบู บักร์ กล่าวว่า 'ฉันขอคืนสิทธิ์การคุ้มครองของท่าน และฉันพอใจกับการคุ้มครองของอัลลอฮ์' ในขณะนั้นเราะสูลุลลอฮ์ ﷺ ยังประทับอยู่ที่มักกะฮ์ พระองค์ตรัสว่า 'ฉันได้เห็นสถานที่อพยพของพวกท่านแล้ว ฉันเห็นพื้นที่เค็มที่มีต้นอินทผลัมตั้งอยู่ระหว่างหินลาวาสองก้อน' ซึ่งก็คือ อัล-ฮัรรอตะยนั่นเอง ดังนั้นผู้ที่อพยพจึงมุ่งหน้าสู่มะดีนะฮ์เมื่อได้ยินเราะสูลุลลอฮ์ ﷺ กล่าวเช่นนั้น และบางส่วนของผู้อพยพไปยังแผ่นดินฮะบะชะฮ์ก็ได้กลับมายังมะดีนะฮ์ ส่วนอบู บักร์ ก็ได้เตรียมตัวเพื่อการอพยพ แต่เราะสูลุลลอฮ์ ﷺ ตรัสกับเขาว่า 'จงรอก่อน เพราะฉันหวังว่าจะได้รับอนุญาตให้อพยพเช่นกัน' อบู บักร์ ทูลถามว่า 'ขอพ่อของฉันเป็นพลีแด่ท่าน ท่านหวังเช่นนั้นจริงหรือ?' พระองค์ตรัสตอบว่า 'ใช่แล้ว' อบู บักร์ จึงรั้งตัวเองไว้เพื่อรอติดตามเราะสูลุลลอฮ์ ﷺ และได้เลี้ยงดูอูฐสองตัวที่มีอยู่ด้วยใบไม้ต้นสะมัรเป็นเวลาสี่เดือน
คำแปลและคำอธิบายโดย Khutba World แปลจากภาษาอาหรับ
คุณธรรมและศรัทธาอันมั่นคงของอบูบักรฺนำทางเขาสู่การคุ้มครองจากอัลลอฮ์
รายงานนี้กล่าวถึงการข่มเหงมุสลิมในมักกะฮ์ ความตั้งใจของอบูบักรฺที่จะเดินทางไปยังอบิสสิเนีย และการคุ้มครองเขาโดยอิบนุ อัดดะฆินะฮ์ ต่อมาอบูบักรฺได้คืนการคุ้มครองนั้น และรอโอกาสที่จะอพยพไปยังมะดีนะฮ์พร้อมกับท่านนบี ﷺ
คำมั่นอันจริงจังที่จะให้ความคุ้มครองและความปลอดภัย
การอพยพเพื่อศรัทธา เช่น การย้ายจากมักกะฮ์ไปยังมะดีนะฮ์
พื้นที่ที่มีหินภูเขาไฟสีดำ มะดีนะฮ์ตั้งอยู่ระหว่างพื้นที่ลักษณะนี้สองแห่ง
บรรดานักวิชาการยุคคลาสสิกชี้ว่า ความเอาใจใส่ของอบูบักรฺต่อผู้ขัดสน ญาติพี่น้อง แขก และผู้ที่กำลังลำบาก แสดงถึงคุณธรรมอันประเสริฐของเขา เหตุการณ์นี้ยังแสดงให้เห็นว่าการคุ้มครองและข้อตกลงเป็นสิ่งที่ต้องถือปฏิบัติอย่างจริงจัง อบูบักรฺยึดมั่นในศรัทธาและคืนการคุ้มครองของอิบนุ อัดดะฆินะฮ์เมื่อเงื่อนไขนั้นจำกัดเขา นอกจากนี้ นักวิชาการยังเน้นถึงคุณค่าของความอดทนและการเตรียมตัวในการอพยพ ตลอดจนความภักดีเป็นพิเศษของอบูบักรฺที่รอเพื่อร่วมเดินทางกับท่านนบี ﷺ
- แสดงศรัทธาผ่านการปฏิบัติต่อผู้คน: ช่วยเหลือผู้ขัดสน รักษาสายสัมพันธ์ในครอบครัว และต้อนรับแขกอย่างเอื้อเฟื้อ
- รักษาคำมั่นและข้อตกลง และพูดคุยเรื่องเงื่อนไขอย่างตรงไปตรงมาเมื่อขัดกับมโนธรรม
- เตรียมตัวสำหรับก้าวสำคัญอย่างรอบคอบ และฝึกความอดทนเมื่อต้องรอเวลาที่เหมาะสม
หะดีษทุกวันในภาษาของคุณ
แอปจะมอบหะดีษพร้อมคำอธิบายให้คุณทุกวัน และแสดงเป็นวิดเจ็ตบนโทรศัพท์ได้ ใช้งานฟรี