Sahih al-Bukhari หะดีษที่ 2661
ข้อความภาษาอาหรับ พร้อมคำแปลของเราและคำอธิบาย
ตัวบทหะดีษ
حَدَّثَنَا أَبُو الرَّبِيعِ، سُلَيْمَانُ بْنُ دَاوُدَ وَأَفْهَمَنِي بَعْضَهُ أَحْمَدُ حَدَّثَنَا فُلَيْحُ بْنُ سُلَيْمَانَ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ، وَسَعِيدِ بْنِ الْمُسَيَّبِ، وَعَلْقَمَةَ بْنِ وَقَّاصٍ اللَّيْثِيِّ، وَعُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ زَوْجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم حِينَ قَالَ لَهَا أَهْلُ الإِفْكِ مَا قَالُوا، فَبَرَّأَهَا اللَّهُ مِنْهُ، قَالَ الزُّهْرِيُّ، وَكُلُّهُمْ حَدَّثَنِي طَائِفَةً مِنْ حَدِيثِهَا وَبَعْضُهُمْ أَوْعَى مِنْ بَعْضٍ، وَأَثْبَتُ لَهُ اقْتِصَاصًا، وَقَدْ وَعَيْتُ عَنْ كُلِّ وَاحِدٍ مِنْهُمُ الْحَدِيثَ الَّذِي حَدَّثَنِي عَنْ عَائِشَةَ، وَبَعْضُ حَدِيثِهِمْ يُصَدِّقُ بَعْضًا. زَعَمُوا أَنَّ عَائِشَةَ قَالَتْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا أَرَادَ أَنْ يَخْرُجَ سَفَرًا أَقْرَعَ بَيْنَ أَزْوَاجِهِ، فَأَيَّتُهُنَّ خَرَجَ سَهْمُهَا خَرَجَ بِهَا مَعَهُ، فَأَقْرَعَ بَيْنَنَا فِي غَزَاةٍ غَزَاهَا فَخَرَجَ سَهْمِي، فَخَرَجْتُ مَعَهُ بَعْدَ مَا أُنْزِلَ الْحِجَابُ، فَأَنَا أُحْمَلُ فِي هَوْدَجٍ وَأُنْزَلُ فِيهِ، فَسِرْنَا حَتَّى إِذَا فَرَغَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْ غَزْوَتِهِ تِلْكَ، وَقَفَلَ وَدَنَوْنَا مِنَ الْمَدِينَةِ، آذَنَ لَيْلَةً بِالرَّحِيلِ، فَقُمْتُ حِينَ آذَنُوا بِالرَّحِيلِ، فَمَشَيْتُ حَتَّى جَاوَزْتُ الْجَيْشَ، فَلَمَّا قَضَيْتُ شَأْنِي أَقْبَلْتُ إِلَى الرَّحْلِ، فَلَمَسْتُ صَدْرِي، فَإِذَا عِقْدٌ لِي مِنْ جَزْعِ أَظْفَارٍ قَدِ انْقَطَعَ، فَرَجَعْتُ فَالْتَمَسْتُ عِقْدِي، فَحَبَسَنِي ابْتِغَاؤُهُ، فَأَقْبَلَ الَّذِينَ يَرْحَلُونَ لِي، فَاحْتَمَلُوا هَوْدَجِي فَرَحَلُوهُ عَلَى بَعِيرِي الَّذِي كُنْتُ أَرْكَبُ، وَهُمْ يَحْسِبُونَ أَنِّي فِيهِ، وَكَانَ النِّسَاءُ إِذْ ذَاكَ خِفَافًا لَمْ يَثْقُلْنَ وَلَمْ يَغْشَهُنَّ اللَّحْمُ، وَإِنَّمَا يَأْكُلْنَ الْعُلْقَةَ مِنَ الطَّعَامِ، فَلَمْ يَسْتَنْكِرِ الْقَوْمُ حِينَ رَفَعُوهُ ثِقَلَ الْهَوْدَجِ فَاحْتَمَلُوهُ وَكُنْتُ جَارِيَةً حَدِيثَةَ السِّنِّ، فَبَعَثُوا الْجَمَلَ وَسَارُوا، فَوَجَدْتُ عِقْدِي بَعْدَ مَا اسْتَمَرَّ الْجَيْشُ، فَجِئْتُ مَنْزِلَهُمْ وَلَيْسَ فِيهِ أَحَدٌ، فَأَمَمْتُ مَنْزِلِي الَّذِي كُنْتُ بِهِ فَظَنَنْتُ أَنَّهُمْ سَيَفْقِدُونِي فَيَرْجِعُونَ إِلَىَّ، فَبَيْنَا أَنَا جَالِسَةٌ غَلَبَتْنِي عَيْنَاىَ فَنِمْتُ، وَكَانَ صَفْوَانُ بْنُ الْمُعَطَّلِ السُّلَمِيُّ ثُمَّ الذَّكْوَانِيُّ مِنْ وَرَاءِ الْجَيْشِ، فَأَصْبَحَ عِنْدَ مَنْزِلِي فَرَأَى سَوَادَ إِنْسَانٍ نَائِمٍ فَأَتَانِي، وَكَانَ يَرَانِي قَبْلَ الْحِجَابِ فَاسْتَيْقَظْتُ بِاسْتِرْجَاعِهِ حِينَ أَنَاخَ رَاحِلَتَهُ، فَوَطِئَ يَدَهَا فَرَكِبْتُهَا فَانْطَلَقَ يَقُودُ بِي الرَّاحِلَةَ، حَتَّى أَتَيْنَا الْجَيْشَ بَعْدَ مَا نَزَلُوا مُعَرِّسِينَ فِي نَحْرِ الظَّهِيرَةِ، فَهَلَكَ مَنْ هَلَكَ، وَكَانَ الَّذِي تَوَلَّى الإِفْكَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أُبَىٍّ ابْنُ سَلُولَ، فَقَدِمْنَا الْمَدِينَةَ فَاشْتَكَيْتُ بِهَا شَهْرًا، يُفِيضُونَ مِنْ قَوْلِ أَصْحَابِ الإِفْكِ، وَيَرِيبُنِي فِي وَجَعِي أَنِّي لاَ أَرَى مِنَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم اللُّطْفَ الَّذِي كُنْتُ أَرَى مِنْهُ حِينَ أَمْرَضُ، إِنَّمَا يَدْخُلُ فَيُسَلِّمُ ثُمَّ يَقُولُ " كَيْفَ تِيكُمْ ". لاَ أَشْعُرُ بِشَىْءٍ مِنْ ذَلِكَ حَتَّى نَقَهْتُ، فَخَرَجْتُ أَنَا وَأُمُّ مِسْطَحٍ قِبَلَ الْمَنَاصِعِ مُتَبَرَّزُنَا، لاَ نَخْرُجُ إِلاَّ لَيْلاً إِلَى لَيْلٍ، وَذَلِكَ قَبْلَ أَنْ نَتَّخِذَ الْكُنُفَ قَرِيبًا مِنْ بُيُوتِنَا، وَأَمْرُنَا أَمْرُ الْعَرَبِ الأُوَلِ فِي الْبَرِّيَّةِ أَوْ فِي التَّنَزُّهِ، فَأَقْبَلْتُ أَنَا وَأُمُّ مِسْطَحٍ بِنْتُ أَبِي رُهْمٍ نَمْشِي، فَعَثُرَتْ فِي مِرْطِهَا فَقَالَتْ تَعِسَ مِسْطَحٌ، فَقُلْتُ لَهَا بِئْسَ مَا قُلْتِ، أَتَسُبِّينَ رَجُلاً شَهِدَ بَدْرًا فَقَالَتْ يَا هَنْتَاهْ أَلَمْ تَسْمَعِي مَا قَالُوا فَأَخْبَرَتْنِي بِقَوْلِ أَهْلِ الإِفْكِ، فَازْدَدْتُ مَرَضًا إِلَى مَرَضِي، فَلَمَّا رَجَعْتُ إِلَى بَيْتِي دَخَلَ عَلَىَّ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَسَلَّمَ فَقَالَ " كَيْفَ تِيكُمْ ". فَقُلْتُ ائْذَنْ لِي إِلَى أَبَوَىَّ. قَالَتْ وَأَنَا حِينَئِذٍ أُرِيدُ أَنْ أَسْتَيْقِنَ الْخَبَرَ مِنْ قِبَلِهِمَا، فَأَذِنَ لِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَتَيْتُ أَبَوَىَّ فَقُلْتُ لأُمِّي مَا يَتَحَدَّثُ بِهِ النَّاسُ فَقَالَتْ يَا بُنَيَّةُ هَوِّنِي عَلَى نَفْسِكِ الشَّأْنَ، فَوَاللَّهِ لَقَلَّمَا كَانَتِ امْرَأَةٌ قَطُّ وَضِيئَةٌ عِنْدَ رَجُلٍ يُحِبُّهَا وَلَهَا ضَرَائِرُ إِلاَّ أَكْثَرْنَ عَلَيْهَا. فَقُلْتُ سُبْحَانَ اللَّهِ وَلَقَدْ يَتَحَدَّثُ النَّاسُ بِهَذَا قَالَتْ فَبِتُّ تِلْكَ اللَّيْلَةَ حَتَّى أَصْبَحْتُ لاَ يَرْقَأُ لِي دَمْعٌ وَلاَ أَكْتَحِلُ بِنَوْمٍ، ثُمَّ أَصْبَحْتُ فَدَعَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلِيَّ بْنَ أَبِي طَالِبٍ وَأُسَامَةَ بْنَ زَيْدٍ حِينَ اسْتَلْبَثَ الْوَحْىُ، يَسْتَشِيرُهُمَا فِي فِرَاقِ أَهْلِهِ، فَأَمَّا أُسَامَةُ فَأَشَارَ عَلَيْهِ بِالَّذِي يَعْلَمُ فِي نَفْسِهِ مِنَ الْوُدِّ لَهُمْ، فَقَالَ أُسَامَةُ أَهْلُكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ وَلاَ نَعْلَمُ وَاللَّهِ إِلاَّ خَيْرًا، وَأَمَّا عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ لَمْ يُضَيِّقِ اللَّهُ عَلَيْكَ وَالنِّسَاءُ سِوَاهَا كَثِيرٌ، وَسَلِ الْجَارِيَةَ تَصْدُقْكَ. فَدَعَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بَرِيرَةَ فَقَالَ " يَا بَرِيرَةُ هَلْ رَأَيْتِ فِيهَا شَيْئًا يَرِيبُكِ ". فَقَالَتْ بَرِيرَةُ لاَ وَالَّذِي بَعَثَكَ بِالْحَقِّ، إِنْ رَأَيْتُ مِنْهَا أَمْرًا أَغْمِصُهُ عَلَيْهَا أَكْثَرَ مِنْ أَنَّهَا جَارِيَةٌ حَدِيثَةُ السِّنِّ تَنَامُ عَنِ الْعَجِينَ فَتَأْتِي الدَّاجِنُ فَتَأْكُلُهُ. فَقَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْ يَوْمِهِ، فَاسْتَعْذَرَ مِنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أُبَىٍّ ابْنِ سَلُولَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَنْ يَعْذِرُنِي مِنْ رَجُلٍ بَلَغَنِي أَذَاهُ فِي أَهْلِي، فَوَاللَّهِ مَا عَلِمْتُ عَلَى أَهْلِي إِلاَّ خَيْرًا، وَقَدْ ذَكَرُوا رَجُلاً مَا عَلِمْتُ عَلَيْهِ إِلاَّ خَيْرًا، وَمَا كَانَ يَدْخُلُ عَلَى أَهْلِي إِلاَّ مَعِي ". فَقَامَ سَعْدُ بْنُ مُعَاذٍ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَنَا وَاللَّهِ أَعْذِرُكَ مِنْهُ، إِنْ كَانَ مِنَ الأَوْسِ ضَرَبْنَا عُنُقَهُ، وَإِنْ كَانَ مِنْ إِخْوَانِنَا مِنَ الْخَزْرَجِ أَمَرْتَنَا فَفَعَلْنَا فِيهِ أَمْرَكَ. فَقَامَ سَعْدُ بْنُ عُبَادَةَ وَهُوَ سَيِّدُ الْخَزْرَجِ، وَكَانَ قَبْلَ ذَلِكَ رَجُلاً صَالِحًا وَلَكِنِ احْتَمَلَتْهُ الْحَمِيَّةُ فَقَالَ كَذَبْتَ لَعَمْرُ اللَّهِ، لاَ تَقْتُلُهُ وَلاَ تَقْدِرُ عَلَى ذَلِكَ، فَقَامَ أُسَيْدُ بْنُ الْحُضَيْرِ فَقَالَ كَذَبْتَ لَعَمْرُ اللَّهِ، وَاللَّهِ لَنَقْتُلَنَّهُ، فَإِنَّكَ مُنَافِقٌ تُجَادِلُ عَنِ الْمُنَافِقِينَ. فَثَارَ الْحَيَّانِ الأَوْسُ وَالْخَزْرَجُ حَتَّى هَمُّوا، وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَى الْمِنْبَرِ فَنَزَلَ فَخَفَّضَهُمْ حَتَّى سَكَتُوا وَسَكَتَ، وَبَكَيْتُ يَوْمِي لاَ يَرْقَأُ لِي دَمْعٌ وَلاَ أَكْتَحِلُ بِنَوْمٍ، فَأَصْبَحَ عِنْدِي أَبَوَاىَ، قَدْ بَكَيْتُ لَيْلَتَيْنِ وَيَوْمًا حَتَّى أَظُنُّ أَنَّ الْبُكَاءَ فَالِقٌ كَبِدِي ـ قَالَتْ ـ فَبَيْنَا هُمَا جَالِسَانِ عِنْدِي وَأَنَا أَبْكِي إِذِ اسْتَأْذَنَتِ امْرَأَةٌ مِنَ الأَنْصَارِ فَأَذِنْتُ لَهَا، فَجَلَسَتْ تَبْكِي مَعِي، فَبَيْنَا نَحْنُ كَذَلِكَ إِذْ دَخَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَجَلَسَ، وَلَمْ يَجْلِسْ عِنْدِي مِنْ يَوْمِ قِيلَ فِيَّ مَا قِيلَ قَبْلَهَا، وَقَدْ مَكُثَ شَهْرًا لاَ يُوحَى إِلَيْهِ فِي شَأْنِي شَىْءٌ ـ قَالَتْ ـ فَتَشَهَّدَ ثُمَّ قَالَ " يَا عَائِشَةُ فَإِنَّهُ بَلَغَنِي عَنْكِ كَذَا وَكَذَا، فَإِنْ كُنْتِ بَرِيئَةً فَسَيُبَرِّئُكِ اللَّهُ، وَإِنْ كُنْتِ أَلْمَمْتِ فَاسْتَغْفِرِي اللَّهَ وَتُوبِي إِلَيْهِ، فَإِنَّ الْعَبْدَ إِذَا اعْتَرَفَ بِذَنْبِهِ ثُمَّ تَابَ تَابَ اللَّهُ عَلَيْهِ ". فَلَمَّا قَضَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَقَالَتَهُ قَلَصَ دَمْعِي حَتَّى مَا أُحِسُّ مِنْهُ قَطْرَةً وَقُلْتُ لأَبِي أَجِبْ عَنِّي رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم. قَالَ وَاللَّهِ مَا أَدْرِي مَا أَقُولُ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم. فَقُلْتُ لأُمِّي أَجِيبِي عَنِّي رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِيمَا قَالَ. قَالَتْ وَاللَّهِ مَا أَدْرِي مَا أَقُولُ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم. قَالَتْ وَأَنَا جَارِيَةٌ حَدِيثَةُ السِّنِّ لاَ أَقْرَأُ كَثِيرًا مِنَ الْقُرْآنِ فَقُلْتُ إِنِّي وَاللَّهِ لَقَدْ عَلِمْتُ أَنَّكُمْ سَمِعْتُمْ مَا يَتَحَدَّثُ بِهِ النَّاسُ، وَوَقَرَ فِي أَنْفُسِكُمْ وَصَدَّقْتُمْ بِهِ، وَلَئِنْ قُلْتُ لَكُمْ إِنِّي بَرِيئَةٌ. وَاللَّهُ يَعْلَمُ إِنِّي لَبَرِيئَةٌ لاَ تُصَدِّقُونِي بِذَلِكَ، وَلَئِنِ اعْتَرَفْتُ لَكُمْ بِأَمْرٍ، وَاللَّهُ يَعْلَمُ أَنِّي بَرِيئَةٌ لَتُصَدِّقُنِّي وَاللَّهِ مَا أَجِدُ لِي وَلَكُمْ مَثَلاً إِلاَّ أَبَا يُوسُفَ إِذْ قَالَ {فَصَبْرٌ جَمِيلٌ وَاللَّهُ الْمُسْتَعَانُ عَلَى مَا تَصِفُونَ} ثُمَّ تَحَوَّلْتُ عَلَى فِرَاشِي، وَأَنَا أَرْجُو أَنْ يُبَرِّئَنِي اللَّهُ، وَلَكِنْ وَاللَّهِ مَا ظَنَنْتُ أَنْ يُنْزِلَ فِي شَأْنِي وَحْيًا، وَلأَنَا أَحْقَرُ فِي نَفْسِي مِنْ أَنْ يُتَكَلَّمَ بِالْقُرْآنِ فِي أَمْرِي، وَلَكِنِّي كُنْتُ أَرْجُو أَنْ يَرَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي النَّوْمِ رُؤْيَا يُبَرِّئُنِي اللَّهُ، فَوَاللَّهِ مَا رَامَ مَجْلِسَهُ وَلاَ خَرَجَ أَحَدٌ مِنْ أَهْلِ الْبَيْتِ حَتَّى أُنْزِلَ عَلَيْهِ، فَأَخَذَهُ مَا كَانَ يَأْخُذُهُ مِنَ الْبُرَحَاءِ، حَتَّى إِنَّهُ لَيَتَحَدَّرُ مِنْهُ مِثْلُ الْجُمَانِ مِنَ الْعَرَقِ فِي يَوْمٍ شَاتٍ، فَلَمَّا سُرِّيَ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَهُوَ يَضْحَكُ، فَكَانَ أَوَّلَ كَلِمَةٍ تَكَلَّمَ بِهَا أَنْ قَالَ لِي " يَا عَائِشَةُ، احْمَدِي اللَّهَ فَقَدْ بَرَّأَكِ اللَّهُ ". فَقَالَتْ لِي أُمِّي قُومِي إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم. فَقُلْتُ لاَ وَاللَّهِ، لاَ أَقُومُ إِلَيْهِ، وَلاَ أَحْمَدُ إِلاَّ اللَّهَ فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى {إِنَّ الَّذِينَ جَاءُوا بِالإِفْكِ عُصْبَةٌ مِنْكُمْ} الآيَاتِ، فَلَمَّا أَنْزَلَ اللَّهُ هَذَا فِي بَرَاءَتِي قَالَ أَبُو بَكْرٍ الصِّدِّيقُ ـ رضى الله عنه ـ وَكَانَ يُنْفِقُ عَلَى مِسْطَحِ بْنِ أُثَاثَةَ لِقَرَابَتِهِ مِنْهُ وَاللَّهِ لاَ أُنْفِقُ عَلَى مِسْطَحٍ شَيْئًا أَبَدًا بَعْدَ مَا قَالَ لِعَائِشَةَ. فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى {وَلاَ يَأْتَلِ أُولُو الْفَضْلِ مِنْكُمْ وَالسَّعَةِ} إِلَى قَوْلِهِ {غَفُورٌ رَحِيمٌ} فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ بَلَى، وَاللَّهِ إِنِّي لأُحِبُّ أَنْ يَغْفِرَ اللَّهُ لِي، فَرَجَعَ إِلَى مِسْطَحٍ الَّذِي كَانَ يُجْرِي عَلَيْهِ. وَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَسْأَلُ زَيْنَبَ بِنْتَ جَحْشٍ عَنْ أَمْرِي، فَقَالَ " يَا زَيْنَبُ، مَا عَلِمْتِ مَا رَأَيْتِ ". فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ، أَحْمِي سَمْعِي وَبَصَرِي، وَاللَّهِ مَا عَلِمْتُ عَلَيْهَا إِلاَّ خَيْرًا، قَالَتْ وَهْىَ الَّتِي كَانَتْ تُسَامِينِي، فَعَصَمَهَا اللَّهُ بِالْوَرَعِ. قَالَ وَحَدَّثَنَا فُلَيْحٌ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، وَعَبْدِ اللَّهِ بْنِ الزُّبَيْرِ، مِثْلَهُ. قَالَ وَحَدَّثَنَا فُلَيْحٌ، عَنْ رَبِيعَةَ بْنِ أَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ، وَيَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، عَنِ الْقَاسِمِ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ أَبِي بَكْرٍ، مِثْلَهُ.
เล่าให้เราฟังโดย อบุร-เราะบีอ์ สุลัยมาน อิบนุ ดาวูด และบางส่วนที่ฉันเข้าใจนั้นมาจากอะห์มัด เล่าให้เราฟังโดย ฟุลัยห์ อิบนุ สุลัยมาน จาก อิบนุ ชิฮาบ อัซ-ซุฮ์รีย์ จาก อุรวะฮ์ อิบนุ ซุบัยร์, สะอีด อิบนุ มุสัยยับ, อัลกะมะฮ์ อิบนุ ก็อกกอศ อัลลัยษีย์ และอุบัยดุลลอฮ์ อิบนุ อับดิลลาฮ์ อิบนุ อุตบะฮ์ จาก อาอิชะฮ์ เราะฎิยัลลอฮุอันฮา ภรรยาของท่านนบี ﷺ เมื่อชาวอัลอิฟก์ได้กล่าวหาพระนางด้วยสิ่งที่พวกเขากล่าว แล้ว Allah ทรงทำให้พระนางบริสุทธิ์จากข้อกล่าวหานั้น อัซ-ซุฮ์รีย์กล่าวว่า พวกเขาทุกคนได้เล่าส่วนหนึ่งของเรื่องราวของพระนางให้ฉันฟัง และบางคนก็จดจำได้ดีกว่าคนอื่น และมีความแม่นยำในการเล่าเรื่องมากกว่ากัน และฉันได้จดจำจากพวกเขาแต่ละคนถึงหะดีษที่เขาเล่าให้ฉันฟังเกี่ยวกับอาอิชะฮ์ และบางส่วนของคำบอกเล่าของพวกเขาก็ยืนยันซึ่งกันและกัน พวกเขากล่าวอ้างว่าอาอิชะฮ์กล่าวว่า: ท่านเราะสูลุลลอฮ์ ﷺ เมื่อพระองค์ท่านประสงค์จะออกเดินทาง พระองค์ท่านจะจับสลากในหมู่ภริยาของท่าน ผู้ใดที่สลากตกแก่เธอ พระองค์ท่านก็จะนำเธอไปด้วย ดังนั้นพระองค์ท่านจึงจับสลากในหมู่พวกเราในการทำศึกครั้งหนึ่ง สลากจึงตกแก่ฉัน ฉันจึงออกเดินทางไปกับท่านหลังจากที่ได้มีการกำหนดบทบัญญัติเรื่องการสวมหิญาบแล้ว ฉันถูกแบกไปในโฮดัจญ์และลงจากพาหนะทั้งที่ยังอยู่ในโฮดัจญ์นั้น เราเดินทางต่อไปจนกระทั่งเมื่อท่านเราะสูลุลลอฮ์ ﷺ เสร็จสิ้นจากการทำศึกครั้งนั้น และได้เดินทางกลับ และเมื่อเราเข้าใกล้เมืองมะดีนะฮ์ พระองค์ท่านได้ประกาศออกเดินทางในเวลากลางคืนคืนหนึ่ง เมื่อมีการประกาศออกเดินทาง ฉันจึงลุกขึ้นเดินไปจนพ้นกองทัพ เมื่อฉันเสร็จธุระส่วนตัวแล้ว ฉันก็กลับมายังที่พัก แต่เมื่อฉันลูบคลำที่หน้าอก ปรากฏว่าสร้อยคอของฉันที่ทำจากลูกปัดกระดูกสัตว์ได้ขาดหายไป ฉันจึงย้อนกลับไปค้นหาสร้อยคอ การค้นหามันทำให้ฉันต้องล่าช้า บรรดาผู้ที่ทำหน้าที่จัดเตรียมพาหนะให้ฉันจึงเข้ามา ยกโฮดัจญ์ของฉันขึ้นวางบนหลังอูฐที่ฉันเคยขี่ โดยพวกเขาคิดว่าฉันอยู่ในนั้น ในสมัยนั้นสตรีมีน้ำหนักเบา ไม่ได้มีเนื้อหนังมากมาย และรับประทานอาหารเพียงเล็กน้อย คนเหล่านั้นจึงไม่รู้สึกถึงความแตกต่างของน้ำหนักโฮดัจญ์เมื่อยกมันขึ้น พวกเขาจึงยกมันขึ้นวางบนอูฐ ขณะนั้นฉันยังเป็นหญิงสาววัยเยาว์ พวกเขาจึงจูงอูฐและออกเดินทางต่อไป ฉันพบสร้อยคอของฉันหลังจากที่กองทัพออกเดินทางไปแล้ว ฉันจึงมาถึงที่พักของพวกเขาแต่ก็ไม่พบใครเลย ฉันจึงไปยังที่พักเดิมที่ฉันเคยอยู่ โดยคิดว่าพวกเขาคงจะรู้ว่าฉันหายไปและจะย้อนกลับมาหาฉัน ขณะที่ฉันนั่งรออยู่นั้น ความง่วงก็ครอบงำฉันจนฉันหลับไป ศ็อฟวาน อิบนุ มุอัฏฏิล อัส-สุละมีย์ อัซ-ซักรวานีย์ ซึ่งอยู่ด้านหลังกองทัพ ได้มาถึงที่พักของฉันในเวลาเช้า เขาเห็นร่างของคนนอนอยู่จึงเข้ามาหาฉัน เขาเคยเห็นฉันมาก่อนที่จะมีบทบัญญัติเรื่องหิญาบ ฉันจึงตื่นขึ้นเมื่อได้ยินเขากล่าว istirja' (อินนา ลิลลาฮิ วะ อินนา อิลัยฮิ รอญิอูน) ในขณะที่เขาให้อูฐของเขาคุกเข่าลง เขาก้าวเท้าเหยียบขาหน้าของอูฐไว้ แล้วฉันก็ขึ้นไปขี่ จากนั้นเขาก็ออกเดินทางโดยจูงอูฐนำทางฉันไป จนกระทั่งเราตามทันกองทัพหลังจากที่พวกเขาหยุดพักในช่วงเที่ยงวัน ผู้ที่ถูกกำหนดให้พินาศก็ได้พินาศไป และผู้ที่ก่อเหตุอัลอิฟก์นี้คือ อับดุลลอฮ์ อิบนุ อุบัยย์ อิบนุ สะลูล เมื่อเรากลับมาถึงมะดีนะฮ์ ฉันล้มป่วยอยู่ที่นั่นเป็นเวลาหนึ่งเดือน ขณะที่ผู้คนต่างแพร่กระจายคำพูดของชาวอัลอิฟก์ สิ่งที่ทำให้ฉันกังวลใจในความเจ็บป่วยก็คือ ฉันไม่เห็นความอ่อนโยนจากท่านนบี ﷺ เหมือนที่เคยได้รับจากท่านยามที่ฉันเจ็บป่วย ท่านเพียงแค่เข้ามาให้สลามแล้วกล่าวว่า
"เป็นอย่างไรบ้าง หญิงคนนั้น" ฉันไม่รู้ตัวถึงเรื่องราวใดๆ เลยจนกระทั่งฉันหายป่วย ฉันกับอุมมุ มิสดิห์ได้ออกไปยังอัลมะนาซิอ์เพื่อทำธุระส่วนตัว เรามักจะไม่ออกไปนอกจากในเวลากลางคืนเท่านั้น นั่นคือก่อนที่เราจะมีห้องสุขาอยู่ใกล้บ้านของเรา กิจวัตรของเราเหมือนเช่นชาวอาหรับยุคแรกในที่โล่งแจ้งหรือระหว่างการพักผ่อนหย่อนใจ ฉันกับอุมมุ มิสดิห์ บินติ อะบี รุห์ม์ เดินกลับมาด้วยกัน นางสะดุดชายผ้าของตนแล้วกล่าวว่า "ขอให้มิสดิห์พินาศเถิด" ฉันจึงกล่าวแก่นางว่า "ช่างเลวร้ายนักสิ่งที่คุณพูด คุณด่าทอผู้ชายที่ได้ร่วมรบในสงครามบัดร์เชียวหรือ?" นางกล่าวว่า "โอ้ หญิงเอ๋ย! เธอไม่ได้ยินสิ่งที่พวกเขาพูดกันดอกหรือ?" นางจึงบอกฉันถึงคำพูดของชาวอัลอิฟก์ ความเจ็บป่วยของฉันจึงทวีคูณมากขึ้น เมื่อฉันกลับถึงบ้าน ท่านเราะสูลุลลอฮ์ ﷺ เข้ามาหาฉัน ให้สลามแล้วกล่าวว่า "เป็นอย่างไรบ้าง หญิงคนนั้น?" ฉันจึงกล่าวว่า "โปรดอนุญาตให้ฉันไปหาพ่อแม่ของฉันเถิด" พระนางกล่าวว่า ขณะนั้นฉันต้องการที่จะตรวจสอบข่าวคราวให้แน่ชัดจากทั้งสองท่าน ท่านเราะสูลุลลอฮ์ ﷺ จึงอนุญาตให้ฉันไป ฉันจึงไปหาพ่อแม่ของฉันแล้วถามแม่ว่า "ผู้คนกำลังพูดถึงอะไรกัน?" แม่ตอบว่า "โอ้ ลูกเอ๋ย! ทำใจให้สบายเถิด ขอสาบานต่อAllah แทบไม่มีผู้หญิงคนไหนเลยที่สวยงามและเป็นทีรักของสามี และมีภริยาคนอื่นๆ ร่วมด้วย เว้นแต่พวกเธอจะถูกใส่ร้ายกันอย่างมากมาย" ฉันจึงกล่าวว่า "ซุบหานัลลอฮ์! ผู้คนกำลังพูดถึงเรื่องนี้กันจริงๆ หรือ?" พระนางกล่าวว่า คืนนั้นฉันนอนร้องไห้จนถึงเช้า น้ำตาไม่แห้งเลยและไม่ได้นอนหลับเลย เช้าวันรุ่งขึ้น ท่านเราะสูลุลลอฮ์ ﷺ ได้เรียกอะลี อิบนุ อะบี ฏอลิบ และอุซามะฮ์ อิบนุ ซัยด์ มาปรึกษาหารือ เนื่องจากการรอคอยวะฮียืดยาวออกไป เพื่อขอคำแนะนำเกี่ยวกับการแยกทางกับภริยาของท่าน ส่วนอุซามะฮ์ได้ให้คำแนะนำตามสิ่งที่เขารู้สึกในใจถึงความผูกพันที่มีต่อครอบครัวของท่าน เขากล่าวว่า "โอ้ เราะสูลุลลอฮ์ ﷺ! ครอบครัวของท่านขอรับ และขอสาบานต่อAllah พวกเรามิได้รู้เห็นสิ่งใดนอกจากความดีงาม" ส่วนอะลี อิบนุ อะบี ฏอลิบ กล่าวว่า "โอ้ เราะสูลุลลอฮ์ ﷺ! Allah มิได้ทรงทำให้การงานคับแคบสำหรับท่าน และสตรีอื่นนอกจากเธอก็ยังมีอีกมาก จงสอบถามสาวใช้เถิด นางจะบอกความจริงแก่ท่าน" ท่านเราะสูลุลลอฮ์ ﷺ จึงเรียกบะรีเราะฮ์มาแล้วตรัสว่า "โอ้ บะรีเราะฮ์! เจ้าเคยเห็นสิ่งใดในตัวเธอที่ทำให้เจ้าสงสัยหรือไม่?" บะรีเราะฮ์ตอบว่า "ไม่เลย ขอสาบานต่อผู้ทรงส่งท่านมาพร้อมกับสัจธรรม ข้าพระองค์ไม่เคยเห็นสิ่งใดในตัวนางที่ต้องตำหนิ นอกจากการที่นางเป็นหญิงสาววัยเยาว์ที่บางครั้งก็นอนหลับทิ้งแป้งโดไว้ แล้วไก่ในบ้านก็มากินมัน" วันนั้นท่านเราะสูลุลลอฮ์ ﷺ ได้ยืนขึ้นบนมิมบัร แล้วทรงขอความช่วยเหลือในการจัดการกับอับดุลลอฮ์ อิบนุ อุบัยย์ อิบนุ สะลูล ท่านเราะสูลุลลอฮ์ ﷺ ตรัสว่า "ผู้ใดจะช่วยแก้แค้นแทนฉันจากชายผู้ที่สร้างความเดือดร้อนให้แก่ครอบครัวของฉัน? ขอสาบานต่อAllah ฉันไม่เคยรู้เห็นสิ่งใดจากครอบครัวของฉันนอกจากความดีงาม และพวกเขายังได้กล่าวถึงชายผู้หนึ่งที่ฉันไม่เคยรู้เห็นสิ่งใดจากเขานอกจากความดีงาม และเขาไม่เคยเข้าไปในบ้านของฉันเว้นแต่จะไปกับฉันเสมอ" สะอัด อิบนุ มุอาซ จึงลุกขึ้นกล่าวว่า "โอ้ เราะสูลุลลอฮ์ ﷺ! ขอสาบานต่อAllah ข้าพระองค์จะช่วยท่านจัดการกับเขา หากเขาเป็นเผ่าเอาส์ เราจะตัดคอเขา แต่ถ้าเขาเป็นพี่น้องของเราจากเผ่าค็อซรัจญ์ ท่านจงสั่งการเถิด แล้วเราจะปฏิบัติตามคำสั่งของท่าน" สะอัด อิบนุ อุบาดะฮ์ ผู้นำแห่งเผ่าค็อซรัจญ์ ซึ่งก่อนหน้านี้เขาเป็นคนดีคนหนึ่ง แต่ด้วยความหวงแหนเผ่าพันธุ์จึงทำให้เขาลุกขึ้นกล่าวว่า "ขอสาบานต่อชีวิตของAllah เจ้าโกหก! เจ้าฆ่าเขาไม่ได้ และเจ้าจะไม่มีวันทำได้เด็ดขาด" อุซัยด์ อิบนุ ฮุฎ็อยร์ จึงลุกขึ้นกล่าวว่า "ขอสาบานต่อชีวิตของAllah เจ้าต่างหากที่โกหก! ขอสาบานต่อAllah พวกเราจะฆ่าเขาอย่างแน่นอน เพราะเจ้านี่เป็นมุนาฟิกที่กำลังโต้เถียงปกป้องพวกมุนาฟิกด้วยกัน" สองเผ่าคือเอาส์และค็อซรัจญ์จึงลุกฮือขึ้นจนเกือบจะปะทะกัน ทั้งที่ท่านเราะสูลุลลอฮ์ ﷺ ยังประทับอยู่บนมิมบัร ท่านจึงลงมาจากมิมบัรและระงับเหตุจนพวกเขาสงบลง และท่านก็นิ่งเงียบ วันนั้นฉันร้องไห้ไม่หยุด น้ำตาไม่แห้งและไม่ได้นอนหลับเลย เช้าวันต่อมา พ่อแม่ของฉันอยู่กับฉัน ฉันร้องไห้มาสองคืนกับหนึ่งวัน จนคิดว่าตับของฉันจะแตกสลายเพราะการร้องไห้ พระนางกล่าวว่า ขณะที่ทั้งสองนั่งอยู่กับฉันและฉันกำลังร้องไห้อยู่นั้น มีสตรีชาวอันศอรคนหนึ่งมาขออนุญาตเข้าพบ ฉันจึงอนุญาตให้นางเข้ามา นางนั่งลงและร้องไห้ไปกับฉัน ขณะที่เรากำลังเป็นเช่นนั้น ท่านเราะสูลุลลอฮ์ ﷺ ก็เสด็จเข้ามาและประทับนั่ง นับตั้งแต่วันที่พวกเขาใส่ร้ายฉัน ท่านยังไม่เคยนั่งกับฉันเลย และตลอดระยะเวลาหนึ่งเดือนก็ไม่มีวะฮีย์ใดๆ เกี่ยวกับเรื่องของฉันถูกประทานลงมา พระนางกล่าวว่า ท่านได้กล่าวชะฮาดะฮ์ แล้วตรัสว่า "โอ้ อาอิชะฮ์! แท้จริงมีข่าวคราวเกี่ยวกับเจ้ามาถึงฉันดังนี้และดังนี้ หากเจ้าบริสุทธิ์ Allah ก็จะทรงพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของเจ้า แต่ถ้าหากเจ้าได้กระทำผิด ก็จงขออภัยโทษต่อAllah และจงเตาบะฮ์กลับเนื้อกลับตัวต่อพระองค์เถิด เพราะแท้จริงบ่าวเมื่อสารภาพบาปของตนแล้วเตาบะฮ์ Allah จะทรงรับการเตาบะฮ์ของเขา" เมื่อท่านเราะสูลุลลอฮ์ ﷺ จบคำกล่าว น้ำตาของฉันก็เหือดแห้งจนไม่เหลือแม้แต่หยดเดียว ฉันกล่าวกับพ่อว่า "โปรดตอบคำถามของท่านเราะสูลุลลอฮ์ ﷺ แทนหนูด้วยเถิด" พ่อบอกว่า "ขอสาบานต่อAllah พ่อไม่รู้ว่าจะพูดอะไรกับท่านเราะสูลุลลอฮ์ ﷺ ดี" ฉันจึงกล่าวกับแม่ว่า "แม่โปรดตอบคำถามของท่านเราะสูลุลลอฮ์ ﷺ แทนหนูด้วยเถิด" แม่บอกว่า "ขอสาบานต่อAllah แม่ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรกับท่านเราะสูลุลลอฮ์ ﷺ ดี" พระนางกล่าวว่า ขณะนั้นฉันยังเป็นหญิงสาววัยเยาว์ ไม่ได้อ่านอัลกุรอานมากนัก ฉันจึงกล่าวว่า "ขอสาบานต่อAllah ฉันรู้ดีว่าพวกท่านได้ยินสิ่งที่ผู้คนพูดกัน มันฝังลึกอยู่ในจิตใจของพวกท่านและพวกท่านก็เชื่อมันแล้ว หากฉันบอกว่าฉันบริสุทธิ์ และAllah ก็ทรงรู้ว่าฉันบริสุทธิ์ พวกท่านก็คงไม่เชื่อฉัน แต่ถ้าฉันยอมรับสารภาพในสิ่งที่ตัวเองไม่ได้ทำ และAllah ทรงรู้ว่าฉันบริสุทธิ์ พวกท่านก็คงจะเชื่อฉัน ขอสาบานต่อAllah ฉันไม่พบอุปมาสำหรับตัวฉันและพวกท่าน นอกจากบิดาของยูซุฟ ที่ท่านได้กล่าวว่า 'ดังนั้นความอดทนอย่างสวยงาม และการขอความช่วยเหลือจากAllah เท่านั้นในเรื่องที่พวกเจ้าพรรณนา' จากนั้นฉันก็พลิกตัวไปอีกด้านหนึ่งของเตียง โดยหวังว่าAllah จะทรงพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของฉัน แต่ขอสาบานต่อAllah ฉันไม่เคยคิดเลยว่าAllah จะทรงประทานวะฮีย์ลงมาเกี่ยวกับเรื่องราวของฉัน เพราะฉันเห็นว่าตัวเองต่ำต้อยเกินกว่าที่จะถูกกล่าวถึงในอัลกุรอาน แต่ฉันหวังเพียงว่าท่านเราะสูลุลลอฮ์ ﷺ อาจจะเห็นนิมิตในความฝันที่Allah จะทรงพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของฉัน ขอสาบานต่อAllah ท่านเราะสูลุลลอฮ์ ﷺ ยังมิได้ลุกจากที่นั่ง และไม่มีใครออกจากบ้านเลย จนกระทั่งวะฮีย์ได้ถูกประทานลงมาแก่ท่าน สภาพเดิมๆ ที่เคยเกิดกับท่านเมื่อได้รับวะฮีย์ก็เกิดขึ้นอีก เหงื่อไหลออกมาจากท่านราวกับเม็ดไข่มุก แม้จะเป็นวันที่อากาศหนาวเย็นก็ตาม เมื่อสภาพดังกล่าวผ่านพ้นไปจากท่านเราะสูลุลลอฮ์ ﷺ ท่านก็ยิ้ม คำแรกที่ท่านเอ่ยออกมาคือ "โอ้ อาอิชะฮ์! จงสรรเสริญAllah เถิด เพราะAllah ได้ทรงพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของเจ้าแล้ว" แม่ของฉันจึงบอกให้ฉันว่า "จงลุกขึ้นไปหาท่านเราะสูลุลลอฮ์ ﷺ เถิด" ฉันตอบว่า "ไม่! ขอสาบานต่อAllah ฉันจะไม่ลุกขึ้นไปหาท่าน และฉันจะไม่สรรเสริญผู้ใดนอกจากAllah" จากนั้นAllah ตะอาลาได้ทรงประทานอายะฮ์ลงมาว่า "แท้จริงบรรดาผู้นำข่าวเท็จมานั้น เป็นกลุ่มหนึ่งในหมู่พวกเจ้า..." เมื่อAllah ทรงประทานโองการนี้เพื่อยืนยันความบริสุทธิ์ของฉัน อะบูบักร์ อัศ-ศิดดีก เราะฎิยัลลอฮุอันฮุ ผู้ซึ่งเคยให้ความช่วยเหลือแก่มิสดิห์ อิบนุ อุษาษะฮ์ เนื่องจากความเป็นญาติกัน ได้กล่าวว่า "ขอสาบานต่อAllah ฉันจะไม่ให้ความช่วยเหลือแก่มิสดิห์อีกเลยตลอดกาล หลังจากที่เขาได้พูดจาเกี่ยวกับอาอิชะฮ์" จากนั้นAllah ตะอาลาได้ทรงประทานโองการลงมาว่า "และอย่าให้ผู้ที่มีความประเสริฐและความมั่งคั่งในหมู่พวกเจ้า สาบานว่าจะไม่ให้การช่วยเหลือ..." จนถึง "...ผู้ทรงอภัยโทษ ผู้ทรงเมตตาเสมอ" อะบูบักร์จึงกล่าวว่า "ใช่แล้ว! ขอสาบานต่อAllah แท้จริงฉันปรารถนาให้Allah ทรงอภัยโทษให้แก่ฉัน" เขาจึงกลับมาให้ความช่วยเหลือแก่มิสดิห์ดังที่เคยให้มา ท่านเราะสูลุลลอฮ์ ﷺ ยังได้สอบถามซัยนับ บินติ ญะห์ช ถึงเรื่องราวของฉัน โดยตรัสว่า "โอ้ ซัยนับ! เจ้ารู้อะไรหรือเห็นอะไรบ้าง?" นางตอบว่า "โอ้ เราะสูลุลลอฮ์ ﷺ! ข้าพระองค์สำรวมหูและตาของข้าพระองค์ ขอสาบานต่อAllah ข้าพระองค์ไม่เคยรู้เห็นสิ่งใดจากนางนอกจากความดีงาม" พระนางอาอิชะฮ์กล่าวว่า ทั้งที่นางเป็นผู้ที่แข่งขันกับฉัน แต่Allah ทรงคุ้มครองนางไว้ด้วยความยำเกรง ผู้รายงานกล่าวว่า และฟุลัยห์ได้เล่าให้เราฟังจาก ฮิชาม อิบนุ อุรวะฮ์ จาก อุรวะฮ์ จาก อาอิชะฮ์ และอับดุลลอฮ์ อิบนุ ซุบัยร์ ด้วยเนื้อหาทำนองเดียวกัน ผู้รายงานกล่าวว่า และฟุลัยห์ได้เล่าให้เราฟังจาก รอบีอะฮ์ อิบนุ อะบี อับดิรเราะห์มาน และยะห์ยา อิบนุ สะอีด จาก อัลกอซิม อิบนุ มุฮัมมัด อิบนุ อะบีบักร์ ด้วยเนื้อหาทำนองเดียวกัน
คำแปลและคำอธิบายโดย Khutba World แปลจากภาษาอาหรับ
อาอิชะฮ์ได้รับการประกาศความบริสุทธิ์จากข้อกล่าวหาโดยอัลลอฮ์ และเกียรติของนางได้รับการคุ้มครอง
หะดีษนี้กล่าวถึงเหตุการณ์ใส่ร้ายอาอิชะฮ์หลังจากเดินทางร่วมกับท่านนบี ﷺ โองการอัลกุรอาน 24:11–20 ประกาศความบริสุทธิ์ของนาง ส่วนโองการ 24:22 เรียกร้องให้อบูบักร์กลับไปช่วยเหลือมิสเฏาะห์และให้อภัยเขา
ข้อกล่าวหาหรือการใส่ร้ายร้ายแรงที่แต่งขึ้น
วิธีที่เป็นธรรมในการตัดสินว่าภรรยาคนใดจะร่วมเดินทางกับท่านนบี ﷺ
การสำนึกผิดอย่างจริงใจ ขออภัยโทษจากอัลลอฮ์ และละทิ้งบาป
นักวิชาการยุคคลาสสิกเน้นย้ำว่า ห้ามทำลายเกียรติและความบริสุทธิ์ของผู้อื่นด้วยข่าวลือที่ไม่มีหลักฐาน การที่อัลกุรอานกล่าวถึงเหตุการณ์ใส่ร้ายนี้ชี้ให้เห็นหน้าที่ในการตรวจสอบข้อกล่าวหาอย่างรอบคอบและไม่แพร่กระจายคำใส่ร้าย พวกเขายังยกการที่อบูบักร์ให้อภัยมิสเฏาะห์และกลับมาช่วยเหลือเขาเป็นแบบอย่างของความเอื้อเฟื้อ การจับสลากระหว่างภรรยาถือเป็นวิธีที่ยุติธรรมในการเลือกผู้ร่วมเดินทาง
- อย่าเผยแพร่ข้อกล่าวหาก่อนตรวจสอบข้อเท็จจริงอย่างรอบคอบ
- หากมีผู้ทำลายเกียรติของคุณ จงขอความช่วยเหลือจากผู้ที่ไว้ใจได้ และตอบสนองโดยไม่ทำให้เรื่องบานปลาย
- พิจารณาการให้อภัยและกลับไปช่วยเหลือ หากอีกฝ่ายสำนึกผิดและคุณหวังในอภัยโทษจากอัลลอฮ์
หะดีษทุกวันในภาษาของคุณ
แอปจะมอบหะดีษพร้อมคำอธิบายให้คุณทุกวัน และแสดงเป็นวิดเจ็ตบนโทรศัพท์ได้ ใช้งานฟรี