บทนำ · Sahih al-Bukhari

Sahih al-Bukhari หะดีษที่ 2731

รายงานโดย Al-Miswar ibn Makhrama พร้อมข้อความภาษาอาหรับ คำแปลของเรา และคำอธิบาย

Sahih (เชื่อถือได้)หนังสือ: บทนำ
صحيح البخاري
ใครเป็นผู้รายงาน?

รายงานโดย Al-Miswar ibn Makhrama

Sahih (เชื่อถือได้)

Sahih al-Bukhari ได้รับการยอมรับว่าเชื่อถือได้ทั้งหมด

ตัวบทหะดีษ

ข้อความภาษาอาหรับ

حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ، قَالَ أَخْبَرَنِي الزُّهْرِيُّ، قَالَ أَخْبَرَنِي عُرْوَةُ بْنُ الزُّبَيْرِ، عَنِ الْمِسْوَرِ بْنِ مَخْرَمَةَ، وَمَرْوَانَ، يُصَدِّقُ كُلُّ وَاحِدٍ مِنْهُمَا حَدِيثَ صَاحِبِهِ قَالَ خَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم زَمَنَ الْحُدَيْبِيَةِ، حَتَّى كَانُوا بِبَعْضِ الطَّرِيقِ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ إِنَّ خَالِدَ بْنَ الْوَلِيدِ بِالْغَمِيمِ فِي خَيْلٍ لِقُرَيْشٍ طَلِيعَةً فَخُذُوا ذَاتَ الْيَمِينِ ‏"‏‏.‏ فَوَاللَّهِ مَا شَعَرَ بِهِمْ خَالِدٌ حَتَّى إِذَا هُمْ بِقَتَرَةِ الْجَيْشِ، فَانْطَلَقَ يَرْكُضُ نَذِيرًا لِقُرَيْشٍ، وَسَارَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم حَتَّى إِذَا كَانَ بِالثَّنِيَّةِ الَّتِي يُهْبَطُ عَلَيْهِمْ مِنْهَا، بَرَكَتْ بِهِ رَاحِلَتُهُ‏.‏ فَقَالَ النَّاسُ حَلْ حَلْ‏.‏ فَأَلَحَّتْ، فَقَالُوا خَلأَتِ الْقَصْوَاءُ، خَلأَتِ الْقَصْوَاءُ‏.‏ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ مَا خَلأَتِ الْقَصْوَاءُ، وَمَا ذَاكَ لَهَا بِخُلُقٍ، وَلَكِنْ حَبَسَهَا حَابِسُ الْفِيلِ، ثُمَّ قَالَ وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لاَ يَسْأَلُونِي خُطَّةً يُعَظِّمُونَ فِيهَا حُرُمَاتِ اللَّهِ إِلاَّ أَعْطَيْتُهُمْ إِيَّاهَا ‏"‏‏.‏ ثُمَّ زَجَرَهَا فَوَثَبَتْ، قَالَ فَعَدَلَ عَنْهُمْ حَتَّى نَزَلَ بِأَقْصَى الْحُدَيْبِيَةِ، عَلَى ثَمَدٍ قَلِيلِ الْمَاءِ يَتَبَرَّضُهُ النَّاسُ تَبَرُّضًا، فَلَمْ يُلَبِّثْهُ النَّاسُ حَتَّى نَزَحُوهُ، وَشُكِيَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم الْعَطَشُ، فَانْتَزَعَ سَهْمًا مِنْ كِنَانَتِهِ، ثُمَّ أَمَرَهُمْ أَنْ يَجْعَلُوهُ فِيهِ، فَوَاللَّهِ مَا زَالَ يَجِيشُ لَهُمْ بِالرِّيِّ حَتَّى صَدَرُوا عَنْهُ، فَبَيْنَمَا هُمْ كَذَلِكَ، إِذْ جَاءَ بُدَيْلُ بْنُ وَرْقَاءَ الْخُزَاعِيُّ فِي نَفَرٍ مِنْ قَوْمِهِ مِنْ خُزَاعَةَ، وَكَانُوا عَيْبَةَ نُصْحِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْ أَهْلِ تِهَامَةَ، فَقَالَ إِنِّي تَرَكْتُ كَعْبَ بْنَ لُؤَىٍّ وَعَامِرَ بْنَ لُؤَىٍّ نَزَلُوا أَعْدَادَ مِيَاهِ الْحُدَيْبِيَةِ، وَمَعَهُمُ الْعُوذُ الْمَطَافِيلُ، وَهُمْ مُقَاتِلُوكَ وَصَادُّوكَ عَنِ الْبَيْتِ‏.‏ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ إِنَّا لَمْ نَجِئْ لِقِتَالِ أَحَدٍ، وَلَكِنَّا جِئْنَا مُعْتَمِرِينَ، وَإِنَّ قُرَيْشًا قَدْ نَهِكَتْهُمُ الْحَرْبُ، وَأَضَرَّتْ بِهِمْ، فَإِنْ شَاءُوا مَادَدْتُهُمْ مُدَّةً، وَيُخَلُّوا بَيْنِي وَبَيْنَ النَّاسِ، فَإِنْ أَظْهَرْ فَإِنْ شَاءُوا أَنْ يَدْخُلُوا فِيمَا دَخَلَ فِيهِ النَّاسُ فَعَلُوا، وَإِلاَّ فَقَدْ جَمُّوا، وَإِنْ هُمْ أَبَوْا فَوَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ، لأُقَاتِلَنَّهُمْ عَلَى أَمْرِي هَذَا حَتَّى تَنْفَرِدَ سَالِفَتِي، وَلَيُنْفِذَنَّ اللَّهُ أَمْرَهُ ‏"‏‏.‏ فَقَالَ بُدَيْلٌ سَأُبَلِّغُهُمْ مَا تَقُولُ‏.‏ قَالَ فَانْطَلَقَ حَتَّى أَتَى قُرَيْشًا قَالَ إِنَّا قَدْ جِئْنَاكُمْ مِنْ هَذَا الرَّجُلِ، وَسَمِعْنَاهُ يَقُولُ قَوْلاً، فَإِنْ شِئْتُمْ أَنْ نَعْرِضَهُ عَلَيْكُمْ فَعَلْنَا، فَقَالَ سُفَهَاؤُهُمْ لاَ حَاجَةَ لَنَا أَنْ تُخْبِرَنَا عَنْهُ بِشَىْءٍ‏.‏ وَقَالَ ذَوُو الرَّأْىِ مِنْهُمْ هَاتِ مَا سَمِعْتَهُ يَقُولُ‏.‏ قَالَ سَمِعْتُهُ يَقُولُ كَذَا وَكَذَا، فَحَدَّثَهُمْ بِمَا قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم‏.‏ فَقَامَ عُرْوَةُ بْنُ مَسْعُودٍ فَقَالَ أَىْ قَوْمِ أَلَسْتُمْ بِالْوَالِدِ قَالُوا بَلَى‏.‏ قَالَ أَوَلَسْتُ بِالْوَلَدِ قَالُوا بَلَى‏.‏ قَالَ فَهَلْ تَتَّهِمُونِي‏.‏ قَالُوا لاَ‏.‏ قَالَ أَلَسْتُمْ تَعْلَمُونَ أَنِّي اسْتَنْفَرْتُ أَهْلَ عُكَاظٍ، فَلَمَّا بَلَّحُوا عَلَىَّ جِئْتُكُمْ بِأَهْلِي وَوَلَدِي وَمَنْ أَطَاعَنِي قَالُوا بَلَى‏.‏ قَالَ فَإِنَّ هَذَا قَدْ عَرَضَ لَكُمْ خُطَّةَ رُشْدٍ، اقْبَلُوهَا وَدَعُونِي آتِهِ‏.‏ قَالُوا ائْتِهِ‏.‏ فَأَتَاهُ فَجَعَلَ يُكَلِّمُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم نَحْوًا مِنْ قَوْلِهِ لِبُدَيْلٍ، فَقَالَ عُرْوَةُ عِنْدَ ذَلِكَ أَىْ مُحَمَّدُ، أَرَأَيْتَ إِنِ اسْتَأْصَلْتَ أَمْرَ قَوْمِكَ هَلْ سَمِعْتَ بِأَحَدٍ مِنَ الْعَرَبِ اجْتَاحَ أَهْلَهُ قَبْلَكَ وَإِنْ تَكُنِ الأُخْرَى، فَإِنِّي وَاللَّهِ لأَرَى وُجُوهًا، وَإِنِّي لأَرَى أَوْشَابًا مِنَ النَّاسِ خَلِيقًا أَنْ يَفِرُّوا وَيَدَعُوكَ‏.‏ فَقَالَ لَهُ أَبُو بَكْرٍ امْصُصْ بَظْرَ اللاَّتِ، أَنَحْنُ نَفِرُّ عَنْهُ وَنَدَعُهُ فَقَالَ مَنْ ذَا قَالُوا أَبُو بَكْرٍ‏.‏ قَالَ أَمَا وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لَوْلاَ يَدٌ كَانَتْ لَكَ عِنْدِي لَمْ أَجْزِكَ بِهَا لأَجَبْتُكَ‏.‏ قَالَ وَجَعَلَ يُكَلِّمُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَكُلَّمَا تَكَلَّمَ أَخَذَ بِلِحْيَتِهِ، وَالْمُغِيرَةُ بْنُ شُعْبَةَ قَائِمٌ عَلَى رَأْسِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَمَعَهُ السَّيْفُ وَعَلَيْهِ الْمِغْفَرُ، فَكُلَّمَا أَهْوَى عُرْوَةُ بِيَدِهِ إِلَى لِحْيَةِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم ضَرَبَ يَدَهُ بِنَعْلِ السَّيْفِ، وَقَالَ لَهُ أَخِّرْ يَدَكَ عَنْ لِحْيَةِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم‏.‏ فَرَفَعَ عُرْوَةُ رَأْسَهُ فَقَالَ مَنْ هَذَا قَالُوا الْمُغِيرَةُ بْنُ شُعْبَةَ‏.‏ فَقَالَ أَىْ غُدَرُ، أَلَسْتُ أَسْعَى فِي غَدْرَتِكَ وَكَانَ الْمُغِيرَةُ صَحِبَ قَوْمًا فِي الْجَاهِلِيَّةِ، فَقَتَلَهُمْ، وَأَخَذَ أَمْوَالَهُمْ، ثُمَّ جَاءَ فَأَسْلَمَ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ أَمَّا الإِسْلاَمَ فَأَقْبَلُ، وَأَمَّا الْمَالَ فَلَسْتُ مِنْهُ فِي شَىْءٍ ‏"‏‏.‏ ثُمَّ إِنَّ عُرْوَةَ جَعَلَ يَرْمُقُ أَصْحَابَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم بِعَيْنَيْهِ‏.‏ قَالَ فَوَاللَّهِ مَا تَنَخَّمَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم نُخَامَةً إِلاَّ وَقَعَتْ فِي كَفِّ رَجُلٍ مِنْهُمْ فَدَلَكَ بِهَا وَجْهَهُ وَجِلْدَهُ، وَإِذَا أَمَرَهُمُ ابْتَدَرُوا أَمْرَهُ، وَإِذَا تَوَضَّأَ كَادُوا يَقْتَتِلُونَ عَلَى وَضُوئِهِ، وَإِذَا تَكَلَّمَ خَفَضُوا أَصْوَاتَهُمْ عِنْدَهُ، وَمَا يُحِدُّونَ إِلَيْهِ النَّظَرَ تَعْظِيمًا لَهُ، فَرَجَعَ عُرْوَةُ إِلَى أَصْحَابِهِ، فَقَالَ أَىْ قَوْمِ، وَاللَّهِ لَقَدْ وَفَدْتُ عَلَى الْمُلُوكِ، وَوَفَدْتُ عَلَى قَيْصَرَ وَكِسْرَى وَالنَّجَاشِيِّ وَاللَّهِ إِنْ رَأَيْتُ مَلِكًا قَطُّ، يُعَظِّمُهُ أَصْحَابُهُ مَا يُعَظِّمُ أَصْحَابُ مُحَمَّدٍ صلى الله عليه وسلم مُحَمَّدًا، وَاللَّهِ إِنْ تَنَخَّمَ نُخَامَةً إِلاَّ وَقَعَتْ فِي كَفِّ رَجُلٍ مِنْهُمْ، فَدَلَكَ بِهَا وَجْهَهُ وَجِلْدَهُ، وَإِذَا أَمَرَهُمُ ابْتَدَرُوا أَمْرَهُ وَإِذَا تَوَضَّأَ كَادُوا يَقْتَتِلُونَ عَلَى وَضُوئِهِ، وَإِذَا تَكَلَّمَ خَفَضُوا أَصْوَاتَهُمْ عِنْدَهُ، وَمَا يُحِدُّونَ إِلَيْهِ النَّظَرَ تَعْظِيمًا لَهُ، وَإِنَّهُ قَدْ عَرَضَ عَلَيْكُمْ خُطَّةَ رُشْدٍ، فَاقْبَلُوهَا‏.‏ فَقَالَ رَجُلٌ مِنْ بَنِي كِنَانَةَ دَعُونِي آتِهِ‏.‏ فَقَالُوا ائْتِهِ‏.‏ فَلَمَّا أَشْرَفَ عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَأَصْحَابِهِ، قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ هَذَا فُلاَنٌ، وَهْوَ مِنْ قَوْمٍ يُعَظِّمُونَ الْبُدْنَ فَابْعَثُوهَا لَهُ ‏"‏‏.‏ فَبُعِثَتْ لَهُ وَاسْتَقْبَلَهُ النَّاسُ يُلَبُّونَ، فَلَمَّا رَأَى ذَلِكَ قَالَ سُبْحَانَ اللَّهِ مَا يَنْبَغِي لِهَؤُلاَءِ أَنْ يُصَدُّوا عَنِ الْبَيْتِ، فَلَمَّا رَجَعَ إِلَى أَصْحَابِهِ قَالَ رَأَيْتُ الْبُدْنَ قَدْ قُلِّدَتْ وَأُشْعِرَتْ، فَمَا أَرَى أَنْ يُصَدُّوا عَنِ الْبَيْتِ‏.‏ فَقَامَ رَجُلٌ مِنْهُمْ يُقَالُ لَهُ مِكْرَزُ بْنُ حَفْصٍ‏.‏ فَقَالَ دَعُونِي آتِهِ‏.‏ فَقَالُوا ائْتِهِ‏.‏ فَلَمَّا أَشْرَفَ عَلَيْهِمْ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ هَذَا مِكْرَزٌ وَهْوَ رَجُلٌ فَاجِرٌ ‏"‏‏.‏ فَجَعَلَ يُكَلِّمُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم، فَبَيْنَمَا هُوَ يُكَلِّمُهُ إِذْ جَاءَ سُهَيْلُ بْنُ عَمْرٍو‏.‏ قَالَ مَعْمَرٌ فَأَخْبَرَنِي أَيُّوبُ عَنْ عِكْرِمَةَ، أَنَّهُ لَمَّا جَاءَ سُهَيْلُ بْنُ عَمْرٍو قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ لَقَدْ سَهُلَ لَكُمْ مِنْ أَمْرِكُمْ ‏"‏‏.‏ قَالَ مَعْمَرٌ قَالَ الزُّهْرِيُّ فِي حَدِيثِهِ فَجَاءَ سُهَيْلُ بْنُ عَمْرٍو فَقَالَ هَاتِ، اكْتُبْ بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ كِتَابًا، فَدَعَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم الْكَاتِبَ، فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ ‏"‏‏.‏ قَالَ سُهَيْلٌ أَمَّا الرَّحْمَنُ فَوَاللَّهِ مَا أَدْرِي مَا هُوَ وَلَكِنِ اكْتُبْ بِاسْمِكَ اللَّهُمَّ‏.‏ كَمَا كُنْتَ تَكْتُبُ‏.‏ فَقَالَ الْمُسْلِمُونَ وَاللَّهِ لاَ نَكْتُبُهَا إِلاَّ بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ‏.‏ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ اكْتُبْ بِاسْمِكَ اللَّهُمَّ ‏"‏‏.‏ ثُمَّ قَالَ ‏"‏ هَذَا مَا قَاضَى عَلَيْهِ مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ ‏"‏‏.‏ فَقَالَ سُهَيْلٌ وَاللَّهِ لَوْ كُنَّا نَعْلَمُ أَنَّكَ رَسُولُ اللَّهِ مَا صَدَدْنَاكَ عَنِ الْبَيْتِ وَلاَ قَاتَلْنَاكَ، وَلَكِنِ اكْتُبْ مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ‏.‏ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ وَاللَّهِ إِنِّي لَرَسُولُ اللَّهِ وَإِنْ كَذَّبْتُمُونِي‏.‏ اكْتُبْ مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ ‏"‏‏.‏ قَالَ الزُّهْرِيُّ وَذَلِكَ لِقَوْلِهِ ‏"‏ لاَ يَسْأَلُونِي خُطَّةً يُعَظِّمُونَ فِيهَا حُرُمَاتِ اللَّهِ إِلاَّ أَعْطَيْتُهُمْ إِيَّاهَا ‏"‏‏.‏ فَقَالَ لَهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ عَلَى أَنْ تُخَلُّوا بَيْنَنَا وَبَيْنَ الْبَيْتِ فَنَطُوفَ بِهِ ‏"‏‏.‏ فَقَالَ سُهَيْلٌ وَاللَّهِ لاَ تَتَحَدَّثُ الْعَرَبُ أَنَّا أُخِذْنَا ضُغْطَةً وَلَكِنْ ذَلِكَ مِنَ الْعَامِ الْمُقْبِلِ فَكَتَبَ‏.‏ فَقَالَ سُهَيْلٌ وَعَلَى أَنَّهُ لاَ يَأْتِيكَ مِنَّا رَجُلٌ، وَإِنْ كَانَ عَلَى دِينِكَ، إِلاَّ رَدَدْتَهُ إِلَيْنَا‏.‏ قَالَ الْمُسْلِمُونَ سُبْحَانَ اللَّهِ كَيْفَ يُرَدُّ إِلَى الْمُشْرِكِينَ وَقَدْ جَاءَ مُسْلِمًا فَبَيْنَمَا هُمْ كَذَلِكَ إِذْ دَخَلَ أَبُو جَنْدَلِ بْنُ سُهَيْلِ بْنِ عَمْرٍو يَرْسُفُ فِي قُيُودِهِ، وَقَدْ خَرَجَ مِنْ أَسْفَلِ مَكَّةَ، حَتَّى رَمَى بِنَفْسِهِ بَيْنَ أَظْهُرِ الْمُسْلِمِينَ‏.‏ فَقَالَ سُهَيْلٌ هَذَا يَا مُحَمَّدُ أَوَّلُ مَا أُقَاضِيكَ عَلَيْهِ أَنْ تَرُدَّهُ إِلَىَّ‏.‏ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ إِنَّا لَمْ نَقْضِ الْكِتَابَ بَعْدُ ‏"‏‏.‏ قَالَ فَوَاللَّهِ إِذًا لَمْ أُصَالِحْكَ عَلَى شَىْءٍ أَبَدًا‏.‏ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ فَأَجِزْهُ لِي ‏"‏‏.‏ قَالَ مَا أَنَا بِمُجِيزِهِ لَكَ‏.‏ قَالَ ‏"‏ بَلَى، فَافْعَلْ ‏"‏‏.‏ قَالَ مَا أَنَا بِفَاعِلٍ‏.‏ قَالَ مِكْرَزٌ بَلْ قَدْ أَجَزْنَاهُ لَكَ‏.‏ قَالَ أَبُو جَنْدَلٍ أَىْ مَعْشَرَ الْمُسْلِمِينَ، أُرَدُّ إِلَى الْمُشْرِكِينَ وَقَدْ جِئْتُ مُسْلِمًا أَلاَ تَرَوْنَ مَا قَدْ لَقِيتُ وَكَانَ قَدْ عُذِّبَ عَذَابًا شَدِيدًا فِي اللَّهِ‏.‏ قَالَ فَقَالَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ فَأَتَيْتُ نَبِيَّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقُلْتُ أَلَسْتَ نَبِيَّ اللَّهِ حَقًّا قَالَ ‏"‏ بَلَى ‏"‏‏.‏ قُلْتُ أَلَسْنَا عَلَى الْحَقِّ وَعَدُوُّنَا عَلَى الْبَاطِلِ قَالَ ‏"‏ بَلَى ‏"‏‏.‏ قُلْتُ فَلِمَ نُعْطِي الدَّنِيَّةَ فِي دِينِنَا إِذًا قَالَ ‏"‏ إِنِّي رَسُولُ اللَّهِ، وَلَسْتُ أَعْصِيهِ وَهْوَ نَاصِرِي ‏"‏‏.‏ قُلْتُ أَوَلَيْسَ كُنْتَ تُحَدِّثُنَا أَنَّا سَنَأْتِي الْبَيْتَ فَنَطُوفُ بِهِ قَالَ ‏"‏ بَلَى، فَأَخْبَرْتُكَ أَنَّا نَأْتِيهِ الْعَامَ ‏"‏‏.‏ قَالَ قُلْتُ لاَ‏.‏ قَالَ ‏"‏ فَإِنَّكَ آتِيهِ وَمُطَّوِّفٌ بِهِ ‏"‏‏.‏ قَالَ فَأَتَيْتُ أَبَا بَكْرٍ فَقُلْتُ يَا أَبَا بَكْرٍ، أَلَيْسَ هَذَا نَبِيَّ اللَّهِ حَقًّا قَالَ بَلَى‏.‏ قُلْتُ أَلَسْنَا عَلَى الْحَقِّ وَعَدُوُّنَا عَلَى الْبَاطِلِ قَالَ بَلَى‏.‏ قُلْتُ فَلِمَ نُعْطِي الدَّنِيَّةَ فِي دِينِنَا إِذًا قَالَ أَيُّهَا الرَّجُلُ، إِنَّهُ لَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَلَيْسَ يَعْصِي رَبَّهُ وَهْوَ نَاصِرُهُ، فَاسْتَمْسِكْ بِغَرْزِهِ، فَوَاللَّهِ إِنَّهُ عَلَى الْحَقِّ‏.‏ قُلْتُ أَلَيْسَ كَانَ يُحَدِّثُنَا أَنَّا سَنَأْتِي الْبَيْتَ وَنَطُوفُ بِهِ قَالَ بَلَى، أَفَأَخْبَرَكَ أَنَّكَ تَأْتِيهِ الْعَامَ قُلْتُ لاَ‏.‏ قَالَ فَإِنَّكَ آتِيهِ وَمُطَّوِّفٌ بِهِ‏.‏ قَالَ الزُّهْرِيِّ قَالَ عُمَرُ فَعَمِلْتُ لِذَلِكَ أَعْمَالاً‏.‏ قَالَ فَلَمَّا فَرَغَ مِنْ قَضِيَّةِ الْكِتَابِ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لأَصْحَابِهِ ‏"‏ قُومُوا فَانْحَرُوا، ثُمَّ احْلِقُوا ‏"‏‏.‏ قَالَ فَوَاللَّهِ مَا قَامَ مِنْهُمْ رَجُلٌ حَتَّى قَالَ ذَلِكَ ثَلاَثَ مَرَّاتٍ، فَلَمَّا لَمْ يَقُمْ مِنْهُمْ أَحَدٌ دَخَلَ عَلَى أُمِّ سَلَمَةَ، فَذَكَرَ لَهَا مَا لَقِيَ مِنَ النَّاسِ‏.‏ فَقَالَتْ أُمُّ سَلَمَةَ يَا نَبِيَّ اللَّهِ، أَتُحِبُّ ذَلِكَ اخْرُجْ ثُمَّ لاَ تُكَلِّمْ أَحَدًا مِنْهُمْ كَلِمَةً حَتَّى تَنْحَرَ بُدْنَكَ، وَتَدْعُوَ حَالِقَكَ فَيَحْلِقَكَ‏.‏ فَخَرَجَ فَلَمْ يُكَلِّمْ أَحَدًا مِنْهُمْ، حَتَّى فَعَلَ ذَلِكَ نَحَرَ بُدْنَهُ، وَدَعَا حَالِقَهُ فَحَلَقَهُ‏.‏ فَلَمَّا رَأَوْا ذَلِكَ، قَامُوا فَنَحَرُوا، وَجَعَلَ بَعْضُهُمْ يَحْلِقُ بَعْضًا، حَتَّى كَادَ بَعْضُهُمْ يَقْتُلُ بَعْضًا غَمًّا، ثُمَّ جَاءَهُ نِسْوَةٌ مُؤْمِنَاتٌ فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى ‏{‏يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِذَا جَاءَكُمُ الْمُؤْمِنَاتُ مُهَاجِرَاتٍ فَامْتَحِنُوهُنَّ‏}‏ حَتَّى بَلَغَ ‏{‏بِعِصَمِ الْكَوَافِرِ‏}‏ فَطَلَّقَ عُمَرُ يَوْمَئِذٍ امْرَأَتَيْنِ كَانَتَا لَهُ فِي الشِّرْكِ، فَتَزَوَّجَ إِحْدَاهُمَا مُعَاوِيَةُ بْنُ أَبِي سُفْيَانَ، وَالأُخْرَى صَفْوَانُ بْنُ أُمَيَّةَ، ثُمَّ رَجَعَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم إِلَى الْمَدِينَةِ، فَجَاءَهُ أَبُو بَصِيرٍ ـ رَجُلٌ مِنْ قُرَيْشٍ ـ وَهْوَ مُسْلِمٌ فَأَرْسَلُوا فِي طَلَبِهِ رَجُلَيْنِ، فَقَالُوا الْعَهْدَ الَّذِي جَعَلْتَ لَنَا‏.‏ فَدَفَعَهُ إِلَى الرَّجُلَيْنِ، فَخَرَجَا بِهِ حَتَّى بَلَغَا ذَا الْحُلَيْفَةِ، فَنَزَلُوا يَأْكُلُونَ مِنْ تَمْرٍ لَهُمْ، فَقَالَ أَبُو بَصِيرٍ لأَحَدِ الرَّجُلَيْنِ وَاللَّهِ إِنِّي لأَرَى سَيْفَكَ هَذَا يَا فُلاَنُ جَيِّدًا‏.‏ فَاسْتَلَّهُ الآخَرُ فَقَالَ أَجَلْ، وَاللَّهِ إِنَّهُ لَجَيِّدٌ، لَقَدْ جَرَّبْتُ بِهِ ثُمَّ جَرَّبْتُ‏.‏ فَقَالَ أَبُو بَصِيرٍ أَرِنِي أَنْظُرْ إِلَيْهِ، فَأَمْكَنَهُ مِنْهُ، فَضَرَبَهُ حَتَّى بَرَدَ، وَفَرَّ الآخَرُ، حَتَّى أَتَى الْمَدِينَةَ، فَدَخَلَ الْمَسْجِدَ يَعْدُو‏.‏ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حِينَ رَآهُ ‏"‏ لَقَدْ رَأَى هَذَا ذُعْرًا ‏"‏‏.‏ فَلَمَّا انْتَهَى إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ قُتِلَ وَاللَّهِ صَاحِبِي وَإِنِّي لَمَقْتُولٌ، فَجَاءَ أَبُو بَصِيرٍ فَقَالَ يَا نَبِيَّ اللَّهِ، قَدْ وَاللَّهِ أَوْفَى اللَّهُ ذِمَّتَكَ، قَدْ رَدَدْتَنِي إِلَيْهِمْ ثُمَّ أَنْجَانِي اللَّهُ مِنْهُمْ‏.‏ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ وَيْلُ أُمِّهِ مِسْعَرَ حَرْبٍ، لَوْ كَانَ لَهُ أَحَدٌ ‏"‏‏.‏ فَلَمَّا سَمِعَ ذَلِكَ عَرَفَ أَنَّهُ سَيَرُدُّهُ إِلَيْهِمْ، فَخَرَجَ حَتَّى أَتَى سِيفَ الْبَحْرِ‏.‏ قَالَ وَيَنْفَلِتُ مِنْهُمْ أَبُو جَنْدَلِ بْنُ سُهَيْلٍ، فَلَحِقَ بِأَبِي بَصِيرٍ، فَجَعَلَ لاَ يَخْرُجُ مِنْ قُرَيْشٍ رَجُلٌ قَدْ أَسْلَمَ إِلاَّ لَحِقَ بِأَبِي بَصِيرٍ، حَتَّى اجْتَمَعَتْ مِنْهُمْ عِصَابَةٌ، فَوَاللَّهِ مَا يَسْمَعُونَ بِعِيرٍ خَرَجَتْ لِقُرَيْشٍ إِلَى الشَّأْمِ إِلاَّ اعْتَرَضُوا لَهَا، فَقَتَلُوهُمْ، وَأَخَذُوا أَمْوَالَهُمْ، فَأَرْسَلَتْ قُرَيْشٌ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم تُنَاشِدُهُ بِاللَّهِ وَالرَّحِمِ لَمَّا أَرْسَلَ، فَمَنْ أَتَاهُ فَهْوَ آمِنٌ، فَأَرْسَلَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم إِلَيْهِمْ، فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى ‏{‏وَهُوَ الَّذِي كَفَّ أَيْدِيَهُمْ عَنْكُمْ وَأَيْدِيَكُمْ عَنْهُمْ بِبَطْنِ مَكَّةَ مِنْ بَعْدِ أَنْ أَظْفَرَكُمْ عَلَيْهِمْ‏}‏ حَتَّى بَلَغَ ‏{‏الْحَمِيَّةَ حَمِيَّةَ الْجَاهِلِيَّةِ‏}‏ وَكَانَتْ حَمِيَّتُهُمْ أَنَّهُمْ لَمْ يُقِرُّوا أَنَّهُ نَبِيُّ اللَّهِ، وَلَمْ يُقِرُّوا بِبِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ، وَحَالُوا بَيْنَهُمْ وَبَيْنَ الْبَيْتِ‏.‏

คำแปล

รายงานโดย อัล-มิสวาร์ บิน มักห์รามา และ มาร์วัน:(ซึ่งรายงานของพวกเขายืนยันซึ่งกันและกัน) ท่านรอซูลของอิสลาม (ﷺ) ออกเดินทางในช่วงเวลาของอัล-ฮุดัยบียะห์ (สนธิสัญญา) และเมื่อพวกเขาเดินไปในระยะหนึ่ง ท่านกล่าวว่า

"คาลิด บิน อัล-วาลิด นำกองทหารม้าของกุเรซ ซึ่งเป็นแนวหน้าของกองทัพ อยู่ที่แห่งหนึ่งชื่อ อัล-ฆามิม จงไปทางขวา" โดยปาฎิหาริย์ของอัลลอฮ์ คาลิดไม่รู้ตัวว่ามุสลิมมาถึงจนกว่ dust ที่เกิดจากการเดินของกองทัพมุสลิมจะถึงเขา แล้วเขาก็รีบหันหลังกลับเพื่อแจ้งข่าวแก่กุเรซ ท่านรอซูล (ﷺ) เดินหน้าต่อไปจนถึงทางภูเขา (อัล-ฆามิม) ซึ่งเป็นทางภูเขาที่คนจะไปหาเขา (คือชาวกุเรซ) อูฐของท่านรอซูล (ﷺ) นั่งลง ชาวบ้านพยายามอย่างเต็มที่เพื่อให้อูฐลุกขึ้นแต่ไม่สำเร็จ พวกเขากล่าวว่า "อัล-กัสวา' (ชื่ออูฐ) ดื้อแล้ว! อัล-กัสวา' ดื้อแล้ว!" ท่านรอซูล (ﷺ) กล่าวว่า "อัล-กัสวา' ไม่ได้ดื้อ เพราะความดื้อเป็นนิสัยของมัน แต่เธอถูกหยุดโดยพระองค์ผู้หยุดช้าง" แล้วท่านกล่าวว่า "โดยชื่อของพระองค์ผู้ในพระหัตถ์ของพระองค์จิตวิญญาณของฉัน ถ้าพวกเขา (คือชาวกุเรซที่ไม่เชื่อ) ถามฉันในสิ่งที่เคารพกฎของอัลลอฮ์ ฉันจะให้มันแก่พวกเขา" จากนั้นท่านรอซูล (ﷺ) ก็ตำหนิอูฐและมันก็ลุกขึ้น ท่านรอซูล (ﷺ) เปลี่ยนเส้นทางจนถึงจุดสุดท้ายของอัล-ฮุดัยบียะห์ ที่บ่อน้ำ (คือบ่อน้ำบาดาล) ซึ่งมีน้ำเล็กน้อยที่ชาวบ้านใช้ในปริมาณน้อย และในเวลาสั้นๆ น้ำก็หมดและชาวบ้านก็ร้องเรียนต่อท่านรอซูลของอัลลอฮ์ (ﷺ) เกี่ยวกับความกระหาย ท่านรอซูล (ﷺ) เอาเศรษฐีออกจากกล่องเศรษฐีของท่านและสั่งให้พวกเขาวางเศรษฐีในบ่อน้ำแห่งนั้น โดยปาฎิหาริย์ของอัลลอฮ์ น้ำเริ่มไหลและไหลออกมาจนชาวบ้านทุกคนดับความกระหายและกลับไปด้วยความพอใจ ขณะที่พวกเขายังอยู่ในสภาพนั้น บูดายล บิน วาร์กา-อัล-คูซาอิ (Budail bin Warqa-al-Khuza`i) มาพร้อมกับบางคนจากเผ่าของเขา คูซาอิ (Khuza`a) ซึ่งเป็นที่ปรึกษาของท่านรอซูลของอัลลอฮ์ (ﷺ) ซึ่งจะไม่เก็บความลับใดๆ จากเขา และเป็นชาวทิฮามา บูดายลกล่าวว่า "ฉันทิ้งคอบ บิน ลุไอ และอามีร์ บิน ลุไอ ซึ่งอาศัยอยู่ที่น้ำอุดมสมบูรณ์ของอัล-ฮุดัยบียะห์ และพวกเขามีอูฐน้ำนม (หรือผู้หญิงและเด็กของพวกเขา) อยู่กับพวกเขา และจะทำสงครามกับพวกคุณ และจะป้องกันไม่ให้คุณไปเยือนกะบะ" ท่านรอซูลของอัลลอฮ์ (ﷺ) กล่าวว่า "เราไม่ได้มาทำสงครามกับใคร แต่เพื่อทำ `อุมเราะห์ แน่นอนว่าการสงครามทำให้กุเรซอ่อนแอลงและพวกเขาได้รับความสูญเสียอย่างมาก ดังนั้นถ้าพวกเขาต้องการ ฉันจะทำสนธิสัญญาหยุดยิงกับพวกเขา โดยที่พวกเขาจะต้องงดเว้นจากการแทรกแซงระหว่างฉันและประชาชน (คือชาวอาหรับที่ไม่เชื่อกุเรซ) และถ้าฉันชนะพวกนอกรีตเหล่านั้น กุเรซจะมีตัวเลือกในการนับถืออิสลามเช่นเดียวกับคนอื่นๆ ถ้าพวกเขาต้องการ พวกเขาจะได้มีความเข้มแข็งพอที่จะทำสงคราม แต่ถ้าพวกเขาไม่ยอมรับสนธิสัญญาหยุดยิง โดยปาฎิหาริย์ของอัลลอฮ์ในพระหัตถ์ของพระองค์ ฉันจะทำสงครามกับพวกเขาเพื่อปกป้องศาสนาของฉันจนกว่าจะถูกฆ่า แต่ (ฉันมั่นใจ) อัลลอฮ์จะทรงทำให้พระองค์ทรงชัยชนะในพระองค์" บูดายลกล่าวว่า "ฉันจะบอกพวกเขาในสิ่งที่คุณพูด" แล้วเขาก็ออกเดินทางจนถึงกุเรซและกล่าวว่า "พวกเราได้มาจากชายผู้นั้น (คือมูฮัมหมัด) ซึ่งเราได้ยินเขาพูดบางสิ่งบางอย่าง ซึ่งเราจะเปิดเผยให้คุณฟังถ้าคุณต้องการ" บางคนในกุเรซที่โง่เขลาร้องว่าไม่ต้องการข้อมูลนี้ แต่คนที่ฉลาดกว่ากล่าวว่า "เล่าให้ฟังสิ่งที่คุณได้ยินเขาพูด" บูดายลกล่าวว่า "ฉันได้ยินเขาพูดว่า..." เล่าเรื่องที่ท่านรอซูล (ﷺ) ได้บอกเขาไว้ `อุรอา บิน มัสอูด ลุกขึ้นและกล่าวว่า "โอ ชาวบ้าน! พวกคุณเป็นบุตรหรือไม่?" พวกเขากล่าวว่า "ใช่" เขาเสริมว่า "ฉันไม่ใช่พ่อของพวกคุณหรือ?" พวกเขากล่าวว่า "ใช่" เขา กล่าวว่า "คุณไม่เชื่อใจฉันหรือ?" พวกเขากล่าวว่า "ไม่" เขา กล่าวว่า "คุณไม่รู้หรือว่าฉันได้เชิญชาวอูคัซให้ช่วยเหลือคุณ และเมื่อพวกเขาปฏิเสธ ฉันก็พาญาติพี่น้องและลูกหลานของฉันและผู้ที่เชื่อฟังฉัน (เพื่อช่วยเหลือคุณ)?" พวกเขากล่าวว่า "ใช่" เขา กล่าวว่า "เอาล่ะ ชายผู้นี้ (คือท่านรอซูล) ได้เสนอข้อเสนอที่สมเหตุสมผลแก่คุณ ควรยอมรับมันและอนุญาตให้ฉันพบเขา" พวกเขากล่าวว่า "คุณอาจพบเขา" แล้วเขาก็ไปหา ท่านรอซูล (ﷺ) และเริ่มพูดคุยกับเขา ท่านรอซูล (ﷺ) ก็พูดคล้ายกับที่บูดายลบอก แล้ว `อุรอา กล่าวว่า "โอ มูฮัมหมัด! คุณจะรู้สึกละอายใจไหมในการทำลายญาติพี่น้องของคุณ? คุณเคยได้ยินไหมว่ามีใครในอาหรับทำลายญาติพี่น้องของเขาก่อนคุณ? ในทางตรงกันข้าม ถ้าสิ่งตรงกันข้ามเกิดขึ้น (คือเขาจะช่วยคุณ) (ไม่มีใครจะช่วยคุณ เพราะ) โดยปาฎิหาริย์ของอัลลอฮ์ ฉันไม่เห็น (กับคุณ) คนมีเกียรติ แต่เป็นคนจากเผ่าพันธุ์ต่างๆ ที่จะหนีไปทิ้งคุณ" ได้ยินเช่นนั้น อาบู บักร ก็กล่าวดูถูกเขาและกล่าวว่า "คุณพูดว่าเราจะหนีและปล่อยให้ท่านรอซูล (ﷺ) อยู่คนเดียว?" `อุรอา กล่าวว่า "ใครคือชายผู้นั้น?" พวกเขากล่าวว่า "เขาคืออาบู บักร" `อุรอา กล่าวว่า "โดยพระองค์ในพระหัตถ์ของพระองค์ ชีวิตของฉัน ถ้าไม่ใช่เพราะความโปรดปรานที่คุณได้ทำให้ฉันและฉันไม่ได้ชดเชย ฉันก็จะตอบโต้คุณ" `อุรอา ก็พูดคุยกับท่านรอซูล (ﷺ) และจับเคราของท่านรอซูลในขณะที่พูดอยู่ ขณะที่อัล-มุฆิราบิน ชูบา ยืนอยู่ใกล้หัวของท่านรอซูล (ﷺ) ถือดาบและสวมหมวกกันน็อค เมื่อ `อุรอา ยื่นมือไปยังเคราของท่านรอซูล (ﷺ) อัล-มุฆิราก็ตีมือของเขาด้วยด้ามดาบและกล่าวว่า (กับ `อุรอา) "เอามือของคุณออกจากเคราของท่านรอซูล (ﷺ)" `อุรอา ยกหัวขึ้นและถามว่า "ใครคือคนผู้นั้น?" ชาวบ้านกล่าวว่า "เขาคืออัล-มุฆิราบิน ชูบา" `อุรอา กล่าวว่า "โอ ทรยศ! ฉันไม่ได้ทำดีที่สุดเพื่อป้องกันผลร้ายจากความทรยศของคุณหรือ?" ก่อนที่จะรับอิสลาม อัล-มุฆิราบิน ชูบา อยู่ในกลุ่มของบางคน เขาฆ่าพวกเขาและเอาทรัพย์สินของพวกเขาและมาที่มะดีนะเพื่อรับอิสลาม ท่านรอซูล (ﷺ) กล่าวว่า (กับเขา) "ในเรื่องอิสลามของคุณ ฉันยอมรับ แต่ในเรื่องทรัพย์สิน ฉันไม่รับอะไรจากมัน (เพราะมันได้มาจากการทรยศ)" จากนั้น `อุรอา ก็เริ่มมองดูเหล่าสหายของท่านรอซูล (ﷺ) โดยปาฎิหาริย์ของอัลลอฮ์ เมื่อใดก็ตามที่ท่านรอซูล (ﷺ) สเปรย์ น้ำลายของเขาก็จะตกในมือของหนึ่งในพวกเขา ซึ่งจะถูมันบนใบหน้าและผิวหนังของเขา ถ้าท่านสั่ง พวกเขาก็จะปฏิบัติตามคำสั่งของท่านทันที ถ้าท่านทำอาบน้ำล้างหน้า พวกเขาก็จะแย่งกันเอาน้ำที่เหลือ และเมื่อพวกเขาพูดกับท่าน พวกเขาจะลดเสียงและไม่มองหน้าท่านอย่างต่อเนื่องด้วยความเคารพ `อุรอา กลับไปยังชนเผ่าของเขาและกล่าวว่า "โอ ชาวบ้าน! โดยปาฎิหาริย์ของอัลลอฮ์ ฉันเคยไปยังราชาและซีซาร์ คูซรอ และอัน-นาจาชิ แต่ฉันไม่เคยเห็นใครในบรรดาขุนนางของพวกเขาได้รับความเคารพเท่ากับมูฮัมหมัด โดยปาฎิหาริย์ของอัลลอฮ์ ถ้าเขาสเปรย์ น้ำลายก็จะตกในมือของหนึ่งในพวกเขา ซึ่งจะถูมันบนใบหน้าและผิวหนังของเขา ถ้าท่านสั่ง พวกเขาก็จะปฏิบัติตามคำสั่งของท่านทันที ถ้าท่านทำอาบน้ำล้างหน้า พวกเขาก็จะแย่งกันเอาน้ำที่เหลือ และเมื่อพวกเขาพูดกับท่าน พวกเขาจะลดเสียงและไม่มองหน้าท่านอย่างต่อเนื่องด้วยความเคารพ" `อุรอา กล่าวเสริม "แน่นอน เขาได้เสนอข้อเสนอที่ดีและสมเหตุสมผลแก่พวกคุณ ดังนั้นโปรดยอมรับมัน" ชายคนหนึ่งจากเผ่าบานี คินานา กล่าวว่า "อนุญาตให้ฉันไปหาเขา" และพวกเขาก็อนุญาตให้เขา เมื่อเขาเข้าใกล้ท่านรอซูลและเหล่าสหายของท่าน อัลลอฮ์มุฮัมหมัด (ﷺ) กล่าวว่า "เขาคือ... ซึ่งเป็นเผ่าที่เคารพบุดน (อูฐสำหรับการบูชา)" แล้วนำบุดนมาไว้ต่อหน้าเขา และชาวบ้านก็รับเขาในขณะที่พวกเขากำลังสวดทัลบิยะห์ เมื่อเขาเห็นภาพนั้น เขากล่าวว่า "อัลลอฮ์ผู้ทรงเกรียงไกร! มันไม่ยุติธรรมที่จะป้องกันไม่ให้คนเหล่านี้ไปเยือนกะบะ" เมื่อเขากลับไปยังชนเผ่าของเขา เขากล่าวว่า "ฉันเห็นบุดนประดับด้วยเชือกผูกและมีรอยสักบนหลังของพวกมัน ฉันไม่คิดว่ามันสมควรที่จะป้องกันพวกเขาจากการไปเยือนกะบะ" อีกคนหนึ่งชื่อ มิกราซ บิน ฮาฟส์ ลุกขึ้นและขออนุญาตไปหามูฮัมหมัด และพวกเขาก็อนุญาตให้เขา เมื่อเขาเข้าใกล้มุสลิม ท่านรอซูล (ﷺ) กล่าวว่า "นี่คือ มิกราซ และเขาเป็นคนชั่ว" แล้วมิกราซก็เริ่มพูดคุยกับท่านรอซูล และในขณะที่เขาพูด สุลฮ์ บิน อัมร ก็มา เมื่อสุหีล บิน อัมร มา ท่านรอซูล (ﷺ) กล่าวว่า "ตอนนี้เรื่องราวก็ง่ายขึ้น" สุหีลกล่าวกับท่านรอซูล "โปรดทำสนธิสัญญาสันติภาพกับเรา" แล้วท่านรอซูล (ﷺ) เรียกเลขาและกล่าวว่า "เขียน: โดยชื่อของอัลลอฮ์ ผู้ทรงเมตตาและกรุณาที่สุด" สุหีลกล่าวว่า "สำหรับ 'เมตตา' โดยอัลลอฮ์ ฉันไม่รู้ว่ามันหมายความว่าอะไร ดังนั้นจงเขียน: โดยพระนามของพระองค์ โอ อัลลอฮ์" ชาวมุสลิมกล่าวว่า "โดยปาฎิหาริย์ของอัลลอฮ์ เราจะไม่เขียนนอกจาก: โดยชื่อของอัลลอฮ์ ผู้ทรงเมตตาและกรุณาที่สุด" ท่านรอซูล (ﷺ) กล่าวว่า "เขียน: โดยพระนามของพระองค์ โอ อัลลอฮ์" แล้วท่านก็อธิบายว่า "นี่คือสนธิสัญญาสันติภาพที่มูฮัมหมัด อัล-มุฮัมมัด, ท่านรอซูลของอัลลอฮ์ (ﷺ) ได้ทำขึ้น" สุหีลกล่าวว่า "โดยปาฎิหาริย์ของอัลลอฮ์ ถ้าเรารู้ว่าท่านเป็นท่านรอซูลของอัลลอฮ์ (ﷺ) เราจะไม่ขัดขวางไม่ให้ท่านไปเยือนกะบะ และจะไม่ทำสงครามกับท่าน ดังนั้นจงเขียน: มูฮัมหมัด บิน `อับดุลลอฮ์" ท่านรอซูล (ﷺ) กล่าวว่า "โดยปาฎิหาริย์ของอัลลอฮ์! ฉันเป็นศาสนทูตของอัลลอฮ์ แม้ว่าพวกคุณจะไม่เชื่อฉันก็ตาม จงเขียน: มูฮัมหมัด บิน `อับดุลลอฮ์" (อัซ-ซูรีกล่าวว่า "ท่านรอซูล (ﷺ) ยอมรับทุกสิ่งที่เขาเรียกร้อง เพราะท่านได้กล่าวไว้แล้วว่าจะยอมรับทุกสิ่งที่พวกเขาต้องการถ้าสิ่งนั้นเคารพกฎของอัลลอฮ์ (คือให้เขาและเหล่าสหายของเขาทำ `อุมเราะห์)" ) ท่านรอซูล (ﷺ) กล่าวว่าแก่สุหีล "บนเงื่อนไขที่พวกเขายอมให้เราไปเยือนบ้าน (คือกะบะ) เพื่อที่เราจะได้ทำทัฟฟ์รอบมัน" สุหีลกล่าวว่า "โดยปาฎิหาริย์ของอัลลอฮ์ เราจะไม่อนุญาตให้พวกเขาไปเยือนกะบะในปีนี้ เพื่อไม่ให้ชาวอาหรับพูดว่าพวกเขายอมแพ้ต่อพวกคุณ แต่เราจะอนุญาตให้พวกเขาในปีหน้า" แล้วท่านรอซูล (ﷺ) ก็ให้เขียนเช่นนั้น แล้วสุหีลกล่าวว่า "เรายังตกลงกันว่า พวกคุณจะต้องส่งคืนใครก็ตามที่มาหาพวกคุณจากพวกเรา แม้เขาจะกลายเป็นมุสลิมก็ตาม" ชาวมุสลิมกล่าวว่า "ปาฎิหาริย์ของอัลลอฮ์! แล้วจะส่งคืนบุคคลเช่นนั้นให้กับคนป่าเถื่อนหลังจากเขากลายเป็นมุสลิมแล้วได้อย่างไร?" ขณะนั้นเอง อาบู จันดัล บิน สุหีล บิน อัมร ก็มา จากหุบเขามะดีนะ เขาก้าวเดินอย่างสะบักสะบอมด้วยโซ่ตรวนและล้มลงในหมู่ชาวมุสลิม สุหีลกล่าวว่า "โอ มูฮัมหมัด! นี่คือเงื่อนไขแรกที่เราทำสันติภาพกับคุณ คือคุณจะต้องส่งตัวอาบู จันดัล กลับมา" ท่านรอซูล (ﷺ) กล่าวว่า "สนธิสัญญาสันติภาพยังไม่ได้ถูกเขียน" สุหีลกล่าวว่า "ฉันจะไม่อนุญาตให้คุณเก็บเขาไว้" ท่านรอซูล (ﷺ) กล่าวว่า "ใช่ ทำเถอะ" เขากล่าวว่า "ฉันจะไม่ทำ" มิกราซ กล่าวว่า "เราอนุญาตให้คุณ (เก็บเขาไว้)" อาบู จันดัล กล่าวว่า "โอ ชาวมุสลิม! ฉันจะถูกส่งคืนให้กับคนป่าเถื่อนทั้งที่ฉันได้มาเป็นมุสลิมหรือ? พวกคุณไม่เห็นไหมว่าฉันทุกข์ทรมานมากเพียงใด?" อาบู จันดัล ถูกทรมานอย่างรุนแรงเพื่อศาสนาอัลลอฮ์ `อุมัร บิน อัล-คอฏฏอบ กล่าวว่า "ฉันไปหาท่านรอซูล (ﷺ) และกล่าวว่า 'ท่านเป็นศาสนทูตของอัลลอฮ์จริงหรือไม่?' ท่านรอซูล (ﷺ) กล่าวว่า "ใช่แน่นอน" ฉันกล่าวว่า "เราไม่ใช่ผู้มีความชอบธรรมและเป็นฝ่ายของศัตรูที่ไม่ชอบธรรมหรือ?" ท่านรอซูล (ﷺ) กล่าวว่า "ใช่" ฉันกล่าวว่า "แล้วทำไมเราต้องถ่อมตัวในศาสนาของเรา?" ท่านรอซูล (ﷺ) กล่าวว่า "ฉันคือศาสนทูตของอัลลอฮ์ (ﷺ) และฉันไม่ฝ่าฝืนพระองค์ และพระองค์จะทำให้ฉันชนะ" ฉันกล่าวว่า "ท่านไม่ได้บอกเราว่าเราจะไปยังกะบะและทำทัฟฟ์รอบมันหรือ?" ท่านรอซูล (ﷺ) กล่าวว่า "ใช่ แต่ฉันไม่ได้บอกให้คุณไปเยือนกะบะในปีนี้" ฉันกล่าวว่า "ไม่" ท่านรอซูล (ﷺ) กล่าวว่า "งั้นคุณจะไปเยือนมันและทำทัฟฟ์รอบมัน" `อุมัรกล่าวต่อ "ฉันไปหาท่านอาบู บักร และกล่าวว่า 'โอ อาบู บักร! ท่านเป็นศาสนทูตของอัลลอฮ์จริงหรือไม่?' เขาตอบว่า 'ใช่' ฉันกล่าวว่า 'แล้วทำไมเราต้องถ่อมตัวในศาสนาของเรา?' เขากล่าวว่า 'แน่นอนว่า เขาคือศาสนทูตของอัลลอฮ์ (ﷺ) และเขาไม่ฝ่าฝืนพระองค์ และพระองค์จะทำให้เขาชนะ จงยึดมั่นในเขา เพราะปาฎิหาริย์ของอัลลอฮ์ เขาอยู่บนทางที่ถูก' ฉันกล่าวว่า 'เขาไม่ได้บอกเราว่าเราจะไปยังกะบะและทำทัฟฟ์รอบมันหรือ?' เขาตอบว่า 'ใช่ แต่ฉันไม่ได้บอกให้คุณไปเยือนกะบะในปีนี้' ฉันกล่าวว่า 'คุณจะไปยังกะบะและทำทัฟฟ์รอบมัน' (อัซ-ซูรีกล่าวว่า "`อุรอา กล่าวว่า, 'ฉันทำความดีหลายอย่างเป็นการชดเชยสำหรับคำถามที่ไม่เหมาะสมที่ฉันถามพวกเขา') เมื่อสนธิสัญญาสันติภาพเสร็จสิ้นแล้ว ท่านรอซูลของอัลลอฮ์ (ﷺ) กล่าวว่าแก่เหล่าสหายของท่าน "ลุกขึ้นและฆ่าสัตว์บูชาและโกนหัวของพวกเจ้า" โดยปาฎิหาริย์ของอัลลอฮ์ ไม่มีใครลุกขึ้น และท่านรอซูลก็กล่าวซ้ำสามครั้ง เมื่อไม่มีใครลุกขึ้น ท่านก็ละทิ้งพวกเขาและไปหาอุม มะซะละมา และบอกเธอเกี่ยวกับท่าทีของประชาชนต่อท่าน อุม มะซะละมา กล่าวว่า "โอ ศาสนทูตของอัลลอฮ์! ท่านต้องการให้คำสั่งของท่านเป็นไปตามนั้นหรือ? ออกไปและอย่าพูดอะไรกับใครจนกว่าท่านจะฆ่าสัตว์บูชาและเรียกช่างตัดผมของท่านให้โกนหัว" แล้วท่านรอซูล (ﷺ) ก็ออกไปและไม่พูดกับใครจนกว่าท่านจะทำเช่นนั้น คือ ฆ่าสัตว์บูชาและเรียกช่างตัดผมของท่านให้โกนหัว เมื่อเห็นเช่นนั้น เหล่าสหายของท่านรอซูล (ﷺ) ก็ลุกขึ้น ฆ่าสัตว์บูชา และเริ่มโกนหัวของกันและกัน และมีความวุ่นวายมากจนเสี่ยงที่จะฆ่ากันเอง จากนั้นหญิงผู้ศรัทธาบางคนก็มา (ยังท่านรอซูล (ﷺ)) และอัลลอฮ์ก็ทรงเปิดเผยอ verses Divine ต่อไปนี้: "โอ ผู้ศรัทธา เมื่อหญิงผู้ศรัทธามาเยือนพวกเจ้าในฐานะผู้ลี้ภัย จงตรวจสอบพวกเขา..." (60.10) `อุรอา จากนั้นก็หย่าร้างภรรยาสองคนของเขาที่เป็นผู้ไม่เชื่อ หลังจากนั้น มูอาวิยะ บิน อับบู ซุฟยาน ก็แต่งงานกับหนึ่งในนั้น และ ซาฟวาน บิน อุมายะ ก็แต่งงานกับอีกคนหนึ่ง เมื่อท่านรอซูล (ﷺ) กลับมาที่มะดีนะ อาบู บาเศร ซึ่งเป็นมุสลิมใหม่จากกุเรซ ก็มาเยือนเขา ชาวไม่เชื่อส่งคนสองคนตามเขาและกล่าวว่า (ต่อท่านรอซูล (ﷺ)) "จงยึดมั่นในคำสัญญาที่ท่านให้ไว้กับเรา" แล้วท่านรอซูล (ﷺ) ก็ส่งเขาให้พวกเขา พวกเขาพาเขาออกจากเมืองจนถึงดุล-ฮุไลฟะ ซึ่งพวกเขาลงจากรถเพื่อกินมะเดื่อที่พวกเขามีอยู่ อาบู บาเศร กล่าวว่า "โดยอัลลอฮ์ โอ้ so-and-so ฉันเห็นคุณมีดาบดี" อีกคนหยิบดาบออกจากฝักและกล่าวว่า "โดยอัลลอฮ์ มันดีมากและฉันได้ลองมันหลายครั้ง" อาบู บาเศร กล่าวว่า "ให้ฉันดูมันหน่อย" เมื่ออีกคนให้เขา เขาก็ตีเขาด้วยมันจนเขาตาย และเพื่อนของเขาก็หนีไปจนมาถึงมะดีนะและเข้าไปในมัสยิดด้วยความวิ่ง เมื่ออัลลอฮ์มุฮัมหมัด (ﷺ) เห็นเขา ท่านกล่าวว่า "ชายคนนี้ดูเหมือนจะกลัว" เมื่อเขามาถึงท่านรอซูล (ﷺ) เขากล่าวว่า "เพื่อนของฉันถูกฆ่าและฉันก็จะถูกฆ่าเช่นกัน" อาบู บาเศร มาและกล่าวว่า "โอ ศาสนทูตของอัลลอฮ์! โดยอัลลอฮ์ อัลลอฮ์ได้ทำให้ท่านทำหน้าที่ของท่านโดยการส่งฉันกลับไปยังพวกเขา (คือชาวไม่เชื่อ) แต่พระองค์ก็ได้ช่วยฉันไว้จากพวกเขา" ท่านรอซูล (ﷺ) กล่าวว่า "โว้ยแม่ของเขา! เขาจะเป็นผู้จุดไฟสงครามที่ดี ถ้าเขามีผู้สนับสนุน" เมื่ออาบู บาเศร ได้ยินเช่นนั้น เขาก็เข้าใจว่าท่านรอซูล (ﷺ) จะส่งเขากลับไปยังพวกเขาอีก แล้วเขาก็ออกเดินทางจนถึงชายฝั่งทะเล อาบู จันดัล บิน สุหีล ก็หลุดพ้นจากพวกเขา (คือชาวไม่เชื่อ) และเข้าร่วมกับอาบู บาเศร แล้วทุกครั้งที่ชายจากกุเรซรับอิสลาม เขาก็จะตามอาบู บาเศร จนพวกเขาก่อตั้งกลุ่มที่แข็งแกร่ง ทุกปาฎิหาริย์ของอัลลอฮ์ เมื่อพวกเขาได้ยินเกี่ยวกับคาราวานของกุเรซที่มุ่งหน้าไปซีเรีย พวกเขาก็หยุดมันและโจมตีและฆ่าพวกเขา (คือชาวไม่เชื่อ) และเอาทรัพย์สินของพวกเขา ชาวกุเรซส่งข้อความถึงท่านรอซูล (ﷺ) ขอร้องให้ท่านเพื่ออัลลอฮ์และญาติพี่น้องของพวกเขา ส่งตัว (คืออาบู บาเศรและพวกเขา) โดยสัญญาว่าใครก็ตาม (ในกลุ่มพวกเขา) ที่มาหาท่านรอซูล (ﷺ) จะได้รับความปลอดภัย แล้วท่านรอซูล (ﷺ) ก็เรียกพวกเขา (คือพวกอาบู บาเศร) และอัลลอฮ์ก็ทรงเปิดเผยอ verses Divine ต่อไปนี้: "และพระองค์คือผู้ทรงอั้นมือของพวกเขาจากเจ้าและมือของเจ้า จากพวกเขาในกลางเมืองมะดีนะ หลังจากที่พระองค์ทำให้เจ้าเป็นผู้ชนะเหนือพวกเขา... ศัตรูมีความหยิ่งผยองและความหยิ่งผยองในใจ... ความหยิ่งผยองและความหยิ่งผยองในยุคแห่งความไม่รู้" (48.24-26) และความหยิ่งผยองของพวกเขาคือพวกเขาไม่ยอมรับ (เขียนในสนธิสัญญา) ว่าเขา (คือมูฮัมหมัด) เป็นศาสนทูตของอัลลอฮ์ และปฏิเสธที่จะเขียน: "ในนามของอัลลอฮ์ ผู้ทรงเมตตาและกรุณาที่สุด" และพวกเขา (คือมุสริก) ก็ป้องกันไม่ให้พวกเขา (คือมุสลิม) ไปเยือนบ้าน (คือกะบะ)

คำแปลและคำอธิบายโดย Khutba World แปลจากภาษาอาหรับ

ใจความสำคัญ

ที่ฮุดัยบียะฮ์ ท่านนบี ﷺ เลือกสันติภาพโดยไม่ละทิ้งความไว้วางใจในอัลลอฮ์

ภูมิหลังและเหตุแห่งการกล่าว

หะดีษนี้กล่าวถึงเหตุการณ์ระหว่างการเดินทางไปฮุดัยบียะฮ์: มุสลิมเดินทางมาเพื่อทำอุมเราะฮ์ แต่กุเรชขัดขวางพวกเขา และหลังการเจรจา ทั้งสองฝ่ายก็ทำสนธิสัญญาสันติภาพ

อธิบายคำศัพท์ที่เข้าใจยาก
ฮุดัยบียะฮ์

สถานที่ใกล้มักกะฮ์ที่มุสลิมทำสนธิสัญญากับกุเรชในปีที่หกหลังฮิจเราะฮ์

เขตศักดิ์สิทธิ์ของอัลลอฮ์

เขตแดนและสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่อัลลอฮ์ทรงกำหนด รวมถึงการให้เกียรติบัยตุลลอฮ์อันศักดิ์สิทธิ์

ตัลบิยะฮ์

ถ้อยคำที่ผู้แสวงบุญกล่าวตอบรับอัลลอฮ์ระหว่างประกอบพิธี: “ลับบัยกัลลอฮุมมะ ลับบัยก์”

สิ่งที่บรรดานักวิชาการได้เรียนรู้จากหะดีษ

บรรดานักวิชาการอนุมานจากเรื่องนี้ว่า ผู้นำมุสลิมสามารถทำสันติภาพได้หากไม่เป็นการละเมิดข้อกำหนดของอัลลอฮ์ และต้องปฏิบัติตามสนธิสัญญา ท่านนบี ﷺ ยอมรับเงื่อนไขที่ดูเหมือนเข้มงวดในตอนแรก เพราะทรงคำนึงถึงประโยชน์ส่วนรวมที่ยิ่งใหญ่กว่าและความศักดิ์สิทธิ์ของบัยตุลลอฮ์ คำอธิบายของอิบนุฮะญัรยังเน้นว่า การวางใจในอัลลอฮ์ดำเนินควบคู่กับการกระทำอย่างสุขุม การปรึกษาหารือ และความอดทน อุมัรถามด้วยความห่วงใย แต่ได้เรียนรู้ที่จะยึดมั่นในทางนำของท่านนบี ﷺ

บทเรียนสำหรับวันนี้
  1. เมื่อเกิดความขัดแย้ง จงแสวงหาทางออกที่เป็นธรรมก่อน และรักษาข้อตกลงที่เคารพข้อกำหนดของอัลลอฮ์
  2. เมื่อต้องตัดสินใจเรื่องยาก จงใช้เวลาพิจารณาผลที่จะตามมาและขอคำปรึกษาจากผู้มีปัญญา
  3. หากผลลัพธ์ไม่เป็นดังใจ จงยึดมั่นในสิ่งที่ถูกต้องและวางใจในอัลลอฮ์โดยไม่ปล่อยตนให้เฉื่อยชา
الْحَدِيثُ الشَّرِيفُ

หะดีษทุกวันในภาษาของคุณ

แอปจะมอบหะดีษพร้อมคำอธิบายให้คุณทุกวัน และแสดงเป็นวิดเจ็ตบนโทรศัพท์ได้ ใช้งานฟรี