Sahih al-Bukhari หะดีษที่ 2732
รายงานโดย Al-Miswar ibn Makhrama and Marwan พร้อมข้อความภาษาอาหรับ คำแปลของเรา และคำอธิบาย
รายงานโดย Al-Miswar ibn Makhrama and Marwan
Sahih al-Bukhari ได้รับการยอมรับว่าเชื่อถือได้ทั้งหมด
ตัวบทหะดีษ
حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ، قَالَ أَخْبَرَنِي الزُّهْرِيُّ، قَالَ أَخْبَرَنِي عُرْوَةُ بْنُ الزُّبَيْرِ، عَنِ الْمِسْوَرِ بْنِ مَخْرَمَةَ، وَمَرْوَانَ، يُصَدِّقُ كُلُّ وَاحِدٍ مِنْهُمَا حَدِيثَ صَاحِبِهِ قَالَ خَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم زَمَنَ الْحُدَيْبِيَةِ، حَتَّى كَانُوا بِبَعْضِ الطَّرِيقِ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " إِنَّ خَالِدَ بْنَ الْوَلِيدِ بِالْغَمِيمِ فِي خَيْلٍ لِقُرَيْشٍ طَلِيعَةً فَخُذُوا ذَاتَ الْيَمِينِ ". فَوَاللَّهِ مَا شَعَرَ بِهِمْ خَالِدٌ حَتَّى إِذَا هُمْ بِقَتَرَةِ الْجَيْشِ، فَانْطَلَقَ يَرْكُضُ نَذِيرًا لِقُرَيْشٍ، وَسَارَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم حَتَّى إِذَا كَانَ بِالثَّنِيَّةِ الَّتِي يُهْبَطُ عَلَيْهِمْ مِنْهَا، بَرَكَتْ بِهِ رَاحِلَتُهُ. فَقَالَ النَّاسُ حَلْ حَلْ. فَأَلَحَّتْ، فَقَالُوا خَلأَتِ الْقَصْوَاءُ، خَلأَتِ الْقَصْوَاءُ. فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " مَا خَلأَتِ الْقَصْوَاءُ، وَمَا ذَاكَ لَهَا بِخُلُقٍ، وَلَكِنْ حَبَسَهَا حَابِسُ الْفِيلِ، ثُمَّ قَالَ وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لاَ يَسْأَلُونِي خُطَّةً يُعَظِّمُونَ فِيهَا حُرُمَاتِ اللَّهِ إِلاَّ أَعْطَيْتُهُمْ إِيَّاهَا ". ثُمَّ زَجَرَهَا فَوَثَبَتْ، قَالَ فَعَدَلَ عَنْهُمْ حَتَّى نَزَلَ بِأَقْصَى الْحُدَيْبِيَةِ، عَلَى ثَمَدٍ قَلِيلِ الْمَاءِ يَتَبَرَّضُهُ النَّاسُ تَبَرُّضًا، فَلَمْ يُلَبِّثْهُ النَّاسُ حَتَّى نَزَحُوهُ، وَشُكِيَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم الْعَطَشُ، فَانْتَزَعَ سَهْمًا مِنْ كِنَانَتِهِ، ثُمَّ أَمَرَهُمْ أَنْ يَجْعَلُوهُ فِيهِ، فَوَاللَّهِ مَا زَالَ يَجِيشُ لَهُمْ بِالرِّيِّ حَتَّى صَدَرُوا عَنْهُ، فَبَيْنَمَا هُمْ كَذَلِكَ، إِذْ جَاءَ بُدَيْلُ بْنُ وَرْقَاءَ الْخُزَاعِيُّ فِي نَفَرٍ مِنْ قَوْمِهِ مِنْ خُزَاعَةَ، وَكَانُوا عَيْبَةَ نُصْحِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْ أَهْلِ تِهَامَةَ، فَقَالَ إِنِّي تَرَكْتُ كَعْبَ بْنَ لُؤَىٍّ وَعَامِرَ بْنَ لُؤَىٍّ نَزَلُوا أَعْدَادَ مِيَاهِ الْحُدَيْبِيَةِ، وَمَعَهُمُ الْعُوذُ الْمَطَافِيلُ، وَهُمْ مُقَاتِلُوكَ وَصَادُّوكَ عَنِ الْبَيْتِ. فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنَّا لَمْ نَجِئْ لِقِتَالِ أَحَدٍ، وَلَكِنَّا جِئْنَا مُعْتَمِرِينَ، وَإِنَّ قُرَيْشًا قَدْ نَهِكَتْهُمُ الْحَرْبُ، وَأَضَرَّتْ بِهِمْ، فَإِنْ شَاءُوا مَادَدْتُهُمْ مُدَّةً، وَيُخَلُّوا بَيْنِي وَبَيْنَ النَّاسِ، فَإِنْ أَظْهَرْ فَإِنْ شَاءُوا أَنْ يَدْخُلُوا فِيمَا دَخَلَ فِيهِ النَّاسُ فَعَلُوا، وَإِلاَّ فَقَدْ جَمُّوا، وَإِنْ هُمْ أَبَوْا فَوَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ، لأُقَاتِلَنَّهُمْ عَلَى أَمْرِي هَذَا حَتَّى تَنْفَرِدَ سَالِفَتِي، وَلَيُنْفِذَنَّ اللَّهُ أَمْرَهُ ". فَقَالَ بُدَيْلٌ سَأُبَلِّغُهُمْ مَا تَقُولُ. قَالَ فَانْطَلَقَ حَتَّى أَتَى قُرَيْشًا قَالَ إِنَّا قَدْ جِئْنَاكُمْ مِنْ هَذَا الرَّجُلِ، وَسَمِعْنَاهُ يَقُولُ قَوْلاً، فَإِنْ شِئْتُمْ أَنْ نَعْرِضَهُ عَلَيْكُمْ فَعَلْنَا، فَقَالَ سُفَهَاؤُهُمْ لاَ حَاجَةَ لَنَا أَنْ تُخْبِرَنَا عَنْهُ بِشَىْءٍ. وَقَالَ ذَوُو الرَّأْىِ مِنْهُمْ هَاتِ مَا سَمِعْتَهُ يَقُولُ. قَالَ سَمِعْتُهُ يَقُولُ كَذَا وَكَذَا، فَحَدَّثَهُمْ بِمَا قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم. فَقَامَ عُرْوَةُ بْنُ مَسْعُودٍ فَقَالَ أَىْ قَوْمِ أَلَسْتُمْ بِالْوَالِدِ قَالُوا بَلَى. قَالَ أَوَلَسْتُ بِالْوَلَدِ قَالُوا بَلَى. قَالَ فَهَلْ تَتَّهِمُونِي. قَالُوا لاَ. قَالَ أَلَسْتُمْ تَعْلَمُونَ أَنِّي اسْتَنْفَرْتُ أَهْلَ عُكَاظٍ، فَلَمَّا بَلَّحُوا عَلَىَّ جِئْتُكُمْ بِأَهْلِي وَوَلَدِي وَمَنْ أَطَاعَنِي قَالُوا بَلَى. قَالَ فَإِنَّ هَذَا قَدْ عَرَضَ لَكُمْ خُطَّةَ رُشْدٍ، اقْبَلُوهَا وَدَعُونِي آتِهِ. قَالُوا ائْتِهِ. فَأَتَاهُ فَجَعَلَ يُكَلِّمُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم نَحْوًا مِنْ قَوْلِهِ لِبُدَيْلٍ، فَقَالَ عُرْوَةُ عِنْدَ ذَلِكَ أَىْ مُحَمَّدُ، أَرَأَيْتَ إِنِ اسْتَأْصَلْتَ أَمْرَ قَوْمِكَ هَلْ سَمِعْتَ بِأَحَدٍ مِنَ الْعَرَبِ اجْتَاحَ أَهْلَهُ قَبْلَكَ وَإِنْ تَكُنِ الأُخْرَى، فَإِنِّي وَاللَّهِ لأَرَى وُجُوهًا، وَإِنِّي لأَرَى أَوْشَابًا مِنَ النَّاسِ خَلِيقًا أَنْ يَفِرُّوا وَيَدَعُوكَ. فَقَالَ لَهُ أَبُو بَكْرٍ امْصُصْ بَظْرَ اللاَّتِ، أَنَحْنُ نَفِرُّ عَنْهُ وَنَدَعُهُ فَقَالَ مَنْ ذَا قَالُوا أَبُو بَكْرٍ. قَالَ أَمَا وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لَوْلاَ يَدٌ كَانَتْ لَكَ عِنْدِي لَمْ أَجْزِكَ بِهَا لأَجَبْتُكَ. قَالَ وَجَعَلَ يُكَلِّمُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَكُلَّمَا تَكَلَّمَ أَخَذَ بِلِحْيَتِهِ، وَالْمُغِيرَةُ بْنُ شُعْبَةَ قَائِمٌ عَلَى رَأْسِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَمَعَهُ السَّيْفُ وَعَلَيْهِ الْمِغْفَرُ، فَكُلَّمَا أَهْوَى عُرْوَةُ بِيَدِهِ إِلَى لِحْيَةِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم ضَرَبَ يَدَهُ بِنَعْلِ السَّيْفِ، وَقَالَ لَهُ أَخِّرْ يَدَكَ عَنْ لِحْيَةِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم. فَرَفَعَ عُرْوَةُ رَأْسَهُ فَقَالَ مَنْ هَذَا قَالُوا الْمُغِيرَةُ بْنُ شُعْبَةَ. فَقَالَ أَىْ غُدَرُ، أَلَسْتُ أَسْعَى فِي غَدْرَتِكَ وَكَانَ الْمُغِيرَةُ صَحِبَ قَوْمًا فِي الْجَاهِلِيَّةِ، فَقَتَلَهُمْ، وَأَخَذَ أَمْوَالَهُمْ، ثُمَّ جَاءَ فَأَسْلَمَ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " أَمَّا الإِسْلاَمَ فَأَقْبَلُ، وَأَمَّا الْمَالَ فَلَسْتُ مِنْهُ فِي شَىْءٍ ". ثُمَّ إِنَّ عُرْوَةَ جَعَلَ يَرْمُقُ أَصْحَابَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم بِعَيْنَيْهِ. قَالَ فَوَاللَّهِ مَا تَنَخَّمَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم نُخَامَةً إِلاَّ وَقَعَتْ فِي كَفِّ رَجُلٍ مِنْهُمْ فَدَلَكَ بِهَا وَجْهَهُ وَجِلْدَهُ، وَإِذَا أَمَرَهُمُ ابْتَدَرُوا أَمْرَهُ، وَإِذَا تَوَضَّأَ كَادُوا يَقْتَتِلُونَ عَلَى وَضُوئِهِ، وَإِذَا تَكَلَّمَ خَفَضُوا أَصْوَاتَهُمْ عِنْدَهُ، وَمَا يُحِدُّونَ إِلَيْهِ النَّظَرَ تَعْظِيمًا لَهُ، فَرَجَعَ عُرْوَةُ إِلَى أَصْحَابِهِ، فَقَالَ أَىْ قَوْمِ، وَاللَّهِ لَقَدْ وَفَدْتُ عَلَى الْمُلُوكِ، وَوَفَدْتُ عَلَى قَيْصَرَ وَكِسْرَى وَالنَّجَاشِيِّ وَاللَّهِ إِنْ رَأَيْتُ مَلِكًا قَطُّ، يُعَظِّمُهُ أَصْحَابُهُ مَا يُعَظِّمُ أَصْحَابُ مُحَمَّدٍ صلى الله عليه وسلم مُحَمَّدًا، وَاللَّهِ إِنْ تَنَخَّمَ نُخَامَةً إِلاَّ وَقَعَتْ فِي كَفِّ رَجُلٍ مِنْهُمْ، فَدَلَكَ بِهَا وَجْهَهُ وَجِلْدَهُ، وَإِذَا أَمَرَهُمُ ابْتَدَرُوا أَمْرَهُ وَإِذَا تَوَضَّأَ كَادُوا يَقْتَتِلُونَ عَلَى وَضُوئِهِ، وَإِذَا تَكَلَّمَ خَفَضُوا أَصْوَاتَهُمْ عِنْدَهُ، وَمَا يُحِدُّونَ إِلَيْهِ النَّظَرَ تَعْظِيمًا لَهُ، وَإِنَّهُ قَدْ عَرَضَ عَلَيْكُمْ خُطَّةَ رُشْدٍ، فَاقْبَلُوهَا. فَقَالَ رَجُلٌ مِنْ بَنِي كِنَانَةَ دَعُونِي آتِهِ. فَقَالُوا ائْتِهِ. فَلَمَّا أَشْرَفَ عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَأَصْحَابِهِ، قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " هَذَا فُلاَنٌ، وَهْوَ مِنْ قَوْمٍ يُعَظِّمُونَ الْبُدْنَ فَابْعَثُوهَا لَهُ ". فَبُعِثَتْ لَهُ وَاسْتَقْبَلَهُ النَّاسُ يُلَبُّونَ، فَلَمَّا رَأَى ذَلِكَ قَالَ سُبْحَانَ اللَّهِ مَا يَنْبَغِي لِهَؤُلاَءِ أَنْ يُصَدُّوا عَنِ الْبَيْتِ، فَلَمَّا رَجَعَ إِلَى أَصْحَابِهِ قَالَ رَأَيْتُ الْبُدْنَ قَدْ قُلِّدَتْ وَأُشْعِرَتْ، فَمَا أَرَى أَنْ يُصَدُّوا عَنِ الْبَيْتِ. فَقَامَ رَجُلٌ مِنْهُمْ يُقَالُ لَهُ مِكْرَزُ بْنُ حَفْصٍ. فَقَالَ دَعُونِي آتِهِ. فَقَالُوا ائْتِهِ. فَلَمَّا أَشْرَفَ عَلَيْهِمْ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " هَذَا مِكْرَزٌ وَهْوَ رَجُلٌ فَاجِرٌ ". فَجَعَلَ يُكَلِّمُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم، فَبَيْنَمَا هُوَ يُكَلِّمُهُ إِذْ جَاءَ سُهَيْلُ بْنُ عَمْرٍو. قَالَ مَعْمَرٌ فَأَخْبَرَنِي أَيُّوبُ عَنْ عِكْرِمَةَ، أَنَّهُ لَمَّا جَاءَ سُهَيْلُ بْنُ عَمْرٍو قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " لَقَدْ سَهُلَ لَكُمْ مِنْ أَمْرِكُمْ ". قَالَ مَعْمَرٌ قَالَ الزُّهْرِيُّ فِي حَدِيثِهِ فَجَاءَ سُهَيْلُ بْنُ عَمْرٍو فَقَالَ هَاتِ، اكْتُبْ بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ كِتَابًا، فَدَعَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم الْكَاتِبَ، فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ ". قَالَ سُهَيْلٌ أَمَّا الرَّحْمَنُ فَوَاللَّهِ مَا أَدْرِي مَا هُوَ وَلَكِنِ اكْتُبْ بِاسْمِكَ اللَّهُمَّ. كَمَا كُنْتَ تَكْتُبُ. فَقَالَ الْمُسْلِمُونَ وَاللَّهِ لاَ نَكْتُبُهَا إِلاَّ بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ. فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " اكْتُبْ بِاسْمِكَ اللَّهُمَّ ". ثُمَّ قَالَ " هَذَا مَا قَاضَى عَلَيْهِ مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ ". فَقَالَ سُهَيْلٌ وَاللَّهِ لَوْ كُنَّا نَعْلَمُ أَنَّكَ رَسُولُ اللَّهِ مَا صَدَدْنَاكَ عَنِ الْبَيْتِ وَلاَ قَاتَلْنَاكَ، وَلَكِنِ اكْتُبْ مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ. فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " وَاللَّهِ إِنِّي لَرَسُولُ اللَّهِ وَإِنْ كَذَّبْتُمُونِي. اكْتُبْ مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ ". قَالَ الزُّهْرِيُّ وَذَلِكَ لِقَوْلِهِ " لاَ يَسْأَلُونِي خُطَّةً يُعَظِّمُونَ فِيهَا حُرُمَاتِ اللَّهِ إِلاَّ أَعْطَيْتُهُمْ إِيَّاهَا ". فَقَالَ لَهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " عَلَى أَنْ تُخَلُّوا بَيْنَنَا وَبَيْنَ الْبَيْتِ فَنَطُوفَ بِهِ ". فَقَالَ سُهَيْلٌ وَاللَّهِ لاَ تَتَحَدَّثُ الْعَرَبُ أَنَّا أُخِذْنَا ضُغْطَةً وَلَكِنْ ذَلِكَ مِنَ الْعَامِ الْمُقْبِلِ فَكَتَبَ. فَقَالَ سُهَيْلٌ وَعَلَى أَنَّهُ لاَ يَأْتِيكَ مِنَّا رَجُلٌ، وَإِنْ كَانَ عَلَى دِينِكَ، إِلاَّ رَدَدْتَهُ إِلَيْنَا. قَالَ الْمُسْلِمُونَ سُبْحَانَ اللَّهِ كَيْفَ يُرَدُّ إِلَى الْمُشْرِكِينَ وَقَدْ جَاءَ مُسْلِمًا فَبَيْنَمَا هُمْ كَذَلِكَ إِذْ دَخَلَ أَبُو جَنْدَلِ بْنُ سُهَيْلِ بْنِ عَمْرٍو يَرْسُفُ فِي قُيُودِهِ، وَقَدْ خَرَجَ مِنْ أَسْفَلِ مَكَّةَ، حَتَّى رَمَى بِنَفْسِهِ بَيْنَ أَظْهُرِ الْمُسْلِمِينَ. فَقَالَ سُهَيْلٌ هَذَا يَا مُحَمَّدُ أَوَّلُ مَا أُقَاضِيكَ عَلَيْهِ أَنْ تَرُدَّهُ إِلَىَّ. فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " إِنَّا لَمْ نَقْضِ الْكِتَابَ بَعْدُ ". قَالَ فَوَاللَّهِ إِذًا لَمْ أُصَالِحْكَ عَلَى شَىْءٍ أَبَدًا. قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " فَأَجِزْهُ لِي ". قَالَ مَا أَنَا بِمُجِيزِهِ لَكَ. قَالَ " بَلَى، فَافْعَلْ ". قَالَ مَا أَنَا بِفَاعِلٍ. قَالَ مِكْرَزٌ بَلْ قَدْ أَجَزْنَاهُ لَكَ. قَالَ أَبُو جَنْدَلٍ أَىْ مَعْشَرَ الْمُسْلِمِينَ، أُرَدُّ إِلَى الْمُشْرِكِينَ وَقَدْ جِئْتُ مُسْلِمًا أَلاَ تَرَوْنَ مَا قَدْ لَقِيتُ وَكَانَ قَدْ عُذِّبَ عَذَابًا شَدِيدًا فِي اللَّهِ. قَالَ فَقَالَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ فَأَتَيْتُ نَبِيَّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقُلْتُ أَلَسْتَ نَبِيَّ اللَّهِ حَقًّا قَالَ " بَلَى ". قُلْتُ أَلَسْنَا عَلَى الْحَقِّ وَعَدُوُّنَا عَلَى الْبَاطِلِ قَالَ " بَلَى ". قُلْتُ فَلِمَ نُعْطِي الدَّنِيَّةَ فِي دِينِنَا إِذًا قَالَ " إِنِّي رَسُولُ اللَّهِ، وَلَسْتُ أَعْصِيهِ وَهْوَ نَاصِرِي ". قُلْتُ أَوَلَيْسَ كُنْتَ تُحَدِّثُنَا أَنَّا سَنَأْتِي الْبَيْتَ فَنَطُوفُ بِهِ قَالَ " بَلَى، فَأَخْبَرْتُكَ أَنَّا نَأْتِيهِ الْعَامَ ". قَالَ قُلْتُ لاَ. قَالَ " فَإِنَّكَ آتِيهِ وَمُطَّوِّفٌ بِهِ ". قَالَ فَأَتَيْتُ أَبَا بَكْرٍ فَقُلْتُ يَا أَبَا بَكْرٍ، أَلَيْسَ هَذَا نَبِيَّ اللَّهِ حَقًّا قَالَ بَلَى. قُلْتُ أَلَسْنَا عَلَى الْحَقِّ وَعَدُوُّنَا عَلَى الْبَاطِلِ قَالَ بَلَى. قُلْتُ فَلِمَ نُعْطِي الدَّنِيَّةَ فِي دِينِنَا إِذًا قَالَ أَيُّهَا الرَّجُلُ، إِنَّهُ لَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَلَيْسَ يَعْصِي رَبَّهُ وَهْوَ نَاصِرُهُ، فَاسْتَمْسِكْ بِغَرْزِهِ، فَوَاللَّهِ إِنَّهُ عَلَى الْحَقِّ. قُلْتُ أَلَيْسَ كَانَ يُحَدِّثُنَا أَنَّا سَنَأْتِي الْبَيْتَ وَنَطُوفُ بِهِ قَالَ بَلَى، أَفَأَخْبَرَكَ أَنَّكَ تَأْتِيهِ الْعَامَ قُلْتُ لاَ. قَالَ فَإِنَّكَ آتِيهِ وَمُطَّوِّفٌ بِهِ. قَالَ الزُّهْرِيِّ قَالَ عُمَرُ فَعَمِلْتُ لِذَلِكَ أَعْمَالاً. قَالَ فَلَمَّا فَرَغَ مِنْ قَضِيَّةِ الْكِتَابِ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لأَصْحَابِهِ " قُومُوا فَانْحَرُوا، ثُمَّ احْلِقُوا ". قَالَ فَوَاللَّهِ مَا قَامَ مِنْهُمْ رَجُلٌ حَتَّى قَالَ ذَلِكَ ثَلاَثَ مَرَّاتٍ، فَلَمَّا لَمْ يَقُمْ مِنْهُمْ أَحَدٌ دَخَلَ عَلَى أُمِّ سَلَمَةَ، فَذَكَرَ لَهَا مَا لَقِيَ مِنَ النَّاسِ. فَقَالَتْ أُمُّ سَلَمَةَ يَا نَبِيَّ اللَّهِ، أَتُحِبُّ ذَلِكَ اخْرُجْ ثُمَّ لاَ تُكَلِّمْ أَحَدًا مِنْهُمْ كَلِمَةً حَتَّى تَنْحَرَ بُدْنَكَ، وَتَدْعُوَ حَالِقَكَ فَيَحْلِقَكَ. فَخَرَجَ فَلَمْ يُكَلِّمْ أَحَدًا مِنْهُمْ، حَتَّى فَعَلَ ذَلِكَ نَحَرَ بُدْنَهُ، وَدَعَا حَالِقَهُ فَحَلَقَهُ. فَلَمَّا رَأَوْا ذَلِكَ، قَامُوا فَنَحَرُوا، وَجَعَلَ بَعْضُهُمْ يَحْلِقُ بَعْضًا، حَتَّى كَادَ بَعْضُهُمْ يَقْتُلُ بَعْضًا غَمًّا، ثُمَّ جَاءَهُ نِسْوَةٌ مُؤْمِنَاتٌ فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى {يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِذَا جَاءَكُمُ الْمُؤْمِنَاتُ مُهَاجِرَاتٍ فَامْتَحِنُوهُنَّ} حَتَّى بَلَغَ {بِعِصَمِ الْكَوَافِرِ} فَطَلَّقَ عُمَرُ يَوْمَئِذٍ امْرَأَتَيْنِ كَانَتَا لَهُ فِي الشِّرْكِ، فَتَزَوَّجَ إِحْدَاهُمَا مُعَاوِيَةُ بْنُ أَبِي سُفْيَانَ، وَالأُخْرَى صَفْوَانُ بْنُ أُمَيَّةَ، ثُمَّ رَجَعَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم إِلَى الْمَدِينَةِ، فَجَاءَهُ أَبُو بَصِيرٍ ـ رَجُلٌ مِنْ قُرَيْشٍ ـ وَهْوَ مُسْلِمٌ فَأَرْسَلُوا فِي طَلَبِهِ رَجُلَيْنِ، فَقَالُوا الْعَهْدَ الَّذِي جَعَلْتَ لَنَا. فَدَفَعَهُ إِلَى الرَّجُلَيْنِ، فَخَرَجَا بِهِ حَتَّى بَلَغَا ذَا الْحُلَيْفَةِ، فَنَزَلُوا يَأْكُلُونَ مِنْ تَمْرٍ لَهُمْ، فَقَالَ أَبُو بَصِيرٍ لأَحَدِ الرَّجُلَيْنِ وَاللَّهِ إِنِّي لأَرَى سَيْفَكَ هَذَا يَا فُلاَنُ جَيِّدًا. فَاسْتَلَّهُ الآخَرُ فَقَالَ أَجَلْ، وَاللَّهِ إِنَّهُ لَجَيِّدٌ، لَقَدْ جَرَّبْتُ بِهِ ثُمَّ جَرَّبْتُ. فَقَالَ أَبُو بَصِيرٍ أَرِنِي أَنْظُرْ إِلَيْهِ، فَأَمْكَنَهُ مِنْهُ، فَضَرَبَهُ حَتَّى بَرَدَ، وَفَرَّ الآخَرُ، حَتَّى أَتَى الْمَدِينَةَ، فَدَخَلَ الْمَسْجِدَ يَعْدُو. فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حِينَ رَآهُ " لَقَدْ رَأَى هَذَا ذُعْرًا ". فَلَمَّا انْتَهَى إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ قُتِلَ وَاللَّهِ صَاحِبِي وَإِنِّي لَمَقْتُولٌ، فَجَاءَ أَبُو بَصِيرٍ فَقَالَ يَا نَبِيَّ اللَّهِ، قَدْ وَاللَّهِ أَوْفَى اللَّهُ ذِمَّتَكَ، قَدْ رَدَدْتَنِي إِلَيْهِمْ ثُمَّ أَنْجَانِي اللَّهُ مِنْهُمْ. قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " وَيْلُ أُمِّهِ مِسْعَرَ حَرْبٍ، لَوْ كَانَ لَهُ أَحَدٌ ". فَلَمَّا سَمِعَ ذَلِكَ عَرَفَ أَنَّهُ سَيَرُدُّهُ إِلَيْهِمْ، فَخَرَجَ حَتَّى أَتَى سِيفَ الْبَحْرِ. قَالَ وَيَنْفَلِتُ مِنْهُمْ أَبُو جَنْدَلِ بْنُ سُهَيْلٍ، فَلَحِقَ بِأَبِي بَصِيرٍ، فَجَعَلَ لاَ يَخْرُجُ مِنْ قُرَيْشٍ رَجُلٌ قَدْ أَسْلَمَ إِلاَّ لَحِقَ بِأَبِي بَصِيرٍ، حَتَّى اجْتَمَعَتْ مِنْهُمْ عِصَابَةٌ، فَوَاللَّهِ مَا يَسْمَعُونَ بِعِيرٍ خَرَجَتْ لِقُرَيْشٍ إِلَى الشَّأْمِ إِلاَّ اعْتَرَضُوا لَهَا، فَقَتَلُوهُمْ، وَأَخَذُوا أَمْوَالَهُمْ، فَأَرْسَلَتْ قُرَيْشٌ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم تُنَاشِدُهُ بِاللَّهِ وَالرَّحِمِ لَمَّا أَرْسَلَ، فَمَنْ أَتَاهُ فَهْوَ آمِنٌ، فَأَرْسَلَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم إِلَيْهِمْ، فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى {وَهُوَ الَّذِي كَفَّ أَيْدِيَهُمْ عَنْكُمْ وَأَيْدِيَكُمْ عَنْهُمْ بِبَطْنِ مَكَّةَ مِنْ بَعْدِ أَنْ أَظْفَرَكُمْ عَلَيْهِمْ} حَتَّى بَلَغَ {الْحَمِيَّةَ حَمِيَّةَ الْجَاهِلِيَّةِ} وَكَانَتْ حَمِيَّتُهُمْ أَنَّهُمْ لَمْ يُقِرُّوا أَنَّهُ نَبِيُّ اللَّهِ، وَلَمْ يُقِرُّوا بِبِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ، وَحَالُوا بَيْنَهُمْ وَبَيْنَ الْبَيْتِ.
รายงานโดย อัล-มิสวาร์ บิน มักห์รามา และ มาร์วัน:(ซึ่งรายงานของพวกเขายืนยันซึ่งกันและกัน) ท่านรอซูลของอัลลอฮ์ (ﷺ) ออกเดินทางในช่วงเวลาของอัล-ฮุดัยบียะห์ (สนธิสัญญา) และเมื่อพวกเขาเดินไปในระยะหนึ่ง ท่านกล่าวว่า
"คาลิด บิน อัล-วาลิด นำกองทหารม้าของกุเรซซึ่งเป็นแนวหน้าของกองทัพ อยู่ที่แห่งหนึ่งชื่อ อัล-ฆามิม จงไปทางขวา" โดยอัลลอฮฺ คาลิดไม่รู้ตัวว่ามุสลิมมาถึงจนกว่ dust ที่เกิดจากการเดินของกองทัพมุสลิมจะถึงเขา แล้วเขาหันหลังอย่างรีบเร่งเพื่อแจ้งข่าวแก่กุเรซ ท่านรอซูล (ﷺ) เดินหน้าต่อไปจนถึงธานียะ (ทางภูเขา) ซึ่งเป็นทางผ่านที่คนจะไปหาเขา (คือประชาชนกุเรซ) อูฐของท่านรอซูล (ﷺ) นั่งลง ชาวบ้านพยายามอย่างเต็มที่เพื่อให้อูฐลุกขึ้นแต่ไม่สำเร็จ พวกเขากล่าวว่า "อัล-กัสวา' (ชื่ออูฐ) ดื้อแล้ว! อัล-กัสวา' ดื้อแล้ว!" ท่านรอซูล (ﷺ) กล่าวว่า "อัล-กัสวา' ไม่ได้ดื้อ เพราะความดื้อไม่ใช่นิสัยของมัน แต่ถูกหยุดโดยพระองค์ผู้หยุดช้าง" แล้วท่านกล่าวว่า "โดยชื่อของพระองค์ผู้ซึ่งในพระหัตถ์ของพระองค์จิตวิญญาณของฉัน ถ้าพวกเขา (คือผู้ไม่เชื่อกุเรซ) ถามฉันในสิ่งที่จะเคารพกฎของอัลลอฮ์ ฉันจะให้มันแก่พวกเขา" จากนั้นท่านรอซูล (ﷺ) ก็ตำหนิอูฐและมันก็ลุกขึ้น ท่านรอซูล (ﷺ) เปลี่ยนเส้นทางจนถึงจุดสุดท้ายของอัล-ฮุดัยบียะห์ที่เป็นบ่อน้ำ (คือบ่อน้ำ) ซึ่งมีน้ำเล็กน้อยที่ประชาชนใช้ในปริมาณน้อย และในเวลาสั้นๆ น้ำก็หมดและพวกเขาร้องเรียนต่อท่านรอซูลของอัลลอฮ์ (ﷺ) เรื่องความกระหาย ท่านรอซูล (ﷺ) เอาลูกศรออกจากกล่องลูกศรและสั่งให้พวกเขาวางลูกศรในบ่อน้ำแห่งนั้น โดยอัลลอฮฺ น้ำเริ่มไหลและยังคงพุ่งออกมาจนกว่าทุกคนจะดับความกระหายและกลับไปด้วยความพอใจ ขณะที่พวกเขายังอยู่ในสภาพนั้น บูไดล บิน วัรคะอัล-คูซาอิ (Budail bin Warqa-al-Khuza`i) มาพร้อมกับบางคนจากเผ่าของเขา คูซาอิ ซึ่งเป็นที่ปรึกษาของท่านรอซูลของอัลลอฮ์ (ﷺ) ซึ่งจะไม่เก็บความลับจากเขาและเป็นคนจากทิฮามา บูไดลกล่าวว่า "ฉันทิ้งคอบ บิน ลุไอ และอามิร บิน ลุไอ ซึ่งอาศัยอยู่ที่น้ำอุดมสมบูรณ์ของอัล-ฮุดัยบียะห์ และพวกเขามีอูฐน้ำนม (หรือผู้หญิงและเด็กของพวกเขา) กับพวกเขา และจะทำสงครามกับพวกเจ้า และจะป้องกันไม่ให้เจ้าไปเยือนกะอฺบะห์" ท่านรอซูลของอัลลอฮ์ (ﷺ) กล่าวว่า "เราไม่ได้มาสู้รบใคร แต่เพื่อทำ `อุมเราะห์ แน่นอนว่าการสงครามทำให้กุเรซอ่อนแอลงและพวกเขาได้รับความสูญเสียอย่างมาก ดังนั้นถ้าพวกเขาต้องการ ฉันจะทำสนธิสัญญาหยุดยิงกับพวกเขา โดยที่พวกเขาจะต้องงดเว้นจากการแทรกแซงระหว่างฉันและประชาชน (คือชาวอาหรับผู้ไม่เชื่อกุเรซ) และถ้าฉันชนะพวกนอกรีตเหล่านั้น กุเรซจะมีทางเลือกในการนับถืออิสลามเช่นเดียวกับคนอื่นๆ ถ้าพวกเขาต้องการ พวกเขาจะได้มีความเข้มแข็งพอที่จะสู้รบ แต่ถ้าพวกเขาไม่ยอมรับสนธิสัญญาหยุดยิง โดยอัลลอฮฺในพระหัตถ์ของพระองค์ชีวิตของฉัน ฉันจะสู้กับพวกเขาเพื่อปกป้องเหตุผลของฉันจนกว่าจะถูกฆ่า แต่ (ฉันมั่นใจ) อัลลอฮฺจะทรงให้ชัยชนะแก่พระองค์แน่นอน" บูไดลกล่าวว่า "ฉันจะบอกพวกเขาในสิ่งที่ท่านพูด" ดังนั้น เขาจึงออกเดินทางจนถึงกุเรซและกล่าวว่า "พวกเราได้มาจากชายผู้นั้น (คือมูฮัมหมัด) ซึ่งเราได้ยินเขาพูดบางสิ่งซึ่งเราจะเปิดเผยให้คุณฟังถ้าคุณต้องการ" บางคนในกุเรซที่โง่เขลาร้องว่าไม่ต้องการข้อมูลนี้ แต่คนที่ฉลาดกว่ากล่าวว่า "เล่าให้ฟังสิ่งที่คุณได้ยินเขาพูด" บูไดลกล่าวว่า "ฉันได้ยินเขาพูดว่า..." เล่าเรื่องที่ท่านรอซูล (ﷺ) ได้บอกเขาไว้ `อุรอวะ บิน มัสอูด ลุกขึ้นและกล่าวว่า "โอ ประชาชน! พวกเจ้าไม่ใช่บุตรใช่ไหม?" พวกเขากล่าวว่า "ใช่" เขาเสริมว่า "ฉันไม่ใช่พ่อใช่ไหม?" พวกเขากล่าวว่า "ใช่" เขา กล่าวว่า "พวกเจ้ามีความไม่ไว้วางใจในฉันหรือไม่?" พวกเขากล่าวว่า "ไม่" เขา กล่าวว่า "พวกเจ้ารู้ไหมว่าฉันได้เชิญชาวอูคัซให้ความช่วยเหลือเจ้า และเมื่อพวกเขาปฏิเสธ ฉันก็ได้นำญาติพี่น้องและลูกหลานของฉันและผู้ที่เชื่อฟังฉัน (เพื่อช่วยเจ้า)?" พวกเขากล่าวว่า "ใช่" เขา กล่าวว่า "เอาล่ะ ชายผู้นี้ (คือท่านรอซูล) ได้เสนอข้อเสนอที่สมเหตุสมผลแก่เจ้าแล้ว เจ้าเองก็ควรยอมรับมันและอนุญาตให้ฉันพบเขา" พวกเขากล่าวว่า "เจ้าไปพบเขาได้" เขาจึงไปพบกับท่านรอซูล (ﷺ) และเริ่มพูดคุยกับเขา ท่านรอซูล (ﷺ) ก็พูดคล้ายกับที่เขาได้บอกบูไดลแล้ว จากนั้น `อุรอวะกล่าวว่า "โอ มูฮัมหมัด! เจ้าไม่รู้สึกละอายใจบ้างหรือที่จะทำลายญาติพี่น้องของเจ้า? เจ้าเคยได้ยินหรือไม่ว่ามีชาวอาหรับคนใดทำลายญาติพี่น้องของเขามาก่อนเจ้า? ในทางตรงกันข้าม ถ้าสิ่งตรงกันข้ามเกิดขึ้น (คือเขาไม่ช่วยเจ้า) (ไม่มีใครจะช่วยเจ้า เพราะ) โดยอัลลอฮฺ ฉันไม่เห็น (กับเจ้า) คนมีเกียรติจากเผ่าพันธุ์ต่างๆ ที่จะหนีไปทิ้งเจ้าไว้ตามลำพัง" ได้ยินเช่นนั้น อาบู บักร (Abu Bakr) ก็กล่าวโทษเขาและกล่าวว่า "เจ้าไม่พูดว่าเราจะหนีและปล่อยให้ท่านรอซูล (ﷺ) อยู่ตามลำพัง?" `อุรอวะกล่าวว่า "ใครคือชายผู้นั้น?" พวกเขากล่าวว่า "เขาคืออาบู บักร" `อุรอวะกล่าวกับอาบู บักรว่า "โดยพระองค์ในพระหัตถ์ของพระองค์ชีวิตของฉัน ถ้าไม่ใช่เพราะความโปรดปรานที่เจ้าได้ทำแก่ฉันและฉันไม่ได้ชดเชยมัน ฉันจะตอบโต้เจ้า" `อุรอวะยังคงพูดคุยกับท่านรอซูล (ﷺ) และจับเคราของท่านรอซูลในขณะที่พูดอยู่ ขณะที่อัล-มุฆีราบิน ชูบะ (Al-Mughira bin Shu`ba) ยืนอยู่ใกล้หัวของท่านรอซูล (ﷺ) ถือดาบและสวมหมวกกันน็อค เมื่อ `อุรอวะยื่นมือไปยังเคราของท่านรอซูล (ﷺ) อัล-มุฆีราก็ตีมือของเขาด้วยด้ามดาบและกล่าวว่า (กับ `อุรอวะ) "เอามือของเจ้าออกจากเคราของท่านรอซูลของอัลลอฮ์ (ﷺ)" `อุรอวะยกหัวขึ้นและถามว่า "ใครคือคนผู้นั้น?" ชาวบ้านกล่าวว่า "เขาคืออัล-มุฆีราบิน ชูบะ" `อุรอวะกล่าวว่า "โอ ทรยศ! ฉันไม่ได้ทำดีที่สุดเพื่อป้องกันผลร้ายจากความทรยศของเจ้าใช่ไหม?" ก่อนที่จะรับอิสลาม อัล-มุฆีร่าอยู่ในกลุ่มของบางคน เขาฆ่าพวกเขาและเอาทรัพย์สินของพวกเขาและมาที่มะดีนะเพื่อรับอิสลาม ท่านรอซูล (ﷺ) กล่าวว่า (กับเขา) "ในเรื่องอิสลามของเจ้า ฉันยอมรับ แต่ในเรื่องทรัพย์สิน ฉันไม่รับอะไรเลย (เพราะมันถูกยึดโดยการทรยศ)" `อุรอวะจึงเริ่มมองดูเหล่าสหายของท่านรอซูล (ﷺ) โดยอัลลอฮฺ เมื่อท่านรอซูล (ﷺ) สเปรย์น้ำลาย น้ำลายก็จะตกในมือของหนึ่งในพวกเขา ซึ่งจะถูมันบนใบหน้าและผิวหนังของเขา ถ้าท่านสั่ง พวกเขาจะปฏิบัติตามคำสั่งของท่านทันที ถ้าท่านทำอาบน้ำล้างหน้า พวกเขาจะพยายามแย่งชิงน้ำที่เหลือ และเมื่อพวกเขาพูดกับท่าน พวกเขาจะลดเสียงและไม่มองหน้าท่านอย่างต่อเนื่องด้วยความเคารพ `อุรอวะกลับไปยังประชาชนของเขาและกล่าวว่า "โอ ประชาชน! โดยอัลลอฮฺ ฉันเคยไปยังราชาและซีซาร์ คูซรอ และอัน-นาจาชิ แต่ฉันไม่เคยเห็นใครได้รับความเคารพจากขุนนางของเขามากเท่ากับมูฮัมหมัด โดยอัลลอฮฺ ถ้าเขาสเปรย์ น้ำลายก็จะตกในมือของหนึ่งในพวกเขา ซึ่งจะถูมันบนใบหน้าและผิวหนังของเขา ถ้าท่านสั่ง พวกเขาจะปฏิบัติตามคำสั่งของท่านทันที ถ้าท่านทำอาบน้ำล้างหน้า พวกเขาจะพยายามแย่งชิงน้ำที่เหลือ และเมื่อพวกเขาพูดกับท่าน พวกเขาจะลดเสียงและไม่มองหน้าท่านอย่างต่อเนื่องด้วยความเคารพ" `อุรอวะเสริมว่า "แน่นอน เขาได้เสนอข้อเสนอที่ดีและสมเหตุสมผลแก่พวกเจ้าแล้ว ดังนั้น จงยอมรับมันเถิด" ชายคนหนึ่งจากเผ่าบานี คินานา กล่าวว่า "ขออนุญาตให้ฉันไปพบเขา" และพวกเขาก็อนุญาตให้เขา เมื่อเขาเข้าใกล้ท่านรอซูลและเหล่าสหายของท่าน อัลลอฮฺรอซูล (ﷺ) กล่าวว่า "เขาคือ..." เมื่อเขาเห็นภาพนั้น เขากล่าวว่า "อัลลอฮฺทรงสรรเสริญ! มันไม่ยุติธรรมที่จะป้องกันไม่ให้ประชาชนเหล่านี้ไปเยือนกะอฺบะห์" เมื่อเขากลับไปยังประชาชนของเขา เขากล่าวว่า "ฉันเห็นอูฐที่ประดับด้วยเชือกผูกและเครื่องหมาย (ด้วยรอยแทงบนหลัง) ฉันไม่คิดว่ามันจะเป็นการดีที่จะป้องกันไม่ให้พวกเขาไปเยือนกะอฺบะห์" อีกคนหนึ่งชื่อ มิกราซ บิน ฮาฟส์ ขออนุญาตให้เขาไปพบมูฮัมหมัด และพวกเขาก็อนุญาตให้เขาเช่นกัน เมื่อเขาเข้าใกล้ชาวมุสลิม ท่านรอซูล (ﷺ) กล่าวว่า "นี่คือ มิกราซ และเขาเป็นคนชั่ว" มิกราซเริ่มพูดคุยกับท่านรอซูล และในขณะที่เขาพูด สุฮัยล บิน อัมร ก็มา เมื่อสุไฮล บิน อัมร มา ท่านรอซูล (ﷺ) กล่าวว่า "ตอนนี้เรื่องราวก็ง่ายขึ้น" สุไฮลกล่าวกับท่านรอซูล "โปรดทำสนธิสัญญาสันติภาพกับเรา" ดังนั้น ท่านรอซูล (ﷺ) เรียกคนเขียนและกล่าวว่า "เขียน: โดยชื่อของอัลลอฮฺ ผู้ทรงเมตตา ผู้ทรงอภัย" สุไฮลกล่าวว่า "สำหรับ 'เมตตา' โดยอัลลอฮฺ ฉันไม่รู้ว่ามันหมายความว่าอะไร ดังนั้นจงเขียน: โดยพระนามของพระองค์ โอ อัลลอฮฺ ตามที่ท่านเคยเขียนมาก่อน" มุสลิมกล่าวว่า "โดยอัลลอฮฺ เราจะไม่เขียนนอกจาก: โดยพระนามของอัลลอฮฺ ผู้ทรงเมตตา ผู้ทรงอภัย" ท่านรอซูล (ﷺ) กล่าวว่า "เขียน: โดยพระนามของพระองค์ โอ อัลลอฮฺ" แล้วท่านก็ออกเสียงว่า "นี่คือสนธิสัญญาสันติภาพที่มูฮัมหมัด อัซ-ซุฮรี (ﷺ) ได้ทำ" สุไฮลกล่าวว่า "โดยอัลลอฮฺ ถ้าเรารู้ว่าท่านเป็นท่านรอซูลของอัลลอฮฺ เราจะไม่ขัดขวางท่านจากการไปเยือนกะอฺบะห์ และจะไม่สู้รบกับท่าน ดังนั้น จงเขียนว่า: มูฮัมหมัด บิน อับดุลลอฮฺ" ท่านรอซูล (ﷺ) กล่าวว่า "โดยอัลลอฮฺ! ฉันเป็นศาสนทูตของอัลลอฮฺ แม้ว่าพวกเจ้าจะไม่เชื่อฉันก็ตาม จงเขียนว่า: มูฮัมหมัด บิน อับดุลลอฮฺ" (อัซ-ซุฮรีกล่าวว่า "ท่านรอซูล (ﷺ) ยอมรับทุกสิ่งที่เขาเรียกร้องมาแล้ว เพราะท่านได้กล่าวไว้แล้วว่าจะยอมรับทุกสิ่งที่พวกเขาเรียกร้องถ้าสิ่งนั้นเคารพกฎของอัลลอฮฺ (คือให้เขาและเหล่าสหายของเขาทำ `อุมเราะห์)" ) ท่านรอซูล (ﷺ) กล่าวว่าแก่สุไฮล "ภายใต้เงื่อนไขที่พวกเขายอมให้เราไปเยือนบ้าน (คือกะอฺบะห์) เพื่อที่เราจะได้ทำทัฟฟ์รอบมัน" สุไฮลกล่าวว่า "โดยอัลลอฮฺ เราจะไม่อนุญาตให้เจ้าในปีนี้ เพื่อไม่ให้ชาวอาหรับพูดว่าพวกเราได้ยอมแพ้ต่อเจ้า แต่เราจะอนุญาตให้เจ้าในปีหน้า" ดังนั้น ท่านรอซูล (ﷺ) จึงให้เขียนเช่นนั้น แล้วสุไฮลกล่าวว่า "เรายังตกลงกันว่าเจ้าให้เราส่งคนกลับมาจากพวกเจ้า แม้เขาจะนับถือศาสนาของเจ้า" มุสลิมกล่าวว่า "อัลลอฮฺทรงสรรเสริญ! แล้วคนผู้นั้นจะถูกส่งกลับไปยังผู้ไม่เชื่อหลังจากที่เขาได้กลายเป็นมุสลิมแล้วหรือ" ขณะที่พวกเขายังอยู่ในสภาพนี้ Abu Jandal บิน Suhail บิน `Amr ก็มา จากหุบเขามะดีนะ เขาเดินเซและล้มลงในหมู่มุสลิม สุไฮลกล่าวว่า "โอ มูฮัมหมัด! นี่คือเงื่อนไขแรกที่เราทำสันติภาพกับเจ้า คือเจ้าจะต้องส่งตัว Abu Jandal กลับมาให้เรา" ท่านรอซูล (ﷺ) กล่าวว่า "สนธิสัญญาสันติภาพยังไม่ได้ถูกเขียน" สุไฮลกล่าวว่า "ฉันจะไม่อนุญาตให้เจ้าเก็บเขา" ท่านรอซูล (ﷺ) กล่าวว่า "ใช่ ทำเถอะ" เขากล่าวว่า "ฉันจะไม่ทำ" มิกราซกล่าวว่า "เราอนุญาตให้เจ้า (เก็บเขาไว้)" Abu Jandal กล่าวว่า "โอ ชาวมุสลิม! ฉันจะถูกส่งกลับไปยังผู้ไม่เชื่อทั้งที่ฉันมาในฐานะมุสลิมหรือไม่? เจ้าไม่เห็นหรือว่าฉันทุกข์ทรมานมากเพียงใด" Abu Jandal ถูกทรมานอย่างรุนแรงเพื่อเหตุผลของอัลลอฮฺ `อุมัร บิน อัล-คอฏฏอบ กล่าวว่า "ฉันไปหาท่านรอซูล (ﷺ) และกล่าวว่า 'ท่านไม่ใช่ศาสนทูตของอัลลอฮฺจริงๆ หรือ?' ท่านรอซูล (ﷺ) กล่าวว่า 'ใช่แน่นอน' ฉันกล่าวว่า 'เหตุใดเหตุผลของเราและเหตุผลของศัตรูจึงไม่ยุติธรรม?' ท่านรอซูล (ﷺ) กล่าวว่า 'ใช่' ฉันกล่าวว่า 'แล้วทำไมเราจึงต้องถ่อมตัวในศาสนาของเรา?' ท่านรอซูล (ﷺ) กล่าวว่า 'ฉันคือศาสนทูตของอัลลอฮฺ (ﷺ) และฉันไม่ฝ่าฝืนพระองค์ และพระองค์จะทำให้ฉันชนะ' ฉันกล่าวว่า 'ท่านไม่เคยบอกเราหรือว่าพวกเราจะไปกะอฺบะห์และทำทัฟฟ์รอบมันหรือ?' ท่านรอซูล (ﷺ) กล่าวว่า 'ใช่ แต่ฉันไม่ได้บอกว่าพวกเจ้าจะไปกะอฺบะห์ในปีนี้' ฉันกล่าวว่า 'ไม่' ท่านรอซูล (ﷺ) กล่าวว่า 'งั้นพวกเจ้าจะไปกะอฺบะห์และทำทัฟฟ์รอบมัน' " `อุมัรกล่าวต่อว่า "ฉันไปหาบากรและกล่าวว่า 'โอ อาบู บักร! เขาเป็นศาสนทูตของอัลลอฮฺจริงๆ หรือ?' เขาตอบว่า 'ใช่' ฉันกล่าวว่า 'แล้วทำไมเราจึงต้องถ่อมตัวในศาสนาของเรา?' เขากล่าวว่า 'แน่นอนว่า เขาเป็นศาสนทูตของอัลลอฮฺ (ﷺ) และเขาไม่ฝ่าฝืนพระองค์ และพระองค์จะทำให้เขาชนะ จงยึดมั่นในเขา เพราะแน่นอนว่าเขาถูกต้อง' ฉันกล่าวว่า 'เขาไม่ได้บอกเราหรือว่าเราจะไปกะอฺบะห์และทำทัฟฟ์รอบมันหรือ?' เขาตอบว่า 'ใช่ แต่ฉันไม่ได้บอกว่าพวกเจ้าจะไปกะอฺบะห์ในปีนี้' เขากล่าวว่า "พวกเจ้าจะไปกะอฺบะห์และทำทัฟฟ์รอบมัน" (อัซ-ซุฮรีกล่าวว่า "`อุรอวะกล่าวว่า 'ฉันทำความดีหลายอย่างเป็นการชดเชยคำถามที่ไม่เหมาะสมที่ฉันถามพวกเขา' ") เมื่อสนธิสัญญาสันติภาพเสร็จสิ้นแล้ว ท่านรอซูล (ﷺ) กล่าวว่าแก่เหล่าสหายของท่าน "จงลุกขึ้นและฆ่าสัตว์บูชาและโกนหัวของเจ้า" โดยอัลลอฮฺ ไม่มีใครลุกขึ้น และท่านรอซูล (ﷺ) ก็กล่าวซ้ำสามครั้ง เมื่อไม่มีใครลุกขึ้น ท่านก็ออกไปหาอุม ซาลามา และบอกเธอเกี่ยวกับท่าทีของประชาชนต่อท่าน อุม ซาลามา กล่าวว่า "โอ ศาสนทูตของอัลลอฮฺ! ท่านต้องการให้คำสั่งของท่านเป็นไปตามนั้นหรือ? ออกไปและอย่าพูดอะไรกับใครจนกว่าท่านจะฆ่าสัตว์บูชาและเรียกช่างตัดผมของท่านให้โกนหัว" ดังนั้น ท่านรอซูล (ﷺ) จึงออกไปและไม่พูดกับใครจนกว่าท่านจะทำเช่นนั้น คือ ฆ่าสัตว์บูชาและเรียกช่างตัดผมของท่านให้โกนหัว เมื่อเห็นเช่นนั้น เหล่าสหายของท่านรอซูล (ﷺ) ก็ลุกขึ้น ฆ่าสัตว์บูชา และเริ่มโกนหัวของกันและกัน และมีความเร่งรีบมากจนเกือบจะทำร้ายกันเอง จากนั้นผู้หญิงผู้ศรัทธาบางคนก็มา (ยังท่านรอซูล (ﷺ)) และอัลลอฮฺก็ทรงเปิดเผยอ verses Divine ต่อไปนี้:-- "โอ ผู้ศรัทธา เมื่อหญิงผู้ศรัทธามาเยือนเจ้าในฐานะผู้ลี้ภัย จงตรวจสอบพวกเขา..." (60.10) `อุรอวะหย่าร้างภรรยาสองคนของเขาซึ่งเป็นผู้ไม่เชื่อ หลังจากนั้น มูอาวิยะ บิน อับบู ซุฟยาน ก็แต่งงานกับหนึ่งในนั้น และ ซาฟวาน บิน อุมายะ ก็แต่งงานกับอีกคนหนึ่ง เมื่อท่านรอซูล (ﷺ) กลับมาที่มะดีนะ Abu Basir ซึ่งเป็นผู้เปลี่ยนศาสนาใหม่จากกุเรซ ก็มาเยือนเขา ผู้ไม่เชื่อส่งคนสองคนตามเขาและกล่าวว่า (ต่อท่านรอซูล (ﷺ)) "จงยึดมั่นในคำสัญญาที่ท่านให้ไว้กับเรา" ดังนั้น ท่านรอซูล (ﷺ) จึงส่งเขาให้พวกเขา พวกเขาพาเขาออกจากเมืองจนถึงดุล-ฮุไลฟะ ซึ่งพวกเขาลงจากหลังเพื่อกินมะเดื่อที่พวกเขามี Abu Basir กล่าวกับหนึ่งในพวกเขา "โดยอัลลอฮฺ โอ คนผู้นั้น ฉันเห็นดาบที่ดี" อีกคนหนึ่งหยิบมันออกจากฝักและกล่าวว่า "โดยอัลลอฮฺ มันดีมากและฉันได้ลองมันหลายครั้ง" Abu Basir กล่าวว่า "ให้ฉันดูมัน" เมื่ออีกคนให้เขามัน เขาก็ตีเขาด้วยมันจนเขาเสียชีวิต และเพื่อนของเขาหนีไปจนมาถึงมะดีนะและเข้าไปในมัสยิดด้วยความวิ่ง เมื่ออัลลอฮฺรอซูล (ﷺ) เห็นเขา ท่านกล่าวว่า "ชายคนนี้ดูเหมือนจะกลัว" เมื่อเขามาถึงท่านรอซูล (ﷺ) เขากล่าวว่า "เพื่อนของฉันถูกฆ่าและฉันก็จะถูกฆ่าเช่นกัน" Abu Basir มาและกล่าวว่า "โอ ท่านรอซูลของอัลลอฮฺ! โดยอัลลอฮฺ อัลลอฮฺได้ทำให้ท่านทำหน้าที่ของท่านโดยการส่งฉันกลับไปยังพวกเขา (คือผู้ไม่เชื่อ) แต่พระองค์ก็ได้ช่วยฉันไว้จากพวกเขา" ท่านรอซูล (ﷺ) กล่าวว่า "โศกเศร้ากับมารดาของเขา! เขาจะเป็นผู้จุดไฟสงครามที่ดีเยี่ยม ถ้าเขามีผู้สนับสนุน" เมื่อ Abu Basir ได้ยินเช่นนั้น เขาก็เข้าใจว่าท่านรอซูล (ﷺ) จะส่งเขากลับไปยังพวกเขาอีก ดังนั้น เขาจึงออกเดินทางจนถึงฝั่งทะเล Abu Jandal บิน Suhail ก็หลุดพ้นจากพวกเขา (คือผู้ไม่เชื่อ) และเข้าร่วมกับ Abu Basir ดังนั้น เมื่อใดก็ตามที่ชายจากกุเรซรับอิสลาม เขาก็จะตาม Abu Basir จนพวกเขาก่อตั้งกลุ่มที่แข็งแกร่ง ทุกครั้งที่พวกเขาได้ยินเกี่ยวกับคาราวานของกุเรซที่มุ่งหน้าไปยังซีเมีย พวกเขาก็หยุดมันและโจมตีและฆ่าพวกเขา (คือผู้ไม่เชื่อ) และเอาทรัพย์สินของพวกเขา พวกกุเรซส่งข้อความถึงท่านรอซูล (ﷺ) ขอให้ท่านเพื่ออัลลอฮฺและญาติพี่น้องของพวกเขา ส่งให้ (คือ Abu Basir และพวกเขา) โดยสัญญาว่าใครก็ตาม (ในหมู่พวกเขา) ที่มาหาท่านรอซูล (ﷺ) จะได้รับความปลอดภัย ดังนั้น ท่านรอซูล (ﷺ) จึงเรียกพวกเขา (คือพวกพี่น้องของ Abu Basir) และอัลลอฮฺก็ทรงเปิดเผยอ verses Divine ต่อไปนี้: "และพระองค์คือผู้ที่ทรงระงับมือของพวกเขาจากเจ้าและมือของเจ้า จากพวกเขาในกลางเมืองมะดีนะ หลังจากที่พระองค์ทรงทำให้เจ้าเป็นผู้ชนะเหนือพวกเขา... ศัตรูไม่เชื่อถือและหยิ่งผยองในใจ... ความหยิ่งผยองและความภาคภูมิใจในยุคแห่งความไม่รู้" (48.24-26) และความหยิ่งผยองและความภาคภูมิใจของพวกเขาคือพวกเขาไม่ยอมรับ (เขียนในสนธิสัญญา) ว่าเขา (คือมูฮัมหมัด) เป็นศาสนทูตของอัลลอฮฺ และปฏิเสธที่จะเขียน: "ในนามของอัลลอฮฺ ผู้ทรงเมตตา ผู้ทรงอภัย" และพวกเขา (คือมุสริก) ก็ป้องกันไม่ให้พวกเขา (คือมุสลิม) ไปเยือนบ้าน (คือกะอฺบะห์)
คำแปลและคำอธิบายโดย Khutba World แปลจากภาษาอาหรับ
ที่ฮุดัยบียะฮ์ ท่านนบี ﷺ ทรงเลือกความอดทนและทำสนธิสัญญาสันติภาพ
หะดีษนี้กล่าวถึงเหตุการณ์เกี่ยวกับสนธิสัญญาฮุดัยบียะฮ์ เมื่อท่านนบี ﷺ และบรรดาศอฮาบะฮ์เดินทางไปมักกะฮ์เพื่อประกอบอุมเราะฮ์ แต่ถูกชาวกุเรชขัดขวาง
สถานที่ใกล้มักกะฮ์ซึ่งมุสลิมทำสนธิสัญญากับชาวกุเรชในปีที่หกหลังฮิจเราะฮ์
พิธีเดินเวียนรอบกะอ์บะฮ์เจ็ดรอบ
ช่วงเวลาที่คู่กรณีตกลงหยุดการสู้รบ
นักวิชาการยุคคลาสสิกอธิบายจากสนธิสัญญาฮุดัยบียะฮ์ว่า ผู้นำมุสลิมอาจทำข้อตกลงสันติภาพได้ หากข้อตกลงนั้นไม่กำหนดให้ฝ่าฝืนอัลลอฮ์และเป็นประโยชน์ต่อชุมชน ท่านนบี ﷺ ทรงยอมให้ปรับถ้อยคำเรียกพระองค์และคำขึ้นต้นของสนธิสัญญา โดยมิได้ปฏิเสธศรัทธาหรือความเป็นนบีของพระองค์ รายงานนี้ยังสอนให้รักษาข้อตกลง และอดทนพร้อมมอบหมายต่ออัลลอฮ์เมื่อยังไม่เห็นปัญญาเบื้องหลังการตัดสินใจในทันที สำนักนิติศาสตร์ต่าง ๆ พิจารณาเงื่อนไขและอำนาจเกี่ยวกับสนธิสัญญาในหมวดการปกครองและญิฮาด เรื่องเล่านี้เพียงอย่างเดียวไม่ได้ให้อำนาจอย่างไร้ขอบเขตในการละเลยเงื่อนไขของสนธิสัญญา
- เมื่อเกิดความขัดแย้ง จงแสวงหาทางออกที่เป็นธรรมและสันติก่อน และรักษาข้อตกลงอย่างเคร่งครัด
- เมื่อผิดหวังกับการตัดสินใจของผู้นำที่น่าเชื่อถือ จงขอคำอธิบายและอย่าด่วนตัดสิน
- นำแผนที่รอบคอบไปปฏิบัติจริง ท่านนบี ﷺ ทรงเป็นแบบอย่างแก่บรรดาศอฮาบะฮ์ด้วยการเริ่มเชือดสัตว์พลีด้วยพระองค์เอง
รายงานนี้กล่าวถึงการเจรจาและข้อตกลงระหว่างมุสลิมกับชาวกุเรชเช่นกัน
Sahih al-Bukhari · #2730 (Sahih)หะดีษนี้กล่าวถึงเหตุการณ์ฮุดัยบียะฮ์ด้วย และช่วยเสริมบริบทของสนธิสัญญาสันติภาพ
Sahih al-Bukhari · #2733 (Sahih)รายงานนี้กล่าวถึงการตรวจสอบสตรีที่อพยพมาหามุสลิมในฐานะผู้ศรัทธาหลังทำสนธิสัญญา
หะดีษทุกวันในภาษาของคุณ
แอปจะมอบหะดีษพร้อมคำอธิบายให้คุณทุกวัน และแสดงเป็นวิดเจ็ตบนโทรศัพท์ได้ ใช้งานฟรี