บทนำ · Sahih al-Bukhari

Sahih al-Bukhari หะดีษที่ 2940

รายงานโดย Abdullah ibn Abbas พร้อมข้อความภาษาอาหรับ คำแปลของเรา และคำอธิบาย

Sahih (เชื่อถือได้)หนังสือ: บทนำ
صحيح البخاري
ใครเป็นผู้รายงาน?

จาก al‑Bukhari ย้อนสายรายงานไปถึงท่านนบี ﷺ

Sahih (เชื่อถือได้)
  1. 1Ibrahim ibn Hamzaรายงานต่อ al‑Bukhariإِبْرَاهِيمُ بْنُ حَمْزَةَ
  2. 2Ibrahim ibn Sa'dإِبْرَاهِيمُ بْنُ سَعْدٍ
  3. 3Salih ibn Kaysanصَالِحِ بْنِ كَيْسَانَ
  4. 4Ibn Shihabابْنِ شِهَابٍ
  5. 5Ubaydullah ibn Abdullah ibn Utbaعُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ
  6. 6Abdullah ibn Abbasعَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبَّاسٍ
  7. 7ท่านเราะสูลุลลอฮ์ ﷺرَسُولُ اللَّهِ ﷺ

เรียงตามลำดับในข้อความภาษาอาหรับของหะดีษบทนี้ ชื่อภาษาอาหรับถอดเป็นอักษรละติน Sahih al-Bukhari ได้รับการยอมรับว่าเชื่อถือได้ทั้งหมด

ตัวบทหะดีษ

ข้อความภาษาอาหรับ

حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ حَمْزَةَ، حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ سَعْدٍ، عَنْ صَالِحِ بْنِ كَيْسَانَ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ أَنَّهُ أَخْبَرَهُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَتَبَ إِلَى قَيْصَرَ يَدْعُوهُ إِلَى الإِسْلاَمِ، وَبَعَثَ بِكِتَابِهِ إِلَيْهِ مَعَ دِحْيَةَ الْكَلْبِيِّ، وَأَمَرَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنْ يَدْفَعَهُ إِلَى عَظِيمِ بُصْرَى لِيَدْفَعَهُ إِلَى قَيْصَرَ، وَكَانَ قَيْصَرُ لَمَّا كَشَفَ اللَّهُ عَنْهُ جُنُودَ فَارِسَ مَشَى مِنْ حِمْصَ إِلَى إِيلِيَاءَ، شُكْرًا لِمَا أَبْلاَهُ اللَّهُ، فَلَمَّا جَاءَ قَيْصَرَ كِتَابُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ حِينَ قَرَأَهُ الْتَمِسُوا لِي هَا هُنَا أَحَدًا مِنْ قَوْمِهِ لأَسْأَلَهُمْ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم‏.‏ قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ فَأَخْبَرَنِي أَبُو سُفْيَانَ، أَنَّهُ كَانَ بِالشَّأْمِ فِي رِجَالٍ مِنْ قُرَيْشٍ، قَدِمُوا تِجَارًا فِي الْمُدَّةِ الَّتِي كَانَتْ بَيْنَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَبَيْنَ كُفَّارِ قُرَيْشٍ، قَالَ أَبُو سُفْيَانَ فَوَجَدَنَا رَسُولُ قَيْصَرَ بِبَعْضِ الشَّأْمِ فَانْطَلَقَ بِي وَبِأَصْحَابِي حَتَّى قَدِمْنَا إِيلِيَاءَ، فَأُدْخِلْنَا عَلَيْهِ، فَإِذَا هُوَ جَالِسٌ فِي مَجْلِسِ مُلْكِهِ وَعَلَيْهِ التَّاجُ، وَإِذَا حَوْلَهُ عُظَمَاءُ الرُّومِ فَقَالَ لِتُرْجُمَانِهِ سَلْهُمْ أَيُّهُمْ أَقْرَبُ نَسَبًا إِلَى هَذَا الرَّجُلِ الَّذِي يَزْعُمُ أَنَّهُ نَبِيٌّ قَالَ أَبُو سُفْيَانَ فَقُلْتُ أَنَا أَقْرَبُهُمْ نَسَبًا‏.‏ قَالَ مَا قَرَابَةُ مَا بَيْنَكَ وَبَيْنَهُ فَقُلْتُ هُوَ ابْنُ عَمِّي، وَلَيْسَ فِي الرَّكْبِ يَوْمَئِذٍ أَحَدٌ مِنْ بَنِي عَبْدِ مَنَافٍ غَيْرِي‏.‏ فَقَالَ قَيْصَرُ أَدْنُوهُ‏.‏ وَأَمَرَ بِأَصْحَابِي فَجُعِلُوا خَلْفَ ظَهْرِي عِنْدَ كَتِفِي، ثُمَّ قَالَ لِتُرْجُمَانِهِ قُلْ لأَصْحَابِهِ إِنِّي سَائِلٌ هَذَا الرَّجُلَ عَنِ الَّذِي يَزْعُمُ أَنَّهُ نَبِيٌّ، فَإِنْ كَذَبَ فَكَذِّبُوهُ‏.‏ قَالَ أَبُو سُفْيَانَ وَاللَّهِ لَوْلاَ الْحَيَاءُ يَوْمَئِذٍ مِنْ أَنْ يَأْثُرَ أَصْحَابِي عَنِّي الْكَذِبَ لَكَذَبْتُهُ حِينَ سَأَلَنِي عَنْهُ، وَلَكِنِّي اسْتَحْيَيْتُ أَنْ يَأْثُرُوا الْكَذِبَ عَنِّي فَصَدَقْتُهُ، ثُمَّ قَالَ لِتُرْجُمَانِهِ قُلْ لَهُ كَيْفَ نَسَبُ هَذَا الرَّجُلِ فِيكُمْ قُلْتُ هُوَ فِينَا ذُو نَسَبٍ‏.‏ قَالَ فَهَلْ قَالَ هَذَا الْقَوْلَ أَحَدٌ مِنْكُمْ قَبْلَهُ قُلْتُ لاَ‏.‏ فَقَالَ كُنْتُمْ تَتَّهِمُونَهُ عَلَى الْكَذِبِ قَبْلَ أَنْ يَقُولَ مَا قَالَ قُلْتُ لاَ‏.‏ قَالَ فَهَلْ كَانَ مِنْ آبَائِهِ مِنْ مَلِكٍ قُلْتُ لاَ‏.‏ قَالَ فَأَشْرَافُ النَّاسِ يَتَّبِعُونَهُ أَمْ ضُعَفَاؤُهُمْ قُلْتُ بَلْ ضُعَفَاؤُهُمْ‏.‏ قَالَ فَيَزِيدُونَ أَوْ يَنْقُصُونَ قُلْتُ بَلْ يَزِيدُونَ‏.‏ قَالَ فَهَلْ يَرْتَدُّ أَحَدٌ سَخْطَةً لِدِينِهِ بَعْدَ أَنْ يَدْخُلَ فِيهِ قُلْتُ لاَ‏.‏ قَالَ فَهَلْ يَغْدِرُ قُلْتُ لاَ، وَنَحْنُ الآنَ مِنْهُ فِي مُدَّةٍ، نَحْنُ نَخَافُ أَنْ يَغْدِرَ‏.‏ قَالَ أَبُو سُفْيَانَ وَلَمْ يُمْكِنِّي كَلِمَةٌ أُدْخِلُ فِيهَا شَيْئًا أَنْتَقِصُهُ بِهِ لاَ أَخَافُ أَنْ تُؤْثَرَ عَنِّي غَيْرُهَا‏.‏ قَالَ فَهَلْ قَاتَلْتُمُوهُ أَوْ قَاتَلَكُمْ قُلْتُ نَعَمْ‏.‏ قَالَ فَكَيْفَ كَانَتْ حَرْبُهُ وَحَرْبُكُمْ قُلْتُ كَانَتْ دُوَلاً وَسِجَالاً، يُدَالُ عَلَيْنَا الْمَرَّةَ وَنُدَالُ عَلَيْهِ الأُخْرَى‏.‏ قَالَ فَمَاذَا يَأْمُرُكُمْ قَالَ يَأْمُرُنَا أَنْ نَعْبُدَ اللَّهَ وَحْدَهُ لاَ نُشْرِكُ بِهِ شَيْئًا، وَيَنْهَانَا عَمَّا كَانَ يَعْبُدُ آبَاؤُنَا، وَيَأْمُرُنَا بِالصَّلاَةِ وَالصَّدَقَةِ وَالْعَفَافِ وَالْوَفَاءِ بِالْعَهْدِ وَأَدَاءِ الأَمَانَةِ‏.‏ فَقَالَ لِتُرْجُمَانِهِ حِينَ قُلْتُ ذَلِكَ لَهُ قُلْ لَهُ إِنِّي سَأَلْتُكَ عَنْ نَسَبِهِ فِيكُمْ، فَزَعَمْتَ أَنَّهُ ذُو نَسَبٍ، وَكَذَلِكَ الرُّسُلُ تُبْعَثُ فِي نَسَبِ قَوْمِهَا، وَسَأَلْتُكَ هَلْ قَالَ أَحَدٌ مِنْكُمْ هَذَا الْقَوْلَ قَبْلَهُ فَزَعَمْتَ أَنْ لاَ، فَقُلْتُ لَوْ كَانَ أَحَدٌ مِنْكُمْ قَالَ هَذَا الْقَوْلَ قَبْلَهُ قُلْتُ رَجُلٌ يَأْتَمُّ بِقَوْلٍ قَدْ قِيلَ قَبْلَهُ‏.‏ وَسَأَلْتُكَ هَلْ كُنْتُمْ تَتَّهِمُونَهُ بِالْكَذِبِ قَبْلَ أَنْ يَقُولَ مَا قَالَ فَزَعَمْتَ أَنْ لاَ، فَعَرَفْتُ أَنَّهُ لَمْ يَكُنْ لِيَدَعَ الْكَذِبَ عَلَى النَّاسِ وَيَكْذِبَ عَلَى اللَّهِ، وَسَأَلْتُكَ هَلْ كَانَ مِنْ آبَائِهِ مِنْ مَلِكٍ فَزَعَمْتَ أَنْ لاَ، فَقُلْتُ لَوْ كَانَ مِنْ آبَائِهِ مَلِكٌ قُلْتُ يَطْلُبُ مُلْكَ آبَائِهِ‏.‏ وَسَأَلْتُكَ أَشْرَافُ النَّاسِ يَتَّبِعُونَهُ أَمْ ضُعَفَاؤُهُمْ فَزَعَمْتَ أَنَّ ضُعَفَاءَهُمُ اتَّبَعُوهُ، وَهُمْ أَتْبَاعُ الرُّسُلِ، وَسَأَلْتُكَ هَلْ يَزِيدُونَ أَوْ يَنْقُصُونَ فَزَعَمْتَ أَنَّهُمْ يَزِيدُونَ، وَكَذَلِكَ الإِيمَانُ حَتَّى يَتِمَّ، وَسَأَلْتُكَ هَلْ يَرْتَدُّ أَحَدٌ سَخْطَةً لِدِينِهِ بَعْدَ أَنْ يَدْخُلَ فِيهِ فَزَعَمْتَ أَنْ لاَ، فَكَذَلِكَ الإِيمَانُ حِينَ تَخْلِطُ بَشَاشَتُهُ الْقُلُوبَ لاَ يَسْخَطُهُ أَحَدٌ، وَسَأَلْتُكَ هَلْ يَغْدِرُ فَزَعَمْتَ أَنْ لاَ، وَكَذَلِكَ الرُّسُلُ لاَ يَغْدِرُونَ‏.‏ وَسَأَلْتُكَ هَلْ قَاتَلْتُمُوهُ وَقَاتَلَكُمْ فَزَعَمْتَ أَنْ قَدْ فَعَلَ، وَأَنَّ حَرْبَكُمْ وَحَرْبَهُ تَكُونُ دُوَلاً، وَيُدَالُ عَلَيْكُمُ الْمَرَّةَ وَتُدَالُونَ عَلَيْهِ الأُخْرَى، وَكَذَلِكَ الرُّسُلُ تُبْتَلَى، وَتَكُونُ لَهَا الْعَاقِبَةُ، وَسَأَلْتُكَ بِمَاذَا يَأْمُرُكُمْ فَزَعَمْتَ أَنَّهُ يَأْمُرُكُمْ أَنْ تَعْبُدُوا اللَّهَ وَلاَ تُشْرِكُوا بِهِ شَيْئًا، وَيَنْهَاكُمْ عَمَّا كَانَ يَعْبُدُ آبَاؤُكُمْ، وَيَأْمُرُكُمْ بِالصَّلاَةِ وَالصِّدْقِ وَالْعَفَافِ وَالْوَفَاءِ بِالْعَهْدِ، وَأَدَاءِ الأَمَانَةِ، قَالَ وَهَذِهِ صِفَةُ النَّبِيِّ، قَدْ كُنْتُ أَعْلَمُ أَنَّهُ خَارِجٌ، وَلَكِنْ لَمْ أَظُنَّ أَنَّهُ مِنْكُمْ، وَإِنْ يَكُ مَا قُلْتَ حَقًّا، فَيُوشِكُ أَنْ يَمْلِكَ مَوْضِعَ قَدَمَىَّ هَاتَيْنِ، وَلَوْ أَرْجُو أَنْ أَخْلُصَ إِلَيْهِ لَتَجَشَّمْتُ لُقِيَّهُ، وَلَوْ كُنْتُ عِنْدَهُ لَغَسَلْتُ قَدَمَيْهِ‏.‏ قَالَ أَبُو سُفْيَانَ ثُمَّ دَعَا بِكِتَابِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقُرِئَ فَإِذَا فِيهِ ‏"‏ بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ مِنْ مُحَمَّدٍ عَبْدِ اللَّهِ وَرَسُولِهِ، إِلَى هِرَقْلَ عَظِيمِ الرُّومِ، سَلاَمٌ عَلَى مَنِ اتَّبَعَ الْهُدَى، أَمَّا بَعْدُ فَإِنِّي أَدْعُوكَ بِدِعَايَةِ الإِسْلاَمِ، أَسْلِمْ تَسْلَمْ، وَأَسْلِمْ يُؤْتِكَ اللَّهُ أَجْرَكَ مَرَّتَيْنِ، فَإِنْ تَوَلَّيْتَ فَعَلَيْكَ إِثْمُ الأَرِيسِيِّينَ وَ‏{‏يَا أَهْلَ الْكِتَابِ تَعَالَوْا إِلَى كَلِمَةٍ سَوَاءٍ بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ أَنْ لاَ نَعْبُدَ إِلاَّ اللَّهَ وَلاَ نُشْرِكَ بِهِ شَيْئًا وَلاَ يَتَّخِذَ بَعْضُنَا بَعْضًا أَرْبَابًا مِنْ دُونِ اللَّهِ فَإِنْ تَوَلَّوْا فَقُولُوا اشْهَدُوا بِأَنَّا مُسْلِمُونَ‏}‏‏"‏‏.‏ قَالَ أَبُو سُفْيَانَ فَلَمَّا أَنْ قَضَى مَقَالَتَهُ، عَلَتْ أَصْوَاتُ الَّذِينَ حَوْلَهُ مِنْ عُظَمَاءِ الرُّومِ، وَكَثُرَ لَغَطُهُمْ، فَلاَ أَدْرِي مَاذَا قَالُوا، وَأُمِرَ بِنَا فَأُخْرِجْنَا، فَلَمَّا أَنْ خَرَجْتُ مَعَ أَصْحَابِي وَخَلَوْتُ بِهِمْ قُلْتُ لَهُمْ لَقَدْ أَمِرَ أَمْرُ ابْنِ أَبِي كَبْشَةَ، هَذَا مَلِكُ بَنِي الأَصْفَرِ يَخَافُهُ، قَالَ أَبُو سُفْيَانَ وَاللَّهِ مَا زِلْتُ ذَلِيلاً مُسْتَيْقِنًا بِأَنَّ أَمْرَهُ سَيَظْهَرُ، حَتَّى أَدْخَلَ اللَّهُ قَلْبِي الإِسْلاَمَ وَأَنَا كَارِهٌ‏.‏

คำแปล

อับดุลลอฮ์ อิบนุ อับบาส (ขออัลลอฮ์ทรงพอพระทัยทั้งสองท่าน) ได้เล่าว่า: ท่านเราะสูลุลลอฮ์ ﷺ ได้ทรงเขียนจดหมายถึงไกซัร (จักรพรรดิเฮราคลีอุส) เพื่อเชิญชวนเขามาสู่ศาสนาอิสลาม และทรงส่งจดหมายไปกับดิห์ยะฮ์ อัล-กัลบี โดยท่านเราะสูลุลลอฮ์ ﷺ ทรงสั่งให้ดิห์ยะฮ์มอบจดหมายแก่ผู้ว่าการเมืองบุศรอ เพื่อให้ส่งต่อไปยังไกซัร ในเวลานั้น เมื่ออัลลอฮ์ได้ทรงประทานชัยชนะเหนือกองทัพเปอร์เซียให้แก่เขา ไกซัรจึงได้เดินเท้าจากฮิมส์ไปยังอีลิยา (เยรูซาเล็ม) เพื่อขอบคุณอัลลอฮ์ ดังนั้น เมื่อจดหมายของท่านเราะสูลุลลอฮ์ ﷺ มาถึงไกซัร หลังจากอ่านแล้ว เขากล่าวว่า

"จงหาคนจากกลุ่มชนของเขาที่อยู่ที่นี่มาให้ฉัน เพื่อที่ฉันจะได้สอบถามเกี่ยวกับท่านเราะสูลุลลอฮ์ ﷺ" อิบนุ อับบาส กล่าวว่า: อบู ซุฟยาน ได้บอกฉันว่า ขณะนั้นเขาอยู่กับชายชาวเผ่ากุเรชจำนวนหนึ่งในแคว้นชาม ซึ่งเดินทางมาค้าขายในช่วงที่มีการพักรบระหว่างท่านเราะสูลุลลอฮ์ ﷺ กับบรรดาผู้ปฏิเสธศรัทธาชาวกุเรช อบู ซุฟยาน เล่าว่า: ทูตของไกซัรพบพวกเราในบางส่วนของแคว้นชาม จึงนำตัวฉันและเพื่อนร่วมทางไปยังอีลิยา เราถูกนำเข้าเฝ้า พบว่าเขาประทับนั่งอยู่บนบัลลังก์ สวมมงกุฎ และมีขุนนางโรมันรายล้อมอยู่ เขาพูดกับล่ามของเขาว่า "จงถามพวกเขาว่า ใครในหมู่พวกเขามีความสัมพันธ์ทางเครือญาติใกล้ชิดที่สุดกับชายผู้ที่อ้างว่าเป็นนบี" อบู ซุฟยาน กล่าวว่า: ฉันตอบว่า "ฉันเป็นผู้ที่มีเครือญาติใกล้ชิดที่สุดกับเขา" เขาถามว่า "ท่านมีความสัมพันธ์อย่างไรกับเขา?" ฉันตอบว่า "เขาเป็นลูกพี่ลูกน้องของฉัน และในวันนั้นไม่มีผู้ใดจากตระกูลอับดิลมะนาฟอยู่ในคณะเดินทางนอกจากฉัน" ไกซัรกล่าวว่า "จงให้เขาเข้ามาใกล้ๆ" แล้วเขาสั่งให้เพื่อนร่วมทางของฉันยืนอยู่ข้างหลังฉัน ใกล้ไหล่ของฉัน จากนั้นเขาพูดกับล่ามว่า "จงบอกเพื่อนของเขาว่า ฉันจะสอบถามชายผู้นี้เกี่ยวกับผู้ที่อ้างว่าเป็นนบี หากเขาโกหก พวกเจ้าจงทักท้วงเขาทันที" อบู ซุฟยาน กล่าวว่า: ขอสาบานต่ออัลลอฮ์! หากมิใช่เพราะความละอายใจที่จะถูกเพื่อนร่วมทางกล่าวหาว่าโกหก ฉันคงได้โกหกไปแล้วเมื่อเขาถามฉัน แต่ฉันรู้สึกอายที่จะถูกพวกเขานินทาว่าโกหก ฉันจึงพูดความจริงไป เขาจึงพูดกับล่ามว่า "จงถามเขาว่า ชายผู้นี้มีฐานะทางตระกูลอย่างไรในหมู่พวกท่าน" ฉันตอบว่า "เขามีตระกูลสูงส่งในหมู่พวกเรา" เขาถามว่า "เคยมีใครในหมู่พวกท่านกล่าวคำเช่นนี้ก่อนเขาหรือไม่?" ฉันตอบว่า "ไม่" เขาถามว่า "พวกท่านเคยกล่าวหาว่าเขาเป็นคนโกหกก่อนที่เขาจะกล่าวสิ่งที่เขากล่าวหรือไม่?" ฉันตอบว่า "ไม่" เขาถามว่า "บรรพบุรุษของเขาเคยมีใครเป็นกษัตริย์หรือไม่?" ฉันตอบว่า "ไม่" เขาถามว่า "ชนชั้นสูงติดตามเขา หรือผู้อ่อนแอติดตามเขา?" ฉันตอบว่า "แต่เป็นผู้อ่อนแอที่ติดตามเขา" เขาถามว่า "พวกเขามีจำนวนเพิ่มขึ้นหรือลดลง?" ฉันตอบว่า "แต่มีจำนวนเพิ่มขึ้น" เขาถามว่า "มีใครบ้างที่เข้ารีตแล้วเกิดความไม่พอใจจนละทิ้งศาสนาของเขา?" ฉันตอบว่า "ไม่" เขาถามว่า "เขาเคยผิดสัญญาหรือไม่?" ฉันตอบว่า "ไม่ แต่ตอนนี้เราอยู่ในช่วงพักรบกับเขา เรากลัวว่าเขาอาจจะทรยศเรา" อบู ซุฟยาน กล่าวเสริมว่า: นอกจากประโยคสุดท้ายนี้แล้ว ฉันไม่สามารถแทรกคำใดเพื่อลดทอนเกียรติของเขาได้เลย เพราะเกรงว่าจะถูกเพื่อนร่วมทางนำไปเล่าต่อ เขาถามว่า "พวกท่านเคยทำสงครามกับเขาหรือไม่?" ฉันตอบว่า "เคย" เขาถามว่า "ผลของการสู้รบเป็นอย่างไร?" ฉันตอบว่า "ผลัดกันแพ้ผลัดกันชนะ บางครั้งเขาชนะ และบางครั้งเราก็ชนะ" เขาถามว่า "เขาสั่งใช้พวกท่านให้ทำอะไร?" ฉันตอบว่า "เขาสั่งให้เราเคารพภักดีต่ออัลลอฮ์เพียงพระองค์เดียว ไม่ตั้งภาคีใดๆ ต่อพระองค์ ห้ามเราจากการบูชาสิ่งที่บรรพบุรุษของเราเคยบูชา และสั่งใช้ให้เราดำรงละหมาด บริจาคทาน รักษาความบริสุทธิ์ รักษาคำมั่นสัญญา และคืนสิ่งที่ได้รับฝากไว้" เมื่อฉันตอบเช่นนั้น เขาจึงพูดกับล่ามว่า "จงบอกเขาว่า: ฉันถามท่านเกี่ยวกับเชื้อสายของเขา ท่านตอบว่าเขาเป็นผู้มีตระกูลสูงส่ง อันที่จริง บรรดาร่อซูลล้วนถูกส่งมาจากตระกูลที่สูงส่งในหมู่ชนชาติของตน ฉันถามท่านว่ามีใครเคยกล่าวคำเช่นนี้ก่อนเขาหรือไม่ ท่านตอบว่าไม่มี หากมีฉันก็คงคิดว่าชายผู้นี้เพียงทำตามคำกล่าวที่มีมาก่อนแล้ว ฉันถามว่าพวกท่านเคยกล่าวหาว่าเขาโกหกหรือไม่ ท่านตอบว่าไม่ ฉันจึงรู้ว่าเขาจะไม่โกหกต่อผู้คนแล้วมาโกหกต่ออัลลอฮ์ ฉันถามว่าบรรพบุรุษของเขาเคยเป็นกษัตริย์หรือไม่ ท่านตอบว่าไม่ หากมีฉันก็คงคิดว่าเขาต้องการกู้คืนอาณาจักรของบรรพบุรุษ ฉันถามว่าชนชั้นสูงหรือผู้อ่อนแอที่ติดตามเขา ท่านตอบว่าเป็นผู้อ่อนแอ และนั่นคือลักษณะของผู้ติดตามบรรดาร่อซูล ฉันถามว่าพวกเขามีจำนวนเพิ่มขึ้นหรือลดลง ท่านตอบว่าเพิ่มขึ้น และนั่นคือลักษณะของศรัทธาที่แท้จริงจนกว่าจะสมบูรณ์ ฉันถามว่ามีใครที่เข้ารีตแล้วไม่พอใจจนละทิ้งศาสนาหรือไม่ ท่านตอบว่าไม่ นั่นคือสัญญาณของศรัทธาที่แท้จริง เมื่อความสุขของมันซึมเข้าสู่หัวใจ จะไม่มีใครรังเกียจมัน ฉันถามว่าเขาเคยผิดสัญญาหรือไม่ ท่านตอบว่าไม่ และบรรดาร่อซูลก็ไม่เคยผิดสัญญา ฉันถามว่าพวกท่านเคยสู้รบกับเขาหรือไม่ ท่านตอบว่าเคย และผลัดกันแพ้ผลัดกันชนะ อันที่จริง บรรดาร่อซูลย่อมได้รับการทดสอบ และบั้นปลายจะเป็นของพวกเขาเสมอ ฉันถามว่าเขาบัญชาอะไรแก่พวกท่าน ท่านตอบว่าเขาสั่งให้เคารพภักดีต่ออัลลอฮ์เพียงพระองค์เดียว ไม่ตั้งภาคีใดๆ ละทิ้งสิ่งที่บรรพบุรุษบูชา ดำรงละหมาด พูดความจริง รักษาความบริสุทธิ์ รักษาคำมั่นสัญญา และคืนสิ่งที่ได้รับฝากไว้ นี่แหละคือคุณลักษณะของนบี ฉันรู้ดีว่าจะต้องมีนบีปรากฏขึ้น แต่ฉันไม่คาดคิดว่าจะเป็นคนจากหมู่พวกท่าน หากสิ่งที่ท่านกล่าวเป็นความจริง เขาจะครอบครองแผ่นดินใต้ฝ่าเท้าทั้งสองของฉันนี้ในไม่ช้า และหากฉันหวังว่าจะไปถึงเขาได้ ฉันก็จะดั้นด้นไปพบเขาอย่างแน่นอน และหากฉันได้อยู่กับเขา ฉันก็จะล้างเท้าทั้งสองของเขาให้" อบู ซุฟยาน กล่าวว่า: จากนั้นเขาก็ให้นำจดหมายของท่านเราะสูลุลลอฮ์ ﷺ มาอ่าน ความในจดหมายระบุว่า "ด้วยพระนามแห่งอัลลอฮ์ ผู้ทรงเมตตา ผู้ทรงปรานี จากมุฮัมมัด บ่าวของอัลลอฮ์และร่อซูลของพระองค์ แด่เฮราคลีอุส ผู้นำแห่งโรมัน สันติสุขจงมีแด่ผู้ปฏิบัติตามแนวทางอันถูกต้อง อัมมาบัด ข้าพเจ้าขอเชิญชวนท่านสู่การเรียกร้องของอิสลาม จงเข้ารับอิสลามเถิด ท่านจะปลอดภัย และจงเข้ารับอิสลามเถิด อัลลอฮ์จะประทานรางวัลแก่ท่านสองเท่า แต่ถ้าท่านผินหลังให้ บาปของชาวอาริซิยีน (เกษตรกร/ราษฎร) จะตกอยู่แก่ท่าน 'โอ้ ชาวคัมภีร์เอ๋ย จงมาสู่ถ้อยคำที่เท่าเทียมกันระหว่างเราและท่าน คือเราจะไม่เคารพภักดีผู้ใดนอกจากอัลลอฮ์ และไม่ตั้งภาคีใดๆ ต่อพระองค์ และพวกเราบางคนจะไม่ยึดถืออีกบางคนเป็นเจ้านายนอกเหนือจากอัลลอฮ์ แต่ถ้าพวกเขาผินหลังให้ ก็จงกล่าวว่า จงเป็นพยานเถิดว่าพวกเราคือมุสลิม' (3:64)" อบู ซุฟยาน กล่าวว่า: เมื่อเฮราคลีอุสกล่าวจบ ขุนนางโรมันที่อยู่รอบข้างก็ส่งเสียงโวยวายกันอย่างอื้ออึง จนฉันไม่รู้เลยว่าพวกเขาพูดอะไรกัน แล้วเราก็ถูกสั่งให้ออกมา เมื่อฉันออกมาพร้อมกับเพื่อนร่วมทางและได้อยู่ตามลำพังกับพวกเขา ฉันจึงพูดว่า "กิจการของอิบนุ อบี กับชะฮ์ (หมายถึงท่านนบี) ได้ยิ่งใหญ่ขึ้นเสียแล้ว แม้แต่กษัตริย์แห่งบะนี อัล-อัศฟัร (ชาวโรมัน) ยังหวาดกลัวเขา" อบู ซุฟยาน กล่าวเสริมว่า: ขอสาบานต่ออัลลอฮ์! ฉันยังคงรู้สึกต่ำต้อยและมั่นใจว่ากิจการของเขาจะต้องปรากฏชัยชนะ จนกระทั่งอัลลอฮ์ทรงนำอิสลามเข้าสู่หัวใจของฉัน ทั้งที่ฉันเคยเกลียดชังมันมาก่อน

คำแปลและคำอธิบายโดย Khutba World แปลจากภาษาอาหรับ

ใจความสำคัญ

เฮราคลิอุสสังเกตเห็นสัญญาณแห่งการเป็นศาสดาจากสารและอุปนิสัยของมุฮัมมัด ﷺ

ภูมิหลังและเหตุแห่งการกล่าว

ท่านนบี ﷺ ส่งจดหมายเชิญชวนเฮราคลิอุสสู่อิสลาม ระหว่างที่เฮราคลิอุสพำนักอยู่ในอีลิยา เขาได้ซักถามอบูซุฟยานเกี่ยวกับท่านนบี ﷺ และสารของท่าน

อธิบายคำศัพท์ที่เข้าใจยาก
อีลิยา

ชื่อเก่าของเยรูซาเล็ม

อะมานะฮ์

ทรัพย์สินที่มีผู้มอบให้ดูแล หรือความรับผิดชอบที่ต้องปฏิบัติอย่างรอบคอบ

การสงบศึก

ช่วงเวลาที่คู่กรณีตกลงหยุดการสู้รบ

สิ่งที่บรรดานักวิชาการได้เรียนรู้จากหะดีษ

นักวิชาการคลาสสิก รวมถึงอิบนุหะญัร อัลอัสเกาะลานี ชี้ว่ารายงานนี้แสดงให้เห็นความสำคัญของความจริงใจ การรักษาข้อตกลง และการตรวจสอบสารอย่างรอบคอบ พวกเขายังอนุมานได้ว่า การเชิญชวนสู่อิสลามสามารถทำได้ด้วยถ้อยคำที่ชัดเจนและการติดต่อทางจดหมายอย่างเหมาะสม แม้จดหมายจะส่งถึงผู้ปกครอง แต่ประชาชนของเขาก็มีความรับผิดชอบในการเลือกศรัทธาของตนเองเช่นกัน

บทเรียนสำหรับวันนี้
  1. จงพูดความจริง แม้ความจริงนั้นจะไม่เป็นประโยชน์ต่อตนเอง
  2. จงรักษาข้อตกลงและทำหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายให้ครบถ้วน แม้ต่อผู้ที่มีความเห็นต่างจากเรา
  3. จงบอกเล่าศรัทธาด้วยถ้อยคำที่ชัดเจนและให้เกียรติ พร้อมให้อุปนิสัยของตนสนับสนุนสารที่สื่อ
الْحَدِيثُ الشَّرِيفُ

หะดีษทุกวันในภาษาของคุณ

แอปจะมอบหะดีษพร้อมคำอธิบายให้คุณทุกวัน และแสดงเป็นวิดเจ็ตบนโทรศัพท์ได้ ใช้งานฟรี