Sahih al-Bukhari หะดีษที่ 2941
รายงานโดย Abdullah ibn Abbas พร้อมข้อความภาษาอาหรับ คำแปลของเรา และคำอธิบาย
จาก al‑Bukhari ย้อนสายรายงานไปถึงท่านนบี ﷺ
- 1Ibrahim ibn Hamzaรายงานต่อ al‑Bukhariإِبْرَاهِيمُ بْنُ حَمْزَةَ
- 2Ibrahim ibn Sa'dإِبْرَاهِيمُ بْنُ سَعْدٍ
- 3Salih ibn Kaysanصَالِحِ بْنِ كَيْسَانَ
- 4Ibn Shihabابْنِ شِهَابٍ
- 5Ubaydullah ibn Abdullah ibn Utbaعُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ
- 6Abdullah ibn Abbasعَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبَّاسٍ
- 7ท่านเราะสูลุลลอฮ์ ﷺرَسُولُ اللَّهِ ﷺ
เรียงตามลำดับในข้อความภาษาอาหรับของหะดีษบทนี้ ชื่อภาษาอาหรับถอดเป็นอักษรละติน Sahih al-Bukhari ได้รับการยอมรับว่าเชื่อถือได้ทั้งหมด
ตัวบทหะดีษ
حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ حَمْزَةَ، حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ سَعْدٍ، عَنْ صَالِحِ بْنِ كَيْسَانَ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ أَنَّهُ أَخْبَرَهُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَتَبَ إِلَى قَيْصَرَ يَدْعُوهُ إِلَى الإِسْلاَمِ، وَبَعَثَ بِكِتَابِهِ إِلَيْهِ مَعَ دِحْيَةَ الْكَلْبِيِّ، وَأَمَرَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنْ يَدْفَعَهُ إِلَى عَظِيمِ بُصْرَى لِيَدْفَعَهُ إِلَى قَيْصَرَ، وَكَانَ قَيْصَرُ لَمَّا كَشَفَ اللَّهُ عَنْهُ جُنُودَ فَارِسَ مَشَى مِنْ حِمْصَ إِلَى إِيلِيَاءَ، شُكْرًا لِمَا أَبْلاَهُ اللَّهُ، فَلَمَّا جَاءَ قَيْصَرَ كِتَابُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ حِينَ قَرَأَهُ الْتَمِسُوا لِي هَا هُنَا أَحَدًا مِنْ قَوْمِهِ لأَسْأَلَهُمْ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم. قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ فَأَخْبَرَنِي أَبُو سُفْيَانَ، أَنَّهُ كَانَ بِالشَّأْمِ فِي رِجَالٍ مِنْ قُرَيْشٍ، قَدِمُوا تِجَارًا فِي الْمُدَّةِ الَّتِي كَانَتْ بَيْنَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَبَيْنَ كُفَّارِ قُرَيْشٍ، قَالَ أَبُو سُفْيَانَ فَوَجَدَنَا رَسُولُ قَيْصَرَ بِبَعْضِ الشَّأْمِ فَانْطَلَقَ بِي وَبِأَصْحَابِي حَتَّى قَدِمْنَا إِيلِيَاءَ، فَأُدْخِلْنَا عَلَيْهِ، فَإِذَا هُوَ جَالِسٌ فِي مَجْلِسِ مُلْكِهِ وَعَلَيْهِ التَّاجُ، وَإِذَا حَوْلَهُ عُظَمَاءُ الرُّومِ فَقَالَ لِتُرْجُمَانِهِ سَلْهُمْ أَيُّهُمْ أَقْرَبُ نَسَبًا إِلَى هَذَا الرَّجُلِ الَّذِي يَزْعُمُ أَنَّهُ نَبِيٌّ قَالَ أَبُو سُفْيَانَ فَقُلْتُ أَنَا أَقْرَبُهُمْ نَسَبًا. قَالَ مَا قَرَابَةُ مَا بَيْنَكَ وَبَيْنَهُ فَقُلْتُ هُوَ ابْنُ عَمِّي، وَلَيْسَ فِي الرَّكْبِ يَوْمَئِذٍ أَحَدٌ مِنْ بَنِي عَبْدِ مَنَافٍ غَيْرِي. فَقَالَ قَيْصَرُ أَدْنُوهُ. وَأَمَرَ بِأَصْحَابِي فَجُعِلُوا خَلْفَ ظَهْرِي عِنْدَ كَتِفِي، ثُمَّ قَالَ لِتُرْجُمَانِهِ قُلْ لأَصْحَابِهِ إِنِّي سَائِلٌ هَذَا الرَّجُلَ عَنِ الَّذِي يَزْعُمُ أَنَّهُ نَبِيٌّ، فَإِنْ كَذَبَ فَكَذِّبُوهُ. قَالَ أَبُو سُفْيَانَ وَاللَّهِ لَوْلاَ الْحَيَاءُ يَوْمَئِذٍ مِنْ أَنْ يَأْثُرَ أَصْحَابِي عَنِّي الْكَذِبَ لَكَذَبْتُهُ حِينَ سَأَلَنِي عَنْهُ، وَلَكِنِّي اسْتَحْيَيْتُ أَنْ يَأْثُرُوا الْكَذِبَ عَنِّي فَصَدَقْتُهُ، ثُمَّ قَالَ لِتُرْجُمَانِهِ قُلْ لَهُ كَيْفَ نَسَبُ هَذَا الرَّجُلِ فِيكُمْ قُلْتُ هُوَ فِينَا ذُو نَسَبٍ. قَالَ فَهَلْ قَالَ هَذَا الْقَوْلَ أَحَدٌ مِنْكُمْ قَبْلَهُ قُلْتُ لاَ. فَقَالَ كُنْتُمْ تَتَّهِمُونَهُ عَلَى الْكَذِبِ قَبْلَ أَنْ يَقُولَ مَا قَالَ قُلْتُ لاَ. قَالَ فَهَلْ كَانَ مِنْ آبَائِهِ مِنْ مَلِكٍ قُلْتُ لاَ. قَالَ فَأَشْرَافُ النَّاسِ يَتَّبِعُونَهُ أَمْ ضُعَفَاؤُهُمْ قُلْتُ بَلْ ضُعَفَاؤُهُمْ. قَالَ فَيَزِيدُونَ أَوْ يَنْقُصُونَ قُلْتُ بَلْ يَزِيدُونَ. قَالَ فَهَلْ يَرْتَدُّ أَحَدٌ سَخْطَةً لِدِينِهِ بَعْدَ أَنْ يَدْخُلَ فِيهِ قُلْتُ لاَ. قَالَ فَهَلْ يَغْدِرُ قُلْتُ لاَ، وَنَحْنُ الآنَ مِنْهُ فِي مُدَّةٍ، نَحْنُ نَخَافُ أَنْ يَغْدِرَ. قَالَ أَبُو سُفْيَانَ وَلَمْ يُمْكِنِّي كَلِمَةٌ أُدْخِلُ فِيهَا شَيْئًا أَنْتَقِصُهُ بِهِ لاَ أَخَافُ أَنْ تُؤْثَرَ عَنِّي غَيْرُهَا. قَالَ فَهَلْ قَاتَلْتُمُوهُ أَوْ قَاتَلَكُمْ قُلْتُ نَعَمْ. قَالَ فَكَيْفَ كَانَتْ حَرْبُهُ وَحَرْبُكُمْ قُلْتُ كَانَتْ دُوَلاً وَسِجَالاً، يُدَالُ عَلَيْنَا الْمَرَّةَ وَنُدَالُ عَلَيْهِ الأُخْرَى. قَالَ فَمَاذَا يَأْمُرُكُمْ قَالَ يَأْمُرُنَا أَنْ نَعْبُدَ اللَّهَ وَحْدَهُ لاَ نُشْرِكُ بِهِ شَيْئًا، وَيَنْهَانَا عَمَّا كَانَ يَعْبُدُ آبَاؤُنَا، وَيَأْمُرُنَا بِالصَّلاَةِ وَالصَّدَقَةِ وَالْعَفَافِ وَالْوَفَاءِ بِالْعَهْدِ وَأَدَاءِ الأَمَانَةِ. فَقَالَ لِتُرْجُمَانِهِ حِينَ قُلْتُ ذَلِكَ لَهُ قُلْ لَهُ إِنِّي سَأَلْتُكَ عَنْ نَسَبِهِ فِيكُمْ، فَزَعَمْتَ أَنَّهُ ذُو نَسَبٍ، وَكَذَلِكَ الرُّسُلُ تُبْعَثُ فِي نَسَبِ قَوْمِهَا، وَسَأَلْتُكَ هَلْ قَالَ أَحَدٌ مِنْكُمْ هَذَا الْقَوْلَ قَبْلَهُ فَزَعَمْتَ أَنْ لاَ، فَقُلْتُ لَوْ كَانَ أَحَدٌ مِنْكُمْ قَالَ هَذَا الْقَوْلَ قَبْلَهُ قُلْتُ رَجُلٌ يَأْتَمُّ بِقَوْلٍ قَدْ قِيلَ قَبْلَهُ. وَسَأَلْتُكَ هَلْ كُنْتُمْ تَتَّهِمُونَهُ بِالْكَذِبِ قَبْلَ أَنْ يَقُولَ مَا قَالَ فَزَعَمْتَ أَنْ لاَ، فَعَرَفْتُ أَنَّهُ لَمْ يَكُنْ لِيَدَعَ الْكَذِبَ عَلَى النَّاسِ وَيَكْذِبَ عَلَى اللَّهِ، وَسَأَلْتُكَ هَلْ كَانَ مِنْ آبَائِهِ مِنْ مَلِكٍ فَزَعَمْتَ أَنْ لاَ، فَقُلْتُ لَوْ كَانَ مِنْ آبَائِهِ مَلِكٌ قُلْتُ يَطْلُبُ مُلْكَ آبَائِهِ. وَسَأَلْتُكَ أَشْرَافُ النَّاسِ يَتَّبِعُونَهُ أَمْ ضُعَفَاؤُهُمْ فَزَعَمْتَ أَنَّ ضُعَفَاءَهُمُ اتَّبَعُوهُ، وَهُمْ أَتْبَاعُ الرُّسُلِ، وَسَأَلْتُكَ هَلْ يَزِيدُونَ أَوْ يَنْقُصُونَ فَزَعَمْتَ أَنَّهُمْ يَزِيدُونَ، وَكَذَلِكَ الإِيمَانُ حَتَّى يَتِمَّ، وَسَأَلْتُكَ هَلْ يَرْتَدُّ أَحَدٌ سَخْطَةً لِدِينِهِ بَعْدَ أَنْ يَدْخُلَ فِيهِ فَزَعَمْتَ أَنْ لاَ، فَكَذَلِكَ الإِيمَانُ حِينَ تَخْلِطُ بَشَاشَتُهُ الْقُلُوبَ لاَ يَسْخَطُهُ أَحَدٌ، وَسَأَلْتُكَ هَلْ يَغْدِرُ فَزَعَمْتَ أَنْ لاَ، وَكَذَلِكَ الرُّسُلُ لاَ يَغْدِرُونَ. وَسَأَلْتُكَ هَلْ قَاتَلْتُمُوهُ وَقَاتَلَكُمْ فَزَعَمْتَ أَنْ قَدْ فَعَلَ، وَأَنَّ حَرْبَكُمْ وَحَرْبَهُ تَكُونُ دُوَلاً، وَيُدَالُ عَلَيْكُمُ الْمَرَّةَ وَتُدَالُونَ عَلَيْهِ الأُخْرَى، وَكَذَلِكَ الرُّسُلُ تُبْتَلَى، وَتَكُونُ لَهَا الْعَاقِبَةُ، وَسَأَلْتُكَ بِمَاذَا يَأْمُرُكُمْ فَزَعَمْتَ أَنَّهُ يَأْمُرُكُمْ أَنْ تَعْبُدُوا اللَّهَ وَلاَ تُشْرِكُوا بِهِ شَيْئًا، وَيَنْهَاكُمْ عَمَّا كَانَ يَعْبُدُ آبَاؤُكُمْ، وَيَأْمُرُكُمْ بِالصَّلاَةِ وَالصِّدْقِ وَالْعَفَافِ وَالْوَفَاءِ بِالْعَهْدِ، وَأَدَاءِ الأَمَانَةِ، قَالَ وَهَذِهِ صِفَةُ النَّبِيِّ، قَدْ كُنْتُ أَعْلَمُ أَنَّهُ خَارِجٌ، وَلَكِنْ لَمْ أَظُنَّ أَنَّهُ مِنْكُمْ، وَإِنْ يَكُ مَا قُلْتَ حَقًّا، فَيُوشِكُ أَنْ يَمْلِكَ مَوْضِعَ قَدَمَىَّ هَاتَيْنِ، وَلَوْ أَرْجُو أَنْ أَخْلُصَ إِلَيْهِ لَتَجَشَّمْتُ لُقِيَّهُ، وَلَوْ كُنْتُ عِنْدَهُ لَغَسَلْتُ قَدَمَيْهِ. قَالَ أَبُو سُفْيَانَ ثُمَّ دَعَا بِكِتَابِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقُرِئَ فَإِذَا فِيهِ " بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ مِنْ مُحَمَّدٍ عَبْدِ اللَّهِ وَرَسُولِهِ، إِلَى هِرَقْلَ عَظِيمِ الرُّومِ، سَلاَمٌ عَلَى مَنِ اتَّبَعَ الْهُدَى، أَمَّا بَعْدُ فَإِنِّي أَدْعُوكَ بِدِعَايَةِ الإِسْلاَمِ، أَسْلِمْ تَسْلَمْ، وَأَسْلِمْ يُؤْتِكَ اللَّهُ أَجْرَكَ مَرَّتَيْنِ، فَإِنْ تَوَلَّيْتَ فَعَلَيْكَ إِثْمُ الأَرِيسِيِّينَ وَ{يَا أَهْلَ الْكِتَابِ تَعَالَوْا إِلَى كَلِمَةٍ سَوَاءٍ بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ أَنْ لاَ نَعْبُدَ إِلاَّ اللَّهَ وَلاَ نُشْرِكَ بِهِ شَيْئًا وَلاَ يَتَّخِذَ بَعْضُنَا بَعْضًا أَرْبَابًا مِنْ دُونِ اللَّهِ فَإِنْ تَوَلَّوْا فَقُولُوا اشْهَدُوا بِأَنَّا مُسْلِمُونَ}". قَالَ أَبُو سُفْيَانَ فَلَمَّا أَنْ قَضَى مَقَالَتَهُ، عَلَتْ أَصْوَاتُ الَّذِينَ حَوْلَهُ مِنْ عُظَمَاءِ الرُّومِ، وَكَثُرَ لَغَطُهُمْ، فَلاَ أَدْرِي مَاذَا قَالُوا، وَأُمِرَ بِنَا فَأُخْرِجْنَا، فَلَمَّا أَنْ خَرَجْتُ مَعَ أَصْحَابِي وَخَلَوْتُ بِهِمْ قُلْتُ لَهُمْ لَقَدْ أَمِرَ أَمْرُ ابْنِ أَبِي كَبْشَةَ، هَذَا مَلِكُ بَنِي الأَصْفَرِ يَخَافُهُ، قَالَ أَبُو سُفْيَانَ وَاللَّهِ مَا زِلْتُ ذَلِيلاً مُسْتَيْقِنًا بِأَنَّ أَمْرَهُ سَيَظْهَرُ، حَتَّى أَدْخَلَ اللَّهُ قَلْبِي الإِسْلاَمَ وَأَنَا كَارِهٌ.
อับดุลลอฮ์ อิบนุ อับบาส (ขออัลลอฮ์ทรงพอพระทัยท่านทั้งสอง) ได้เล่าว่า: ท่านเราะซูลุลลอฮ์ ﷺ ได้ทรงเขียนจดหมายถึงไกซัร (จักรพรรดิโรมัน) เพื่อเชิญชวนเขาสู่ศาสนาอิสลาม และทรงส่งจดหมายไปกับดิห์ยะฮ์ อัล-กัลบี โดยท่านเราะซูลุลลอฮ์ ﷺ สั่งให้ดิห์ยะฮ์มอบจดหมายให้แก่ผู้ว่าการเมืองบุศรอ เพื่อให้ส่งต่อไปยังไกซัร ขณะนั้นไกซัรได้เดินเท้าจากฮิมส์ไปยังอิริยา (เยรูซาเล็ม) เพื่อขอบคุณอัลลอฮ์ที่ทรงประทานชัยชนะเหนือกองทัพเปอร์เซีย เมื่อจดหมายของท่านเราะซูลุลลอฮ์ ﷺ มาถึงไกซัร หลังจากอ่านแล้ว เขากล่าวว่า
"จงหาคนจากกลุ่มชนของเขา (ชาวกุเรช) ที่อยู่ในบริเวณนี้มาให้ฉัน เพื่อที่ฉันจะได้สอบถามเกี่ยวกับท่านเราะซูลุลลอฮ์ ﷺ" อิบนุ อับบาสกล่าวว่า: อบูซุฟยานได้บอกฉันว่า ขณะนั้นเขาอยู่กับชายชาวกุเรชจำนวนหนึ่งในแคว้นชาม ซึ่งเดินทางมาค้าขายในช่วงที่มีการพักรบระหว่างท่านเราะซูลุลลอฮ์ ﷺ กับบรรดาผู้ปฏิเสธศรัทธาแห่งกุเรช อบูซุฟยานกล่าวว่า: ทูตของไกซัรพบพวกเราในที่หนึ่งของแคว้นชาม จึงนำตัวฉันและสหายไปยังอิริยา เราถูกนำเข้าเฝ้า พบว่าเขาประทับนั่งบนบัลลังก์สวมมงกุฎ และมีขุนนางโรมันรายล้อมอยู่ เขาจึงกล่าวแก่ล่ามของตนว่า "จงถามพวกเขาว่า ใครในหมู่พวกเขามีความสัมพันธ์ทางเครือญาติใกล้ชิดที่สุดกับชายผู้ที่อ้างว่าเป็นนบี" อบูซุฟยานกล่าวว่า: ฉันจึงตอบว่า "ฉันเป็นผู้ที่มีเครือญาติใกล้ชิดที่สุด" เขาถามว่า "ท่านมีความสัมพันธ์อย่างไรกับเขา" ฉันตอบว่า "เขาเป็นลูกพี่ลูกน้องของฉัน" และในวันนั้นไม่มีผู้ใดจากตระกูลอับดิลมะนาฟอยู่ในคณะนอกจากฉัน ไกซัรกล่าวว่า "จงให้เขาเข้ามาใกล้" แล้วสั่งให้สหายของฉันยืนอยู่ข้างหลังไหล่ของฉัน จากนั้นเขาจึงกล่าวแก่ล่ามว่า "จงบอกสหายของเขาว่า ฉันจะสอบถามชายผู้นี้เกี่ยวกับผู้ที่อ้างว่าเป็นนบี หากเขาโกหก พวกเจ้าจงทักท้วงทันที" อบูซุฟยานกล่าวว่า: "ขอสาบานต่ออัลลอฮ์! หากไม่ใช่เพราะความละอายที่จะถูกสหายตราหน้าว่าเป็นคนโกหก ฉันคงจะโกหกเมื่อเขาถามถึงท่าน แต่ฉันเกรงว่าจะถูกสหาบนินทาว่าโกหก ฉันจึงพูดความจริง" เขาจึงกล่าวแก่ล่ามว่า "จงถามเขาว่า ชายผู้นี้มีวงศ์ตระกูลอย่างไรในหมู่พวกเจ้า" ฉันตอบว่า "เขามีวงศ์ตระกูลสูงส่งในหมู่พวกเรา" เขาถามว่า "เคยมีใครในหมู่พวกเจ้ากล่าวคำเช่นนี้ก่อนเขาหรือไม่" ฉันตอบว่า "ไม่" เขาถามว่า "พวกเจ้าเคยกล่าวหาว่าเขาเป็นคนโกหกก่อนที่เขาจะกล่าวอ้างหรือไม่" ฉันตอบว่า "ไม่" เขาถามว่า "บรรพบุรุษของเขาเคยมีใครเป็นกษัตริย์หรือไม่" ฉันตอบว่า "ไม่" เขาถามว่า "ชนชั้นสูงหรือผู้อ่อนแอที่ติดตามเขา" ฉันตอบว่า "ผู้อ่อนแอต่างหาก" เขาถามว่า "พวกเขามีจำนวนเพิ่มขึ้นหรือลดลง" ฉันตอบว่า "เพิ่มขึ้น" เขาถามว่า "มีใครที่เข้ารีตแล้วไม่พอใจจนละทิ้งศาสนาหรือไม่" ฉันตอบว่า "ไม่" เขาถามว่า "เขาผิดสัญญาหรือไม่" ฉันตอบว่า "ไม่ แต่ขณะนี้เราอยู่ระหว่างการพักรบกับเขา เรากลัวว่าเขาอาจจะทรยศ" อบูซุฟยานกล่าวว่า: "นอกจากประโยคสุดท้ายนี้ ฉันไม่สามารถแทรกคำใดเพื่อลดทอนเกียรติของท่านได้เลยโดยไม่กลัวว่าจะถูกจับได้ว่าโกหก" เขาถามว่า "พวกเจ้าเคยทำสงครามกับเขาหรือไม่" ฉันตอบว่า "เคย" เขาถามว่า "ผลการรบเป็นอย่างไร" ฉันตอบว่า "ผลัดกันแพ้ชนะ บางครั้งเขาชนะ บางครั้งเราก็ชนะ" เขาถามว่า "เขาสั่งใช้พวกเจ้าอย่างไร" ฉันตอบว่า "เขาสั่งให้เราเคารพภักดีต่ออัลลอฮ์เพียงพระองค์เดียว ไม่ตั้งภาคีใดๆ ต่อพระองค์ ห้ามเราจากการบูชาสิ่งที่บรรพบุรุษของเราเคยบูชา และสั่งใช้ให้เราดำรงการละหมาด บริจาคทาน รักษาความบริสุทธิ์ รักษาคำมั่นสัญญา และคืนของที่รับฝากไว้" เมื่อฉันตอบเช่นนั้น เขาจึงกล่าวแก่ล่ามว่า "จงบอกเขาว่า: ฉันถามท่านเกี่ยวกับวงศ์ตระกูลของเขา ท่านตอบว่ามีตระกูลสูงส่ง อันที่จริงบรรดาร่อซูลล้วนถูกส่งมาจากตระกูลที่สูงส่งในหมู่ชนชาติของตน ฉันถามท่านว่ามีใครเคยกล่าวเช่นนี้มาก่อนหรือไม่ ท่านตอบว่าไม่มี หากมีฉันก็คงคิดว่าเขาเลียนแบบคำกล่าวของคนก่อนๆ ฉันถามว่าท่านเคยถูกกล่าวหาว่าโกหกก่อนกล่าวอ้างหรือไม่ ท่านตอบว่าไม่ ฉันจึงรู้ว่าเขาจะไม่โกหกต่อผู้คนแล้วมาโกหกต่ออัลลอฮ์ ฉันถามว่าบรรพบุรุษของเขาเคยเป็นกษัตริย์หรือไม่ ท่านตอบว่าไม่ หากมีฉันก็คงคิดว่าเขาต้องการกู้คืนราชบัลลังก์ของบรรพบุรุษ ฉันถามว่าชนชั้นสูงหรือผู้อ่อนแอที่ติดตามเขา ท่านตอบว่าผู้อ่อนแอ ซึ่งเป็นลักษณะของผู้ติดตามบรรดาร่อซูล ฉันถามว่าพวกเขาเพิ่มขึ้นหรือลดลง ท่านตอบว่าเพิ่มขึ้น ซึ่งเป็นลักษณะของศรัทธาที่แท้จริงจนกว่าจะสมบูรณ์ ฉันถามว่ามีใครเข้ารีตแล้วไม่พอใจจนละทิ้งศาสนาหรือไม่ ท่านตอบว่าไม่ ซึ่งเป็นสัญญาณของศรัทธาที่แท้จริง เมื่อความปีติยินดีซึมซาบเข้าสู่หัวใจ จะไม่มีใครรังเกียจมัน ฉันถามว่าเขาผิดสัญญาหรือไม่ ท่านตอบว่าไม่ เช่นเดียวกับบรรดาร่อซูลที่ไม่เคยผิดสัญญา ฉันถามว่าพวกเจ้าเคยสู้รบกับเขาหรือไม่ ท่านตอบว่าเคย และผลัดกันแพ้ชนะ อันที่จริงบรรดาร่อซูลย่อมถูกทดสอบ และบั้นปลายจะเป็นของพวกเขา ฉันถามว่าเขาบัญชาอะไรแก่พวกเจ้า ท่านตอบว่าเขาบัญชาให้เคารพภักดีต่ออัลลอฮ์เพียงพระองค์เดียว ไม่ตั้งภาคี ละทิ้งสิ่งที่บรรพบุรุษบูชา ดำรงการละหมาด พูดความจริง รักษาความบริสุทธิ์ รักษาสัญญา และคืนของที่รับฝาก สิ่งเหล่านี้คือคุณลักษณะของนบี ฉันรู้ดีว่าจะต้องมีนบีปรากฏขึ้น แต่ไม่คาดคิดว่าจะมาจากหมู่พวกเจ้า หากสิ่งที่ท่านกล่าวเป็นความจริง เขาจะครอบครองแผ่นดินใต้ฝ่าเท้าทั้งสองของฉันนี้ในไม่ช้า และหากฉันมั่นใจว่าจะไปถึงเขาได้ ฉันก็จะดั้นด้นไปพบเขา และหากฉันอยู่เคียงข้างเขา ฉันจะล้างเท้าของเขาอย่างแน่นอน" อบูซุฟยานกล่าวว่า: จากนั้นไกซัรได้นำจดหมายของท่านเราะซูลุลลอฮ์ ﷺ มาอ่าน ความในจดหมายระบุว่า "ด้วยพระนามของอัลลอฮ์ ผู้ทรงเมตตา ผู้ทรงปรานี จากมุฮัมมัด บ่าวของอัลลอฮ์และร่อซูลของพระองค์ แด่เฮราคลิอุส ผู้นำแห่งโรม ขอความสันติจงมีแด่ผู้ปฏิบัติตามแนวทางที่ถูกต้อง อัมมาบัด ข้าพเจ้าขอเชิญชวนท่านสู่การเรียกร้องของอิสลาม จงเข้ารับอิสลามเถิด ท่านจะปลอดภัย และจงเข้ารับอิสลามเถิด อัลลอฮ์จะประทานรางวัลแก่ท่านสองเท่า แต่หากท่านผินหลังให้ บาปของชาวอาริซี (เกษตรกร/ราษฎร) จะตกแก่ท่านด้วย 'โอ้ ชาวคัมภีร์เอ๋ย จงมาสู่ถ้อยคำที่เท่าเทียมกันระหว่างเราและท่าน คือเราจะไม่เคารพภักดีนอกจากอัลลอฮ์ และไม่ตั้งภาคีใดๆ ต่อพระองค์ และพวกเราบางคนจะไม่ยึดถืออีกบางคนเป็นเจ้านายนอกเหนือจากอัลลอฮ์' หากพวกเขาผินหลังให้ ก็จงกล่าวว่า 'จงเป็นพยานเถิดว่า พวกเราคือมุสลิม'" (3:64) อบูซุฟยานกล่าวว่า: เมื่อเฮราคลิอุสกล่าวจบ เสียงของขุนนางโรมันที่อยู่รอบข้างก็ดังเซ็งแซ่ จนฉันไม่ได้ยินว่าพวกเขาพูดอะไรกัน จากนั้นเราก็ถูกไล่ออกมา เมื่อฉันออกไปกับสหายและได้อยู่ตามลำพัง ฉันจึงกล่าวกับพวกเขาว่า "กิจการของอิบนุ อบีกับชะฮ์ (หมายถึงท่านนบี) ยิ่งใหญ่ขึ้นจริงๆ กษัตริย์แห่งบะนี อัล-อัศฟัร (ชาวโรมัน) ยังหวาดกลัวเขา" อบูซุฟยานกล่าวเสริมว่า: "ขอสาบานต่ออัลลอฮ์ ฉันยังคงรู้สึกต่ำต้อยและเชื่อมั่นว่ากิจการของท่านจะต้องปรากฏชัยชนะ จนกระทั่งอัลลอฮ์ทรงนำอิสลามเข้าสู่หัวใจของฉัน ทั้งที่ฉันเคยเกลียดชังมัน"
คำแปลและคำอธิบายโดย Khutba World แปลจากภาษาอาหรับ
ซีซาร์มองเห็นสัญญาณแห่งการเป็นศาสนทูตจากความสัตย์จริงของมุฮัมมัด ﷺ
ตามริวายะฮ์ ท่านศาสนทูตแห่งอัลลอฮ์ ﷺ ส่งจดหมายเชิญชวนสู่ศาสนาอิสลามถึงซีซาร์ ซีซาร์ซักถามอบูซุฟยานเกี่ยวกับท่านศาสดา ﷺ และสารของท่าน
เป็นพระอิสริยยศของจักรพรรดิโรมัน ในเรื่องนี้หมายถึงเฮราคลิอุส
เมืองหนึ่งในแคว้นชาม ผู้ว่าการที่นั่นมีหน้าที่ส่งต่อจดหมายถึงซีซาร์
สิ่งที่ได้รับมอบหมายหรือความรับผิดชอบ ซึ่งต้องดูแลอย่างรอบคอบและซื่อสัตย์
นักวิชาการยุคคลาสสิก รวมถึงอิบนุหะญัร ชี้ว่าการเชิญชวนสู่อิสลามถูกถ่ายทอดอย่างชัดเจนและมีเกียรติ คำถามของซีซาร์แสดงให้เห็นว่าความสัตย์จริง การรักษาสัญญา และการแพร่ขยายของศรัทธาเป็นสัญญาณแห่งการเป็นศาสนทูต นักวิชาการยังอนุมานได้ว่าผู้นำสามารถได้รับคำเชิญสู่อิสลามผ่านทางจดหมาย และผู้ส่งสารอาจส่งจดหมายผ่านคนกลางได้ จดหมายยังกล่าวถึงความรับผิดชอบของผู้นำต่อผู้ที่อยู่ใต้อำนาจของตน ผู้นำไม่พ้นจากการถูกสอบสวนรับผิดเพียงเพราะทำตามประชาชน
- จงซื่อสัตย์ แม้ความจริงดูเหมือนจะส่งผลเสียต่อตำแหน่งของตน
- รักษาสัญญาและดูแลสิ่งที่ได้รับมอบหมายอย่างรอบคอบ
- เผยแผ่ศรัทธาด้วยปัญญา พร้อมถ้อยคำที่ชัดเจนและให้เกียรติ
หะดีษทุกวันในภาษาของคุณ
แอปจะมอบหะดีษพร้อมคำอธิบายให้คุณทุกวัน และแสดงเป็นวิดเจ็ตบนโทรศัพท์ได้ ใช้งานฟรี