Sahih al-Bukhari หะดีษที่ 4033
รายงานโดย Umar ibn al-Khattab พร้อมข้อความภาษาอาหรับ คำแปลของเรา และคำอธิบาย
จาก al‑Bukhari ย้อนสายรายงานไปถึง Malik ibn Aws ibn al‑Hadathan an‑Nasri
- 1Abu al‑Yamanรายงานต่อ al‑Bukhariأَبُو الْيَمَانِ
- 2Shu'aybشُعَيْبٌ
- 3Az‑Zuhriالزُّهْرِيِّ
- 4Malik ibn Aws ibn al‑Hadathan an‑Nasriمَالِكُ بْنُ أَوْسِ بْنِ الْحَدَثَانِ النَّصْرِيُّ
เรียงตามลำดับในข้อความภาษาอาหรับของหะดีษบทนี้ ชื่อภาษาอาหรับถอดเป็นอักษรละติน Sahih al-Bukhari ได้รับการยอมรับว่าเชื่อถือได้ทั้งหมด
ตัวบทหะดีษ
حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ، أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ أَخْبَرَنِي مَالِكُ بْنُ أَوْسِ بْنِ الْحَدَثَانِ النَّصْرِيُّ، أَنَّ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ ـ رضى الله عنه ـ دَعَاهُ إِذْ جَاءَهُ حَاجِبُهُ يَرْفَا فَقَالَ هَلْ لَكَ فِي عُثْمَانَ، وَعَبْدِ الرَّحْمَنِ، وَالزُّبَيْرِ وَسَعْدٍ يَسْتَأْذِنُونَ فَقَالَ نَعَمْ، فَأَدْخِلْهُمْ. فَلَبِثَ قَلِيلاً، ثُمَّ جَاءَ فَقَالَ هَلْ لَكَ فِي عَبَّاسٍ وَعَلِيٍّ يَسْتَأْذِنَانِ قَالَ نَعَمْ. فَلَمَّا دَخَلاَ قَالَ عَبَّاسٌ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ، اقْضِ بَيْنِي وَبَيْنَ هَذَا، وَهُمَا يَخْتَصِمَانِ فِي الَّذِي أَفَاءَ اللَّهُ عَلَى رَسُولِهِ صلى الله عليه وسلم مِنْ بَنِي النَّضِيرِ، فَاسْتَبَّ عَلِيٌّ وَعَبَّاسٌ، فَقَالَ الرَّهْطُ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ، اقْضِ بَيْنَهُمَا وَأَرِحْ أَحَدَهُمَا مِنَ الآخَرِ. فَقَالَ عُمَرُ اتَّئِدُوا، أَنْشُدُكُمْ بِاللَّهِ الَّذِي بِإِذْنِهِ تَقُومُ السَّمَاءُ وَالأَرْضُ، هَلْ تَعْلَمُونَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " لاَ نُورَثُ، مَا تَرَكْنَا صَدَقَةٌ ". يُرِيدُ بِذَلِكَ نَفْسَهُ. قَالُوا قَدْ قَالَ ذَلِكَ. فَأَقْبَلَ عُمَرُ عَلَى عَبَّاسٍ وَعَلِيٍّ فَقَالَ أَنْشُدُكُمَا بِاللَّهِ هَلْ تَعْلَمَانِ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَدْ قَالَ ذَلِكَ قَالاَ نَعَمْ. قَالَ فَإِنِّي أُحَدِّثُكُمْ عَنْ هَذَا الأَمْرِ، إِنَّ اللَّهَ سُبْحَانَهُ كَانَ خَصَّ رَسُولَهُ صلى الله عليه وسلم فِي هَذَا الْفَىْءِ بِشَىْءٍ لَمْ يُعْطِهِ أَحَدًا غَيْرَهُ فَقَالَ جَلَّ ذِكْرُهُ {وَمَا أَفَاءَ اللَّهُ عَلَى رَسُولِهِ مِنْهُمْ فَمَا أَوْجَفْتُمْ عَلَيْهِ مِنْ خَيْلٍ وَلاَ رِكَابٍ} إِلَى قَوْلِهِ {قَدِيرٌ} فَكَانَتْ هَذِهِ خَالِصَةً لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم، ثُمَّ وَاللَّهِ مَا احْتَازَهَا دُونَكُمْ، وَلاَ اسْتَأْثَرَهَا عَلَيْكُمْ، لَقَدْ أَعْطَاكُمُوهَا وَقَسَمَهَا فِيكُمْ، حَتَّى بَقِيَ هَذَا الْمَالُ مِنْهَا، فَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُنْفِقُ عَلَى أَهْلِهِ نَفَقَةَ سَنَتِهِمْ مِنْ هَذَا الْمَالِ، ثُمَّ يَأْخُذُ مَا بَقِيَ فَيَجْعَلُهُ مَجْعَلَ مَالِ اللَّهِ، فَعَمِلَ ذَلِكَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حَيَاتَهُ، ثُمَّ تُوُفِّيَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ فَأَنَا وَلِيُّ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم. فَقَبَضَهُ أَبُو بَكْرٍ، فَعَمِلَ فِيهِ بِمَا عَمِلَ بِهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَنْتُمْ حِينَئِذٍ. فَأَقْبَلَ عَلَى عَلِيٍّ وَعَبَّاسٍ وَقَالَ تَذْكُرَانِ أَنَّ أَبَا بَكْرٍ عَمِلَ فِيهِ كَمَا تَقُولاَنِ، وَاللَّهُ يَعْلَمُ إِنَّهُ فِيهِ لَصَادِقٌ بَارٌّ رَاشِدٌ تَابِعٌ لِلْحَقِّ ثُمَّ تَوَفَّى اللَّهُ أَبَا بَكْرٍ فَقُلْتُ أَنَا وَلِيُّ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَبِي بَكْرٍ. فَقَبَضْتُهُ سَنَتَيْنِ مِنْ إِمَارَتِي أَعْمَلُ فِيهِ بِمَا عَمِلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَبُو بَكْرٍ، وَاللَّهُ يَعْلَمُ أَنِّي فِيهِ صَادِقٌ بَارٌّ رَاشِدٌ تَابِعٌ لِلْحَقِّ، ثُمَّ جِئْتُمَانِي كِلاَكُمَا وَكَلِمَتُكُمَا وَاحِدَةٌ وَأَمْرُكُمَا جَمِيعٌ، فَجِئْتَنِي ـ يَعْنِي عَبَّاسًا ـ فَقُلْتُ لَكُمَا إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " لاَ نُورَثُ، مَا تَرَكْنَا صَدَقَةٌ ". فَلَمَّا بَدَا لِي أَنْ أَدْفَعَهُ إِلَيْكُمَا قُلْتُ إِنْ شِئْتُمَا دَفَعْتُهُ إِلَيْكُمَا عَلَى أَنَّ عَلَيْكُمَا عَهْدَ اللَّهِ وَمِيثَاقَهُ لَتَعْمَلاَنِ فِيهِ بِمَا عَمِلَ فِيهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَبُو بَكْرٍ، وَمَا عَمِلْتُ فِيهِ مُذْ وَلِيتُ، وَإِلاَّ فَلاَ تُكَلِّمَانِي، فَقُلْتُمَا ادْفَعْهُ إِلَيْنَا بِذَلِكَ. فَدَفَعْتُهُ إِلَيْكُمَا، أَفَتَلْتَمِسَانِ مِنِّي قَضَاءً غَيْرَ ذَلِكَ فَوَاللَّهِ الَّذِي بِإِذْنِهِ تَقُومُ السَّمَاءُ وَالأَرْضُ لاَ أَقْضِي فِيهِ بِقَضَاءٍ غَيْرِ ذَلِكَ حَتَّى تَقُومَ السَّاعَةُ، فَإِنْ عَجَزْتُمَا عَنْهُ، فَادْفَعَا إِلَىَّ فَأَنَا أَكْفِيكُمَاهُ. قَالَ فَحَدَّثْتُ هَذَا الْحَدِيثَ، عُرْوَةَ بْنَ الزُّبَيْرِ فَقَالَ صَدَقَ مَالِكُ بْنُ أَوْسٍ، أَنَا سَمِعْتُ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ زَوْجَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم تَقُولُ أَرْسَلَ أَزْوَاجُ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم عُثْمَانَ إِلَى أَبِي بَكْرٍ يَسْأَلْنَهُ ثُمُنَهُنَّ مِمَّا أَفَاءَ اللَّهُ عَلَى رَسُولِهِ صلى الله عليه وسلم، فَكُنْتُ أَنَا أَرُدُّهُنَّ، فَقُلْتُ لَهُنَّ أَلاَ تَتَّقِينَ اللَّهَ، أَلَمْ تَعْلَمْنَ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ يَقُولُ " لاَ نُورَثُ، مَا تَرَكْنَا صَدَقَةٌ ـ يُرِيدُ بِذَلِكَ نَفْسَهُ ـ إِنَّمَا يَأْكُلُ آلُ مُحَمَّدٍ صلى الله عليه وسلم فِي هَذَا الْمَالِ ". فَانْتَهَى أَزْوَاجُ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم إِلَى مَا أَخْبَرَتْهُنَّ. قَالَ فَكَانَتْ هَذِهِ الصَّدَقَةُ بِيَدِ عَلِيٍّ، مَنَعَهَا عَلِيٌّ عَبَّاسًا فَغَلَبَهُ عَلَيْهَا، ثُمَّ كَانَ بِيَدِ حَسَنِ بْنِ عَلِيٍّ، ثُمَّ بِيَدِ حُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ، ثُمَّ بِيَدِ عَلِيِّ بْنِ حُسَيْنٍ وَحَسَنِ بْنِ حَسَنٍ، كِلاَهُمَا كَانَا يَتَدَاوَلاَنِهَا، ثُمَّ بِيَدِ زَيْدِ بْنِ حَسَنٍ، وَهْىَ صَدَقَةُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حَقًّا.
มาลิก บิน เอาส์ บิน อัล-ฮาดาซาน อัน-นัศรีย์ ได้เล่าว่า: ครั้งหนึ่ง อุมัร บิน อัล-ค็อฏฏอบ (ขออัลลอฮ์ทรงพอพระทัยท่าน) ได้เรียกฉันไปพบ ขณะที่ฉันนั่งอยู่กับท่าน ยัรฟา ผู้เฝ้าประตูได้เข้ามาทูลว่า
"อุสมาน, อับดุรเราะห์มาน, ซุบัยร์ และสะอัด ขอเข้าเฝ้า ท่านจะอนุญาตหรือไม่?" อุมัรกล่าวว่า "ใช่ จงให้พวกเขาเข้ามาเถิด" ครู่ต่อมา ยัรฟาก็มาอีกครั้งและทูลว่า "อับบาสและอะลีขอเข้าเฝ้า ท่านจะอนุญาตหรือไม่?" อุมัรกล่าวว่า "ใช่" เมื่อทั้งสองเข้าไปแล้ว อับบาสก็กล่าวว่า "โอ้ อะมีรุลมุอ์มินีน! โปรดตัดสินระหว่างข้าพเจ้ากับคนนี้ (อะลี) เถิด" ทั้งสองมีข้อพิพาทกันเรื่องทรัพย์สินจากเผ่าบนูนะฎีร ซึ่งอัลลอฮ์ได้ประทานให้แก่ศาสนทูตของพระองค์ ﷺ ในฐานะ ฟัยย์ (ทรัพย์สินที่ยึดมาได้โดยไม่ต้องสู้รบ) อะลีและอับบาสต่างโต้เถียงกัน บรรดาผู้ที่อยู่ในที่นั้น (อุสมานและคณะ) จึงกล่าวว่า "โอ้ อะมีรุลมุอ์มินีน! โปรดตัดสินระหว่างพวกเขาทั้งสอง และทำให้ฝ่ายหนึ่งพ้นจากอีกฝ่ายเถิด" อุมัรกล่าวว่า "จงหยุดก่อน! ข้าพเจ้าขอวิงวอนต่ออัลลอฮ์ ผู้ซึ่งชั้นฟ้าและแผ่นดินดำรงอยู่ด้วยพระอนุมัติของพระองค์ พวกท่านรู้หรือไม่ว่าศาสนทูตแห่งอัลลอฮ์ ﷺ ได้กล่าวว่า 'พวกเรา (บรรดานบี) ไม่ถูกสืบทอดมรดก สิ่งที่เราทิ้งไว้เป็นทาน' โดยท่านหมายถึงตัวท่านเอง?" พวกเขาตอบว่า "ท่านได้กล่าวเช่นนั้นจริง" อุมัรจึงหันไปหาอับบาสและอะลี แล้วกล่าวว่า "ข้าพเจ้าขอวิงวอนต่ออัลลอฮ์ ท่านทั้งสองรู้หรือไม่ว่าศาสนทูตแห่งอัลลอฮ์ ﷺ ได้กล่าวเช่นนี้?" ทั้งสองตอบว่า "รู้" อุมัรกล่าวว่า "ดังนั้น ข้าพเจ้าจะเล่าเรื่องนี้ให้ฟัง แท้จริงอัลลอฮ์ผู้ทรงสูงส่งได้ทรงมอบสิทธิพิเศษแก่ศาสนทูตของพระองค์ ﷺ ในทรัพย์สินฟัยย์นี้ ซึ่งพระองค์มิได้ให้แก่ผู้ใดนอกจากท่าน พระองค์ผู้ทรงเกียรติตรัสว่า 'และสิ่งที่อัลลอฮ์ได้ประทานแก่ศาสนทูตของพระองค์จากพวกเขา โดยที่พวกเจ้ามิได้ขี่ม้าหรืออูฐออกศึก...' จนกระทั่งถึงโองการ '...และอัลลอฮ์ทรงเดชานุภาพเหนือทุกสิ่ง' (59:6) ดังนั้น ทรัพย์สินนี้จึงเป็นเอกสิทธิ์เฉพาะของศาสนทูตแห่งอัลลอฮ์ ﷺ แต่ขอสาบานต่ออัลลอฮ์ ศาสนทูต ﷺ มิได้ยึดครองไว้เพียงผู้เดียวโดยกีดกันพวกท่าน หรือหวงแหนไว้สำหรับตนเอง ทว่าท่านได้มอบให้พวกท่านทุกคนและแบ่งปันในหมู่พวกท่าน จนเหลือเพียงทรัพย์สินส่วนนี้เท่านั้น ศาสนทูตแห่งอัลลอฮ์ ﷺ ใช้ทรัพย์สินนี้เลี้ยงดูครอบครัวของท่านเป็นเวลาหนึ่งปี จากนั้นก็นำส่วนที่เหลือไปใช้จ่ายในทางของอัลลอฮ์ (เพื่อการกุศล) ศาสนทูตแห่งอัลลอฮ์ ﷺ ปฏิบัติเช่นนี้ตลอดชีวิตของท่าน ต่อมาเมื่อท่านเสียชีวิต อบูบักรกล่าวว่า 'ฉันเป็นผู้สืบทอดของศาสนทูตแห่งอัลลอฮ์ ﷺ' อบูบักรจึงรับทรัพย์สินนี้มาดูแลและจัดการตามที่ศาสนทูตแห่งอัลลอฮ์ ﷺ เคยกระทำ และพวกท่านทั้งหลายก็รู้ดีในเรื่องนี้" จากนั้นอุมัรหันไปหาอะลีและอับบาสแล้วกล่าวว่า "ท่านทั้งสองจำได้ว่าอบูบักรจัดการทรัพย์สินนี้ดังที่ท่านกล่าวมา และอัลลอฮ์ทรงทราบดีว่าในเรื่องนี้เขาเป็นผู้สัตย์ซื่อ เคร่งครัด อยู่ในแนวทางที่ถูกต้อง และปฏิบัติตามความจริง ต่อมาอัลลอฮ์ทรงให้อบูบักรเสียชีวิต ฉันจึงกล่าวว่า 'ฉันเป็นผู้สืบทอดของศาสนทูตแห่งอัลลอฮ์ ﷺ และอบูบักร' ฉันจึงดูแลทรัพย์สินนี้เป็นเวลาสองปีในช่วงการปกครองของฉัน โดยจัดการตามที่ศาสนทูตแห่งอัลลอฮ์ ﷺ และอบูบักรเคยกระทำ และอัลลอฮ์ทรงทราบดีว่าในเรื่องนี้ฉันเป็นผู้สัตย์ซื่อ เคร่งครัด อยู่ในแนวทางที่ถูกต้อง และปฏิบัติตามความจริง ต่อมาท่านทั้งสองมาหาฉัน โดยมีคำเรียกร้องเดียวกัน โอ้ อับบาส! ท่านก็มาหาฉันเช่นกัน ฉันจึงบอกท่านทั้งสองว่า 'ศาสนทูตแห่งอัลลอฮ์ ﷺ กล่าวว่า เราไม่ถูกสืบทอดมรดก สิ่งที่เราทิ้งไว้เป็นทาน' เมื่อฉันเห็นสมควรที่จะมอบทรัพย์สินนี้ให้ท่านทั้งสอง ฉันจึงกล่าวว่า 'หากท่านทั้งสองประสงค์ ฉันจะมอบให้ โดยมีเงื่อนไขว่าท่านทั้งสองต้องให้สัญญาและพันธะสัญญาต่ออัลลอฮ์ว่าจะจัดการทรัพย์สินนี้ตามที่ศาสนทูตแห่งอัลลอฮ์ ﷺ อบูบักร และฉันได้ทำมาตั้งแต่เริ่มดำรงตำแหน่ง มิฉะนั้นอย่าได้พูดถึงเรื่องนี้กับฉันอีก' ท่านทั้งสองจึงกล่าวว่า 'จงมอบให้เราตามเงื่อนไขนั้นเถิด' ฉันจึงมอบให้ท่านทั้งสอง บัดนี้ท่านยังต้องการให้ฉันตัดสินเป็นอย่างอื่นอีกหรือ? ขอสาบานต่ออัลลอฮ์ ผู้ซึ่งชั้นฟ้าและแผ่นดินดำรงอยู่ด้วยพระอนุมัติของพระองค์ ฉันจะไม่ตัดสินในเรื่องนี้นอกจากการตัดสินดังกล่าว จนกว่าวันสิ้นโลกจะมาถึง หากท่านทั้งสองไม่สามารถจัดการได้ ก็จงคืนมาให้ฉัน แล้วฉันจะจัดการแทนท่านทั้งสองเอง" ผู้เล่ากล่าวว่า "ฉันได้เล่าหะดีษนี้ให้อุรวะฮ์ บิน อัซ-ซุบัยร์ ฟัง เขากล่าวว่า 'มาลิก บิน เอาส์ พูดความจริง ฉันได้ยินอาอิชะฮ์ ภรรยาของศาสดา ﷺ (ขออัลลอฮ์ทรงพอพระทัยนาง) กล่าวว่า บรรดาภรรยาของศาสดา ﷺ ได้ส่งอุสมานไปหาอบูบักร เพื่อขอส่วนแบ่งหนึ่งในแปดจากทรัพย์สินฟัยย์ที่อัลลอฮ์ประทานแก่ศาสนทูตของพระองค์ แต่ฉันเป็นคนคัดค้านพวกนาง ฉันกล่าวกับพวกนางว่า "พวกเธอไม่เกรงกลัวอัลลอฮ์ดอกหรือ? พวกเธอไม่รู้หรือว่าศาสดา ﷺ เคยกล่าวว่า 'เราไม่ถูกสืบทอดมรดก สิ่งที่เราทิ้งไว้เป็นทาน' โดยท่านหมายถึงตัวท่านเอง ครอบครัวของมุฮัมมัด ﷺ เพียงแต่บริโภคจากทรัพย์สินนี้เพื่อเลี้ยงชีพเท่านั้น" บรรดาภรรยาของศาสดา ﷺ จึงยุติการเรียกร้องตามที่ได้ทราบจากนาง" ทรัพย์สินทานนี้อยู่ในความดูแลของอะลี ซึ่งอะลีได้ขัดขวางอับบาสและมีอำนาจเหนือกว่าในเรื่องนี้ ต่อมาได้อยู่ในความดูแลของฮะซัน บิน อะลี จากนั้นอยู่ในความดูแลของฮุเซน บิน อะลี แล้วอยู่ในความดูแลของอะลี บิน ฮุเซน และฮะซัน บิน ฮะซัน ซึ่งทั้งสองผลัดเปลี่ยนกันดูแล สุดท้ายอยู่ในความดูแลของซัยด์ บิน ฮะซัน และนี่คือทรัพย์สินทานของศาสนทูตแห่งอัลลอฮ์ ﷺ อย่างแท้จริง
คำแปลและคำอธิบายโดย Khutba World แปลจากภาษาอาหรับ
ทรัพย์สินของท่านนบี ﷺ ยังคงเป็นทรัพย์เพื่อการกุศลและได้รับการบริหารในฐานะทรัพย์สินที่ถือไว้เพื่อประโยชน์สาธารณะ
อุมัรพิจารณาข้อพิพาทระหว่างอะลีและอัลอับบาสเกี่ยวกับการจัดการทรัพย์สินของบนูอันนะฎีร ท่านย้ำคำกล่าวของท่านนบี ﷺ ที่ว่าทรัพย์สินที่บรรดานบีทิ้งไว้ถือเป็นทรัพย์เพื่อการกุศล และย้ำข้อตกลงการจัดการที่ทั้งสองเคยยอมรับไว้ก่อนหน้านี้
ทรัพย์สินที่ตกเป็นของประชาคมมุสลิมโดยไม่ได้ผ่านการสู้รบ
การกุศล; ในที่นี้หมายถึงทรัพย์สินที่ไม่แบ่งเป็นมรดกส่วนบุคคล
ทรัพย์สินที่ได้รับมอบหมายให้บริหารตามกฎที่ตกลงกันและเพื่อวัตถุประสงค์ที่กำหนดไว้
บรรดานักวิชาการยุคคลาสสิกอนุมานจากรายงานนี้ว่า ทรัพย์สินของท่านนบี ﷺ ไม่ได้ถูกแบ่งให้ทายาทเสมือนมรดกทั่วไป แต่คงไว้เพื่อการกุศลและการเลี้ยงดูครอบครัวของท่าน อุมัรเน้นว่าผู้ดูแลต้องจัดการทรัพย์สินตามแนวทางปฏิบัติของท่านนบี ﷺ และความรับผิดชอบในการบริหารไม่ได้ทำให้เกิดสิทธิเป็นเจ้าของส่วนบุคคล สำนักนิติศาสตร์ซุนนีทั้งสี่ยอมรับกฎพิเศษที่ว่าบรรดานบีไม่ได้รับมรดกตามวิธีปกติ อย่างไรก็ตาม ครอบครัวของท่านนบี ﷺ สามารถได้รับการเลี้ยงดูจากทรัพย์สินนี้ตามกฎที่ใช้บังคับ
- กำหนดข้อตกลงเกี่ยวกับการจัดการและการใช้ทรัพย์สินส่วนรวมให้ชัดเจน แล้วปฏิบัติตาม
- อย่าเร่งตัดสินข้อพิพาท: รับฟังผู้เกี่ยวข้องและพิจารณาข้อเรียกร้องโดยอาศัยความรู้ที่เชื่อถือได้
- แยกทรัพย์สินส่วนตัวออกจากทรัพย์สินที่คุณบริหารแทนผู้อื่น
หะดีษทุกวันในภาษาของคุณ
แอปจะมอบหะดีษพร้อมคำอธิบายให้คุณทุกวัน และแสดงเป็นวิดเจ็ตบนโทรศัพท์ได้ ใช้งานฟรี