Sahih Muslim หะดีษที่ 1001
รายงานโดย Abdullah ibn Abbas พร้อมข้อความภาษาอาหรับ คำแปลของเรา และคำอธิบาย
รายงานโดย Abdullah ibn Abbas
Sahih Muslim ได้รับการยอมรับว่าเชื่อถือได้ทั้งหมด
ตัวบทหะดีษ
حَدَّثَنَا أَبُو جَعْفَرٍ، مُحَمَّدُ بْنُ الصَّبَّاحِ وَعَمْرٌو النَّاقِدُ جَمِيعًا عَنْ هُشَيْمٍ، - قَالَ ابْنُ الصَّبَّاحِ حَدَّثَنَا هُشَيْمٌ، - أَخْبَرَنَا أَبُو بِشْرٍ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، فِي قَوْلِهِ عَزَّ وَجَلَّ { وَلاَ تَجْهَرْ بِصَلاَتِكَ وَلاَ تُخَافِتْ بِهَا} قَالَ نَزَلَتْ وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مُتَوَارٍ بِمَكَّةَ فَكَانَ إِذَا صَلَّى بِأَصْحَابِهِ رَفَعَ صَوْتَهُ بِالْقُرْآنِ فَإِذَا سَمِعَ ذَلِكَ الْمُشْرِكُونَ سَبُّوا الْقُرْآنَ وَمَنْ أَنْزَلَهُ وَمَنْ جَاءَ بِهِ فَقَالَ اللَّهُ تَعَالَى لِنَبِيِّهِ صلى الله عليه وسلم { وَلاَ تَجْهَرْ بِصَلاَتِكَ} فَيَسْمَعَ الْمُشْرِكُونَ قِرَاءَتَكَ { وَلاَ تُخَافِتْ بِهَا} عَنْ أَصْحَابِكَ أَسْمِعْهُمُ الْقُرْآنَ وَلاَ تَجْهَرْ ذَلِكَ الْجَهْرَ وَابْتَغِ بَيْنَ ذَلِكَ سَبِيلاً يَقُولُ بَيْنَ الْجَهْرِ وَالْمُخَافَتَةِ .
อบู ญะอ์ฟัร มุฮัมมัด บิน อัศ-ศ็อบบาห์ และอัมร์ อัน-นากิด ได้ร่วมกันรายงานแก่เราจากฮุชัยม์ - อิบนุ ศ็อบบาห์กล่าวว่า: ฮุชัยม์ได้รายงานแก่เรา - อบู บิชร์ แจ้งให้เราทราบจากซะอีด บิน ญุบัยร์ จากอิบนุ อับบาส เกี่ยวกับพระดำรัสของอัลลอฮ์ผู้ทรงเกียรติและยิ่งใหญ่ที่ว่า {เจ้าจงอย่าอ่านเสียงดังในการละหมาดของเจ้า และจงอย่าอ่านเสียงค่อยเกินไป} เขากล่าวว่า: โองการนี้ถูกประทานลงมาในขณะที่เราะสูลุลลอฮ์ ﷺ ทรงซ่อนพระองค์อยู่ในมักกะฮ์ เมื่อท่านนำเหล่าเศาะหาบะฮ์ละหมาด ท่านจะยกเสียงอ่านอัลกุรอานให้ดังขึ้น เมื่อพวกมุชริกีนได้ยินเช่นนั้น พวกเขาก็ได้ด่าทออัลกุรอาน ผู้ที่ประทานมันลงมา และผู้ที่นำมันมา อัลลอฮ์ตะอาลาจึงตรัสแก่นบีของพระองค์ ﷺ ว่า {เจ้าจงอย่าอ่านเสียงดังในการละหมาดของเจ้า} เพื่อมิให้พวกมุชริกีนได้ยินการอ่านของเจ้า {และจงอย่าอ่านเสียงค่อยเกินไป} จนกระทั่งเหล่าเศาะหาบะฮ์ของเจ้าไม่ได้ยิน จงทำให้พวกเขาได้ยินอัลกุรอาน แต่จงอย่าอ่านด้วยเสียงที่ดังเกินไปนั้น และจงแสวงหาหนทางสายกลางระหว่างนั้น ซึ่งหมายถึงระหว่างเสียงดังกับเสียงค่อย
คำแปลและคำอธิบายโดย Khutba World แปลจากภาษาอาหรับ
ควรอ่านอัลกุรอานให้ได้ยินแต่พอเหมาะ เพื่อคำนึงถึงการละหมาดและผู้ฟัง
ตามคำบอกเล่าของอิบนุอับบาส อัลกุรอาน 17:110 ถูกประทานลงมาในช่วงที่ท่านนบี ﷺ ทรงหลบซ่อนอยู่ในมักกะฮ์ เมื่อท่านนบี ﷺ ทรงนำบรรดาสหายละหมาด ผู้คนรอบข้างได้ยินการอ่านของท่าน และพวกตั้งภาคีได้เยาะเย้ยอัลกุรอาน อัลลอฮ์ และศาสนทูตของพระองค์ ﷺ ดังนั้นจึงมีแนวทางให้อ่านดังพอที่บรรดาสหายจะได้ยิน แต่ไม่ดังจนฝ่ายตรงข้ามได้ยิน
อ่านในระดับเสียงที่ผู้ซึ่งควรได้ฟังได้ยิน โดยไม่ดังเกินจำเป็นหรือเบาจนแทบไม่ได้ยิน
ระดับเสียงที่สมดุลระหว่างการอ่านเสียงดังกับการอ่านเสียงเบา
ผู้ที่เคารพบูชาเทพเจ้าอื่นนอกเหนือจากอัลลอฮ์
นักอรรถาธิบายคลาสสิกเชื่อมโยงถ้อยคำในอัลกุรอาน 17:110 กับการรักษาสมดุลของระดับเสียงระหว่างการละหมาด อิบนุอับบาสเน้นสถานการณ์ที่เกิดขึ้นจริงในมักกะฮ์ กล่าวคือ การอ่านต้องไปถึงบรรดาสหาย แต่ไม่ดังจนผู้ฟังที่เป็นปรปักษ์นำไปเยาะเย้ยได้ นักวิชาการยังอภิปรายด้วยว่าระดับเสียงแตกต่างกันไปตามประเภทของการละหมาดและสถานการณ์ ดังนั้นรายงานนี้ไม่ได้สอนว่าทุกการละหมาดต้องอ่านด้วยระดับเสียงเท่ากัน สำนักนิติศาสตร์ซุนนีทั้งสี่พิจารณาการอ่านออกเสียงและการอ่านเบาจากรายงานหลายฉบับและแนวปฏิบัติในการละหมาด ส่วนคำอธิบายนี้เน้นความสำคัญของการอ่านอย่างพอเหมาะกับสถานการณ์
- อ่านระหว่างละหมาดด้วยระดับเสียงที่เหมาะกับการละหมาดและผู้คนรอบตัว
- เมื่ออ่านอัลกุรอาน ให้เลือกระดับเสียงที่ช่วยให้ผู้ฟังได้รับประโยชน์โดยไม่รบกวนผู้อื่นโดยไม่จำเป็น
- ปรับวิธีการอิบาดะฮ์ให้เหมาะกับสถานการณ์อย่างรอบคอบ โดยไม่ละเลยจุดมุ่งหมายของการอ่าน
รายงานนี้ยังให้คำอธิบายถ้อยคำของอัลลอฮ์เกี่ยวกับการอ่านในละหมาด และช่วยให้เข้าใจคำอธิบายต่าง ๆ ของอัลกุรอาน 17:110 อย่างเชื่อมโยงกัน
Sahih Muslim · #1003 (Sahih)รายงานนี้จากหนังสือเล่มเดียวกันช่วยเสริมการอภิปรายเรื่องการอ่านในละหมาดและการนำแนวทางเกี่ยวกับการใช้เสียงไปปฏิบัติ
หะดีษทุกวันในภาษาของคุณ
แอปจะมอบหะดีษพร้อมคำอธิบายให้คุณทุกวัน และแสดงเป็นวิดเจ็ตบนโทรศัพท์ได้ ใช้งานฟรี