Sahih al-Bukhari, 5407. hadis
Abu Qatada rivayet etti. Kendi çevirimiz ve açıklamamızla birlikte Arapça metin.
Abu Qatada tarafından rivayet edildi
Sahih al-Bukhari bir bütün olarak sahih kabul edilir.
Rivayet
حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ، عَنْ أَبِي حَازِمٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي قَتَادَةَ السَّلَمِيِّ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّهُ قَالَ كُنْتُ يَوْمًا جَالِسًا مَعَ رِجَالٍ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فِي مَنْزِلٍ فِي طَرِيقِ مَكَّةَ، وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم نَازِلٌ أَمَامَنَا، وَالْقَوْمُ مُحْرِمُونَ وَأَنَا غَيْرُ مُحْرِمٍ، فَأَبْصَرُوا حِمَارًا وَحْشِيًّا وَأَنَا مَشْغُولٌ أَخْصِفُ نَعْلِي، فَلَمْ يُؤْذِنُونِي لَهُ، وَأَحَبُّوا لَوْ أَنِّي أَبْصَرْتُهُ، فَالْتَفَتُّ فَأَبْصَرْتُهُ فَقُمْتُ إِلَى الْفَرَسِ فَأَسْرَجْتُهُ. ثُمَّ رَكِبْتُ وَنَسِيتُ السَّوْطَ وَالرُّمْحَ فَقُلْتُ لَهُمْ نَاوِلُونِي السَّوْطَ وَالرُّمْحَ. فَقَالُوا لاَ وَاللَّهِ لاَ نُعِينُكَ عَلَيْهِ بِشَىْءٍ. فَغَضِبْتُ فَنَزَلْتُ فَأَخَذْتُهُمَا، ثُمَّ رَكِبْتُ فَشَدَدْتُ عَلَى الْحِمَارِ فَعَقَرْتُهُ، ثُمَّ جِئْتُ بِهِ وَقَدْ مَاتَ فَوَقَعُوا فِيهِ يَأْكُلُونَهُ، ثُمَّ إِنَّهُمْ شَكُّوا فِي أَكْلِهِمْ إِيَّاهُ وَهُمْ حُرُمٌ، فَرُحْنَا وَخَبَأْتُ الْعَضُدَ مَعِي، فَأَدْرَكْنَا رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَسَأَلْنَاهُ عَنْ ذَلِكَ فَقَالَ " مَعَكُمْ مِنْهُ شَىْءٌ ". فَنَاوَلْتُهُ الْعَضُدَ فَأَكَلَهَا حَتَّى تَعَرَّقَهَا، وَهْوَ مُحْرِمٌ. قَالَ ابْنُ جَعْفَرٍ وَحَدَّثَنِي زَيْدُ بْنُ أَسْلَمَ عَنْ عَطَاءِ بْنِ يَسَارٍ عَنْ أَبِي قَتَادَةَ مِثْلَهُ.
Abdülazîz b. Abdullah bize rivayet etti; Muhammed b. Cafer bize Ebû Hâzim'den, o da Abdullah b. Ebî Katâde es-Sellemî'den, o da babasından nakletti ki babası şöyle demiştir: Bir gün Mekke yolu üzerindeki bir konaklama yerinde Nebî ﷺ'in ashâbından bazı kimselerle birlikte oturuyordum. Resûlullah ﷺ bizim önümüzde konaklamıştı. Topluluk ihramlıydı, ben ise ihramsızdım. Ben nalınımı tamir etmekle meşgulken bir yaban eşeği gördüler. Bana haber vermediler ama görmemi arzu ettiler. Ben dönüp baktığımda onu gördüm. Atıma yönelip eyerledim ve bindim, ancak kırbacı ve mızrağı almayı unuttum. Onlara:
"Bana kırbacı ve mızrağı uzatın" dedim. Onlar ise: "Hayır, vallahi bu avda sana hiçbir şekilde yardım etmeyiz" dediler. Öfkelendim, attan indim, onları kendim aldım ve tekrar bindim. Sonra yaban eşeğinin peşine düştüm ve onu vurdum. Ölmüş haldeyken onu getirdim ve onlar da etinden yemeye başladılar. Daha sonra ihramlı oldukları halde bu eti yemenin hükmü konusunda şüpheye düştüler. Yola devam ettik ve ben yanımda bir but sakladım. Resûlullah ﷺ'e yetişince durumu kendisine sorduk. O: "Yanınızda etinden bir şey var mı?" diye sordu. Ben de ona butu uzattım. Kendisi ihramlı olduğu halde, kemiğini sıyırıncaya kadar ondan yedi. İbn Cafer dedi ki: Zeyd b. Eslem de bana Atâ b. Yesâr'dan, o da Ebû Katâde'den benzerini rivayet etmiştir.
Çeviri ve açıklama, Arapçadan Khutba World tarafından yapılmıştır.
İhramda olmayan kişi avlanabilir; ihramlılar onun avından yiyebilir.
Hac veya umre yapan kişinin belirli uygulamalara ve yasaklara uyması gereken kutsal hâl.
Bu olayda avlanan yabani hayvandır; evcil eşekle aynı şey değildir.
Âlimler bu rivayetten, ihramlı kişinin kendisinin avlanamayacağı ve başkasının avlanmasına yardım edemeyeceği sonucunu çıkarır. İhramda olmayan biri, ihramlıların yardımı olmadan avı yakalarsa onlar bundan yiyebilir. Fıkıh mezhepleri, avın ihramlılar için avlanıp avlanmadığı da dâhil olmak üzere başka şartları ele alır; bu rivayet, Peygamber ﷺ ihramlıyken avdan yediğini açıkça ortaya koyar.
- Hac sırasında avlanırken veya av eti yerken, avı yakalamaya kendinizin katılıp katılmadığını kontrol edin.
- Şüphe hâlinde açıklama isteyin ve gerekirse olayın koşullarını belgeleyin; sahabiler de eti Peygamber ﷺ’e sormak için yanlarında getirmişlerdi.
- İhram yasaklarına uyun ve başkalarına kendileri için yasak olan işlerde yardım etmeyin.
Her gün kendi dilinde bir hadis
Uygulama sana her gün açıklamalı bir hadis sunar; telefonunda widget olarak da kullanabilirsin. Ücretsizdir.