Sahih Muslim, 3695. hadis
Abdullah ibn Abbas rivayet etti. Kendi çevirimiz ve açıklamamızla birlikte Arapça metin.
Abdullah ibn Abbas tarafından rivayet edildi
Sahih Muslim bir bütün olarak sahih kabul edilir.
Rivayet
وَحَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ الْحَنْظَلِيُّ، وَمُحَمَّدُ بْنُ أَبِي عُمَرَ، - وَتَقَارَبَا فِي لَفْظِ الْحَدِيثِ - قَالَ ابْنُ أَبِي عُمَرَ حَدَّثَنَا وَقَالَ، إِسْحَاقُ أَخْبَرَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي ثَوْرٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ لَمْ أَزَلْ حَرِيصًا أَنْأَسْأَلَ عُمَرَ عَنِ الْمَرْأَتَيْنِ مِنْ أَزْوَاجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم اللَّتَيْنِ قَالَ اللَّهُ تَعَالَى {إِنْ تَتُوبَا إِلَى اللَّهِ فَقَدْ صَغَتْ قُلُوبُكُمَا} حَتَّى حَجَّ عُمَرُ وَحَجَجْتُ مَعَهُ فَلَمَّا كُنَّا بِبَعْضِ الطَّرِيقِ عَدَلَ عُمَرُ وَعَدَلْتُ مَعَهُ بِالإِدَاوَةِ فَتَبَرَّزَ ثُمَّ أَتَانِي فَسَكَبْتُ عَلَى يَدَيْهِ فَتَوَضَّأَ فَقُلْتُ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ مَنِ الْمَرْأَتَانِ مِنْ أَزْوَاجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم اللَّتَانِ قَالَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ لَهُمَا { إِنْ تَتُوبَا إِلَى اللَّهِ فَقَدْ صَغَتْ قُلُوبُكُمَا} قَالَ عُمَرُ وَاعَجَبًا لَكَ يَا ابْنَ عَبَّاسٍ - قَالَ الزُّهْرِيُّ كَرِهَ وَاللَّهِ مَا سَأَلَهُ عَنْهُ وَلَمْ يَكْتُمْهُ - قَالَ هِيَ حَفْصَةُ وَعَائِشَةُ . ثُمَّ أَخَذَ يَسُوقُ الْحَدِيثَ قَالَ كُنَّا مَعْشَرَ قُرَيْشٍ قَوْمًا نَغْلِبُ النِّسَاءَ فَلَمَّا قَدِمْنَا الْمَدِينَةَ وَجَدْنَا قَوْمًا تَغْلِبُهُمْ نِسَاؤُهُمْ فَطَفِقَ نِسَاؤُنَا يَتَعَلَّمْنَ مِنْ نِسَائِهِمْ - قَالَ - وَكَانَ مَنْزِلِي فِي بَنِي أُمَيَّةَ بْنِ زَيْدٍ بِالْعَوَالِي فَتَغَضَّبْتُ يَوْمًا عَلَى امْرَأَتِي فَإِذَا هِيَ تُرَاجِعُنِي فَأَنْكَرْتُ أَنْ تُرَاجِعَنِي . فَقَالَتْ مَا تُنْكِرُ أَنْ أُرَاجِعَكَ فَوَاللَّهِ إِنَّ أَزْوَاجَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم لَيُرَاجِعْنَهُ وَتَهْجُرُهُ إِحْدَاهُنَّ الْيَوْمَ إِلَى اللَّيْلِ . فَانْطَلَقْتُ فَدَخَلْتُ عَلَى حَفْصَةَ فَقُلْتُ أَتُرَاجِعِينَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَتْ نَعَمْ . فَقُلْتُ أَتَهْجُرُهُ إِحْدَاكُنَّ الْيَوْمَ إِلَى اللَّيْلِ قَالَتْ نَعَمْ . قُلْتُ قَدْ خَابَ مَنْ فَعَلَ ذَلِكَ مِنْكُنَّ وَخَسِرَ أَفَتَأْمَنُ إِحْدَاكُنَّ أَنْ يَغْضَبَ اللَّهُ عَلَيْهَا لِغَضَبِ رَسُولِهِ صلى الله عليه وسلم فَإِذَا هِيَ قَدْ هَلَكَتْ لاَ تُرَاجِعِي رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَلاَ تَسْأَلِيهِ شَيْئًا وَسَلِينِي مَا بَدَا لَكِ وَلاَ يَغُرَّنَّكِ أَنْ كَانَتْ جَارَتُكِ هِيَ أَوْسَمَ وَأَحَبَّ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْكِ - يُرِيدُ عَائِشَةَ - قَالَ وَكَانَ لِي جَارٌ مِنَ الأَنْصَارِ فَكُنَّا نَتَنَاوَبُ النُّزُولَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَيَنْزِلُ يَوْمًا وَأَنْزِلُ يَوْمًا فَيَأْتِينِي بِخَبَرِ الْوَحْىِ وَغَيْرِهِ وَآتِيهِ بِمِثْلِ ذَلِكَ وَكُنَّا نَتَحَدَّثُ أَنَّ غَسَّانَ تُنْعِلُ الْخَيْلَ لِتَغْزُوَنَا فَنَزَلَ صَاحِبِي ثُمَّ أَتَانِي عِشَاءً فَضَرَبَ بَابِي ثُمَّ نَادَانِي فَخَرَجْتُ إِلَيْهِ فَقَالَ حَدَثَ أَمْرٌ عَظِيمٌ . قُلْتُ مَاذَا أَجَاءَتْ غَسَّانُ قَالَ لاَ بَلْ أَعْظَمُ مِنْ ذَلِكَ وَأَطْوَلُ طَلَّقَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم نِسَاءَهُ . فَقُلْتُ قَدْ خَابَتْ حَفْصَةُ وَخَسِرَتْ قَدْ كُنْتُ أَظُنُّ هَذَا كَائِنًا حَتَّى إِذَا صَلَّيْتُ الصُّبْحَ شَدَدْتُ عَلَىَّ ثِيَابِي ثُمَّ نَزَلْتُ فَدَخَلْتُ عَلَى حَفْصَةَ وَهْىَ تَبْكِي فَقُلْتُ أَطَلَّقَكُنَّ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَتْ لاَ أَدْرِي هَا هُوَ ذَا مُعْتَزِلٌ فِي هَذِهِ الْمَشْرُبَةِ . فَأَتَيْتُ غُلاَمًا لَهُ أَسْوَدَ فَقُلْتُ اسْتَأْذِنْ لِعُمَرَ . فَدَخَلَ ثُمَّ خَرَجَ إِلَىَّ فَقَالَ قَدْ ذَكَرْتُكَ لَهُ فَصَمَتَ فَانْطَلَقْتُ حَتَّى انْتَهَيْتُ إِلَى الْمِنْبَرِ فَجَلَسْتُ فَإِذَا عِنْدَهُ رَهْطٌ جُلُوسٌ يَبْكِي بَعْضُهُمْ فَجَلَسْتُ قَلِيلاً ثُمَّ غَلَبَنِي مَا أَجِدُ ثُمَّ أَتَيْتُ الْغُلاَمَ فَقُلْتُ اسْتَأْذِنْ لِعُمَرَ . فَدَخَلَ ثُمَّ خَرَجَ إِلَىَّ . فَقَالَ قَدْ ذَكَرْتُكَ لَهُ فَصَمَتَ . فَوَلَّيْتُ مُدْبِرًا فَإِذَا الْغُلاَمُ يَدْعُونِي فَقَالَ ادْخُلْ فَقَدْ أَذِنَ لَكَ فَدَخَلْتُ فَسَلَّمْتُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَإِذَا هُوَ مُتَّكِئٌ عَلَى رَمْلِ حَصِيرٍ قَدْ أَثَّرَ فِي جَنْبِهِ فَقُلْتُ أَطَلَّقْتَ يَا رَسُولَ اللَّهِ نِسَاءَكَ فَرَفَعَ رَأْسَهُ إِلَىَّ وَقَالَ " لاَ " . فَقُلْتُ اللَّهُ أَكْبَرُ لَوْ رَأَيْتَنَا يَا رَسُولَ اللَّهِ وَكُنَّا مَعْشَرَ قُرَيْشٍ قَوْمًا نَغْلِبُ النِّسَاءَ فَلَمَّا قَدِمْنَا الْمَدِينَةَ وَجَدْنَا قَوْمًا تَغْلِبُهُمْ نِسَاؤُهُمْ فَطَفِقَ نِسَاؤُنَا يَتَعَلَّمْنَ مِنْ نِسَائِهِمْ فَتَغَضَّبْتُ عَلَى امْرَأَتِي يَوْمًا فَإِذَا هِيَ تُرَاجِعُنِي فَأَنْكَرْتُ أَنْ تُرَاجِعَنِي . فَقَالَتْ مَا تُنْكِرُ أَنْ أُرَاجِعَكَ فَوَاللَّهِ إِنَّ أَزْوَاجَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم لَيُرَاجِعْنَهُ وَتَهْجُرُهُ إِحْدَاهُنَّ الْيَوْمَ إِلَى اللَّيْلِ . فَقُلْتُ قَدْ خَابَ مَنْ فَعَلَ ذَلِكَ مِنْهُنَّ وَخَسِرَ أَفَتَأْمَنُ إِحْدَاهُنَّ أَنْ يَغْضَبَ اللَّهُ عَلَيْهَا لِغَضَبِ رَسُولِهِ صلى الله عليه وسلم فَإِذَا هِيَ قَدْ هَلَكَتْ فَتَبَسَّمَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَدْ دَخَلْتُ عَلَى حَفْصَةَ فَقُلْتُ لاَ يَغُرَّنَّكِ أَنْ كَانَتْ جَارَتُكِ هِيَ أَوْسَمُ مِنْكِ وَأَحَبُّ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْكِ . فَتَبَسَّمَ أُخْرَى فَقُلْتُ أَسْتَأْنِسُ يَا رَسُولَ اللَّهِ . قَالَ " نَعَمْ " . فَجَلَسْتُ فَرَفَعْتُ رَأْسِي فِي الْبَيْتِ فَوَاللَّهِ مَا رَأَيْتُ فِيهِ شَيْئًا يَرُدُّ الْبَصَرَ إِلاَّ أُهُبًا ثَلاَثَةً فَقُلْتُ ادْعُ اللَّهَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَنْ يُوَسِّعَ عَلَى أُمَّتِكَ فَقَدْ وَسَّعَ عَلَى فَارِسَ وَالرُّومِ وَهُمْ لاَ يَعْبُدُونَ اللَّهَ فَاسْتَوَى جَالِسًا ثُمَّ قَالَ " أَفِي شَكٍّ أَنْتَ يَا ابْنَ الْخَطَّابِ أُولَئِكَ قَوْمٌ عُجِّلَتْ لَهُمْ طَيِّبَاتُهُمْ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا " . فَقُلْتُ اسْتَغْفِرْ لِي يَا رَسُولَ اللَّهِ . وَكَانَ أَقْسَمَ أَنْ لاَ يَدْخُلَ عَلَيْهِنَّ شَهْرًا مِنْ شِدَّةِ مَوْجِدَتِهِ عَلَيْهِنَّ . حَتَّى عَاتَبَهُ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ . قَالَ الزُّهْرِيُّ فَأَخْبَرَنِي عُرْوَةُ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ لَمَّا مَضَى تِسْعٌ وَعِشْرُونَ لَيْلَةً دَخَلَ عَلَىَّ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بَدَأَ بِي فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّكَ أَقْسَمْتَ أَنْ لاَ تَدْخُلَ عَلَيْنَا شَهْرًا وَإِنَّكَ دَخَلْتَ مِنْ تِسْعٍ وَعِشْرِينَ أَعُدُّهُنَّ . فَقَالَ " إِنَّ الشَّهْرَ تِسْعٌ وَعِشْرُونَ - ثُمَّ قَالَ - يَا عَائِشَةُ إِنِّي ذَاكِرٌ لَكِ أَمْرًا فَلاَ عَلَيْكِ أَنْ لاَ تَعْجَلِي فِيهِ حَتَّى تَسْتَأْمِرِي أَبَوَيْكِ " . ثُمَّ قَرَأَ عَلَىَّ الآيَةَ { يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ قُلْ لأَزْوَاجِكَ} حَتَّى بَلَغَ { أَجْرًا عَظِيمًا} قَالَتْ عَائِشَةُ قَدْ عَلِمَ وَاللَّهِ أَنَّ أَبَوَىَّ لَمْ يَكُونَا لِيَأْمُرَانِي بِفِرَاقِهِ قَالَتْ فَقُلْتُ أَوَفِي هَذَا أَسْتَأْمِرُ أَبَوَىَّ فَإِنِّي أُرِيدُ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَالدَّارَ الآخِرَةَ . قَالَ مَعْمَرٌ فَأَخْبَرَنِي أَيُّوبُ أَنَّ عَائِشَةَ قَالَتْ لاَ تُخْبِرْ نِسَاءَكَ أَنِّي اخْتَرْتُكَ فَقَالَ لَهَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " إِنَّ اللَّهَ أَرْسَلَنِي مُبَلِّغًا وَلَمْ يُرْسِلْنِي مُتَعَنِّتًا " . قَالَ قَتَادَةُ صَغَتْ قُلُوبُكُمَا مَالَتْ قُلُوبُكُمَا.
İbn Abbas (Allah ondan razı olsun) şöyle rivayet etti: Ben her zaman Ömer’e (Allah ondan razı olsun), Yüce Allah’ın hakkında {Eğer ikiniz de Allah’a tövbe ederseniz, şüphesiz kalpleriniz (buna) meyletmiştir} [Tahrim Suresi 66:4] buyurduğu, Peygamber ﷺ’in eşlerinden olan iki hanımı sormayı arzuluyordum. Nihayet Ömer hacca gittiğinde ben de onunla birlikte gittim. Yolda giderken Ömer bir kenara çekildi, ben de su kabıyla onunla birlikte gittim. İhtiyacını giderdi, sonra yanıma geldi ve ben ellerine su döktüm, o da abdest aldı. Dedim ki:
"Ey Müminlerin Emiri! Yüce ve Celil Allah’ın {Eğer ikiniz de Allah’a tövbe ederseniz, şüphesiz kalpleriniz (buna) meyletmiştir} buyurduğu, Peygamber ﷺ’in eşlerinden o iki hanım kimdir?" Ömer dedi ki: "Bu senin için ne kadar şaşırtıcı ey İbn Abbas!" (Zühri dedi ki: Vallahi sorduğu şey hoşuna gitmedi ama cevabı gizlemedi.) Dedi ki: "Onlar Hafsa ve Aişe’dir." Sonra hadisi anlatmaya başladı ve şöyle dedi: "Biz Kureyş topluluğu, kadınlarına galip gelen bir kavimdik. Medine’ye geldiğimizde ise kadınlarının kendilerine galip geldiği bir kavim bulduk. Bunun üzerine bizim kadınlarımız da onların kadınlarından bazı alışkanlıklar öğrenmeye başladılar." Devamla dedi ki: "Evim Avâli’de, Ümeyye b. Zeyd mahallesindeydi. Bir gün karıma kızdım, o da bana karşılık verdi. Onun bana karşılık vermesini yadırgadım. O ise: 'Bana karşılık vermeme neden kızıyorsun? Vallahi Peygamber ﷺ’in eşleri ona karşılık veriyorlar ve hatta biri gündüzden geceye kadar ondan uzak duruyor' dedi. Ben de hemen Hafsa’nın yanına gittim ve: 'Sen Allah Resulü ﷺ’e karşılık mı veriyorsun?' diye sordum. 'Evet' dedi. 'Biriniz gündüzden geceye kadar ondan uzak mı duruyor?' dedim. 'Evet' dedi. Ben de: 'Sizden bunu yapan gerçekten hüsrana uğramış ve kaybetmiştir. Hiçbiriniz, Allah Resulü ﷺ’in gazabı sebebiyle Allah’ın kendisine gazap etmesinden ve böylece helak olmaktan emin olamaz. Artık Allah Resulü ﷺ’e karşılık verme ve ondan bir şey isteme; ne istiyorsan benden iste. Komşunun (Aişe’nin) senden daha güzel ve Allah Resulü ﷺ katında daha sevgili olması seni aldatmasın' dedim." Yine dedi ki: "Ensar’dan bir komşum vardı; Allah Resulü ﷺ’in yanında bulunmak için nöbetleşirdik. Bir gün o gider, bir gün ben giderdim. O bana vahiy ve diğer haberleri getirir, ben de ona aynı şekilde haber getirirdim. Gassan kabilesinin bize saldırmak için atlarını nalladığını konuşuyorduk. Arkadaşım bir gün nöbete gitti, akşamleyin kapımı çaldı ve beni seslendi. Çıktım, bana: 'Büyük bir olay oldu' dedi. 'Ne oldu? Gassan mı geldi?' dedim. 'Hayır, ondan daha büyük ve daha uzun sürecek bir şey: Peygamber ﷺ hanımlarını boşadı' dedi. Ben de: 'Hafsa hüsrana uğradı ve kaybetti, zaten bunun olacağını tahmin ediyordum' dedim. Sabah namazını kıldım, elbiselerimi giydim ve Hafsa’nın yanına gittim; ağlıyordu. 'Allah Resulü ﷺ sizi boşadı mı?' diye sordum. 'Bilmiyorum, işte şu üst odada inzivaya çekildi' dedi. Siyahî bir hizmetçisine gidip: 'Ömer için izin iste' dedim. İçeri girdi, çıktı ve: 'Seni andım ama sustu' dedi. Minbere gidip oturdum; orada oturan ve bazıları ağlayan bir grup vardı. Bir süre oturdum, sonra içimdeki endişe bana ağır bastı. Tekrar hizmetçiye gidip: 'Ömer için izin iste' dedim. Girdi, çıktı ve: 'Seni andım ama sustu' dedi. Geri dönmek üzereyken hizmetçi beni çağırdı: 'Gir, sana izin verildi' dedi. İçeri girdim, Allah Resulü ﷺ’e selam verdim. Hasır üzerinde uzanmıştı ve hasırın izi böğrüne çıkmıştı. 'Ya Resulallah! Hanımlarını boşadın mı?' dedim. Başını kaldırıp: 'Hayır' buyurdu. Ben de: 'Allahu Ekber! Ya Resulallah, keşke halimizi görseydin...' diyerek Kureyş’in kadınlara galip geldiğini, Medine’de ise durumun tersine olduğunu, kadınların oradaki kadınlardan etkilendiğini, karısının kendisine karşılık verdiğini ve onu uyardığını anlattım. Allah Resulü ﷺ tebessüm etti. Ben: 'Ya Resulallah! Hafsa’ya gittim ve komşusunun ondan daha güzel ve Resulullah katında daha sevgili olmasının onu aldatmamasını söyledim' dedim. Resulullah ﷺ tekrar tebessüm etti. 'Ya Resulallah! Sizi neşelendireyim mi?' dedim. 'Evet' buyurdu. Oturdum, evin içine baktım; vallahi gözü oyalayacak üç deriden başka bir şey görmedim. 'Ya Resulallah! Ümmetinize bolluk vermesi için Allah’a dua etseniz; çünkü Fars ve Rum’a genişlik verdi halbuki onlar Allah’a ibadet etmiyorlar' dedim. Doğrulup oturdu ve: 'Şüphe içinde misin ey Hattab oğlu? Onlar, iyilikleri dünya hayatında peşinen verilen bir kavimdirler' buyurdu. Ben de: 'Beni bağışlat ya Resulallah!' dedim. Resulullah ﷺ onlara olan şiddetli kırgınlığı sebebiyle bir ay yanlarına girmemeye yemin etmişti, ta ki Allah onu bu konuda uyarana kadar." Zühri dedi ki: Urve bana Aişe’den şunu nakletti: "Yirmi dokuz gece geçince Allah Resulü ﷺ yanıma girdi ve söze benden başladı. Dedim ki: 'Ya Resulallah! Bize bir ay girmemeye yemin etmiştin, halbuki saydığıma göre yirmi dokuz gün oldu.' Buyurdu ki: 'Ay yirmi dokuz gün de olabilir.' Sonra: 'Ey Aişe! Sana bir meseleyi arz edeceğim, anne babana danışmadan acele karar verme' buyurdu. Ardından {Ey Peygamber! Eşlerine de ki...} ayetinden {...büyük mükafat} kısmına kadar okudu." Aişe dedi ki: "Vallahi biliyordu ki anne babam beni ondan ayrılmaya teşvik etmezdi. Dedim ki: 'Bu konuda anne babama mı danışacağım? Ben Allah’ı, Resulünü ﷺ ve ahiret yurdunu istiyorum.'" Ma’mer dedi ki: Eyyub bana Aişe’nin şöyle dediğini nakletti: "Hanımlarına benim seni seçtiğimi söyleme." Bunun üzerine Nebi ﷺ: "Şüphesiz Allah beni bir tebliğci olarak gönderdi, insanlara zorluk çıkaran biri olarak göndermedi" buyurdu. Katade dedi ki: "{Kalpleriniz meyletmiştir}" ifadesi "kalpleriniz eğilmiştir" demektir.
Çeviri ve açıklama, Arapçadan Khutba World tarafından yapılmıştır.
'Umar, Peygamber ﷺ’in sadeliği seçmesini ve eşlerine tercih hakkı vermesini anlatır.
Rivayet, Tahrim Suresi 66:4’ü Hafsa ve Aişe ile ilişkilendirir; Peygamber ﷺ’in eşlerinden bir süre ayrı kalmasını, onlara bir ay yaklaşmayacağına dair yemin etmesini ve Ahzab Suresi 33:28-29’un inişinden sonra eşlerine sunulan tercihi anlatır.
Müslümanların namazdan önce aldığı ritüel temizlik.
Küçük bir üst oda veya ayrılmış bir mekân.
Ölümden sonraki kalıcı hayat; geçici dünya nimetlerine tercih edilir.
Âlimler, ayetlerin eşlere dünya nimetleri ile Allah, Resulü ﷺ ve ahiret arasında tercih sunduğunu açıklar. Aişe, Allah’ı, Resulü ﷺ ve ahireti seçmiştir. Rivayet sadeliği över ve geçici servetin ilahî lütfun kanıtı olmadığını öğretir. Ayrıca kocanın ailesine hikmet ve özenle yaklaşması gerektiğini gösterir; karşı çıkmayla ilgili bölüm kabalık veya haksızlık için genel bir izin değildir. Fıkıh âlimleri bu rivayetten hareketle kamerî bir ayın yirmi dokuz gün sürebileceğini de ele alırlar.
- Aileyi ilgilendiren önemli kararlarda dürüstçe istişare edin ve birbirinizle saygılı konuşun.
- Mal varlığının ve lüksün hayatınızın başarılı olup olmadığını belirlemesine izin vermeyin; imana ve ahirete odaklanın.
- Bir söz veya söylenti hakkında sonuca varmadan önce doğruluğunu araştırın.
Aynı anlatıdaki bu rivayet, İbn Abbas’ın iki eş ve olaya yol açan durumlar hakkında 'Umar ile yaptığı konuşmanın paralel bir aktarımını sunar.
Sahih Muslim · #3694 (Sahih)Bu aktarım da Tahrim Suresi’ndeki ifadeleri ve 'Umar’ın Hafsa ile Aişe hakkındaki açıklamasını ele alır.
Sahih Muslim · #3696 (Sahih)Bu yakın rivayet, ayrı kalma, eşlere tercih sunulması ve ev halkının sadeliği hakkındaki anlatımın bir varyantını içerir.
Her gün kendi dilinde bir hadis
Uygulama sana her gün açıklamalı bir hadis sunar; telefonunda widget olarak da kullanabilirsin. Ücretsizdir.