Sahih Muslim, 475. hadis
Anas ibn Malik rivayet etti. Kendi çevirimiz ve açıklamamızla birlikte Arapça metin.
Anas ibn Malik tarafından rivayet edildi
Sahih Muslim bir bütün olarak sahih kabul edilir.
Rivayet
حَدَّثَنَا أَبُو كَامِلٍ، فُضَيْلُ بْنُ حُسَيْنٍ الْجَحْدَرِيُّ وَمُحَمَّدُ بْنُ عُبَيْدٍ الْغُبَرِيُّ - وَاللَّفْظُ لأَبِي كَامِلٍ - قَالاَ حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " يَجْمَعُ اللَّهُ النَّاسَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ فَيَهْتَمُّونَ لِذَلِكَ - وَقَالَ ابْنُ عُبَيْدٍ فَيُلْهَمُونَ لِذَلِكَ - فَيَقُولُونَ لَوِ اسْتَشْفَعْنَا عَلَى رَبِّنَا حَتَّى يُرِيحَنَا مِنْ مَكَانِنَا هَذَا - قَالَ - فَيَأْتُونَ آدَمَ صلى الله عليه وسلم فَيَقُولُونَ أَنْتَ آدَمُ أَبُو الْخَلْقِ خَلَقَكَ اللَّهُ بِيَدِهِ وَنَفَخَ فِيكَ مِنْ رُوحِهِ وَأَمَرَ الْمَلاَئِكَةَ فَسَجَدُوا لَكَ اشْفَعْ لَنَا عِنْدَ رَبِّكَ حَتَّى يُرِيحَنَا مِنْ مَكَانِنَا هَذَا . فَيَقُولُ لَسْتُ هُنَاكُمْ - فَيَذْكُرُ خَطِيئَتَهُ الَّتِي أَصَابَ فَيَسْتَحْيِي رَبَّهُ مِنْهَا - وَلَكِنِ ائْتُوا نُوحًا أَوَّلَ رَسُولٍ بَعَثَهُ اللَّهُ - قَالَ - فَيَأْتُونَ نُوحًا صلى الله عليه وسلم فَيَقُولُ لَسْتُ هُنَاكُمْ - فَيَذْكُرُ خَطِيئَتَهُ الَّتِي أَصَابَ فَيَسْتَحْيِي رَبَّهُ مِنْهَا - وَلَكِنِ ائْتُوا إِبْرَاهِيمَ صلى الله عليه وسلم الَّذِي اتَّخَذَهُ اللَّهُ خَلِيلاً . فَيَأْتُونَ إِبْرَاهِيمَ صلى الله عليه وسلم فَيَقُولُ لَسْتُ هُنَاكُمْ - وَيَذْكُرُ خَطِيئَتَهُ الَّتِي أَصَابَ فَيَسْتَحْيِي رَبَّهُ مِنْهَا - وَلَكِنِ ائْتُوا مُوسَى صلى الله عليه وسلم الَّذِي كَلَّمَهُ اللَّهُ وَأَعْطَاهُ التَّوْرَاةَ . قَالَ فَيَأْتُونَ مُوسَى - عَلَيْهِ السَّلاَمُ - فَيَقُولُ لَسْتُ هُنَاكُمْ - وَيَذْكُرُ خَطِيئَتَهُ الَّتِي أَصَابَ فَيَسْتَحْيِي رَبَّهُ مِنْهَا - وَلَكِنِ ائْتُوا عِيسَى رُوحَ اللَّهِ وَكَلِمَتَهُ . فَيَأْتُونَ عِيسَى رُوحَ اللَّهِ وَكَلِمَتَهُ فَيَقُولُ لَسْتُ هُنَاكُمْ . وَلَكِنِ ائْتُوا مُحَمَّدًا صلى الله عليه وسلم عَبْدًا قَدْ غُفِرَ لَهُ مَا تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِهِ وَمَا تَأَخَّرَ " . قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " فَيَأْتُونِي فَأَسْتَأْذِنُ عَلَى رَبِّي فَيُؤْذَنُ لِي فَإِذَا أَنَا رَأَيْتُهُ وَقَعْتُ سَاجِدًا فَيَدَعُنِي مَا شَاءَ اللَّهُ فَيُقَالُ يَا مُحَمَّدُ ارْفَعْ رَأْسَكَ قُلْ تُسْمَعْ سَلْ تُعْطَهْ اشْفَعْ تُشَفَّعْ . فَأَرْفَعُ رَأْسِي فَأَحْمَدُ رَبِّي بِتَحْمِيدٍ يُعَلِّمُنِيهِ رَبِّي ثُمَّ أَشْفَعُ فَيَحُدُّ لِي حَدًّا فَأُخْرِجُهُمْ مِنَ النَّارِ وَأُدْخِلُهُمُ الْجَنَّةَ ثُمَّ أَعُودُ فَأَقَعُ سَاجِدًا فَيَدَعُنِي مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ يَدَعَنِي ثُمَّ يُقَالُ ارْفَعْ رَأْسَكَ يَا مُحَمَّدُ قُلْ تُسْمَعْ سَلْ تُعْطَهْ اشْفَعْ تُشَفَّعْ . فَأَرْفَعُ رَأْسِي فَأَحْمَدُ رَبِّي بِتَحْمِيدٍ يُعَلِّمُنِيهِ ثُمَّ أَشْفَعُ فَيَحُدُّ لِي حَدًّا فَأُخْرِجُهُمْ مِنَ النَّارِ وَأُدْخِلُهُمُ الْجَنَّةَ - قَالَ فَلاَ أَدْرِي فِي الثَّالِثَةِ أَوْ فِي الرَّابِعَةِ قَالَ - فَأَقُولُ يَا رَبِّ مَا بَقِيَ فِي النَّارِ إِلاَّ مَنْ حَبَسَهُ الْقُرْآنُ أَىْ وَجَبَ عَلَيْهِ الْخُلُودُ " . - قَالَ ابْنُ عُبَيْدٍ فِي رِوَايَتِهِ قَالَ قَتَادَةُ أَىْ وَجَبَ عَلَيْهِ الْخُلُودُ .
Bize Ebû Kâmil, Fuzeyl b. Hüseyin el-Cahderî ve Muhammed b. Ubeyd el-Guberî rivayet etti — lafız Ebû Kâmil’e aittir — dediler ki: Bize Ebû Avâne, Katâde’den, Enes b. Mâlik’ten rivayet etti; o dedi ki: Resûlullah ﷺ şöyle buyurdu:
“Allah kıyamet günü insanları bir araya toplar ve insanlar bundan dolayı endişeye kapılırlar” — İbn Ubeyd ise “bu hususta kendilerine ilham verilir” dedi — “ve derler ki: ‘Rabbimiz nezdinde şefaat dileyebilsek de bizi bu bulunduğumuz yerden kurtarsa!’” Dedi ki: “Âdem’e gelirler ve derler ki: ‘Sen Âdem’sin, insanların babasısın. Allah seni kendi eliyle yarattı, ruhundan sana üfledi ve meleklere emredip sana secde ettiler. Rabbine bizim için şefaat et de bizi bu bulunduğumuz yerden kurtarsın.’ O ise: ‘Ben bunun ehli değilim,’ der ve işlediği hatayı hatırlayıp Rabbinden haya eder; ‘fakat Allah’ın gönderdiği ilk peygamber Nûh’a gidin,’ der.” Dedi ki: “Nûh’a gelirler, o da: ‘Ben bunun ehli değilim,’ der ve işlediği hatayı hatırlayıp Rabbinden haya eder; ‘fakat Allah’ın dost edindiği İbrâhim’e gidin,’ der.” İbrâhim’e gelirler, o da: ‘Ben bunun ehli değilim,’ der ve işlediği hatayı hatırlayıp Rabbinden haya eder; ‘fakat Allah’ın kendisiyle konuştuğu ve Tevrat’ı verdiği Mûsâ’ya gidin,’ der.” Dedi ki: “Mûsâ’ya gelirler, o da: ‘Ben bunun ehli değilim,’ der ve işlediği hatayı hatırlayıp Rabbinden haya eder; ‘fakat Allah’ın ruhu ve kelimesi olan Îsâ’ya gidin,’ der.” Allah’ın ruhu ve kelimesi olan Îsâ’ya gelirler, o da: ‘Ben bunun ehli değilim, fakat geçmiş ve gelecek günahları bağışlanmış bir kul olan Muhammed ﷺ’e gidin,’ der.” Dedi ki: Resûlullah ﷺ şöyle buyurdu: “Bana gelirler, ben de Rabbimden izin isterim ve bana izin verilir. Onu görünce secdeye kapanırım. Allah dilediği kadar beni bu halde bırakır, sonra: ‘Ey Muhammed! Başını kaldır; söyle, dinlenileceksin; iste, verileceksin; şefaat et, şefaatin kabul olunacaktır,’ denilir. Başımı kaldırır ve Rabbimin bana öğreteceği hamd ile O’na hamd ederim. Sonra şefaat ederim, bana bir sınır çizilir; onları ateşten çıkarıp cennete koyarım. Sonra döner ve yine secdeye kapanırım; Allah dilediği kadar beni bu halde bırakır. Sonra: ‘Başını kaldır ey Muhammed! Söyle, dinlenileceksin; iste, verileceksin; şefaat et, şefaatin kabul olunacaktır,’ denilir. Başımı kaldırır ve Rabbimin bana öğreteceği hamd ile O’na hamd ederim. Sonra şefaat ederim, bana bir sınır çizilir; onları ateşten çıkarıp cennete koyarım.” Dedi ki: “Üçüncüde mi yoksa dördüncüde miydi bilmiyorum,” ve dedi ki: “Sonra derim ki: ‘Ey Rabbim! Ateşte Kur’an’ın alıkoyduğu kimselerden başkası kalmadı,’ yani ebedî azap kendisine vacip olanlar.” İbn Ubeyd rivayetinde dedi ki: Katâde şöyle dedi: “Yani ebedî azap kendisine vacip olanlar.”
Çeviri ve açıklama, Arapçadan Khutba World tarafından yapılmıştır.
Allah, dilediği şekilde Kıyamet Günü Peygamber ﷺ’e şefaat etme izni verir.
Allah'ın Kıyamet Günü izin verip kabul ettiği, başkaları adına yapılan bir istektir.
Bir ibadet olarak alnı yere koyup secde etmektir.
Peygamber ﷺ’in kimin için şefaat edebileceğini Allah belirler; şefaat yalnızca Allah'ın izniyle gerçekleşir.
Klasik âlimler buradan, Kıyamet Günü'ndeki büyük şefaatin Peygamber Muhammed ﷺ’e verilmiş özel bir lütuf olduğu sonucunu çıkarırlar. Peygamberler sırayla tevazu içinde Allah'a muhtaç olduklarını kabul ederken, şefaate izni veren ve onun sınırlarını belirleyen Allah'tır. Metin ayrıca Allah'ın hükmüyle ateşte bulunan müminlerin oradan çıkarılabileceğini bildirir; Kur'an'a göre orada ebedî kalacak olanlar bunun dışındadır. Dolayısıyla şefaat, bir peygamberin bağımsız gücü değil, yalnızca Allah'ın izniyle gerçekleşen bir durumdur.
- Allah'tan merhamet dile ve O'nun hükmüne güven; şefaat yalnızca O'nun izniyle gerçekleşir.
- Peygamber ﷺ’e tevazu ile uy; şeref ve özel lütufların nihayetinde Allah'tan geldiğini unutma.
- Tövbe ederek ve iyi işler yaparak Kıyamet Günü'ne hazırlan.
Her gün kendi dilinde bir hadis
Uygulama sana her gün açıklamalı bir hadis sunar; telefonunda widget olarak da kullanabilirsin. Ücretsizdir.