Sunan Abi Dawud، حدیث 2645
روایتشده توسط Jarir ibn Abdullah. متن عربی همراه با ترجمه و توضیح اختصاصی.
به روایت Jarir ibn Abdullah
روایت
حَدَّثَنَا هَنَّادُ بْنُ السَّرِيِّ، حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، عَنْ إِسْمَاعِيلَ، عَنْ قَيْسٍ، عَنْ جَرِيرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ بَعَثَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم سَرِيَّةً إِلَى خَثْعَمٍ فَاعْتَصَمَ نَاسٌ مِنْهُمْ بِالسُّجُودِ فَأَسْرَعَ فِيهِمُ الْقَتْلُ - قَالَ - فَبَلَغَ ذَلِكَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَأَمَرَ لَهُمْ بِنِصْفِ الْعَقْلِ وَقَالَ " أَنَا بَرِيءٌ مِنْ كُلِّ مُسْلِمٍ يُقِيمُ بَيْنَ أَظْهُرِ الْمُشْرِكِينَ " . قَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ لِمَ قَالَ " لاَ تَرَاءَى نَارَاهُمَا " . قَالَ أَبُو دَاوُدَ رَوَاهُ هُشَيْمٌ وَمُعْتَمِرٌ وَخَالِدٌ الْوَاسِطِيُّ وَجَمَاعَةٌ لَمْ يَذْكُرُوا جَرِيرًا .
هناد بن سری به ما حدیث کرد، ابومعاویه به ما حدیث کرد، از اسماعیل، از قیس، از جریر بن عبدالله که گفت: رسول خدا ﷺ لشکری را به سوی قبیله خثعم فرستادند. گروهی از آنان برای طلب امان سجده کردند، اما با شتاب کشته شدند. راوی گفت: چون این خبر به پیامبر ﷺ رسید، دستور دادند نیمی از دیه برای آنان پرداخت شود و فرمودند:
«من از هر مسلمانی که در میان مشرکان سکونت گزیند بیزارم.» پرسیدند: ای رسول خدا، چرا؟ فرمودند: «نباید آتش خانههایشان به یکدیگر دیده شود.» ابوداود گفت: هشیم، معتمر، خالد واسطی و جمعی دیگر نیز این حدیث را روایت کردهاند، اما نام جریر را ذکر نکردهاند.
ترجمه و توضیح توسط Khutba World، ترجمهشده از عربی.
De Profeet ﷺ benadrukte bescherming van levens en waakzaamheid bij verblijf onder vijandige machten.
حالت فروتنی در نماز که در آن پیشانی بر زمین قرار میگیرد.
غرامت مالی که طبق شریعت اسلامی به بازماندگان فرد کشتهشده پرداخت میشود.
تعبیری کنایی برای زندگی جداگانه و فاصله میان مسلمانان و جامعه خصمانهای است که در آن به سر میبرند.
عالمان کلاسیک این روایت را در ارتباط با ضرورت تشخیص مسلمان از رزمنده دشمن و مسئولیت حفاظت از جانها بررسی کردهاند. اشاره به نصف دیه معمولاً در پرتو شرایط آن رویداد فهمیده میشود و قاعدهای کلی برای هر مرگ غیرعمدی نیست. فقیهان سخن درباره اقامت در میان مشرکان را ناظر به موقعیتهایی دانستهاند که مسلمان نتواند دین خود را با امنیت بهجا آورد یا در معرض خطر باشد؛ این سخن ممنوعیتی بیقیدوشرط برای هرگونه اقامت در میان غیرمسلمانان تلقی نمیشود. مذاهب فقهی مهاجرت و اقامت را با توجه به امنیت، آزادی دینی و شرایط مشخص بررسی میکنند.
- درباره ایمان یا دشمنی کسی شتابزده داوری نکنید؛ از جانها محافظت کنید و هنگام تردید، خشونت را به تعویق بیندازید.
- اقامت در محیطی ناامن را با توجه به خطرهای واقعی و امکان عمل آزادانه به دین خود بسنجید.
- هرگز جنگ و اختلاف دینی را بهانه حمله غیرقانونی به غیرنظامیان یا دیگر کسانی که پناه میجویند قرار ندهید.
هر روز یک حدیث، به زبان خودت
اپلیکیشن هر روز یک حدیث همراه با توضیح به تو ارائه میدهد؛ حتی بهصورت ویجت روی تلفنت. استفاده از آن رایگان است.