Sunan Abi Dawud، حدیث 3559
روایتشده توسط Zayd ibn Thabit. متن عربی همراه با ترجمه و توضیح اختصاصی.
به روایت Zayd ibn Thabit
روایت
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ النُّفَيْلِيُّ، قَالَ قَرَأْتُ عَلَى مَعْقِلٍ عَنْ عَمْرِو بْنِ دِينَارٍ، عَنْ طَاوُسٍ، عَنْ حُجْرٍ، عَنْ زَيْدِ بْنِ ثَابِتٍ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَنْ أَعْمَرَ شَيْئًا فَهُوَ لِمُعْمَرِهِ مَحْيَاهُ وَمَمَاتَهُ وَلاَ تُرْقِبُوا فَمَنْ أَرْقَبَ شَيئًا فَهُوَ سَبِيلُهُ " .
عبدالله بن محمد نفیلی برای ما حدیث کرد و گفت: من بر معقل از عمرو بن دینار، از طاووس، از حجر و از زید بن ثابت خواندم. او گفت: رسول الله ﷺ فرمودند:
«هر کس چیزی را به عنوان عُمری (واگذاری مادامالعمر) به دیگری بدهد، آن ملک در زمان حیات و پس از مرگِ گیرنده، متعلق به اوست. و رُقبی (واگذاری مشروط به بقای گیرنده) نکنید؛ زیرا هر کس چیزی را به صورت رقبی واگذار کند، آن ملک تماماً متعلق به گیرنده خواهد بود.»
ترجمه و توضیح توسط Khutba World، ترجمهشده از عربی.
هدیهای که به مدت عمر شخص داده میشود، پس از مرگ او به مالکیت دریافتکننده درمیآید.
هدیهای که بخشنده، استفاده یا مالکیت آن را به عمر شخصی پیوند میدهد.
توافقی که بر اساس آن، مالکیت به بازماندهٔ یکی از دو طرف میرسد.
عالمان از این روایت چنین برداشت میکنند که هدیهٔ عُمرى پس از درگذشت دریافتکننده به بخشنده بازنمیگردد، بلکه جزو میراث او میشود. بنابراین، دریافتکننده میتواند آن را برای وارثان خود به ارث بگذارد. نهی از رُقبى روشن میسازد که شرطِ واگذاری مالکیت به بازمانده، قواعد معمول مالکیت و هدیه را کنار نمیزند. جزئیات حقوقی اینگونه شروط در میان عالمان و مذاهب فقهی متفاوت است؛ در اختلافهای مشخص، عبارتهای قرارداد و دیدگاه فقهیِ قابلاعمال اهمیت دارند.
- هنگام هدیهدادن، روشن و مکتوب مشخص کنید مالک چه کسی میشود و پس از مرگ چه بر سر مال میآید.
- شرایط مربوط به خانه یا دارایی دیگر را به شرطی مبهم دربارهٔ اینکه چه کسی بیشتر عمر میکند وابسته نکنید.
- هدیهٔ دریافتشده را دارایی خود بدانید و حقوق وارثان را در نظر بگیرید.
هر روز یک حدیث، به زبان خودت
اپلیکیشن هر روز یک حدیث همراه با توضیح به تو ارائه میدهد؛ حتی بهصورت ویجت روی تلفنت. استفاده از آن رایگان است.