Sunan Abi Dawud، حدیث 836
روایتشده توسط Abu Hurairah. متن عربی همراه با ترجمه و توضیح اختصاصی.
به روایت Abu Hurairah
روایت
حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ عُثْمَانَ، حَدَّثَنَا أَبِي وَبَقِيَّةُ، عَنْ شُعَيْبٍ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ أَخْبَرَنِي أَبُو بَكْرِ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، وَأَبُو سَلَمَةَ أَنَّ أَبَا هُرَيْرَةَ، كَانَ يُكَبِّرُ فِي كُلِّ صَلاَةٍ مِنَ الْمَكْتُوبَةِ وَغَيْرِهَا يُكَبِّرُ حِينَ يَقُومُ ثُمَّ يُكَبِّرُ حِينَ يَرْكَعُ ثُمَّ يَقُولُ سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهُ ثُمَّ يَقُولُ رَبَّنَا وَلَكَ الْحَمْدُ قَبْلَ أَنْ يَسْجُدَ ثُمَّ يَقُولُ اللَّهُ أَكْبَرُ حِينَ يَهْوِي سَاجِدًا ثُمَّ يُكَبِّرُ حِينَ يَرْفَعُ رَأْسَهُ ثُمَّ يُكَبِّرُ حِينَ يَسْجُدُ ثُمَّ يُكَبِّرُ حِينَ يَرْفَعُ رَأْسَهُ ثُمَّ يُكَبِّرُ حِينَ يَقُومُ مِنَ الْجُلُوسِ فِي اثْنَتَيْنِ فَيَفْعَلُ ذَلِكَ فِي كُلِّ رَكْعَةٍ حَتَّى يَفْرُغَ مِنَ الصَّلاَةِ ثُمَّ يَقُولُ حِينَ يَنْصَرِفُ وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ إِنِّي لأَقْرَبُكُمْ شَبَهًا بِصَلاَةِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِنْ كَانَتْ هَذِهِ لَصَلاَتُهُ حَتَّى فَارَقَ الدُّنْيَا . قَالَ أَبُو دَاوُدَ هَذَا الْكَلاَمُ الأَخِيرُ يَجْعَلُهُ مَالِكٌ وَالزُّبَيْدِيُّ وَغَيْرُهُمَا عَنِ الزُّهْرِيِّ عَنْ عَلِيِّ بْنِ حُسَيْنٍ وَوَافَقَ عَبْدُ الأَعْلَى عَنْ مَعْمَرٍ شُعَيْبَ بْنَ أَبِي حَمْزَةَ عَنِ الزُّهْرِيِّ .
عمرو بن عثمان به ما حدیث کرد، پدرم و بقیّه از شعیب، و او از زهری نقل کردند که گفت: ابوبکر بن عبدالرحمن و ابوسلمه به من خبر دادند که ابوهُریره در هر نمازی، چه فریضه و چه نافله، تکبیر میگفت. هنگام برخاستن تکبیر میگفت، سپس هنگام رکوع تکبیر میگفت، آنگاه
«سَمِعَ اللهُ لِمَنْ حَمِدَهُ» میفرمود و پیش از سجده «رَبَّنَا وَلَكَ الْحَمْدُ» میگفت. سپس هنگام رفتن به سجده «اللهُ أَکْبَرُ» میگفت، و هنگام برداشتن سر از سجده تکبیر میگفت، و بار دیگر هنگام سجده تکبیر میگفت، و هنگام برداشتن سر از سجده دوم نیز تکبیر میگفت، و هنگام برخاستن از نشستن پس از دو رکعت نیز تکبیر میگفت. او این کار را در هر رکعت تا پایان نماز انجام میداد. سپس وقتی از نماز فارغ میشد میفرمود: «سوگند به آن کس که جانم در دست اوست، من شبیهترین شما به نماز رسول الله ﷺ هستم.» نماز او تا زمانی که از دنیا رفت همینگونه بود. ابوداوود میگوید: این سخنان پایانی را مالک، زُبیدی و دیگران از زهری، از علی بن حسین روایت کردهاند. و عبدالاعلی از طریق مَعْمَر و شعیب بن ابیحمزه از زهری با آن موافقت کرده است.
ترجمه و توضیح توسط Khutba World، ترجمهشده از عربی.
ابوهریره تکبیرهایی را شرح میدهد که هنگام جابهجایی میان حالتهای نماز گفته میشوند.
گفتنِ «الله اکبر»؛ یعنی خداوند بزرگترین است.
حالت خمشدن در نماز.
به خاک افتادن بهگونهای که پیشانی زمین را لمس میکند.
عالمان از این روایت چنین برداشت میکنند که هنگام جابهجایی میان حالتهای نماز، از جمله هنگام برخاستن پس از نخستین نشستن، تکبیر گفته میشود. عبارت «خداوند سخن کسی را که او را ستایش کند میشنود» و عبارت «پروردگارا، ستایش از آنِ توست» هنگام برخاستن از رکوع گفته میشوند. چهار مذهب فقهی اهلسنت تکبیرهای هنگام جابهجایی را بخشی از شیوه نماز پیامبر ﷺ میدانند؛ بااینحال، عالمان درباره حکم فقهی برخی تکبیرهای جداگانه اختلافنظر دارند.
- تکبیرهای هنگام جابهجایی را بیاموزید تا آنها را با آرامش و آگاهی بر زبان آورید.
- پس از برخاستن از رکوع، برای گفتن ستایش خداوند شتاب نکنید.
- شیوه نماز شرحدادهشده را با توجه به واژهها و حالتهای نماز دنبال کنید.
هر روز یک حدیث، به زبان خودت
اپلیکیشن هر روز یک حدیث همراه با توضیح به تو ارائه میدهد؛ حتی بهصورت ویجت روی تلفنت. استفاده از آن رایگان است.