Sahih al-Bukhari، حدیث 1832
روایتشده توسط Abu Shuraih al-Adawi. متن عربی همراه با ترجمه و توضیح اختصاصی.
به روایت Abu Shuraih al-Adawi
صحيح البخاري در مجموع معتبر دانسته میشود.
روایت
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ أَبِي سَعِيدٍ الْمَقْبُرِيِّ، عَنْ أَبِي شُرَيْحٍ الْعَدَوِيِّ، أَنَّهُ قَالَ لِعَمْرِو بْنِ سَعِيدٍ، وَهُوَ يَبْعَثُ الْبُعُوثَ إِلَى مَكَّةَ ائْذَنْ لِي أَيُّهَا الأَمِيرُ أُحَدِّثْكَ قَوْلاً قَامَ بِهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لِلْغَدِ مِنْ يَوْمِ الْفَتْحِ، فَسَمِعَتْهُ أُذُنَاىَ، وَوَعَاهُ قَلْبِي، وَأَبْصَرَتْهُ عَيْنَاىَ حِينَ تَكَلَّمَ بِهِ، إِنَّهُ حَمِدَ اللَّهَ، وَأَثْنَى عَلَيْهِ، ثُمَّ قَالَ " إِنَّ مَكَّةَ حَرَّمَهَا اللَّهُ وَلَمْ يُحَرِّمْهَا النَّاسُ، فَلاَ يَحِلُّ لاِمْرِئٍ يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الآخِرِ أَنْ يَسْفِكَ بِهَا دَمًا وَلاَ يَعْضُدَ بِهَا شَجَرَةً، فَإِنْ أَحَدٌ تَرَخَّصَ لِقِتَالِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقُولُوا لَهُ إِنَّ اللَّهَ أَذِنَ لِرَسُولِهِ صلى الله عليه وسلم وَلَمْ يَأْذَنْ لَكُمْ، وَإِنَّمَا أَذِنَ لِي سَاعَةً مِنْ نَهَارٍ، وَقَدْ عَادَتْ حُرْمَتُهَا الْيَوْمَ كَحُرْمَتِهَا بِالأَمْسِ، وَلْيُبَلِّغِ الشَّاهِدُ الْغَائِبَ ". فَقِيلَ لأَبِي شُرَيْحٍ مَا قَالَ لَكَ عَمْرٌو قَالَ أَنَا أَعْلَمُ بِذَلِكَ مِنْكَ يَا أَبَا شُرَيْحٍ، إِنَّ الْحَرَمَ لاَ يُعِيذُ عَاصِيًا، وَلاَ فَارًّا بِدَمٍ، وَلاَ فَارًّا بِخَرْبَةٍ. خَرْبَةٌ بَلِيَّةٌ.
قتیبه برای ما حدیث کرد، لیث برای ما حدیث کرد، از سعید بن ابیسعید مقبری، از ابوشُریح عدوی که او به عمرو بن سعید هنگامی که لشکریان را به سوی مکه اعزام میکرد گفت:
«ای امیر! به من اجازه بده تا سخنی را برایت بازگو کنم که رسول خدا ﷺ فردای روز فتح مکه ایستاده و ایراد فرمودند. گوشهایم آن را شنید، قلبم آن را حفظ کرد و چشمانم آن را دید آنگاه که ایشان سخن میگفتند. همانا ایشان الله را حمد و ثنا گفتند، سپس فرمودند: ‹همانا الله مکه را حرام گردانیده است نه مردم؛ پس برای هیچ کس که به الله و روز جزا ایمان دارد روا نیست که در آن خونی بریزد یا درختی را قطع کند. اگر کسی با این استدلال رخصت طلبید که رسول خدا ﷺ در مکه جنگ کرده است، به او بگویید: الله به رسولش ﷺ اجازه داد ولی به شما اجازه نداده است. تنها ساعاتی از یک روز به من اجازه داده شد و امروز حرمت آن همچون حرمت دیروز بازگشته است. حاضران باید غایبان را مطلع سازند.›» از ابوشُریح پرسیده شد که عمرو چه پاسخی به تو داد؟ گفت: «عمرو گفت: ای ابوشُریح! من در این باره داناتر از توأم؛ همانا حرم پناهگاه گناهکار، قاتل فراری یا مجرم فراری نیست.»
ترجمه و توضیح توسط Khutba World، ترجمهشده از عربی.
حرمت مکه خونریزی را ممنوع میکند و این حکم همیشگی است.
ابو شریح هنگامی که عمرو بن سعید سپاهیانی را به مکه فرستاد، با او سخن گفت. او سخنرانی پیامبر ﷺ در روز پس از فتح مکه را به وی یادآوری کرد.
محدودهٔ مکه که خداوند به آن حرمت ویژهای بخشیده است.
آسیب زدن به درختان داخل محدودهٔ حرم یا قطع کردن آنها؛ حدیث این کار را در کنار خونریزی ذکر میکند.
جنایتی بزرگ یا تخلفی جدی؛ معنای دقیق آن در شرح روایت متفاوت بیان شده است.
عالمان از این روایت نتیجه میگیرند که حرمت مکه را خداوند مقرر کرده است و انسانها نمیتوانند آن را لغو کنند. اجازهٔ ویژهٔ جنگیدن در آنجا هنگام فتح، فقط برای پیامبر ﷺ و برای مدتی کوتاه بود و استثنایی عمومی به شمار نمیآید. مذاهب فقهی بر ممنوعیت خشونت و آسیب زدن به طبیعت در محدودهٔ حرم تأکید دارند؛ احکام مربوط به مجرمی که تحت تعقیب است و به آنجا پناه میبرد، جداگانه بررسی فقهی میشود. همچنین رفتار ابو شریح نشان میدهد که دانش را باید روشن و محترمانه منتقل کرد، حتی اگر مخاطب صاحب قدرت باشد.
- حرمت مکه را پاس بدارید و خشونت را راهحلی خودسرانه قرار ندهید.
- دانش معتبر را روشن و محترمانه منتقل کنید، حتی اگر لازم باشد با رهبری سخن بگویید.
- هشدارهای مهم را به دیگران برسانید؛ چنانکه پیامبر ﷺ به حاضران دستور داد آنها را به غایبان ابلاغ کنند.
هر روز یک حدیث، به زبان خودت
اپلیکیشن هر روز یک حدیث همراه با توضیح به تو ارائه میدهد؛ حتی بهصورت ویجت روی تلفنت. استفاده از آن رایگان است.