Sahih al-Bukhari، حدیث 233
روایتشده توسط Anas ibn Malik. متن عربی همراه با ترجمه و توضیح اختصاصی.
به روایت Anas ibn Malik
صحيح البخاري در مجموع معتبر دانسته میشود.
روایت
حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ حَرْبٍ، قَالَ حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ، عَنْ أَيُّوبَ، عَنْ أَبِي قِلاَبَةَ، عَنْ أَنَسٍ، قَالَ قَدِمَ أُنَاسٌ مِنْ عُكْلٍ أَوْ عُرَيْنَةَ، فَاجْتَوَوُا الْمَدِينَةَ، فَأَمَرَهُمُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بِلِقَاحٍ، وَأَنْ يَشْرَبُوا مِنْ أَبْوَالِهَا وَأَلْبَانِهَا، فَانْطَلَقُوا، فَلَمَّا صَحُّوا قَتَلُوا رَاعِيَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَاسْتَاقُوا النَّعَمَ، فَجَاءَ الْخَبَرُ فِي أَوَّلِ النَّهَارِ، فَبَعَثَ فِي آثَارِهِمْ، فَلَمَّا ارْتَفَعَ النَّهَارُ جِيءَ بِهِمْ، فَأَمَرَ فَقَطَعَ أَيْدِيَهُمْ وَأَرْجُلَهُمْ، وَسُمِرَتْ أَعْيُنُهُمْ، وَأُلْقُوا فِي الْحَرَّةِ يَسْتَسْقُونَ فَلاَ يُسْقَوْنَ. قَالَ أَبُو قِلاَبَةَ فَهَؤُلاَءِ سَرَقُوا وَقَتَلُوا وَكَفَرُوا بَعْدَ إِيمَانِهِمْ، وَحَارَبُوا اللَّهَ وَرَسُولَهُ.
سلیمان بن حرب برای ما حدیث کرد و گفت: حماد بن زید از ایوب، او از ابوقلابه و او از انس روایت کرده است که گفت: گروهی از قبیله عُکَل یا عُرَینه به مدینه آمدند، اما آبوهوای آنجا با مزاجشان سازگار نبود. پیامبر ﷺ به آنان دستور دادند که نزد شتران شیرده بروند و از ادرار و شیر آنها بنوشند. آنان رفتند و چون بهبود یافتند، چوپان پیامبر ﷺ را کشتند و چهارپایان را با خود بردند. خبر این ماجرا در ابتدای روز به پیامبر ﷺ رسید؛ ایشان کسانی را در پی آنان فرستادند و هنگامی که آفتاب بالا آمد، دستگیرشان کردند و آوردند. سپس به فرمان پیامبر ﷺ دستها و پاهایشان قطع شد، چشمانشان با آهن گداخته داغ گردید و در حرّه (زمین سنگلاخ) رها شدند؛ آب میطلبیدند ولی به آنان آب داده نمیشد. ابوقلابه گفت:
«این افراد دزدی کردند، آدم کشتند، پس از ایمان آوردن کافر شدند و با خدا و رسولش جنگیدند.»
ترجمه و توضیح توسط Khutba World، ترجمهشده از عربی.
پیامبر ﷺ دستور داد عاملان قتل و راهزنی مطابق قانون مجازات شوند.
افرادی از قبیلههای عُکْل یا عُرَینه در مدینه بیمار شدند. پس از آنکه به توصیهٔ پیامبر ﷺ شیر و ادرار شتر نوشیدند و بهبود یافتند، چوپان را کشتند و شترها را دزدیدند.
منطقهای سنگلاخی و آتشفشانی در نزدیکی مدینه.
جرم خشونتآمیز و مسلحانه، مانند کشتن و راهزنی از مردم.
متن، سوزاندن چشمها را بهعنوان بخشی از مجازاتی که در آن زمان اعمال شد توصیف میکند.
عالمان کلاسیک این واقعه را در بحث احکام حِرابه و مجازات قتل و راهزنی مسلحانه بررسی کردهاند. آنان تأکید کردهاند که چنین مجازاتهایی در صلاحیت قاضیِ دارای اختیار است و افراد عادی حق اجرای آن را ندارند. عالمان دربارهٔ نسبت مجازات یادشده با گزینههای مجازات در آیهٔ ۳۳ سورهٔ مائده اختلاف نظر داشتهاند. چهار مذهب فقهی اهل سنت جزئیات را در چارچوب فقه خود بررسی میکنند؛ این روایت مجوز اقدام خودسرانه نیست. سخنان پایانی ابوقلابه به جرایم این افراد اشاره دارد.
- رسیدگی به مجازاتهای کیفری را به قضاتِ دارای صلاحیت بسپارید و هرگز شخصاً انتقام نگیرید.
- از جان و مال مردم محافظت کنید و خشونت جدی را به مراجع مسئول گزارش دهید.
- درمان پزشکی را با دقت پیگیری کنید و از توصیهٔ متخصصان پیروی کنید؛ یک رویداد تاریخی را حکم عمومی تلقی نکنید.
هر روز یک حدیث، به زبان خودت
اپلیکیشن هر روز یک حدیث همراه با توضیح به تو ارائه میدهد؛ حتی بهصورت ویجت روی تلفنت. استفاده از آن رایگان است.