Sahih al-Bukhari، حدیث 2570
روایتشده توسط Abu Qatada. متن عربی همراه با ترجمه و توضیح اختصاصی.
به روایت Abu Qatada
صحيح البخاري در مجموع معتبر دانسته میشود.
روایت
حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ، عَنْ أَبِي حَازِمٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي قَتَادَةَ السَّلَمِيِّ، عَنْ أَبِيهِ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ كُنْتُ يَوْمًا جَالِسًا مَعَ رِجَالٍ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فِي مَنْزِلٍ فِي طَرِيقِ مَكَّةَ وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم نَازِلٌ أَمَامَنَا وَالْقَوْمُ مُحْرِمُونَ، وَأَنَا غَيْرُ مُحْرِمٍ، فَأَبْصَرُوا حِمَارًا وَحْشِيًّا، وَأَنَا مَشْغُولٌ أَخْصِفُ نَعْلِي، فَلَمْ يُؤْذِنُونِي بِهِ، وَأَحَبُّوا لَوْ أَنِّي أَبْصَرْتُهُ، وَالْتَفَتُّ فَأَبْصَرْتُهُ، فَقُمْتُ إِلَى الْفَرَسِ فَأَسْرَجْتُهُ ثُمَّ رَكِبْتُ وَنَسِيتُ السَّوْطَ وَالرُّمْحَ فَقُلْتُ لَهُمْ نَاوِلُونِي السَّوْطَ وَالرُّمْحَ. فَقَالُوا لاَ وَاللَّهِ، لاَ نُعِينُكَ عَلَيْهِ بِشَىْءٍ. فَغَضِبْتُ فَنَزَلْتُ فَأَخَذْتُهُمَا، ثُمَّ رَكِبْتُ، فَشَدَدْتُ عَلَى الْحِمَارِ فَعَقَرْتُهُ، ثُمَّ جِئْتُ بِهِ وَقَدْ مَاتَ، فَوَقَعُوا فِيهِ يَأْكُلُونَهُ، ثُمَّ إِنَّهُمْ شَكُّوا فِي أَكْلِهِمْ إِيَّاهُ، وَهُمْ حُرُمٌ، فَرُحْنَا وَخَبَأْتُ الْعَضُدَ مَعِي، فَأَدْرَكْنَا رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَسَأَلْنَاهُ عَنْ ذَلِكَ فَقَالَ " مَعَكُمْ مِنْهُ شَىْءٌ ". فَقُلْتُ نَعَمْ. فَنَاوَلْتُهُ الْعَضُدَ فَأَكَلَهَا، حَتَّى نَفَّدَهَا وَهْوَ مُحْرِمٌ. فَحَدَّثَنِي بِهِ زَيْدُ بْنُ أَسْلَمَ عَنْ عَطَاءِ بْنِ يَسَارٍ عَنْ أَبِي قَتَادَةَ عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ.
عبدالعزيز بن عبدالله به ما حديث كرد و گفت: محمد بن جعفر برايم حديث كرد، از ابوحازم، از عبدالله بن ابوقتاده سلمی، از پدرش — رضي الله عنه — كه گفت:
«روزی در خانهای در راه مكه با گروهی از ياران پيامبر ﷺ نشسته بودم، در حالی كه رسول خدا ﷺ در پيش روی ما فرود آمده بودند. مردم همه مُحرم بودند و من غيرمُحرم بودم. آنان خر وحشیای ديدند، در حالی كه من مشغول وصله زدن كفش خود بودم. مرا از آن آگاه نكردند، ولی دوست داشتند كه ای كاش آن را ديده بودم. برگشتم و آن را ديدم. پس به سوی اسب رفتم، زينش كردم و سوار شدم، اما تازيانه و نيزه را فراموش كردم. به آنان گفتم: 'تازيانه و نيزه را به من بدهيد.' گفتند: 'نه، به خدا سوگند! در اين كار هيچ كمکی به تو نخواهيم كرد.' خشمگين شدم، پياده شدم و خودم آن دو را برداشتم، سپس دوباره سوار شدم. بر خر وحشی تاخته و آن را ذبح كردم، آنگاه آن را در حالی كه مرده بود آوردم. آنان شروع به خوردن آن كردند، اما سپس در مورد خوردن آن دچار ترديد شدند، زيرا مُحرم بودند. سپس حركت كرديم و من بازوی جلویی آن را نزد خود پنهان كردم. وقتی به رسول خدا ﷺ رسيديم، از ايشان درباره اين موضوع پرسيدیم. فرمودند: 'آيا چيزی از آن نزد شما هست؟' گفتم: 'بله.' سپس بازو را به ايشان دادم و ايشان در حالی كه مُحرم بودند، تمام آن را خوردند.» زيد بن اسلم نيز اين حديث را برای من از عطاء بن يسار، از ابوقتاده، از پيامبر ﷺ روايت كرده است.
ترجمه و توضیح توسط Khutba World، ترجمهشده از عربی.
شکاری که در احرام نیست، میتواند برای زائرانِ مُحرِم شکار کند.
حالتِ آیینیِ ویژهای که زائر در آن از انجام برخی کارها، از جمله شکار حیوانات خشکی، منع میشود.
حیوانی وحشی و خشکیزی که میتوان آن را شکار کرد؛ الاغ اهلی نیست.
عالمان از این روایت چنین برداشت میکنند که فردی که در احرام نیست میتواند حیوانات خشکی را شکار کند و زائرانِ مُحرِم نیز میتوانند از آن بخورند، به شرط آنکه در شکار کمک نکرده باشند یا حیوان برای آنان شکار نشده باشد. چهار مکتب فقهی اهلسنت همچنین شرایطی را درباره آغاز شکار و کمک شخصِ مُحرِم بررسی میکنند؛ حدیث روشن میسازد که ابوقتاده خود شکار کرد و همراهانش کمکی نکردند.
- اگر درباره خوردن چیزی تردید دارید، درباره منشأ آن و شرایط بهدستآمدنش پرسوجو کنید.
- قواعد ویژه فردِ مُحرِم را رعایت کنید و در کاری که برای او ممنوع است به او کمک نکنید.
- بخشی از خوراکیِ مورد اختلاف را نگه دارید تا موضوع را بتوان با کارشناس در میان گذاشت.
هر روز یک حدیث، به زبان خودت
اپلیکیشن هر روز یک حدیث همراه با توضیح به تو ارائه میدهد؛ حتی بهصورت ویجت روی تلفنت. استفاده از آن رایگان است.