Sahih al-Bukhari، حدیث 2887
روایتشده توسط Abu Huraira. متن عربی همراه با ترجمه و توضیح اختصاصی.
به روایت Abu Huraira
صحيح البخاري در مجموع معتبر دانسته میشود.
روایت
وَزَادَنَا عَمْرٌو قَالَ أَخْبَرَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ دِينَارٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ أَبِي صَالِحٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " تَعِسَ عَبْدُ الدِّينَارِ وَعَبْدُ الدِّرْهَمِ وَعَبْدُ الْخَمِيصَةِ، إِنْ أُعْطِيَ رَضِيَ، وَإِنْ لَمْ يُعْطَ سَخِطَ، تَعِسَ وَانْتَكَسَ، وَإِذَا شِيكَ فَلاَ انْتَقَشَ، طُوبَى لِعَبْدٍ آخِذٍ بِعِنَانِ فَرَسِهِ فِي سَبِيلِ اللَّهِ، أَشْعَثَ رَأْسُهُ مُغْبَرَّةٍ قَدَمَاهُ، إِنْ كَانَ فِي الْحِرَاسَةِ كَانَ فِي الْحِرَاسَةِ، وَإِنْ كَانَ فِي السَّاقَةِ كَانَ فِي السَّاقَةِ، إِنِ اسْتَأْذَنَ لَمْ يُؤْذَنْ لَهُ، وَإِنْ شَفَعَ لَمْ يُشَفَّعْ ". قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ لَمْ يَرْفَعْهُ إِسْرَائِيلُ وَمُحَمَّدُ بْنُ جُحَادَةَ عَنْ أَبِي حَصِينٍ وَقَالَ تَعْسًا. كَأَنَّهُ يَقُولُ فَأَتْعَسَهُمُ اللَّهُ. طُوبَى فُعْلَى مِنْ كُلِّ شَىْءٍ طَيِّبٍ، وَهْىَ يَاءٌ حُوِّلَتْ إِلَى الْوَاوِ وَهْىَ مِنْ يَطِيبُ.
و عمرو افزود: گفت: عبدالرحمن بن عبدالله بن دینار ما را خبر داد، از پدرش، او از ابوصالح، او از ابیهریره، از پیامبر ﷺ که فرمودند:
«بندهٔ دینار، بندهٔ درهم و بندهٔ خمیسه (لباس فاخر) نابود باد! اگر به او داده شود خشنود میگردد و اگر داده نشود ناخشنود میشود. نابود باد و واژگون گردد، و اگر خاری در پایش فرو رود، کسی را نیابد که آن را بیرون کشد. خوشا به حال بندهای که افسار اسبش را در راه الله در دست دارد، موهای سرش ژولیده و پاهایش غبارآلود است؛ اگر در پاسداری باشد، در همان پاسداری است و اگر در عقبه لشکر باشد، در همان عقبه است. اگر اجازه طلبد، به او اجازه داده نمیشود و اگر شفاعت کند، شفاعتش پذیرفته نگردد.» ابوعبدالله گفت: اسرائیل و محمد بن جحاده این حدیث را از ابیحصین مرفوع نقل نکردهاند و او «تَعْساً» گفته است. گویی میگوید: پس الله آنان را نابود گرداند. «طوبی» بر وزن فُعلی از هر چیز پاکیزه است و آن یایی است که به واو تبدیل شده و از ریشهٔ «یطیب» میباشد.
ترجمه و توضیح توسط Khutba World، ترجمهشده از عربی.
خشنودی حقیقی به خداوند وابسته است، نه به دارایی یا جایگاه اجتماعی.
کسی که چنان دلبستهٔ پول است که خشنودی و ناخشنودیاش به آن وابسته است.
لباس یا پارچهای گرانبها؛ در اینجا نماد دلبستگی به تجمل است.
اختصاص دادن خود به تلاشی مشروع برای خدمت به آرمان خداوند؛ این حدیث فروتنی و کوشش خالصانه را میستاید.
مفسران کلاسیک توضیح میدهند که نکوهش، متوجه پول یا لباس بهخودیخود نیست، بلکه متوجه دلی است که زیر سلطهٔ آنها قرار گرفته و فقط هنگامی خشنود میشود که به خواستهاش برسد. بندهای که در این حدیث توصیف شده، در پی شهرت یا مقام والا نیست: وظیفهاش را چه در پیشاپیش و چه در عقب انجام میدهد و فروتن میماند. این حدیث کوشش خالصانه در راه خدا را میستاید و مجوزی برای خشونت خارج از حدود شریعت اسلامی نیست.
- از خود بپرسید آیا حالوهوا و انتخابهایتان بیش از اندازه به پول، دارایی یا تأیید دیگران وابسته است.
- کار خود را با دقت انجام دهید، حتی وقتی وظیفهتان اعتبار چندانی ندارد.
- در کار خیر یا خدمتگزاری، نیت برای خدا را بر تشویق دیگران و منفعت شخصی مقدم بدارید.
هر روز یک حدیث، به زبان خودت
اپلیکیشن هر روز یک حدیث همراه با توضیح به تو ارائه میدهد؛ حتی بهصورت ویجت روی تلفنت. استفاده از آن رایگان است.