Sahih al-Bukhari، حدیث 3428
روایتشده توسط Abdullah ibn Masud. متن عربی همراه با ترجمه و توضیح اختصاصی.
به روایت Abdullah ibn Masud
صحيح البخاري در مجموع معتبر دانسته میشود.
روایت
حَدَّثَنَا أَبُو الْوَلِيدِ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ عَلْقَمَةَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ لَمَّا نَزَلَتِ {الَّذِينَ آمَنُوا وَلَمْ يَلْبِسُوا إِيمَانَهُمْ بِظُلْمٍ} قَالَ أَصْحَابُ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَيُّنَا لَمْ يَلْبِسْ إِيمَانَهُ بِظُلْمٍ فَنَزَلَتْ {لاَ تُشْرِكْ بِاللَّهِ إِنَّ الشِّرْكَ لَظُلْمٌ عَظِيمٌ }
ابوالولید به ما حدیث کرد، شعبه به ما حدیث کرد، از اعمش، از ابراهیم، از علقمه، از عبدالله که گفت: چون آیه {کسانی که ایمان آوردند و ایمانشان را با ستم نیامیختند} نازل شد، یاران پیامبر ﷺ گفتند:
«کدام یک از ماست که ایمانش را با ستم نیامیخته باشد؟» پس آیه {به الله شرک نورز که همانا شرک ستمی بزرگ است} نازل گردید.
ترجمه و توضیح توسط Khutba World، ترجمهشده از عربی.
یاران آموختند که منظور از ستم در اینجا شرک است.
هنگامی که آیه درباره مؤمنانی نازل شد که ایمانشان را با ستم نمیآمیزند، یاران پرسیدند منظور از آن ستم چیست. آیه قرآنیِ یادشده در پاسخ روشن کرد که منظور، شریک قرار دادن برای الله است.
نابهنجاریای بزرگ؛ در اینجا بهطور خاص منظور شرک است.
قرار دادن شریکی برای الله در عبادت یا در آنچه تنها سزاوار الله است.
مفسران کلاسیک، از جمله ابن حجر، با استناد به توضیح سوره لقمان، آیه ۱۳، ستم در این آیه را به شرک پیوند میدهند. آنان توضیح میدهند که یاران بیم داشتند هر گناهی ایمانشان را باطل کند؛ این توضیح میآموزد که در اینجا منظور آیه بهطور خاص شرک است. این امر به معنای کماهمیت بودن گناهان نیست، بلکه میان آنها و ستم بزرگِ شرک تمایز میگذارد.
- معنای توحید را بیاموزید و مراقب باشید عبادت تنها برای الله باشد.
- اگر آیهای از قرآن مبهم به نظر میرسد، برای روشن شدن آن به آیات دیگر و تفسیر معتبر رجوع کنید.
- گناهان را جدی بگیرید، اما میان لغزشهای معمول و شرک تفاوت بگذارید.
هر روز یک حدیث، به زبان خودت
اپلیکیشن هر روز یک حدیث همراه با توضیح به تو ارائه میدهد؛ حتی بهصورت ویجت روی تلفنت. استفاده از آن رایگان است.